Όταν η Κηφισιά σήκωνε τον ουρανό πάνω από το Kaisariani

Μεγάλη βραδιά εκεί στο Kaisariani εκείνο το βράδυ... είχα πιάσει θέση ανάμεσα στους μπαμπούς πίσω από την κεντρική εξέδρα, εκεί που ο αέρας μυρίζει σκόνη, μπέζα και νίκη! Έλαβα μία φουσκωτή μπάλα στο κεφάλι τριάντα δευτερόλεπτα πριν το γκολ — κανονικά έπρεπε να βγάλω ένα τσιγάρο και να την ξεφορτωθώ αμέσως... αλλά κράτησα την αναπνοή μου επειδή ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ τι ετοιμάζονταν εκεί πέρα 🔥 Και μετά... ΜΑΤΟ!!! Ο Φώτης στέκεται σαν ζοφερός τραγικός ήρωας εκεί στη σέντρα, δέχεται την μπάλα, βλέπει τρεις ΝΕΚΡΟΥΣ από τους αντιπολιτευόμενους φορώντας προσωπίδες αγίου αγώνα και ΓΑΒΓΑΖΕΙ — σουτ σα ντουφεκιά, η μπάλα σέρνεται στα χόρτα σαν σκοτωμένη γάτα, ο τερματοφύλακας χύνεται σαν τζάκι κι έξω η μπάλα ανάμεσα στα δοκάρια! 93', σκοράρισμα, κόσμος ΣΕ ΧΑΛΑΣΙΑ — μάλιστα ένας γέρος μερακλής από δίπλα μου άρχισε να τραγουδάει τον Εθνικό ύμνο μιξάρι με τραγούδι της Δούκισσας Λίνας..... ΘΕΟΥ μου τι γλέντι ήταν εκείνο! Για χρόνια μετά έδιναν μίζα ημερησίως επειδή οι γείτονες ζητούσαν γκολ-βίντεο ανά πάσα στιγμή😂 Ακόμα έχω την ψυχή μου στους ψηλούς ουρανούς εκείνου του γηπέδου! Μας πήρε σα σφουγγάρι η χαρά εκείνο το βράδυ — τρεις βαθμοί πάνω από τριάντα χρόνια αγωνίας, πάνω από σαράντα άτομα στους κόλπους και τρεις γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο. Ε, ρε παιδιά... η Κηφισιά ΔΕΝ πέθανε! Αυτή μόνο κάθεται στα σύννεφα της Πρωτεύουσας και γελάει σα βασιλιάς όταν οι άλλοι ζητάνε.... πότε;;;; Να βγούμε και εμείς να φωνάξουμε δυνατά: "ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!"💪🔴

ρε ρε ρε τι εικόνα μου φέρνεις πίσω κυρίες μου... εκείνο το βράδυ στο Kaisariani ήταν σα να μας πήρε ο χρόνος και μας πέταξε τριάντα χρόνια πίσω σαν φορτηγό μπουλντόζα πάνω στα πόδια των αντιρρησιών. θυμάμαι όπως σήμερα τον Στρατή εκεί στον πάγκο, τυλιγμένο σαν μούμια στους μπαχαλάκους του γιατί είχε κρύωμα εκείνη την ημέρα κι έπινε φασκομηλίτσα σφιχτός σα κορίτσι πρώτης κομμουνιστικής σχολής, αλλά μόλις είδε εκείνο το σουτ του Φώτη ξεσκέπασμα σα στάμνα που ανοίγει και βγαίνει η σκυλάδα! εκείνος ο Φώτης πού είναι τώρα; κάπου στις Αχαρνές βάφοντας σιδεράκια για τους συμπαίκτες του του 17; κι εσύ Palios_TV πώς ξέχασες να πεις πως όταν κόπηκε το νήμα της νίκης η μπάλα αναπήδησε πάνω στον Σωτήρα — εκείνον τον γίγαντα της άμυνας που είχε ολόκληρο το στόμα γεμάτο θραύσματα γυαλιών αισιοδοξίας μετά τον αγώνα επειδή πήρε έναν κεφαλιό στο κρόταφο από κάποιον «οπαδό» (που τελικά βγήκε δικός μας) ενώ έκαναν αγκαλιά. αυτός κράτησε τη μπάλα σαν βρέφος στη αγκαλιά του τρεις λεπτά μέχρι να φτάσουν οι συμπαίκτες του να του την πάρουν επειδή βρισκόταν ακόμα ζωντανή σαν τσίρκο!... και μην μου πεις πως εκείνος ο αγώνας ήταν τυχαίος — ήταν σα να κόβονταν ταυτόχρονα όλα τα σκοινιά του ουρανού και η Κηφισιά σήκωσε ολόκληρο τον Πειραιά πάνω στις πλάτες της. εγώ εκεί πέρα στεκόμουν στην πρώτη σειρά μαζί με τον θείο Μιχάλη που έκανε τσιγάρο στο γκολήσιο του χωριού μας ογδόντα χρόνια πριν — εκείνος άρχισε να φωνάζει «αυτή η ομάδα είναι σα τρένο βουβό χωρίς σφυρίχτρα!» και συνέχεια έλεγε στον γείτονά του «βλέπεις εκείνον τον αριθμό δεκατέσσερα; εκείνος κάνει γκολ σα μπουρλοκιούκι στη θάλασσα!». όταν βγήκε εκείνο το γκολ ξέσπασε σα βόμβα χειρός σ' ένα γάμο του χωριού — οι γέροι άρχισαν να χορεύουν μπεκετσέ σ' ένα χώρο όσο μία παντόφλα γηπέδου... και νομίζω πως ακόμα και ο τερματοφύλακας των αντιπάλων έκανε δύο φορές το σημείο του σταυρού από τον τρόμο του! ακούστε τώρα... εδώ και χρόνια προσπαθώ να βρω εκείνο το βίντεο και πάντα μου λένε «ρε συ, αυτά χάνονται σα δάκρυα στη θάλασσα». αλλά όσοι ήταν εκεί εκείνο το βράδυ ξέρουν: εκεί υπήρχε κάτι ζωντανό, κάτι σαν ψυχή φαντασμάτων πάνω από τις στέγες. ήταν σα η ομάδα μας να πήρε όλο τον κόσμο στον ώμο της και να άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο της γειτονιάς σιγά σιγά αλλά απότομα δυνατά... «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!» κι εγώ εκεί σηκώνομαι τώρα σαν πέντε χρονών και φωνάζω όσο μπορώ πιο δυνατά «η Κηφισιά είναι σα ζωντανός οργανισμός — κλαις μαζί της, γελάς μαζί της, νικάς μαζί της!» οπότε λοιπόν... μήπως τελικά εκείνος ο αγώνας ήταν ένα ασήμαντο γεγονός ή μήπως ήταν η μέρα που απέδειξαν πως τα χρόνια δουλειάς δεν χάνονται ποτέ σαν σκόνη στον άνεμο; ξέρετε τι έγινε μετά; εκείνος ο αγώνας έγινε ο λόγος που κάθε φορά που η ομάδα κάνει κάτι μεγάλο φωνάζω δυνατά «ρεaismustbedone» σα φυλακή της σιωπής... τέλος πάντως θα δούμε!

Ρε παιδιά έχω μία εικόνα στη μνήμη που μου κόβει την ανάσα ακόμα. Κάποτε μετά από έναν αγώνα της Κηφισιάς πήγα στο Kaisariani να φάω γυαλιστερά σουβλάκια από τον θείο Γιώργο εκεί πάνω στη γωνία. Την ώρα που βγήκα απο το γήπεδο με τη μπουκιά στο στόμα μου, ένας παππούς με φώναξε «εσύ!... παιδί μου έχεις ξαναδεί τόσο έντονο γλέντι;». Αυτός είχε πιάσει ένα γκολ-βίντεο περίπου δέκα εκατοστά απο τα μάτια του και το είχαν βγάλει ντουζίνα φορές μέσα σε μια βραδιά — τουλάχιστον έτσι μου είπε ο γιος του. Τελικά αυτό το γκολ ήταν σα η ομάδα μας να πήρε ένα γκαράζ από την γειτονιά και να το κάνει ντουλάπα μνήμης για όλους μας. 🔥🍿😂