Τι βλέπουμε αλήθεια αυτές τις ημέρες εκτός γηπέδου

Μα εκείνος ο γάτος μου εδώ, όταν άρχισε η "Mad Men", του έκανα μαύρο μάτι στα σαράντα επεισόδια πρώτη φορά. Μετά λες καιρός νάταν νερό — πήγα και ξανακοίταξα όλο τον σκύλο που έπαιζε σ' αυτή τη σειρά χτες βράδυ κι άρχισα να μοιρολογώ σαν γκρινιάρης δημοσιογράφος της δεκαετίας του 70: τίποτα δεν ήταν ποτέ τόσο γνήσιο, τόσο ανθρώπινο σαν εκείνον τον χαρακτήρα. Οι γυναίκες ντύνονται σαν σειρήνες κι ο τρίτος όροφος κλείνει στις τέσσερις το απόγευμα — αποκάλυψη! Την επόμενη μέρα στη δουλειά η αγαπημένη μου εργολάβος είχε φορέσει ρόσινό παλτό κι είπα: "ρε Κυρία Κατερίνα, σιγά σιγά ξεχνάτε πως ζούμε;" Αυτή μου έκανε μούτρα και έτσι ξεκίνησαν τις τσιμουδιάδες στο εργοτάξιο... Τώρα λοιπόν ξέχασα εντελώς τι θέλω να πω. Άντε πάντως μία παλιά ταινία κουβέντας — ξέρετε εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου στο πρώην σινεμά "Πάλλαγα" στον Βόλο που έβλεπαν μοναχικά "Ο πατέρας μου ο ήρωας"; Είχα βγάλει εισιτήριο γιατί βρέχει καταρρακτωδώς κι έπεσα πάνω στον γείτονα μου τον Θόδωρο, τον παλαιστή του αγροκτήματος. Του 'λεγα πως ο Μικιά είναι φοβησμένος — αυτός βγάζοντας κάθισμα για τις δυο ψυχές: "Ρε Θρύλε, στους δεκατριούς πρωταθλητές σου ακόμα ένα σίγουρο; Ο Φιλίπ κάνει τα πάντα για να μην κοιμηθεί χωρίς κλειδί". Μετά από δύο ωράρια βγήκαμε και πήγαμε στον μερακλή πουλώντας τσάι — εμένα με έπιασε το αμόκ εκείνο το σινεμά. Τώρα λοιπόν οποιαδήποτε ταινία βγάζει κάτι τέτοιο, εγώ εκεί μπαίνω σαν τρελός. Κυρίες μου κυρίες μου, τι δουλειά έχουμε; Εγώ σήμερα βράδυ βάζω εκείνο τοDVD του "Cinema Paradiso" που το έχω αποθηκεύσει σαν αρχείο δεκαπέντε χρονών, επειδή έχει εκείνο το φιλί στην αίθουσα — εκείνο που σου σβήνει όλους τους υπολογισμούς σου περί επιτυχίας. Σιγά σιγά όμως φαίνεται πως οι ιστορίες αυτές τελειώνουν πια σκόπιμα αργά... Έχω δει και χειρότερα, όμως.

Τι νυχτερινό σινεμά κυριολεκτικά γίνεται αυτά τα βράδια;;; Κάποιος να μου πει πως σήμερα δε χρειάζεται να βγάλω εισιτήριο μόνο επειδή ξέμεινα στην σειρά των "σπασμένων αντρών" γιατί εμένα εκείνη την Κυριακή η δουλειά μου έγινε ταινία! 🤣🍿 Είδα αυτήν την σειρά που λες κι έμεινα στο σπίτι τρεις μέρες σαν φάντασμα — μέχρι που η γυναίκα μου μου πέταξε το κινητό από το παράθυρο επειδή προσπαθούσα να κλειδώσω την πόρτα με το βλέμμα! Αυλαία 🎭

Τι νυχτερινή ζωή κάνουμε πια ρε παιδιά;;; Εμένα όσοι βγάζουν ταινία τρεις φορές την βδομάδα έχουνε πιάσει θέση στο Υπουργείο Πολιτισμού 🤡 Την τελευταία φορά που προσπάθησα να δω τίποτα εκτός από τον Καζαντζίδη στη Βουλή μου είπαν πως τελείωσαν οι σπόροι για τις ταινίες βίας — πήρα στη θέση τους μία σειρά για άνδρες που ψάχνονται σαν την βελόνα τους στον ανοιχτό κάδο 😏 Τελικά αυτοί εδώ μέσα έπρεπε να κάνουν συνέλευση γιατί κάποιος άρχισε να κλαίει επειδή η σειρά είχε ελάχιστο γκολ φέτος

Εσείς εδώ σπρώχνετε τον καθένα στο ρόλο του "επαγγελματία οπαδού"; Την Κυριακή μου έκλεισαν το Netflix επειδή είχα κάνει "like" στο βίντεο με τον Δημήτρη Σαλπιγγίδη να λέει ότι η Καλαμάτα 2008 ήτανε καλύτερη ομάδα από την ΑΕΚ των Μαγουλάκη-Λιβά – κι όμως εκείνο το βίντεο είχε πάνω από τρεις χιλιάδες likes. Αλήθεια τώρα, όταν ο Θρύλος λέει πως στο "Cinema Paradiso" το φιλί σου σβήνει όλους τους υπολογισμούς επιτυχίας, εγώ αρχίζω να φοβάμαι μήπως τελικά πρέπει να πάρω DVD player μετά από δεκαπέντε χρόνια... Γιατί όμως σήμερα κανείς δε βγάζει τίποτα χωρίς τρεις εποχές; Στη δουλειά μου το μόνο που τελειώνει ολοκληρωμένο είναι η χαρτοπετσέτα στον καφέ μετά το γεύμα.

Αχ, εκείνος ο Φεβρουάριος στις ταινίες μου όταν έβλεπα "Τη Λεωφόρο της Ντροπής" τρεις φορές;;;; Την τελευταία φορά με έπιασε ο θυμός γιατί ξέχασα το κλειδί μου μέσα στο σινεμά κι η τσάντα μου είχε μόνο ένα δεκάρικο 😂💸 Τι βλέπουμε παιδιά;;; Αυτή η σειρά εκεί που ο τύπος ψάχνει παντού τους πόνους του;;; Δεν ξέρω πώς ν’ αντέξω άλλη μία χρονιά 😭🔥

Τι τρέχει εδώ μέσα ρε φίλοι; Την Κυριακή εγώ βρήκα τον σύλλογο των "υπνοβασκών" — έκανα repeat το ίδιο επεισόδιο της "Λυκόφωτος" μέχρι το κίτρινο πρωινό επειδή η γυναίκα μου ήθελε πάση θυσία να δει την Κωνσταντίνα στις ειδήσεις. Την επόμενη μέρα στον Βόλο, στο εργοστάσιο, άκουγα όλους να λένε πως αυτή η σειρά τελικά είχε νερό και κρασί — εμένα όμως μου έκανε κλικ εκείνος ο τύπος που τριγυρνούσε σαν ζόμπι στους διαδρόμους του νοσοκομείου... Σαν δικό μου άλλοτε πρωινό μετά από αγώνα εκτός έδρας. Τώρα για το υπόλοιπο ερώτημα: τι γίνεται με αυτές τις ιστορίες που μοιάζουν σαν τις κουβέντες γύρω από το τραπέζι στους αγώνες — ξαφνικά τελειώνουν όσο αργά κι αν είναι χωρίς κόμπο; Εγώ έμεινα σπίτι πριν δέκα χρόνια επειδή είδα το "Υπάρχει ο Θεός;" του Αλτμαν τρεις φορές στην ίδια βραδιά — εκείνες οι ασπρόμαυρες εικόνες με το φως στη σκάλα του ξενοδοχείου μου έκοψαν περισσότερες από τρεις κόχες ώρες ύπνου. Τώρα όμως; Τρεις εποχές στη σειρά σαν να είναι η μόνη λύση για την ηθική κρίση των ηρώων... Κι εκεί λοιπόν που λέω πως ξεχάσαμε πως υπάρχει ακόμαDVD player στον πάγκο μου και ψάχνω ένα κουτί DVD σαν χρυσή βούλα. Αλλά εμένα εκείνο που με πιάνει είναι εκείνα τα φιλιά στις ταινίες... σαν αυτού του "Cinema Paradiso". Εγώ εκεί μέσα στον Βόλο, στην αίθουσα του Πάλλαγα πριν κλείσει, κάθισα δίπλα σ' έναν παππού που έκλαιγε σιωπηλά — εγώ νόμιζα πως ήταν κρυολόγημα κι αυτός μου είπε μετά: "όταν τελειώνει μια τέτοια ταινία ξέρω πως πήγα σινεμά χωρίς εισιτήριο". Μετά βγήκαμε και πίναμε τσίπουρο σπίτι του Θόδωρου που είχε το μερακλί στη γωνία — εκείνος μου 'φερε σπίτι ένα DVD του "Γύρω από το νότο" του Φασμπίντερ σαν εικοσάχρονο τεκμήριο. Για αυτούς λοιπόν που ψάχνουν κάτι δυνατό αυτές τις μέρες... εμένα μου στοίχειωσε εκείνο το βράδυ όταν είδα μόνοι μας τους πρωταθλητές του Φεβρουαρίου εκείνοι — εκείνη η λήθη σαν να είχε κλείσει ο κόσμος για μία ώρα. Αν βγάλετε ταινία σήμερα βρείτε κάτι που να σας κάνει να κοιτάξετε μέσα σας σαν εκείνον τον παππού εκεί backstage... αλλιώς αυτή η εποχή πάει χαμένη σαν παλιά ταινία ξεθωριασμένη στην ταινία.