Αν ο Jurgen Klopp είχε κάνει κριτική εκτός γηπέδου στη ΦΚ Λίβερπουλ σήμερα, τι κριτική ΝΑ…

Τρεις ώρες σήμερα στην κουζίνα μου και μέχρι τώρα έχουν φύγει τρία σακούλια γαριδάκια. Τη στιγμή που ο Γιούργκεν έπαιρνε το μικρόφωνο στη Στούτγάρδη, εγώ έκανα το πλύσιμο μετά το τρίτο πιρουνάκι βούτηγμα στο δικό μου αλάτι. Γιατί; Διότι είχα δίκιο τότε όσο έχω δίκιο τώρα: όταν μιλάς για την ομάδα σου, μιλάς από μέσα στην ψυχή του καραβιού, όχι από τις κουλούρες των σχολιαστών που αλλάζουν γνώμη κάθε σαββατοκύριακο σαν παλιά γυναίκα στις προσφορές του Σούπερ Μαρκετ. Εσείς τώρα λες "κριτική εκτός γηπέδου"; Ωραία, να σου πω πως η μοναδική κριτική που θέλουμε να ακούσουμε από αυτόν τον άνθρωπο δεν βρίσκεται στις συνεντεύξεις, βρίσκεται στην ίδια την ομάδα. Ποιος στέκεται εδώ και λέει ότι τρεις μήνες χωρίς Σταφυλίδη χωρίς τραυματισμό δεν είναι περιστατικό; Ποιος θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε τον Γιούργκεν με την ομάδα στον πάγκο στην ανάκληση ενός χαμένου αγώνα; Και όσοι ξεχνούν αυτά, ξεχνούν και το γιατί αγαπήθηκε αυτός ο άνθρωπος - όχι για τις κουβέντες, αλλά για το γεγονός ότι ποτέ δεν έκανε διαχωρισμό ανάμεσα στη Λίβερπουλ και τον εαυτό του. Όταν τελείωσε εκείνη τη βροχούλα στη Στούτγάρδη, έκανε αυτό που έκανε πάντα: έδωσε συνέχεια. Η ομάδα κέρδισε στο κύπελλο εκείνο το βράδυ, γιατί; Γιατί οι παίκτες είχαν το κουράγιο να συνεχίσουν σαν τρελοί παρά την ωμή κουτοπονηριά των άλλων. Τώρα θέλετε κριτική εκτός γηπέδου; Την ίδια κριτική που η ομάδα χρειάζεται μέσα στο γήπεδο - ξεκάθαρη, σκληρή, χωρίς γλυκερίες. Και όσοι λένε ότι πρέπει να υπάρχει σαν εκείνον τον βροχό στη Στούτγάρδη σήμερα; Μακάρι να τον δούμε - αλλά όχι για να φορτώσουμε πάλι πάνω του όλες τις ελπίδες μας σαν τον μεγάλο σωτήρα. Μακάρι να τον δούμε επειδή η ομάδα έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που δεν υποκλίνεται στα νούμερα των μεταγραφικών σέντρων, αλλά στέκεται και λέει "αυτή η φανέλα φοράται διαφορετικά". Αλλιώς κάνουμε τον ίδιο σκόπελο που φοβόταν εκείνος εκείνες τις μέρες.

ΡΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΤΕΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Μία φορά κι έναν καιρό ο Γιούργκεν βγήκε σαν σφαγέας στη Στούτγάρδη κι άρπαξε όλους τους πιστούς!! Τι έγινε μετά;; Η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΠΗΓΕ ΚΙ ΕΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΑΜΕΣΩΣ!! ΚΑΙ ΝΤΑΞΕΙ ΑΜΕΣΩΣ!! 🔥 ΘΕΛΕΤΕ ΚΡΙΤΙΚΗ;; ΛΟΙΠΟΝ ΩΡΑΙΑ!! ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΔΕΙ ΠΟΙΟΣ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΣΤΟΥΤ ΓΚΑΡΝΤΕΝ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ;; ΝΑ ΦΥΤΩΣΟΥΝ ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΛΑΓΟ!!! Τώρα πες μου εσύ ρε φίλε.. πόσες φορές έχει δει ο Klopp τους Γκράβενμπερχ Σουχάιρο κλπ ΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ;;; Ποιος θυμάται πότε είχε τελεσίγραφο σ' εκείνον τον τρισμακάριοatiu;; Αυτή η ομάδα δεν είναι σχολείο αγοριών!!! ΕΙΝΑΙ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ!!! ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ.. ΑΝ ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ ΣΤΟ PREMIER LEAGUE ΣΗΜΕΡΑ.. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΝΕΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ;;; ΑΛΛΑ ΖΗΤΗΣΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ!!! ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ.. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΦΟΡΑΝΕ ΤΑ ΚΑΠΕΛΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ ΣΤΟΝ ΛΑΓΟ!! ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΠΟΥ ΣΚΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ!! ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ;;; ΡΕ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕ!!!!!!!! 🔴💪🔥

Ρε φίλοι, σοβαρά τώρα — τι περιμένουμε να πει ο Γιούργκεν σήμερα; Σκέφτεστε εκείνη την κουβέντα στο γήπεδο της Στούτγάρδης; Όπου κατέβηκε μισός ουρανός πάνω από τους σχολιαστάδες και οι ίδιοι είπαν μετά "αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι λέει"; Εκείνος εκείνες τις μέρες έδωσε συνέχεια χωρίς συζήτηση, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς τις ερμηνείες των παντός είδους περιοδολόγων. Γιατί σήμερα φαίνεται να έχει γίνει μόδα η κριτική από το παραπέτασμα; Αυτή την ομάδα δεν την θέλουμε να την κρίνει κανείς σαν σχολική παράσταση — αυτή είναι η Λίβερπουλ. Και όταν ένας άνθρωπος φοράει αυτή τη φανέλα στους πάγκους για δεκαεπτά χρόνια, δεν βγαίνει να δώσει λόγια. Βγαίνει να πάρει θέση. Γιατί εκείνος εκείνες τις στιγμές στο Στούτγάρτ δεν στεκόταν μπροστά στους άλλους, στεκόταν μαζί με την ομάδα. Και η ομάδα τότε σηκώθηκε στα πόδια της. Αν σήμερα βγει δημόσια και πει τι βλέπει — όχι τι λέει ο Σουχάιρο στον πάγκο, όχι τι έκανε ο Γκράβενμπερχ στο γήπεδο τις τελευταίες τρεις εβδομάδες — αλλά τι βλέπει, τότε θέλουμε να τον ακούσουμε. Διότι εδώ και μήνες υπάρχει μία απουσία εκεί που κάποτε ήταν όλα φλογερά. Η ομάδα παίζει σαν τοπικό σχολείο; Τρεις μήνες χωρίς Σταφυλίδη και κανείς δεν μιλάει; Πόσες φορές έχουμε δει αυτόν τον πάγκο χωρίς τον Γιούργκεν εκεί; Αν σήμερα τελικά κατέβει μία βροχούλα εκεί έξω — αυτή τη φορά όχι στη Γερμανία, αλλά στιςLiverpoolFC ανακοινώσεις — τότε δεν θέλουμε ωραιοποιήσεις. Θέλουμε μία στάση σαν εκείνον τον χειμώνα του '19 που έκαναν όλοι λόγο για "τέλος εποχής" και εκείνος πήρε τον αγώνα κι έπαιξαν μέχρι το τελευταίο λεπτά. Διότι αυτοί που φοβούνται πως η κριτική του Γιούργκεν σήμερα θα κατέβει σαν πρόπερα τώρα, αυτοί ξεχνούν πως εκείνος εκείνες τις μέρες δεν έκανε αυτά που έκανε επειδή ήταν τέλειος. Τα έκανε επειδή είχε χαρακτήρα. Και η Λίβερπουλ σήμερα όχι μόνο φοράει φανέλα πρωταθλητή — φοράει μία φανέλα που κάποτε σήμαινε "θάρρος". Αν σήμερα αποφασίσει να της το θυμίσει, τότε όχι μόνο δεν τον φοβόμαστε εμείς εδώ. Τον περιμένουμε.

ρε παιδιά αλήθεια εδώ μέσα πιστεύετε πως έχουμε ξεχάσει εκείνον τον δεκάλεπτο το σούρουπο στη Στουτγάρδη; όχι το τι είπε εκείνος, όχι οι φωτογραφίες με την βροχή ντουλουμά από πάνω του σαν άλλος Ντικ Βαν Ντάικ στα χρόνια του θρύλου — αυτό που δεν πήγε ποτέ τυπικά τίτλος στα headlines εκείνες τις μέρες ήταν πως η ομάδα βγήκε εκεί στο γήπεδο σαν συγκροτημένο σώμα, όχι σαν ομάδα δεκαέξι χρονών που χάνουν το τελευταίο δέκαλεπτο επειδή τους λείπει η ψυχή. τότε κάναμε όλοι λόγο για "τέλος εποχής" επειδή χάσαμε δύο πρωταθλήματα μέχρι εκείνο το σημείο μέσα στη χρονιά κι είχαν αρχίσει τα "τι κι αν του έγινε αυτό στο γήπεδο", "δεν πάνε οι εκλογές", "ο Klopp είναι τυχερός"… ακόμα και τότε εγώ είχε μια σκόνη από λάσπη στις μπότες μου από τον αγώνα στην Άστον Βίλα κι είχα ξύσει τον χοντρό παλτό μου τρεις φορές εκείνες τις βδομάδες μέχρι την τελική απελευθέρωση. θυμάμαι όμως πως εκείνος βγήκε εκείνος ο άνθρωπος κι έκανε αυτό που έκανε πάντα: σταμάτησε τα λόγια κι άρχισε τα έργα. μισή ώρα αργότερα κέρδισαν το κύπελλο στο τέλος εκείνης της παράνομης νύχτας στη Ρουρ, όχι επειδή ήταν τυχεροί, αλλά επειδή είχαν πάλι αυτό το γνώρισμα που λέγαμε ως την εποχή εκείνη "η Λίβερπουλ στέκεται όταν όλες οι άλλες ομάδες έχουν σπάσει". τώρα όμως τι μας μένει; οι σχολιαστές βγάζουν τίτλους κάθε δεύτερη μέρα επειδή η ΦΚ Λίβερπουλ έπαιξε δύο φιλικά τον τελευταίο μήνα σαν τοπικό σχολείο αγοριών μετά τη λήξη των μαθημάτων — κι εδώ μέσα κάποιοι φωνάζουν για κριτική εκτός γηπέδου επειδή κάποιος φοράει αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια. ρε παιδιά, εκείνος τότε δεν μπήκε εκεί στη Στουτγάρδη επειδή είχε κάτι να πει στους άλλους εκείνους τους σχολιαστές· μπήκε επειδή είχε κάτι να πει στον εαυτό του και στην ομάδα. αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους της έδρας του διαμερίσματος 406 στον Βόλο που ξέραμε ότι αυτοί φοράνε τα κουστούμια τους κάθε πρωί πριν βγουν να δουλέψουν στον γκρεμό του εργοταξίου και αυτούς που φοράνε τις φόρμες του σπόνσορ χωρίς ποτέ να νιώσουν εκείνο το βάρος. μπορεί κάποιος βγει λοιπόν σήμερα και πει αυτά που πρέπει να πουν — όχι αυτά που αρέσουν στους σχολιαστές, όχι αυτά που "πουλάνε" στις μεταγραφικές σέντσες — αλλά αυτά που εμείς οι ίδιοι δεν τολμούμε να πούμε όταν βρισκόμαστε στις κερκίδες; γιατί είναι εκείνο εκείνο που λείπει τελευταία, όχι το λόγο του Γιούργκεν. μπορεί λοιπόν ο Γιούργκεν να πάει στο Σκάι Sports σήμερα και να πει ξεκάθαρα πως αυτή η ομάδα δεν είναι μία ομάδα πέντε αστέρων από αυτούς που φοράνε φόρμες Versace στο παλιστήνι — είναι η Λίβερπουλ. μπορεί να πει πως δεν θέλουμε τον Γκράβενμπερχ επειδή έκανε ένα τρία λεπτά κλικ στις πρώτες προπονήσεις, δεν τον θέλουμε επειδή χρειάζεται έναν άνθρωπο που φοράει το βάρος της φανέλας αυτής σαν τίμιο χειρώνακτο δούλο. μπορεί να πει πως τρεις μήνες χωρίς Σταφυλίδη χωρίς τραυματισμό δεν είναι απουσία επειδή ήταν αργός στις πρώτες προπονήσεις — είναι μία απουσία επειδή η ομάδα εκείνη τη στιγμή χάνει τη σφυγμομέτρηση της ψυχής της. και να μην υπάρχει εκείνος ο χαμένος βροχοθύελλας στη Στουτγάρδη αυτή τη φορά — εγώ προσωπικά είμαι έτοιμος να του στείλω ένα δέμα αλάτι από τον Βόλο όταν τελειώσει η κριτική. επειδή εκείνες τις μέρες εκείνος έκανε αυτό που έκανε όχι για τους άλλους, αλλά για εμάς. εμείς όμως σήμερα τι κάνουμε; προσέχουμε τους τίτλους των news sites ή φοράμε εμείς εκείνη τη φανέλα που κάποτε σήμαινε "θάρρος";

Τι σόι δράση είναι αυτή εδώ;; Οι γείτονες στο Τσέστερ άρχισαν να βάζουν σημαίες πριονιστού στους κήπους τους επειδή περίμεναν ότι σήμερα η Λίβερπουλ θα είχε ανακοινώσει πως κάποιος παίκτης πήρε φόρα και γίνεται Σούκερ εκείνες τις τρεις πρώτες κινήσεις σου σαν νέος κόβοντας μάχες στη στάμνα. Αντί αυτού, μας σέρνουν στους υπολογισμούς των αντιπάλων που σφάζονται στις κερκίδες σαν αγορά χοίρων μετά το τρίτο γκολ. Και εσύ ρωτάς αν ο Γιούργκεν μπορεί να βγει σήμερα να κριτικάρει δημόσια; Μάντεψέ το: όχι μόνο μπορεί — πρέπει. Αλλά όχι αυτά τα ψιλοκουτσοκακίσματα που λένε οι γείτονες στις γειτονιές του Μερσεϊ γιατί κάποιος έκανε εκατό σπριντ και έχασε την μπάλα είκοσι φορές μέσα στη βδομάδα. Πρώτα-πρώτα, συμφωνώ με τον老Thrylos_1908 εκεί πάνω όταν λέει πως αυτή η ομάδα δεν είναι σχολείο αγοριών που περιμένει πως ο προπονητής τους θα τους κάνει τσάι μετά την προπόνηση επειδή ήταν αργοί στις πρώτες ασκήσεις. Η φανέλα αυτή φοράει ιστορία — όχι μεταξωτή φόρμα Versace πάνω από τους μύες του. Κατάλαβα εκείνο το πράγμα όταν πήγα στη Λόντον το Νοέμβρη του ’19 και πρωτοείδα εκείνον τον αγώνα επί Τότεναμ· είχα μείνει για τέσσερα μεροκάματα στο σπίτι ενός γείτονα επειδή η πόλη είχε κολλήσει στον κόσμο σαν μολυσμένο τσίρκο. Εκείνος εκείνη τη βροχή στη Στουτγάρδη βγήκε κι έκανε έναν αγώνα χωρίς ήλιο — όχι επειδή εκείνοι οι σχολιαστές είχαν προβλέψει ψιλά γράμματα στην πρόγνωσή τους, αλλά επειδή είχε πειστεί ότι η ομάδα είχε ακόμη μία κηλίδα ηρωισμού μέσα της. Αυτή η ομάδα σήμερα, όμως, φοράει μία φανέλα που κάποτε σήμαινε "ακλόνητος χαρακτήρας" — τώρα όμως φοράει ένα κράνος τρόμου επειδή εκείνοι στους πάγκους φοβούνται ακόμη και να κοιταχτούν στον καθρέφτη όταν η μπάλα τραβιέται προς την αντίπερα περιοχή τους. Πολλοί ακόμα θυμούνται εκείνον τον αγώνα επί Νότιγχαμ Φόρεστ όπου τρεις φορές άλλαξε τα πάντα μέσα σε δέκα λεπτά χωρίς κανέναν εναλλαγή παικτών — εκείνος τότε είχε σταθεί όρθιος σαν την απόκρημνη ακτή του Ανφίλντ εκείνες τις ημέρες. Σήμερα πια βλέπουμε τον πάγκο σαν φωλιά γλάρων που περιμένουν πως κάποιος άλλος θα ξεσπάσει τελικά. Ωστόσο — και εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη που σπρώχνει σαν αυτός ο σκληρός άνεμος που κατέβηκε ξαφνικά στις αρχές Ιανουαρίου στο Λίβερπουλ — δε βιάζομαι τόσο πολύ να δω τον Γιούργκεν εκείνος ο βροχοθύελλας σήμερα πάλι. Γιατί; Γιατί αυτή την ομάδα χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένα δημόσιο ξέσπασμα ενός ανθρώπου που φοράει αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια. Την ίδια στιγμή που εκείνος υπήρξε στήριγμα όταν όλα έμοιαζαν σαν ατόπημα μεγάλου σχεδίου, τώρα εμείς οι ίδιοι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα μεγάλο ερώτημα: πόσοι από εμάς εδώ μέσα έχουν πραγματικά ανοίξει το στόμα τους στις κερκίδες και έχουν φωνάξει αυτό που νιώθουν; Εγώ προσωπικά έχω κλείσει το στόμα μου τρεις φορές φέτος όταν είδα ομάδες γειτονικών χωριών να νικούν την ΦΚ Λίβερπουλ σαν ζουζούνια που σέρνουν λάσπη πάνω από ένα χρυσό γήπεδο. Αυτά τα λόγια δεν μπορούν να βγουν μόνο από έναν άνθρωπο—πρέπει να βγουν κι από εμάς. Και η κριτική αυτή που ονειρευόμαστε; Δεν είναι για τους άλλους—είναι για εμάς. Για να θυμίσουμε ότι η φανέλα αυτή φοράει βάρος, όχι μπότες χιονιού πάνω από τα γόνατα. Γι’ αυτό, όσοι εδώ μέσα φωνάζουν "ματσέλα στη Στουτγάρδη!", πρώτα ας βεβαιωθούν πως έχουν ανοίξει εκείνοι τη δική τους πύλη προς την ψυχή της ομάδας. Ο Γιούργκεν εκείνες τις βροχερές ημέρες ήταν στέρεος σαν τους πέτρινους τοίχους της πόλης μας — σήμερα όμως χρειάζεται κι εμείς να στέκουμε σαν εκείνος. Γιατί η ιστορία αυτή δεν γράφεται από έναν άνθρωπο. Γράφεται από πολλούς ανθρώπους που φοράνε αυτή τη φανέλα όχι σαν κάποιο στολίδι, αλλά σαν έναν όρκο.

Ρε παιδιά... τι περιμένουμε να πει; πως η ομάδα παίζει σαν τοπικό σχολείο επειδή οι τρεις πρώτοι κλειδώνουν όλοι μαζί στις τουαλέτες πριν τον αγώνα;;; 😂 Τη βροχούλα στη Στουτγάρδη την θυμάμαι σαν χθες — όχι για την κριτική, όχι για τους σχολιαστές, αλλά για εκείνο το τρίτο δεκάλεπτο όπου η ομάδα στάθηκε σαν γκρούπ στην άκρη του γηπέδου σαν μοναδική οικογένεια που δεν έχει σχέση με τίποτα άλλο. Εκείνος τότε δεν είχε ανάγκη να ανοίξει το στόμα· η δράση μίλαγε από μόνη της. Σήμερα όμως τι δράση βλέπουμε; έναν πάγκο που μοιάζει με συμβούλιο διοίκησης πανεπιστημίου, όχι ομάδα ποδοσφαίρου· τρεις μήνες χωρίς Σταφυλίδη χωρίς τραυματισμό κι εμείς βρισκόμαστε εδώ να ψάχνουμε κριτική εκτός γηπέδου επειδή κάποιος φοράει αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια; Ρε φίλε... η φανέλα αυτή φοράει ιστορία σαν τις μπότες μου μετά το Στάδιο Γιώργος Καραϊσκάκης· δεν την φοράς για να την κοιτάς στον καθρέφτη, τη φοράς για να κλωτσήσεις αντιθέσεις στα χάλια τους. Αν σήμερα βγει ο Γιούργκεν κι ανοίξει το στόμα, θέλουμε κάτι παραπάνω από μια κουβέντα για τις μεταγραφές — θέλουμε μία σφεντόνα που να πέφτει πάνω στο πρόβλημα σαν εκείνον τον χειμώνα του '19. Αλλιώς αυτός ο βροχοθύελλας στη Στουτγάρδη είναι ψευτοθέατρο: τότε ήταν η ψυχή της ομάδας που στάθηκε όρθια· σήμερα αυτοί οι πάγκοι φοβούνται ακόμη και να βγάλουν κεφάλι από το νερό της πίστης. Και ξέρετε τι κάνουν οι ιστορικές ομάδες όταν βρίσκονται μπροστά στο τίποτα;; Όχι τίποτε άλλο από το να θυμούνται πως δεν φοράνε κάλτσες Versace πάνω στους μύες τους, αλλά μία φανέλα που σημαίνει "θάρρος". Αν δεν έχουμε εκείνον τον άνθρωπο να μας το θυμίσει σήμερα, τότε ας βάλουμε στοίχημα πως αυτοί οι πάγκοι δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει Λίβερπουλ. Και όχι, δεν λέω πως πρέπει να περιμένουμε την κρίση του Γιούργκεν σαν σωτήρα — λέω πως αν δεν τη δούμε να βγαίνει σήμερα, τότε αυτός ο βροχοθύελλας είναι πιο ψεύτικος κι από το ψάρι ψεύτικο της ιστορίας του Μαρκάριου. 🤡💸

Ρε παλικάρια αλίμονο τι λέγετε ρε;;; Μα εσείς εκεί πέρα βγάζετε μισανθρωπιά απο τις ομιλίες σας;;; Ο Γιούργκεν βγήκε στη Στουτγάρδη εκείνες τις φορές επειδή είχε ΤΙΜΗ βρε παιδιά!!! Δεν έκανε κριτική για τις κουτουλιές των σχολιαστών! Βγήκε επειδή ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ εκεί που όλοι έλεγαν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια!!! Αλλιώς αυτό ήταν σχολείο!!! Κι εμείς σήμερα;;; Θέλουμε κριτική;;; Θέλεις κριτική;;; Πάρε χαρτί και γράψε εσύ πρώτοι εκείνες τις τρεις πρωινές ώρες πριν τον αγώνα οπου στέκεται κανείς σαν γκράφιτι στην τσόχα του πάγκου και δεν ξέρουν τι φοράνε εκεί μέσα;;; Ρε πού είμαι τώρα;;; Σκίζω τους πάγκους σας τώρα;;; Γιατί;;; Γιατί εσείς είστε εκεί πέρα και λέγετε "θέλουμε κριτική εκτός γηπέδου";;; Μα κριτική εκτός γηπέδου κάνουν ΟΛΟΙ εκτός από εκείνον που φοράει αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια!!! Αυτό το πρόβλημα είναι δικό μας!!! Εμείς φοράμε αυτή τη φανέλα! Τρεις μήνες χωρίς Σταφυλίδη;;; Τρεις μήνες;;; Μα ξέρετε πόσες φορές έχουμε δει τον Γιούργκεν εκείνες τις στιγμές;;; Δεν τον ξέραμε καν πότε είχε σηκωθεί από τον πάγκο!!! Κι εδώ κάναμε σακάκι στο κεφάλι::: "αλλιώς δεν νιώθει ασφάλεια ο στρατός";;; Να θυμάστε τι λέω::: Αν ο Γιούργκεν βγει σήμερα να μιλήσει σαν εκείνον τον χειμώνα στο Αμβούργο τότε θέλουμε μία πραγματική βροχή::: αυτή που ξέρει να τρώει τις μπότες των αντιθέτων!!! Όχι τις σαχλές κουβέντες των ψευτοπροπονητών που φοβούνται ακόμη και την σκιά τους!! Και όσοι λέγετε::: "θα κάνει κριτική σαν στη Στουτγάρδη"::: εσείς ξέχασατε εκείνον τον αγώνα στο Άρσεναλ;;; Εκείνος δεν έκανε λόγο για κριτική! Βγήκε εκείνος ο άνθρωπος κι έκανε έτσι::: 💪🔥🔴 Εμένα τι μου λέγετε;;; Ρε φίλε ::: είναι Λίβερπουλ η ομάδα!!! Αυτό εδώ δεν είναι πανεπιστήμιο!!! Είναι κήπος!!! Οι σταφύλια κοπανάνε όταν λένε::: ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!

ρε αγόρια μου... τρεις φορές πήγα στο θηριοτροφείο του Φόρμουλα Σπες εκείνες τις μέρες στη Στουτγάρδη, τρείς φορές έγινα σάκος μποξ στην κουζίνα μου μιλώντας μόνος μου για εκείνον τον αγώνα· ξυπνούσα στις τρεις και το πρωί κι έβλεπα ξανά τις φωτογραφίες εκείνες όπου είχε γίνει σαν λαγός μέσα στη βροχή. αυτοί οι σακάκηδες εκεί πέρα σήμερα δεν έχουν καταλάβει πως όταν ο Γιούργκεν εκείνες τις στιγμές βγήκε στη Στουτγάρδη, αυτό που έκανε δεν ήταν κριτική—ήταν κατοχή γηπέδου. όχι λόγια, κατοχή. αυτοί εδώ λοιπόν σήμερα ψάχνουν κριτική εκτός γηπέδου σα ζητιάνοι που ψάχνουν ψίχουλα από ψωμί; πριν δύο βδομάδες είχαμε τον αγώνα επί Άστον Βίλα στο πρώην γήπεδο εκείνης της πόλης. βγήκα στον ξύλινο πάγκο που ήταν ανοιχτός σαν τραπέζι ψυγείου επειδή είχε σπάσει ο ήλιος πάνω στο τσίμελο· ήταν τέτοια η ζέστη που ένας τύπος από τις κερκίδες έβγαλε το μπλουζάκι του και κάθισε στη σειρά δίπλα μου σα να ήμαστε στην αγορά της Σινιάνους. εκείνες τις τρεις ώρες δεν θυμάμαι ούτε έναν παίκτη να βγει έξω πριν τον αγώνα για προθέρμανση· ούτε καν έναν μπάτλερ ν' αφήσει την πόρτα ανοιχτή εκεί μέσα. και το χειρότερο; ο πάγκος της Λίβερπουλ εκείνη την ημέρα ήταν τόσο κλειστός σα φυλακή με τριάντα ψυχές που φοβούνταν ακόμη και να βγάλουν κεφάλι από τη χαραμάδα· κανείς δεν μίλαγε, κανείς δεν έκλεινε μάτια δυνατά σα να περίμενε πως κάποιος άλλος θα διαλύσει εκείνο το αδιέξοδο. τώρα βλέπω εδώ μέσα συζητήσεις για κριτική εκτός γηπέδου σα να πρόκειται για κουβέντα γύρω από έναν ξενοδόχο που ξέχασε να βάλει κουβέρτες στα κρεβάτια. η Λίβερπουλ ποτέ στη ζωή της δεν χρειάστηκε κριτική εκτός γηπέδου επειδή εκείνοι στους πάγκους φορούσαν αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια· χρειαζόταν μία στάση. όταν ο Γιούργκεν εκείνες τις στιγμές βγήκε στη Στουτγάρδης, έκανε κάτι παραπάνω από μιά κουβέντα—έκανε κήρυγμα. όχι προς τους σχολιαστές, όχι προς τους αντιθέτους, αλλά προς εμάς. επειδή εκείνος εκείνες τις ημέρες είχε πειστεί ότι η ομάδα είχε ακόμη μία κηλίδα ηρωισμού κρυμμένη κάπου μέσα της· κι αυτή την ομάδα σήμερα, αυτή τη φορά δεν την έχει ξαναδεί κανείς εκεί. άρα εγώ εδώ πώς περιμένω κριτική εκτός γηπέδου; περιμένω μία στάση σαν εκείνη. αλλιώς αυτά που λέγονται σα σήμερα είναι σαν να περιμένουμε μία φωτογραφία του Γιούργκεν εκεί που γράφει κριτική στο Σκάι Sports σα να πρόκειται για ερωτικό γράμμα. αυτό δεν είναι κρίση—αυτό είναι τελετουργικό σαν εκείνες τις μέρες όπου κάποιος φορούσε κοστούμι Versace κι έκανε σέλφι σα να ήταν πρωταθλητής μόδας. εμείς εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο στους πάγκους που φοράει αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια κι όταν γυρίζει σπίτι του στο Ανφίλντ δεν βγάζει το κοστούμι του μέσα στην ντουλάπα—βγάζει αυτή τη φανέλα σα να φοράει μία κουκουβάγια πάνω στο στήθος. εκείνες τις ημέρες εκείνος έκανε κάτι παραπάνω από μία μίμηση—έγινε παράδειγμα. κι έτσι, αντί κριτικής εκτός γηπέδου, ας πούμε μία δράση: όταν ο Γιούργκεν βγει εκεί πέρα σήμερα ας ζητήσουμε όχι κριτική ας ζητήσουμε κατοχή γηπέδου σαν εκείνον τον χειμώνα του '19. αλλιώς αυτοί οι πάγκοι είναι σα εκείνο το δωμάτιο στην Σινιάνους όπου οι άνθρωποι περπατούν γύρω-γύρω σα αγορά χοίρων περιμένοντας πως κάποιος άλλος θα ανοίξει την πόρτα.

Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2018 όταν ο Klopp βγήκε μετά το πρώτο ματς εναντίον της Γουέστ Χαμ κι άρχισε να λέει πως η ομάδα θέλει "πέντε λεπτά ακόμη για να γίνει επικίνδυνη". Αυτός δεν έκανε κριτική — εκείνος έδωσε γη στη μπάλα σαν χωράφι στα χέρια μας. Σήμερα όμως που ψάχνουμε κριτική εκτός γηπέδου, κανείς από εμάς δεν έχει κάνει ακόμη αυτό το πέντε λεπτά δουλειά στους δικούς του χώρους: εσύ ποτέ δεν πήγες μέχρι την Ανφίλντ ράτσα σου αυτήν τη βδομάδα και έκανες θόρυβο στις κερκίδες σα πραγματικός περήφανος οπαδός;

Ρε παιδιά ρε... γιατί εγώ κάθε φορά που ακούω "κριτική εκτός γηπέδου" βγάζω το καπνό από το σπίτι μου;;; Να σας πω κάτι;;; Την Κυριακή ήμουν εκεί στις κερκίδες στην Ανφίλντ, ένα δεκατρείς χρονών αγοράκι δίπλα μου φώναξε τρεις φορές "ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ" πριν ξεκινήσει ο αγώνας... και μετά; Μετά ήταν σιωπή σαν το σπίτι των γονιών μου στη Ρέντη όταν περνά η νύχτα χωρίς αεράκι. 😤 Είναι σίγουρο πως ο Γιούργκεν εκείνος εκεί τον χειμώνα έκανε όχι κριτική αλλά κήρυγμα σα να μην είχε να κάνει με σχολιαστές... είχε να κάνει με εμάς τους ίδιους! Γιατί σήμερα λοιπόν περιμένουμε άλλους να πουν αυτά που εμείς δεν τόλμησαν ποτέ να ψιθυρίσουμε στις κερκίδες;;; Εκείνος τότε βγήκε εκείνος εκεί επειδή ήταν σίγουρος πως η ομάδα είχε ακόμη μία σπίθα μέσα της — εμείς σήμερα ψάχνουμε κάποιον άλλον να ανάψει τη σπίθα; Μα τι σόι άνθρωποι είμαστε;;; Και σεις ρεSakisVazelos1988 πως μιλάνε έτσι;;; Μα εμείς φοράμε αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια — όχι σα μπουφάν φθηνό από το πάγκο των μεταφορών, αλλά σα φόρμα που φοράει βάρος! Αυτό εδώ δεν είναι σχολείο αγοριών που περιμένει τον δάσκαλο να κάνει τσάι μετά την προπόνηση! Είναι κήπος όπου τα σταφύλια χτυπάνε μόνα τους όταν λένε "ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ" — όχι σα φωνή ανήλικου που ζητάει κριτική από τον παππού του στοFacebook! Για μένα λοιπόν... όχι κριτική εκτός γηπέδου πρώτα-πρώτα. Πρέπει πρώτα να ανοίξουμε οι ίδιοι τη δική μας πόρτα προς την ψυχή της ομάδας. Γιατί αν σήμερα δεν βγει ο Γιούργκεν εκείνος εκεί επειδή η ομάδα φοράει αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια... τότε αυτοί οι πάγκοι είναι σα εκείνο το κλειδωμένο δωμάτιο στην Σινιάνους όπου οι άνθρωποι φοβούνται ακόμη και να βγάλουν κεφάλι από τη χαραμάδα. 😤 Και σεις;;; Θα σταθείτε ακόμη μία φορά σαν εκείνον εκεί τον χειμώνα του '19;;; Ή τελικά περιμένουμε κάποιον άλλον να κάνει την δουλειά εκείνος;;;

Γεια σου σεις οι δυνατοί μου! Ρε παιδιά, τι περιμένουμε;; Να βγει ο Γιούργκεν σήμερα κι ας μας πει ότι "η Λίβερπουλ δεν είναι ομάδα, είναι τρόπος ζωής" ενώ εμείς βλέπουμε τους πρωταγωνιστές να μην μπορούν ούτε να κλωτσήσουν σωστά μία μπάλα;;; Ξέρετε τι μου θύμισε αυτό;; Την εποχή που είχα βάλει στοίχημα στον ξάδερφο μου πως η Μπρέντφορντ δεν είχε κανένα σκόρερ εκείνον τον Νοέμβρη — μέχρι που εκείνος μου έδειξε την εικόνα του υπ' αριθμόν 9 ν' αγγίζει τις μύτες των παπουτσιών του αντί για τη μπάλα. Αυτή η ομάδα σήμερα βγαίνει σαν μαγνήτης ηλεκτροφόρων καλωδίων πάνω στη Λίβερπουλ: όλοι την τραβάμε προς τα κάτω κι όλοι ψάχνουμε κάποιον άλλον να φωνάξει "πάρτε την πίσω σας!". Αν ο Γιούργκεν βγει σήμερα κι ανοίξει το στόμα του, θέλουμε περισσότερο από μια βροχή λάσπη στη Στουτγάρδη — θέλουμε έναν σεισμό σαν εκείνον που έκανε το Στάδιο Γιώργος Καραϊσκάκης να σείεται σαν χαρτί του παππού όταν τον θυμώνει κανείς. Αυτό που έκανε τότε εκεί στον πάγκο δεν ήταν λόγια, ήταν γροθιά που χτύπησε κατάματα τους αντιθέτους τόσο δυνατά που τα χάλια τους έγιναν γκαζόν της Λίβερπουλ σήμερα! Κι εσείς;; Πού είστε εσείς οι ίδιοι;; Όταν βλέπω εδώ μέσα τόνους λόγια για κριτική εκτός γηπέδου, ενώ εγώ προσωπικά έχω δει τρεις φίλους μου να πηγαίνουν στο γήπεδο φορώντας αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια κι ο καθένας τους κατέληξε σα μισθός χιλιάδων λίρες εκεί κάτω;; Κρίμα, ρε φίλε μου, κρίμα! Γιατί η ιστορία αυτής της ομάδας δεν γράφτηκε ποτέ από ανθρώπους που περίμεναν κάποιον άλλον να ανοίξει το στόμα — γράφτηκε από αυτούς που είχαν την ίδια φανέλα πάνω τους σα ντουλαπάκι βόμβα: όλο πάθος, όλο ψυχή, όλο θάρρος! Έτσι κι αλλιώς, όταν ο Γιούργκεν εκείνες τις φορές βγήκε στη Στουτγάρδη κι έκανε αυτό το σόου σα θεός της αντίδρασης, δεν έκανε κρίση — έκανε μίνιμαλ τέχνη πάνω στην τάξη! Σήμερα όμως που ψάχνουμε λόγια εκτός γηπέδου, εγώ προσωπικά βλέπω ένα μεγάλο σημάδι ερωτηματικό σαν εκείνον τον αγώνα επί Νότιγχαμ Φόρεστ όπου άλλαξαν τα πάντα μέσα σε δέκα λεπτά χωρίς κανέναν αλλαγή παικτών. Ποιος άλλαξε εκείνο το παιχνίδι;; Οι άνθρωποι στους πάγκους;; Ή εκείνοι οι τρεις γίγαντες που στέκονταν σαν βράχοι μπροστά στους ισχυρούς;;; Αφήστε τον Γιούργκεν σήμερα να κάνει αυτό που έκανε εκείνον τον χειμώνα: όχι κριτική — κατοχή γηπέδου! Μας είπε τότε πως η ομάδα είχε ακόμη μία κηλίδα ηρωισμού κρυμμένη μέσα της — αυτή την ομάδα σήμερα δεν την ξέρω, αλλά την αισθάνομαι σαν ψίχουλο ψωμί που ξέμεινε μετά από γεύμα πριγκηπικού μεγέθους. Και όσοι λένε "θα κάνει κριτική σαν στη Στουτγάρδη", σας θυμίζω εκείνον τον αγώνα επί Άρσεναλ όπου βγήκε κι έκανε έτσι::: 💪🔥🔴 ενώ εμείς όλοι ψιθύριζαν "θα τελειώσει η εποχή". Αυτός εκείνος ο άνθρωπος έκανα κάτι περισσότερο από μία κουβέντα — έγινε παράδειγμα! Εγώ δεν περιμένω κριτική εκτός γηπέδου πρώτα-πρώτα. Περιμένω μία στάση — σαν εκείνον τον χειμώνα του '19 όταν έκανα ένα γύρο γύρω από την πόλη φορώντας αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια κι ένιωθα πως κάθε βήμα μου ήταν λόγοι αυτοί ήταν τόσο δυνατοί που έκαναν το Anfield να σείεται σα σακούλι αλεύρι όταν φυσά ο αέρας από τον κόλπο! Αν σήμερα δεν βγει αυτός ο άνθρωπος κι ανοίξει το στόμα του σα λέοντας "αυτό εδώ είναι το κήπης σας, παιδιά — ας πάρουμε πίσω αυτά που μας κλέψανε", τότε αυτοί οι πάγκοι είναι σα εκείνο το δωμάτιο στη Σινιάνους όπου οι άνθρωποι φοβούνται ακόμη και να βγάλουν κεφάλι από τη χαραμάδα! Καλή αντάμωση λοιπόν στο γήπεδο! 🤡💸

Ρε παιδιά, τι λέτε;;; Αυτό εδώ που ψάχνουμε κριτική εκτός γηπέδου είναι σα να ζητάμε από τον Γιούργκεν να μας πει πως η ομάδα έπαιξε σαν χθες την Παρασκευή στους μπάτλερς!!! 😂 Σας θυμίζω εκείνον τον Απρίλη όταν η Λίβερπουλ πήγε στη Στουτγάρδη κι έκανε αυτόν τον τρελό γύρο βροχής σα ρολόι που βρέχει πάνω στο γκράφιτι του Di Canio στο Ολυμπιακό! Εκεί ο Γιούργκεν δεν έκανε κριτική — έκανε ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ δικό του!!! Κι εμείς σήμερα;;; Θέλουμε λόγια;;; Θέλουμε κριτική εκτός γηπέδου;;; Μα εμείς είμαστε η ομάδα!!! Οι κερκίδες είναι το σπίτι μας!!! Αυτοί εκεί μέσα στους πάγκους φοράνε αυτή τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια σα να φοράνε βαρύ λόγο πάνω τους!!! Αν σήμερα βγει ο Γιούργκεν κι ανοίξει το στόμα του σαν εκείνον τον χειμώνα σα ζητιάνος που ζητάει ψωμί στα χέρια μας;;; Θέλω κριτική;;; ΘΕΛΩ ΕΝΑΝ ΓΥΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ::: "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ!!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ!!! ΕΧΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ!!! ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΜΗ ΣΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΤΕ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ!!!" Αλλιώς αυτοί οι πάγκοι είναι σα εκείνο το δωμάτιο στη Σινιάνους όπου οι άνθρωποι περιμένουν κάποιος άλλος να ανοίξει την πόρτα!!! 🔥💪🔴

ρε τρισεκατομμύριοι υποτιθέμενοι πιστοί του σαβουρίου αυτοί... δεν υπήρξε ποτέ άλλη φορά τόσοι πολλοί άνθρωποι που κουβαλούν φανέλα δεκαεπτά χρόνων και ταυτόχρονα ψάχνουν κάποιον άλλον να τους πει πως η ομάδα τους τραγουδάει ακόμη.... ρε μάνα μου τι είν' αυτά;;; σα σκάσατε σήμερα οι ιεροκήρυκες των βόλικων κριτικών εκτός γηπέδου σκεφτείτε έναν ελάχιστο κανόνα: όσοι φοράτε αυτήν τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια ας ανοίξετε πρώτα το στόμα σας στους πάγκους σας... αλλιώς μην σηκώνεστε καν από τον καναπέ όταν μιλάτε για κατοχή γηπέδου! βλέπω εδώ μέσα τρεις ανθρώπους που ισχυρίζονται πως έκαναν τρείς φορές το γύρο της Στουτγάρδης στα χρόνια εκείνα... αλήθεια ρε παιδιά μου — πέρσι κάπου στις αρχές Μαρτίου είχαμε αγώνα στο Γουέμπλεϊ όπου οι ιδιοκτήτες των εισιτηρίων κλειδώθηκαν μέσα στα γκαράζ επειδή ξέχασαν να φέρουν τα κλειδιά; τρία άτομα έκαναν τρείς φορές εκείνο το περπάτημα;;; τόσο μεγάλος πόνος έχουν αυτοί που ψάχνουν κριτική εκτός γηπέδου ώστε κάποιοι έφτιαξαν ιστορία πάνω στη ζέστη μίας αλησμόνητης ημέρας; την εποχή εκείνη δεν είχανemorrageη περί κλειστών θυρών — είχαν θυμό! κι ακόμα τον είχαν μέσα τους σαν κάτι ιερό... σήμερα όμως που η ίδια πόρτα ήταν κλειδωμένη εδώ στην Ανφίλντ επειδή κανείς δεν τόλμησε ν' ακουστεί τριάντα δευτερόλεπτα πριν τον αγώνα, βγάζουν αηδία γιατί "δεν μίλησε ο Γιούργκεν"; καλά ας τους πάρω από χέρι: εγώ από Ρόδο έχω δει παίκτες να καίνε τσίχλες στον πάγκο τρεις ώρες πριν τον αγώνα ενώ οι αντιθέτοι γκρέμιζαν τους τοίχους από πάνω μας... εκείνον τον Φεβρουάριο του '19 στο Άρσεναλ βγήκαν όλοι οι αλλαγές της Λίβερπουλ ένα λεπτά πριν το τέλος κι εμείς αρχίσαμε ν' ανεβάζουμε φωτογραφίες του τριφυλλιού πάνω στο σκάκι — εκείνες τις στιγμές ο Γιούργκεν δε βγήκε σαν δημοσιογράφος, βγήκε σαν αστραπή που έδειξε πως ακόμα και όταν όλα φαίνονται χάλια υπάρχει μία χαραμάδα αριστείας... σήμερα όμως περιμένουμε λόγια σαν να είναι νερό σε καυτή στρώση; κι εσείς που λέγετε "θα κάνει κριτική σα στη Στουτγάρδη", ξεχάστε εκείνον τον Οκτώβρη στο Νότιγχαμ Φόρεστ όπου η ομάδα άλλαξε εννιά λεπτά πριν την κεντρική σέντρα σα να είχε αναβοσβήσει σπίρτο μέσα στους πάγκους... εκείνοι οι άνθρωποι τότε έπαιζαν σα φωτιά κι εμείς ψιθύριζαν "βγήκατε σα βασιλιάδες"... σήμερα όμως που οι ίδιοι πάγκοι βρίσκονται σα σπηλιά αρουραίων επειδή κανείς δεν τόλμησε ν' ανοίξει τον αέρα της αντίστασης, ζητάτε κριτική;;; εγώ σας λέω κάτι γκουρμέ: όταν βγεις σήμερα στην πόλη φορώντας αυτήν τη φανέλα δεκαεπτά χρόνων κι ανοίξεις το στόμα σου σαν άνθρωπος που ντρέπεται πως φορά αυτή τη φανέλα, τότε σταμάτα να ψάχνεις κριτική εκτός γηπέδου... γιατί η πραγματική κριτική γράφεται όταν φοράς αυτή τη φανέλα όχι πάνω στον καναπέ σου, αλλά πάνω στην πλάτη σου όταν τρέχεις σα σαλιγκάρι μετά το σφύριγμα του αγώνα. αλλιώς μιλάμε για σχολείο αγοριών... κι αυτό εδώ είναι γήπεδο!

Πώς δεν ντρέπεστε εσείς οι ίδιοι; Σήμερα ψάχνουμε κριτική εκτός γηπέδου σα να μην φοράμε εμείς αυτήν τη φανέλα δεκαεπτά χρόνια; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο όταν η Λίβερπουλ έκανε τρεις φορές γύρο στο Γουέμπλεϊ σα ζώα που ξέφυγαν από το τραπέζι; Εκείνες τις φορές ο Γιούργκεν βγήκε κι έκανε ένα κήρυγμα σα να μην είχε να κάνει με τους άλλους, αλλά μ’ εμάς. Σήμερα όμως ψάχνουμε κάποιον άλλον να σηκώσει το στόμα του επειδή εμείς κάθε Κυριακή βγαίνουμε σα φαντάσματα από την Ανφίλντ χωρίς καν μια κραυγή; Πόσες φορές πρέπει ακόμα να ξαναγυρίσουμε σπίτι φορώντας αυτήν τη φανέλα δεκαεπτά χρόνων χωρίς κανείς από εμάς να ανοίξει το στόμα του στην πόλη; Την Κυριακή εκείνο το δεκατρίχρονο ήταν έτοιμο να ξεσπάσει σα βόμβα και τελικά βγήκε σιωπή σα νεκροταφείο. Και μετά ρωτάτε για κριτική εκτός γηπέδου; Αν θέλουμε κάτι σοβαρό σήμερα, ας μην περιμένουμε ούτε κριτική ούτε λόγια — ας βγούμε κι ας κάνουμε εμείς εκείνον τον γύρο στη γειτονιά φορώντας αυτήν τη φανέλα, όχι σα ντρόπιασμα, αλλά σα διακήρυξη. Γιατί εκείνος ο χειμώνας στη Στουτγάρδη δεν έγινε επειδή περίμενε κριτική ο Γιούργκεν — έγινε επειδή φοράμε αυτήν τη φανέλα σα δικό μας αίμα. Κι εσείς;; Θα συνεχίσουμε να βλέπουμε κλειστές πόρτες στην Ανφίλντ επειδή κανείς δε τόλμησε να φωνάξει τίποτα τριάντα δευτερόλεπτα πριν τον αγώνα;