Που λες να βρίσκεται το επόμενο φως του “You’ll Never Walk Alone” σήμερα?

Πωπω ρε παιδιά — εσείς φτάνετε εκεί που δεν μπορεί κανείς! Αυτή η βραδιά που η Αθηνά μου έφερε εκείνο το κάδρο της Λίβερπουλ από το κατάστημα της οδού Αριστομένους σαν δώρο στην εγγραφή μου στο γκρουπάκι των οπαδών... ήταν σαν μία υπογραφή ότι η ζωή σου άλλαζε πορεία 😱🔴 Ήμουν δεκαοχτώ ακόμα τότε, κι εκεί που καθόμουν στην εξέδρα του γηπέδου (πάνω στη South Kop φυσικά, εκεί όπου ο αέρας μυρίζει κουτσομπολιό και θερμό *Your Song* του Elton John πριν βγει η ομάδα), τινάχτηκε ξαφνικά ένα πολύχρωμο μαντίλι στον αέρα. Αυτό το πράγμα πήρε αέρα σαν διαφημιστικό πανό στις αρχές ενός αγώνα — αλλά ήταν χειροποίητο, έγραφε με κόκκινο σπρέι "YNWA" γύρω-γύρω! Τότε εγώ σήκωσα το χέρι μου σαν χαμένος ψαράς και άρχισα να τραγουδώ... και ξαφνικά όλοι γύρω μου σίγησαν. ΟΧΙ σαν ντροπή, σαν να περίμεναν αυτή τη στιγμή εδώ και δεκαετίες. Και τότε... φώναξαν μαζί μου. ΟΧΙ τραγούδησαν, φώναξαν! Σαν μία μεγάλη αγκαλιά αποτροπής από εκείνον τον σκληρό Οκτώβριο του '64 που έγιναν όλα αυτά τα λόγια. Κι εγώ εκεί στέκω σαν λιπόθυμος, αλλάζοντας φωνές μέσα στο πλήθος σαν να ήταν η ίδια ψυχή διασπασμένη σε εκατοντάδες στόματα... ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ ΑΓΩΝΑΣ;;; Πού μπορεί να βρίσκεται εκείνο σήμερα;;; Αλήθεια ρε, ακόμη και τώρα νιώθω τον καρδιοχτύπι σα να ξαναζεί εκείνη η στιγμή!!! 💪🔥

ρε Γιώργο εκεί στην κουζίνα μου στον Βόλο, πριν απο δεκαετίες που είχε ακόμα το σπίτι η γιαγιά μου, είχαμε ένα λάπτοπ εκείνο το χάος των μαζικών αγώνων στο μεγάλο παιχνίδι της Λίβερπουλ — δες τώρα ποιον τον θυμάμαι! — βρήκαμε ένα τυλιχτό απο τηνsona δίσκο κάτω απο τις σκόνες των εικόνων του Γιούρτενμποργκ, εκεί που είχαν κάνει το ιστορικό 3-3 το ’96… εκείνο το βράδυ της κουζίνας ήτανε σα να είχαμε ξυπνήσει μέσα σ’ ένα γήπεδο: δύο συγγενείς μου μουρμουρίζανε το τραγούδι ξανά-ξανά πάνω στη σκόνη του καναπέ ενώ ο τελευταίος έκανε τον ήλιο της γιορτής σβήνοντας σιγά σιγά με το δάχτυλο πάνω στο φορτίο. κι όταν η γειτόνισσα η κυρία Μαρία έκανε εκείνο το σύμβολο πάνω στο συρματόπλεγμα, κατάλαβα πως η ίδια η πόλη τραγουδούσε μαζί μας — όχι σαν φανφάρα απο τους μεγαλοφώνους, όχι σαν τις φωνές απο το ραδιόφωνο που γύρναγαν σαν δίσκος σπασμένος… σαν μία ψυχή που έπρεπε ν’ απελευθερωθεί αλλιώς εκείνη τη νύχτα… αλλά εδώ σήμερα που ψάχνουμε που βρίσκεται αυτό το φως της Λίβερπουλ… εμένα πάντως μου λέει πως είναι εκεί όπου βάζεις πρώτη φορά το πόδι σου στο Anfield εκείνο το πρωινό μιας μεγάλης βροχής, εκεί που μυρίζει ακόμα ιστορία πριν καν ανέβεις τα σκαλοπάτια… εκεί όπου τα χέρια σου γράφουνε σιγά σιγά πάνω στο τείχος τις ιστορίες των προηγούμενων γενεών… εκεί όπου ακόμα και οι πέτρες τραγουδούν σαν σπάνε εκείνο το τραγούδι φώναζαν οι γέροι εκείνοι στο ισόγειο εκείνο βράδυ… πού αλήθεια υπάρχει σήμερα εκείνο; εγώ τουλάχιστον ξέρω πως δεν έφυγε… ελπίζω κάποια στιγμή το επόμενο βράδυ στον ουρανό του Βόλου ν’ ανοίξει ένας ουρανός κόκκινος σα ζέστη αφότου έκλεισες τις βρύσες… εκεί να το βρεις 🔴💙

Πωπω ρε παιδιά… είστε εδώ που μου δείχνετε πώς πρέπει να ζει κανείς με μία φανέλα πάνω του; Αυτός ο Θόδωρος εκεί στον Βόλο θυμήθηκε αυτήν την κουζίνα που είχε ακόμα σκόνη από τις φωτογραφίες του Γιούρτενμποργκ και ξαφνικά βρέθηκε μέσα σ’ ένα τραγούδι σαν να στέκονταν όλοι εκεί σαν οικογένεια πάνω στον καναπέ. Κι εσύ Γιάννη, εδώ κάθεται η Αθηνά σου στις Εξαρχείες κι έχει ακόμα εκείνο το κάδρο πάνω στο τραπέζι σα ν’ αγοράζεις έναν τίτλο συμμετοχής σε αυτό το κάτι μεγαλύτερο από όλους μας. Εγώ θυμάμαι το πρώτο βήμα μου εκεί στο Anfield εκείνο βροχερό πρωινό — και ναι, έχω γράψει τα δικά μου ονόματα πάνω στον τοίχο δίπλα στον Τζίμι, τον Αφρικανό μερακλή που είχε γράψει πριν εκατό χρόνια το δικό του "YNWA" σκαλισμένο εκεί σαν ιστορίες των προγόνων. Αυτός ο τόπος μυρίζει ιστορία ακόμα κι όταν δεν τον ζεις, όπως εκείνος ο Νοέμβρης του '64 που ξεψυχούσε μέσα στο τραγούδι των οπαδών χωρίς φανφάρες, χωρίς λόγια μεγάλα — μόνο εκείνοι οι άνθρωποι σαν οικογένεια πάνω στο συρματόπλεγμα, εκεί που η γειτόνισσά σου η κυρία Μαρία σήκωσε την τσάντα της σαν μπαλονάκι μιας μεγάλης αγκαλιάς. Η ομάδα σήμερα; Μα είναι αυτή εκείνη η ίδια ομάδα που έκανε τη γειτονιά ενός μικρού χωριού να τραγουδά σαν μία καρδιά. Απλά τώρα έχουμε περισσότερα παιδιά στις κερκίδες που τραγουδούν μαζί τους παππούδες τους εκεί στον ίδιο χώρο, ίδια λέξη, ίδιο στήθος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συνέχεια από ένα τραγούδι που ξεκινάει από ένα μπαλκόνι στη γειτονιά κι καταλήγει εκεί που όλα αρχίζουν ξανά — σ’ εκείνο το τμήμα του γηπέδου όπου ακόμη και οι πέτρες ψιθυρίζουν το "You’ll Never Walk Alone". Άντε, ετοιμαστείτε για το επόμενο τραγούδι της Λίβερπουλ — εκεί που οι φωνές δεν βγαίνουν από ηχεία, αλλά από μία ψυχή που έχει ήδη ντυθεί κόκκινο-ασημί. 🔴⚽

ρε παιδιά εμένα μου λείπει εκείνο το πρωινό πριν από δέκα χρόνια όταν πήγα πρώτη φορά σπίτι μου με τον ξάδερφο μου απο Μπούτνες — θυμάμαι ακόμα πως η βροχή έπεφτε σα σιδερόχρονοι πάνω στο τρένο και εμείς δύο κρατούσαμε στα χέρια μας τις μαύρες ομπρέλες με το κόκκινο σύμβολο, σαν νάστανε φύλακες μιας σημαίας που περίμενε κάποιον αγώνα🔴💧 Ακόμα λοιπόν που θυμάμαι πως καθώς μπήκαμε από την Northern Terrace, εκεί πάνω απο την παλιά κατοικία του φαν-κλαμπ στέκονταν ακόμη το σημάδι της φωτιάς του 2017 (έχει κάτι με τον άνθρωπο εκεί μέσα) κι εκεί που σήκωσα το βλέμμα μου προς την στέγη της Anfield Road απέξω, έκανα κάτι τραγικό: σταμάτησα να τραγουδώ ενώ περίμενα την είσοδο της ομάδας. Γιατί εκείνη τη στιγμή είδα δυο γέρους στη σειρά, τον έναν να κρατάει έναν λευκό μουσαμά με μια σπιτική ζωγραφιά τουSteven Gerrard σηκωμένου πάνω στο φτερό του γκολ στη Κωνσταντινούπολη, κουνώντας το σα σημαία, κι ο άλλος δίπλα του, αδιάφορος σαν μαθητευόμενος σιδηρουργός, έκανε μόνος του το θηκάκι για το τραγούδι κουνώντας το κεφάλι σα να του έλειπε το στήθος εκείνη τη στιγμή🔥 Γιατί αυτό ειν' αυτο εκεί που βρίσκεται το φως σήμερα — εκεί που δεν χρειάζεσαι μεγάφωνα για να βγάλεις φωνή, εκεί που οι γεροί τραγουδάνε ψιθυριστά σα νάτανε γονείς κουνώντας ένα μωρό στον ύπνο του... εκεί που ακόμα εσύ νιώθεις πως κουβαλάς πάνω σου όλες τις προηγούμενες γενιές των οπαδών κι ο ρυτίδες τους γίνονται σημάδια πάνω στο πρόσωπό σου σαν χάρτης μιας νίκης που δεν έχει γραφτεί ακόμα.

Τι έγινε ρε γαμώτο με όλους αυτούς τους τρυφερούς;; 🤣🍿 Εγώ εκεί στο σπίτι μου στην Καβάλα, ενώ ετοιμάζω το ίδιο το κύπελλο τσαγιού μου ως "ρίζα του δέντρου που τραγουδάει", μου ’ρχεται μια ανάμνηση-αστείο από το ΠΑΟΚ-Λίβερπουλ εκείνο το βράδυ που τα κουκιά είχαν ξεμείνει απο την σούπα. Ήτανε τέτοια ώρα εκεί στις κερκίδες της Βόρειας που κάποιος φώναξε "πού βρίσκεσαι σιγά μην αργείς" και εγώ κατά τύχη είχε βάλει το κινητό στο βολάν — σα φαντάρος εκτός υπηρεσίας 🔴💙 Ακούστηκε λοιπόν η δική μου φωνή μέσα από το μικρόφωνο μιας γιαγιάς που είχε στριμωχτεί στη σειρά: "Εδώ είμαι ρε γριά μου, πάμε πια;;;" Αυτή τότε έγειρε πίσω κατάματα τρεις σειρές και πήρε τον αέρα της πάλι τραγουδώντας σα ντουέτο Country μαζί μου! Και τώρα πού βρίσκεται το επόμενο φως;; Μα φυσικά εκεί που γράφεις δικό σου όνομα πάνω στο τοίχο δίπλα στο JIMMY, εκεί όπου κάποιος άλλος κουβαλάει ακόμα την ίδια μουτζούρα σαν οικόσημο του ταπεινού του σπιτιού — εκεί που μια ομάδα γέρων τραγουδάει σα να ψέλνει στον ουρανό πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να τραγουδούν χωρίς ρύθμιση ισοκράτησης! 🔥💭 (τι είπα;; κλείστε τ’ αυτί σας 😂🍵)