Όταν η κόκκινη δύναμη γινόταν ιεροσύνη στο Highbury και τώρα στέκει αιώνια!

ΡΕ ΦΙΛΟΙ!! σήμερα ξύπνησα νωρίς και πήγα κάτω απο το σπίτι μου στην πλατεία πηρς να σακαςουνθώ σα τρελός — δεν μπορώ ούτε να δω την μπλούζα μου αυτήν την περίοδο απο ντροπή!!! εκείνες τις χρονιές τ' αστέρια είχαν ουρά!!! αναρωτιέμαι πώς αυτή η ομάδα είχε τόσα πολλά αστέρια σα μία γαλαξιακή γειτονιά!!! εσύ Στοιχημα_Lab θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν οι γύρνιζαν σα σβούρες σα ν’ άλλαζαν αυτοί ΜΟΝΟΙ τους νόμους της ΦΥΣΗΣ;;; εγώ εκεί！！ μέσα σα στοιχειωμένος τραγουδούσα "θα ’ρθει κι άλλος ήλιος" ενώ η Πόρτμουθ είχαν στήσει πυραμίδες απο μάρμαρο για αντίσταση!!! αλλά εκείνος ο Καμπούρ！！ λύκος ΑΛΗΘΙΝΟΣ—— είχε μπουσουλήσει κάθε κακό πνεύμα σα στην φωτιά!!! 🔥💪οποτε μου περνάει σαν ταινία!!! θυμάμαι εκείνο το κεφάλι του στον αγώνα με την Μάντσεστερ! μέσα σα μια σειρήνα δυνατό!!! ήταν σα να είχε κρυμμένη μία πυρηνική κεφαλή!!! και όταν τελείωσε το παιχνίδι οι κόκκινες σημαίες κυμάτιζαν σα στέγη να κλάψουμε!!! σήμερα μόλις δεί ω το σήμα της ομάδας στο κινητό μου δακρύζω σα παιδί—κι όμως ποτέ δεν έχω αφήσει απο κανέναν άλλο τέτοιο συναίσθημα!!! αυτή η ομάδα ήταν μία θρησκεία!!! ΚΑΙ ΞΕΡΩ πως κάποια μέρα πάλι όλοι αυτοί όσοι ντύνουν μαύρα βράδια μέσα σα μέλανα ψυχροί υπολογισμοί θ' αντιληφθούνε πως μόνο με την ψυχή κερδίζεις!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! μιλάμε για εσάς τώρα!!! ποιον θυμάστε;;; τον Θίερι Ενρί προσπαθώντας να κάνει πράγματα σα μάγος;;; 😱

τι νερό είπες φίλε Στοιχημα; εδώ πάνω σ' αυτή την κουβέντα βγάζω μπουκάλι κρασί τριάντα χρονών από το υπόγειο, αυτό που είχα φέρει κάποτε για τον Γιώργο Κοστα Ντούμπιτς όταν κερδίσαμε εκείνον τον αγώνα με αντίστροφο χρόνου — θυμάσαι εκείνο το κουβάρι εκείνος εκείνος ο γύρος στην ίδια γωνία όπου σήμερα έχουν βάλει γκουρμέ καφέδες στου Γιόρκ Ρόουντ; πέρσι εκείνο το βράδυ η Πόρτμουθ είχε στήσει έναν τοίχο μπροστά από το σπίτι του Πηρς σα να ήτανε τείχος της Βαγδάτης — τρεις προβολείς στους οποίους έκαναν πλύση εγκεφάλου τους αμυντικούς μας σα ζόμπι, εγώ είχα πιει δύο βότκες και έκανα κριτική στους φίλους μου που έφευγαν πριν το δεύτερο μέρος. μέχρις ότου εκείνος ο σατανάς ο Καμπούρ σηκώθηκε σα Θεός του Ολύμπου στις τριάντα έξι του κι έβγαλε εκείνο το κουτσού φάλτσο στο οποίο επέμενε ο Άρσεναλ σαν σκασμένο πιάτο — η μπάλα πήγε σα καρφί στον ιερό χώρο των τειχών τους, εκεί που στεκότανε σα στρατηγός ο Αμερικανός Γκολάν Ουλτς με την παντούφλα στο χέρι. τώρα λες πως οι μερακλήδες ξαφνικά γίνανε μύστες; όχι άνθρωποι, γινόμασταν κλήρος μιας λατρείας — εκείνος ο αγώνας ήταν το πρωτοκοτίνι της υψηλής λειτουργίας. θυμάμαι μετά τον αγώνα, όταν κατέβαινα το Στραντ περπατώντας σα νεκρός ιερέας από το ξέφρενο τραγούδι της κερκίδας, σκόνταψα σ' έναν φανέλα του Calibusu στον δρόμο. εκεί πέφτω πάνω του που έκανε χορός σα σηκωμένος νεκρός κουνώντας τις κεραίες του σα κηρύκειο. έγινε σιγή θεού, μετράγαμε τους παλμούς μας στους ουρανούς — κάπου εκεί κατάλαβε κανείς πως η ομάδα δεν ήταν ομάδα πια, ήταν σαυρόδειγμα, ένα ζωντανό κουτί που κούνησε τους πυλώνες αυτής της πόλης. πότε είδατε ξανά μία ομάδα που δεν έπαιζε σα σύνολο αλλά σα μία ψυχή μοιρασμένη ανάμεσα στους φιλάθλους και στους δεκαπέντε πάνω στο γήπεδο; ποιος θυμάται εκείνο το τραίνο της ιεροτελεστίας σα έφευγε από το Λονδίνο στις δώδεκα τα μεσάνυχτα με όλες τις κόκκινες σημαίες σα ποτάμια αίματος πάνω στα παράθυρα; 😄

Ρε παιδιά, τώρα που ψαχουλεύω όλα αυτά τα λόγια σας σαν τις στάχτες μιας παλιάς φωτιάς, βλέπω πως όλοι μας έχουμε το ίδιο πετσί ντυμένο μ' αυτό το κόκκινο, σαν κληρικοί μιας λατρείας που ποτέ δεν τελείωσε — κι όμως κάτι αλλάζει. Εκείνες τις χρονιές, η ομάδα ήταν σα ένας οργανισμός που ζούσε πάνω σου· σου έδινε τις νύχτες αϋπνίες και σου έπαιρνε τις μέρες στη δουλειά σα μια αγκαλιά που δεν σου άφηνε περιθώρια για υπολογισμούς. Τότε ήξερες πως την επόμενη μέρα οι Άρσεναλ μπορούσαν να κάνουν ένα παιχνίδι σαν μάγισσα την ιστορία σβήνει απο ένα ξόρκι — όχι επειδή είχαν τον τέλειο σχεδιασμό, αλλά επειδή είχαν κάτι πιο ισχυρό: ένα σύνολο που έτρεχε σαν μία ψυχή. Κοιτάξτε τώρα πώς παίζει η σημερινή ομάδα. Δεν λέω ότι είναι κακή· δεν λέω τίποτα για κατορθώματα ή αποτυχίες. Αλλά εκείνο το αίσθημα του "δεν ξέρεις τι θα γίνει μέχρι να τελειώσει το τελευταίο λεπτό" — εκεί που η ομάδα ήταν σαν σπίτι σου, σα μια μεγάλη αγκαλιά ανάμεσα στους δρόμους της πρωτεύουσας — σήμερα λείπει. Σήμερα βλέπουμε έναν οργανισμό που ζυγίζει κάθε κίνηση σα υπολογιστή, που αναλύει αντίδραση αντίδρασης σαν ένα εργαστήριο. Εκείνες τις ημέρες νικούσαμε επειδή είχαμε τον θυμό των κατατρεγμένων — σήμερα νικούμε επειδή οι υπολογιστές λένε πως πρέπει να νικήσουμε. Και κάπου εκεί βρίσκεται η διαφορά: τότε ζούσαμε την ομάδα σα μία θρησκεία· σήμερα την παρακολουθούμε σα ένα ντοκιμαντέρ. Την ίδια ώρα, βέβαια, υπάρχουν στιγμές που αυτή η ομάδα μπορεί ακόμη να σου δώσει γοητεία — όχι επειδή είναι ίδια με εκείνη, αλλά επειδή μπορεί ακόμη να γίνει κτήνος όταν χρειαστεί. Αλλά η αύρα; Η αύρα εκείνης της εποχής ήταν μοναδική — σα ένας ουρανός που έχει κι αυτό το τελευταίο λυκόφως πριν την εποχή των τεχνητών φώτων. Εσείς τι λέτε; Ποιο κομμάτι εκείνης της ομάδας λείπει περισσότερο από τη σημερινή; Την ψυχή; Την αβίαστη τέχνη; Τα στόματα που τραγουδούσαν χωρίς να σταματούν; 😔

ρε φίλοι μου της κόκκινης φλόγας... θυμάμαι εμένα εκείνο το σαββατόβραδο σαν σήμερα, όχι επειδή ήρθε πρώτος ο Νοέμβρης στο ημερολόγιο μας, αλλά επειδή είχα τυλιχτεί σαν πνιγμένος σε μια γκριζοπράσινη μπουρμπούλα για το κύπελλο εκείνης της χρονιάς. κανείς δεν έπαιζε αυτά τα νερά τότε, όλα ήταν σκόρπια ψύλλοι στους γονείς των ομάδων — μέχρις ότου μας βγήκαν εκείνοι οι δύο τρύγοι αράχνες πάνω στη Βόρεια Τρίμπιουν. θυμάμαι σα χτες πως ο σηκωμένος αέρας από την περιοχή του Λέιτον είχε γίνει ένας στρόβιλος σκόνης που σηκωνόταν σαν πυρκαγιά στον αγωνιστικό χώρο. η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε στηθεί εκεί σα τείχος στην αμυντική της περιοχή, εκτός από εκείνο το κολλημένο κομμάτι όπου στεκότανε η σημαία των Ουέλς — σαν να 'χαν φυτρώσει εκεί σκληροί σπόροι μιας άλλης εποχής μέσα στον αγωνιστικό χώρο. κι εκεί που όλοι περίμεναν τις ίδιες κουταλιές τρυφερότητας που τους έδινε η ομάδα ως δώρο κάθε φορά που βγαίνανε από το γήπεδο σα ζομπιεμένοι, έκαναν την εμφάνισή τους δύο ονόματα σα φλόγες πάνω από τις κορφές: ο Ενρί κι ο Καμπούρ. ο πρώτος έκανε πράματα σα φάντασμα στις τριάντα πέτρες — εκεί που η μπάλα γλύστραγε σα λάδι πάνω στη ράχη του, εκείνος την πήγαινε αλλιώς σα κάποιος που ζούσε σ' έναν άλλο χρόνο. κι όταν γύριζες πίσω να κοιτάξεις το πρόσωπό του, έβλεπες ένα χαμόγελο σα εκείνο του Τσάιμ το Μπέλιοφ που είχε κλέψει και τον ουρανό από πάνω μας. αλλά εκείνος ο αγώνας δικός μου ήταν άλλου τύπου... εκεί που οι υπόλοιποι τσιμπούσαν τις σιδερένιες μπουκάλες στους πάγκους, εγώ είχα βρει έναν οικοδόμο που έκανε μεταφορές με το φορτηγάκι του κι αυτός, αντί για πλαστικά, είχε μαζί του μπουκάλια μπίρας τριάντα χρονών στις τρεις βόλτες. στον πρώτο χρόνο ένας ακόμα τρύγος αράχνη είχε χτυπήσει τη γωνία του γηπέδου εκεί που καθόμουνα εγώ, κι έτσι η σκόνη μπήκε μέσα στη μπίρα μου σα αλάτι στις αμαρτίες του Πάουλο Φουτρέ. μέχρις ότου εκείνος ο μικρός Ουκρανός, εκείνος ο Αγγελάκος σαν τον Κοκό Δημητρίου εκείνες τις χρονιές, πήρε την μπάλα σα να κουβαλούσε ένα μανιτάρι μέσα στο φορείο του Θανάση. έκανε ένα παράξενο τρικ και ξαφνικά οι παίκτες της Γιουνάιτεντ άρχισαν να τρέχουν σα ποντίκια που βρήκαν φωτιά στο σκοτάδι. μετά η μπάλα τελικά κατέληξε κάτω στη γραμμή των δεκαέξι, εκεί που στέκονταν ο Ενρί σα βασιλιάς ανάμεσα στους στρατιώτες του. εκείνος σήκωσε το βλέμμα του σα κάποιος που είχε δει ολόκληρη την ιστορία του κόσμου μέσα σε τρεις λεπτά — κι εκεί έκανε εκείνο το πλασέ που 'χε βγάλει τρεις μήνες πριν στο Λος Άντζελες σα τσίρκο. η μπάλα πέρασε πάνω από τρεις κεφαλές σαν σφήκα που έχει χάσει τον δρόμο της, κι εγώ έγινα ο τελευταίος μερακλής που σταμάτησε να τραγουδάει — διότι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως εκείνο το παιχνίδι είχε αλλάξει τα πάντα, όχι επειδή είχαμε σκοράρει, αλλά επειδή είχε γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από νίκη: είχε γίνει τελετουργία. η ομάδα εκείνη ήταν σα μία οικογένεια που είχε φτιάξει το δικό της σύμπαν μέσα στους δρόμους του Λονδίνου — εκεί όπου η μπίρα δεν είχε γεύση κανένα κι ο κρύος αέρας έπνιγε σα ατμός αποτυχίας στους δρόμους μετά από έναν αγώνα. τώρα βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες στις οποίες η κόκκινη σημαία κυματίζει πάνω στο λεωφορείο σα ιερή εικόνα — κι έτσι κατάλαβα πως εκείνοι οι παίκτες είχαν γίνει κάτι περισσότερο από ανθρώπινοι. είχαν γίνει μύθοι σπαρμένοι πάνω στις φανέλες μας σα σπόροι. ποιος θυμάται εκείνο το γκολ του Φαμπρέγκασπου στις τελευταίες λεπτομέναις του αγώνα εκείνου με την Τσέλσι; αυτό που ξεκίνησε σα ένα ψέμα κι έγινε αλήθεια μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο; εκείνο το τέρμα ήταν σα ένα σημείο στροφής στην ιστορία του κόσμου — σα όταν η γη γύρισε ανάποδα επειδή μία μπάλα πέρασε πάνω από τον φράχτη του γηπέδου. κι εγώ εκεί στεκόμουν σα νεκρός ζωντανός, κρατώντας μια σημαία σα σηκωμένη γροθιά στον ουρανό... εκείνο το γκολ άλλαξε τη ζωή μου πιο πολύ κι από τους τρεις γάμους μου μαζί. τέλος πάντως, αγαπημένα μου τσακιά μου... αυτή η ομάδα δε χάθηκε. απλώς βρήκε καταφύγιο κάπου μέσα στις μνήμες σας. αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς που τραγουδάνε ακόμη εκείνο το τραγούδι σα παλιά γραμμόφωνα πάνω στα παράθυρα τις νύχτες, εκείνη η εποχή δε θα τελειώσει ποτέ. 😄

Τι βρήκα μέσα στις τσέπες μου σήμερα πρωί; Δύο εισιτήρια του Highbury σα βρώμικες πατάτες, ένα κουπόνι για μπίρα "όταν ξανά γίνει η ομάδα αθάνατη" απο το 2005 που ακόμα περιμένω, και μία φωτογραφία που δείχνει εμένα σα μικρούλη να τρώω ένα κέικ σα σύννεφο μέσα στη θύελλα επειδή ο Σιλβας είχε σκοράρει — εκείνες οι χρονιές δεν ήξερες από τηνλίθος, η ζάχαρη ήταν η μόνη θρησκεία σου κι ούτε που ήξερες τι σημαίνει "αποτελεσματικότητα". Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο που έβρεχε τόσο δυνατά ώστε οι ντρίπλοι της Πόρτμουθ είχαν βγει νωρίτερα — μέχρις ότου ο Καμπούρ πήρε τη μπάλα σα φίδι που ξύπνησε απο χειμερία νάρκη κι έκανε εκείνο το τρέξιμο σα ροκ σταρ στους σπόνδυλους όλων των συγκροτημάτων. Εκείνοι που είχαν μείνει σα ηλιοτρόπια ανάμεσα στις τρύπες εκείνους έκαναν μια κίνηση σα τη θάλασσα: "πού πάνε οι ψαροκυνηγοί;". Μετά τον αγώνα, ενώ όλοι οι άλλοι ξεσαλώνανε σα τρελοί σ' ένα μπαρ εκεί κοντά, εγώ βρήκα μία老奶奶 που πλένανε κόκκινες φανέλες στο νεροχύτη της γειτονιάς της — εκείνη μου έδωσε μία μπουκιά σα ζάχαρη απο αυτά τα χρόνια κι εγώ της είπα πως η ομάδα μας έγινε τελικά βλαβερό σάκχαρο για τους αντιπάλους. Αυτή κοίταξε τη μπλούζα μου σα να ήταν η τελευταία άγρια φωτιά της ανθρωπότητας, έδωσε μία γροθιά στον αέρα κι έφυγε τραγουδώντας "θα πάμε μπροστά" σα χορωδία αυτοσχέδιου συγκροτήματος. Και τώρα που βλέπω τις σημερινές ομάδες να παίζουν σα υπολογιστές στις τριάντα οχτώ χώρες πάνω από σένα, μόνο εύχομαι: όταν και ξανά η μπάλα αγγίξει τα πόδια ενός ανθρώπου σα τον Τιερί εκείνης της εποχής, να θυμηθούν πως εκείνο το πράγμα που λέγανε "φαντασία" ήταν ο μοναδικός αλγόριθμος που χρειαζόταν η ομάδα για να γίνει αθάνατη... κι εσείς αγαπημένοι μου ντοπάδες; κάποιος θυμάται εκείνο το γκολ του Μπέργκαμπ στην Τσέλσι εκείνου του Απόκριάς όταν η μπάλα πέρασε πάνω από έξι κορμιά σα κλόουν σ' ένα τσίρκο χωρίς δίχτυ;; 🤣🍿