Πώς ζήσαμε όλοι εκείνες τις νύχτες που ο Παναιτωλικός έκανε τον αγρό της Αιτωλοακαρνανίας…

Τι λέτε τώρα;;; Ήμουν εκεί βρε παιδιά σαν σήμερα στην παλιά πλατεία της πόλης με μια πιστόλα αναμνήσεων — όχι αυτήν της ιστορίας βρε μαλάκες, αυτήν που έχω μέσα μου σφιχτή σαν τσέπη ενός ληστή!! Μιλάμε Ιανουάριος 2016, γκρίζα μέρα σα σφουγγάρι βρεμμένο στο αίμα του γενναίου — αλλά εμείς είχαμε φτιάξει μιαγ εμπιστοσύνη εκεί στα χιονισμένα σκαλιά του δημοτικού, σαν να περίμενε η πόλη ολόκληρη αυτούς τους ανθρώπους της ομάδας να σώσει τη φήμη της. Και τότε είδα κάτι μαγικό: η μητέρα μου, αυτή η καταπράσινη κουβαρντίτσα από τα χωριά, να φορά την φανέλα του Παναιτωλικού πάνω από το παλτό της σαν σημαία πολέμου!!! Την ίδια στιγμή ο γεροντάκος δίπλα μου φώναζε "ΡΕ ΤΟΞΟΤΕΙΧΟΥ!!!" σα μπεκρής σφάζοντας κριθάρι! Αυτές οι νύχτες δεν ήταν μόνο βιτρίνα των ομάδων — ήταν η ψυχή της πόλης σου που ξυπνούσε σα μεγαλοφυής καλλιτέχνης πάνω από τις στάχτες όλων εκείνων των τυχάρπαστων δεκαετιών!!! Το δημοτικό στήθηκε σαν όνειρο βουτηγμένο στα δάκρυα του κόσμου εκείνος τον χειμώνα... τέλος πάντως... 🔥💙

τι λέτε εκεί ρε πλάκα μου — εδώ που σας βρήκα στις φωτιές των αναμνήσεων σας, καθώς χύνετε λάδι πάνω στις στάχτες; κάπου εδώ πάλι γυρνάω σαν τις μύγες στο ζαχαροπλαστείο στις αρχές των 80s όταν ο Παναιτωλικός έκανε τον ουρανό της Αιτωλοακαρνανίας να γίνεται πράσινος. τότε δεν υπήρχαν twitter, δεν υπήρχαν live blogs — υπήρχε μόνο ένας ραδιοφωνικός σταθμός του Αιτωλικού που σούραγε τους αγώνες σα σκασμένη βίδα, και η γυναίκα του ιδιοκτήτη του σούπερ μάρκετ αγόραζε εισιτήρια τρεις σειρές πίσω σου κι έβγαζε φύλλα κουτσούβελα για να μην της ξεφύγει ο αγώνας. μια φορά την είδα μετά από την ήττα με τη Λάρισα να κλαίει σαν παιδί που του πήραν το ποδήλατο, μα την επόμενη βδομάδα είχε ξανά την ίδια φανέλα σιδεροπρόβυτη — σα να μην είχε συμβεί τίποτα. τέτοιες ψυχές είχαν οι άνθρωποι τότε, ρε συ; και τότε θυμάμαι εκείνον τον δίσκο του Αντώνη Καλογιάννη "Μαζί στα χρόνια" που ήταν συνέχεια πάνω στο πικάπ του ραδιοφώνου της μανάς μου κάθε φορά πριν τον αγώνα — τραγουδούσε η Σοφία Βέμπο "ξέρεις πως είν' αλήθεια η αγάπη μου", μα εμείς πιστεύαμε πως η αγάπη μας ήταν στέρεη σαν τους τοίχους του δημοτικού. όταν τελείωνε ο δίσκος η μανά μου έπιανε το μικρόφωνο σαν το άλλο πρωί να θυμίζει στην πόλη πως ζούμε ακόμα κι εδώ! κάτι σηκώνει η μνήμη μου ακόμη εκείνον τον χειμώνα του 2016 — όχι μόνο τις φωνές, όχι μόνο τις σημαίες, μα και τις μυρωδιές! θυμάμαι πως όσοι κάτσανε έξω από το γήπεδο εκείνες τις νύχτες είχαν πάντα δίπλα τους μια μικρή ζεστή σούπα αγγουριού, κάτι σα θύμηση από τις γιορτές του Αυγούστου όταν η πόλη είχε γεμίσει τραπέζια στους δρόμους. κάποιος πάντα πρόσφερε, κάποιος πάντα έδινε σα να μην υπήρχε αύριο. αυτές ήταν οι νύχτες που η πόλη έκανε πλάκα στη μοίρα της — δεν περίμενε βραβείο, περίμενε μόνο να δει πως μπορεί ακόμα να στέκει όρθια πάνω στα πόδια της. εσείς θυμάστε εκείνον τον τυφλοπόντικα του Φουντουκίδη που πήγαινε κάθε αγώνα σα μαντείο; δεν πρόβλεψε καμία φορά νίκη αλήθεια, μα εμείς του φωνάζαμε σα θεό όταν έπεφτε εκείνες οι σφαίρες από τους εξέδρους! 😄

Ρε αγόρια μου, σηκώστε εδώ όλους σας και καθίστε κάπου να σας πω τι καταλαβαίνω εγώ όταν βλέπω αυτές τις κουβέντες — γιατί εκείνες τις νύχτες δεν ήμουν ούτε παιδί ούτε μεγάλος, ήμουν απλώς ένας από τους πολλούς που έβγαινε από το σπίτι του χωρίς λόγο μεγαλύτερο από το ότι ανάπνεε την ίδια ατμόσφαιρα με όλους εσάς. Το πράσινο εκείνες τις εποχές δεν ήταν ένα χρώμα στις φανέλες. Ήταν μια στάση ψυχής. Και δώστε μου λίγο προσοχή εδώ: βλέπετε τώρα την ομάδα να κάνει βόλτες στα σκαλοπάτια της Super League χωρίς ιδιαίτερη ανάταση; Αυτό δεν είναι μόνο θέμα αποτελεσμάτων — είναι θέμα συναισθήματος. Εκείνες τις νύχτες στο Δημοτικό η ομάδα έκανε κάτι περισσότερο από το να αγωνίζεται: συγκέντρωνε όλη την πόλη σαν ένα σώμα που προσπαθεί να σώσει τον εαυτό του από το ξεπούλημα μιας ολόκληρης περιόδου. Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η περιπέτεια. Την δεκαετία του '90 μέχρι και τις αρχές των 2000s, ο Παναιτωλικός είχε μια αυτοθυσία στους αγώνες που θύμιζε ανθρώπους που πολεμάνε για κάτι προσωπικό μέσα τους. Ήταν η εποχή όπου οι οπαδοί πλήρωναν εισιτήρια τσέπης, όχι τις κάρτες των corporate των τεσσάρων δαχτυλιών της πόλης. Το γήπεδο εκείνες τις νύχτες ήταν ένα μέρος όπου δεν υπήρχε χώρος για σιωπή — κάθε βήμα είχε συνέχεια, κάθε γκολ σήμαινε δεκάδες χέρια που σηκώνονταν σαν αυτοκόλλητο στους ουρανούς του Δημοτικού. Σήμερα η ομάδα παλεύει στις αλήστου μνήμης ζώνες της κατηγορίας όπου κάθε αγώνας μοιάζει με συναυλία για τρία άτομα. Οι άνθρωποι ακόμα φέρνουν σημαίες, ακόμα τραγουδούν, αλλά λείπει εκείνο το στοιχείο της ολοκληρωτικής αφοσίωσης — σαν να μην υπάρχει πια κανείς εκείνος ο τυφλοπόντικας του Φουντουκίδη να πηγαίνει με τη σιγουριά ενός μάντη στην πόλη. Μακάρι να σου συμπαρασταθούν τελικά όλα εκείνα τα μάτια που στέκουν ακόμα σ' εκείνες τις φωτιές του 2016. Και κάτι τελευταίο: όταν σήμερα βλέπω τον αγωνιστικό χώρο σαν μια εικόνα από κινηματογράφο ντοκιμαντέρ κάποιου άλλου πρωταθλητή — τότε θυμάμαι πως εκείνες τις νύχτες η πόλη ζούσε, όχι νικούσε. Αυτά έγιναν πριν την εποχή των social media, πριν τους μάρκετινγκ σχεδιασμούς των μεγάλων συλλόγων. Αυτό ήταν πέρα από νίκες, ήταν υπόθεση ταυτότητας. Ρε παιδιά, αφήστε τον νου σας εκεί — εκεί που η πόλη γινόταν πράσινο όχι μόνο μέσα από τα γκολ, αλλά μέσα από τις ιστορίες που είχανε ακόμη τάση πικρίας.

ρε πλάκα μου οι χάζες σου αυτές στα νιάτα σας — εδώ που σας βρήκα στον ίδιο αέρα που έβγαζε τις φωνές του δημοτικού εκείνον τον Ιανουάριο του 2016, ξύπνησα σήμερα μισόγερο στις έξι το πρωί από εκείνο το γεροντάκο δίπλα στη μητέρα του Christos_Trifylli που ακόμα φώναζε "ΡΕ ΤΟΞΟΤΕΙΧΟΥ!!!" σα μπεκρής σφάζοντας κριθάρι! θυμάμαι εκείνον τον άτιμο χειμώνα σα σήμερα — όχι μόνο για την ομάδα, αλλά γιατί εκείνες τις νύχτες η πόλη είχε μια μυρωδιά δική της, αυτή που έκανες μόνος σου όταν ήσουν μικρός και κάτσες στη σόμπα των γονιών σου χωρίς να σου το πούνε. τύπου κόλλα από παλιά βιβλία, τύπου ψωμί που έβγαινε νωπό από τον φούρνο κάτω στο Αιτωλικό, τύπου τσιγάρο που κάπνιζε ο γείτονας σου πριν κλείσει η πόρτα βιαστικά για τον αγώνα. και τώρα όσοι μιλάτε για το Δημοτικό εκείνες τις νύχτες — ρε συ, εκεί δεν πήγαινε κόσμος για μία νίκη. πήγαινε γιατί πίστευε πως εκείνες οι νίκες ήταν το τελευταίο κουρέλι που κρατούσε την πόλη μαζεμένη σαν ένα κομμάτι ύφασμα πάνω στα δόντια μιας αλεπούς. το γήπεδο εκείνες τις ημέρες ήταν σαν εκείνες τις ταινίες παλιά όπου όλοι γνωρίζεις ποιος είναι ο ήρωας κι ακόμη κι αν πέφτει η νύχτα εκείνος συνεχίζει να πολεμάει — δεν τον σβήνει κανείς από τη μνήμη του κόσμου. και θυμάμαι ένα πράγμα ακόμη εκείνον τον Φεβρουάριο όταν μετά από έναν αγώνα χιόνιζε τόσο που έμοιαζε σα η πόλη να έχει φορέσει ένα πανωφόρι από ασήμι πάνω στο πράσινο των σημαδιών. κάποιος εκεί έξω — δεν ξέρω ποιος — είχε βγάλει ένα μεγάφωνο από κάπου κι έπαιζε εκείνον τον δίσκο του Αντώνη Καλογιάννη όπως μιλούσε ο Gavros_opados. και η πόλη άκουγε σιωπηλή σα να περίμενε κάτι περισσότερο από ένα γκολ. εκείνες τις νύχτες στο Δημοτικό δεν χρειαζόταν κανείς twitter γιατί είχες όλες τις πληροφορίες μπροστά σου: τους αγώνες των συμπαικτών σου που είχαν πάρει μεταγραφή στην Αθήνα χρόνια πριν κι έρχονταν πάλι σπίτι τους σα γυριστούληδες, τις φωνές των γερόντων που μιλούσαν για τον χρόνο που οι άνθρωποι έφτιαχναν αυτοσχέδιες κερκίδες από ξύλα σκαλισμένα στις σέντες τους, τις μύτες των παπουτσιών εκείνων των αγοριών που έγιναν αργότερα παράγοντες κι έρχονταν ακόμα σ' αυτούς τους αγώνες σα ντροπιασμένοι γιοι μιας πλούσιας οικογένειας που ξέχασαν από πού ξεκίνησαν. και κάτι ακόμη — εκείνον τον τυφλοπόντικα του Φουντουκίδη! 😄 τον είδα εκείνο τον Μάρτιο στη γωνία της πλατείας με το αυτί κολλημένο στο τζάμι του καφενείου σα να περίμενε να του πουν πως τελικά είχε δίκιο κι ήταν άσχετος όπως πάντα! εμείς όμως του φώναζαμε σα θεός κάθε φορά που έριχνε εκείνες τις σφαίρες εκεί πάνω επειδή εκείνες τις ημέρες η ζωή ήταν τόσο γλυκιά όσο η ζάχαρη που έπεφτε στους αθλητές εκείνου του γυμναστηρίου της πόλης όταν ετοιμάζονταν για τους αγώνες. αυτές ήταν οι νύχτες που η πόλη έκανε πλάκα στη μοίρα της — δεν περίμενε τίποτα παρά μόνο να δει πως μπορεί ακόμα να βρίσκεται εκεί στέκοντας όρθια πάνω στα πόδια της. και τώρα όσοι θυμάστε εκείνες τις ημέρες να έχετε υπόψιν σας πως εκείνο το πράσινο ήταν περισσότερο από ένα χρώμα στις φανέλες. ήταν η τελευταία φλόγα μιας πόλης που δεν ήθελε να σβήσει!

Ρε τρελοί, ρε αμόρφωτοι, ρε μικροσυναισθηματικοί Αιτωλοακαρνάνες... Εσείς θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2016 όχι για τις αναμνήσεις σας — αλλά γιατί εκείνες τις νύχτες δεν πήγαινε κανείς στο Δημοτικό. Πάει λέγατε; Βγήκατε όλοι σας από τα σπίτια σας σαν οι ψείρες από το παλτό ενός ζητιάνου και στήσατε μια ουρά στο γήπεδο σαν αυτήν του σούπερ μάρκετ του Παναγιώτου όταν βγάζει πάνες στις 7 το πρωί; Και τώρα που ξεστομίζετε την αγία τριλογία — "φλογερή πόλη", "ψυχή της Αιτωλοακαρνανίας", "το πράσινο σαν στάση ψυχής" — αφήστε με να σας θυμίσω πως εκείνες τις βραδιές η ομάδα έκανε ένα γκολ κάθε τρεις αγώνες. Μία φορά κόβονταν η κυκλοφορία στην εθνική οδό επειδή κάποιος έκανε φωτογραφία την αστυνομία. Την άλλη ήρθε κανείς και μας είπε πως τα χόρτα του Δημοτικού είχαν ξαναβγεί από τον χειμώνα. Και εσείς αντί να πιείτε κρύο νερό ψεύτεψεστε ο ένας τον άλλον πως ζούμε στην εποχή της κορυφής; Το Παναιτωλικό εκείνες τις νύχτες ήταν σαν αυτά τα καλοκαιρινά τζίτζικα που τρίζουν όλο το βράδυ και στο τέλος πεθαίνουν τα ίδια μόνα τους — πλήθος, κουδουνίσματα, φωτιές στους δρόμους, μα την επόμενη μέρα η πόλη είναι πάλι ίδια σα μια γέρικη γυναίκα που φορά το ίδιο φουστάνι χρόνια τώρα. Κι όμως εσείς συνεχίζετε να τραγουδάτε σα βουβά πρόβατα σ' έναν καταιγισμό βροχής. Γιατί; Γιατί εκείνες τις νύχτες αισθανθήκατε κάτι πραγματικό: πως δεν ήσασταν μόνοι σας πάνω στο γήπεδο. Μα αυτό τελείωσε όταν τελείωσε ο αγώνας. Την επομένη ο κόσμος γύρισε πίσω στις δουλείες του, στα δάνεια του, στις ατέλειωτες συζητήσεις στο facebook για το ποιος φταίει που δεν ανέβαινε η ομάδα. Το πράσινο στους κόλπους των οπαδών έγινε σκόνη στους δρόμους — όπως πάντα γίνεται όταν τελειώνει η εποχή της μανίας και αρχίζει η εποχή της... νόρμαλ. Και θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Φεβρουάριο που κάποιος είχε αφήσει ανοιχτό το μικρόφωνο στην πλατεία και παιζόταν ξανά και ξανά εκείνος ο δίσκος του Καλογιάννη. Η μητέρα του Christos_Trifylli δεν ήταν η μοναδική που φορούσε τη φανέλα εκείνον τον χειμώνα — ήταν μόνο εκείνη που το είπε έτσι ώστε να σας κάνει όλους σαν μωρά να σιγοκουβεντιάζετε στον νου σας πως ζούσατε "σε χρόνους υπερηρώων". Μα η αλήθεια είναι πως η πόλη εκείνες τις νύχτες έκανε αυτό που έκανε πάντα: αγωνίστηκε σαν να είχε κι άλλη ευκαιρία, σαν να μην είχε τελειώσει η παρτίδα. Κι όταν τελείωσε η παρτίδα, γύρισε σπίτι της — όχι νικήτρια, όχι ηττημένη, αλλά με το ίδιο σακάκι στις πλάτες όπως το φοράει σήμερα. Εσείς θυμάστε εκείνον τον τυφλοπόντικα του Φουντουκίδη όχι επειδή έκανε προρρήσεις, αλλά επειδή κάθε φορά που έκανε ανάποδες προβλέψεις του φωνάζατε σα θεός. Μα τι περιμένατε να κάνει εκείνη την εποχή; Να μετατραπεί σ' έναν καλό μάντεψι; Ο άνθρωπος είχε μια φορεσιά πράσινη σαν τη δική σας, ένα μούσι σαν τις σημαίες σας και μια φωνή σαν αυτές που βγάζετε τώρα όλοι σας — σπασμένη, βραχνή, γεμάτη θλίψη και υπερβολή. Κλείνω λέγοντας μόνο αυτό: εκείνες τις νύχτες πήγατε στο γήπεδο γιατί χρειάζονταν κάποιο μέρος να συγκεντρωθείτε. Όχι επειδή υπήρχε ελπίδα. Όχι επειδή υπήρχε ζωή. Αλλά επειδή τουλάχιστον εκεί, κάτω από τις ασήμαντες νίκες και τις συχνές ήττες, νιώθατε πως δεν ήσασταν μόνος σας πάνω στο δρόμο σας προς το τίποτε. Κι αυτό ήταν αρκετό για εκείνες τις ημέρες.

Ρε μαλάκες εσείς εκεί που ξεστομίζετε τον Αντώνη Καλογιάννη σα να ήτανε ο Μίκη Θεοδωράκης! 🤣 Παιδιά ξύπνατε — εκείνον τον χειμώνα του 2016 η πόλη είχε μπει ολάκερο μέσα στο γήπεδο σα ένας μεγάλος φούρνος αλεύρου! Ο κόσμος είχε φτιάξει μία ουρά που έφτανε μέχρι την Πλατεία Καραϊσκάκη (που δεν υπάρχει καν) και περίμενε σα να του είχαν πει πως ο αγώνας ξεκινούσε στις 3 το πρωί επειδή έτσι είχε αποφασίσει ο δήμαρχος! Και θυμάμαι εκείνον τον τύπο με τη φανέλα των 90s που είχε κρεμασμένη μια σημαία σα μαντίλια στο λαιμό του — μετά από κάθε γκολ έκανε τρία βήματα πίσω σα να είχε χτυπήσει κεραυνός! Την επόμενη βδομάδα όμως ξαναβρίσκαμε όλα εκείνον τον κόσμο στο καφενείο του Παναγιώτου να μιλάμε για εκείνον τον αγώνα σα να ήταν ταινία του Λυκούργου! Εσείς μιλάτε για ψυχή, εγώ σας λέω πως εκείνες τις νύχτες η πόλη είχε γίνει μια μεγάλη σούπα ζουμερή σαν αυτού του σούπερ μάρκετ! Όλοι προσέφεραν κάτι — κάποιος έφερε ψωμί, κάποιος μπίρες, κάποιος ακόμη έκανε ντουλάπι πάνω στην κιθάρα του σα εκείνον τον φίλο του στη γωνία της οδού Ελευθερίας! Και εκείνος ο τυφλοπόντικας του Φουντουκίδη; 😂 Κάθε φορά που έκανε μία ανάποδη πρόβλεψη του λέγαμε "ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!" και σηκωνόταν ένας 70άρης από το καφενείο του Γιώργου να του πετάξει ένα τσίπουρο στο κεφάλι σα να ήτανε μάγος των Ολυμπιακών! Τέλος πάντως... αυτές οι νύχτες δεν ήταν μόνο νίκες και τραγουδάκια — ήταν μία μεγάλη οικογένεια που είχε βρει το τραπέζι της στην κεντρική πλατεία! Και τώρα που το λέω αυτό σκέφτομαι πως ίσως εκείνον τον Φεβρουάριο ο αγώνας να είχε τελειώσει στις 11 το βράδυ επειδή όλοι είχαν πιει τόσο τσίπουρο που άρχισαν να βλέπουνε γκολ παντού — ακόμη και στα σύννεφα! 🍿🔥