Ρεάλ Μαδρίτης = η ομάδα που βάζει πάντα τον εαυτό της πάνω από το ιερό αγώνισμα

Πάω να σου πω κάτι που δεν βολεύει μόνο εμάς εδώ στις Σέρρες — βολεύει κάθε φίλαθλο που έχει κάποια χρόνια στο χορό. Εσείς έχετε δίκιο, αλλά όχι όσο θέλετε. Ναι, η Ρεάλ ξόδεσε φέτος σα βασιλικό γλέντι των Ουγγρικών ευγενών, ενώ η Μάντσεστερ Σίτι έκανε τρείς κινήσεις γάντζο-γύρο-γάντζο και κατέκτησε το πρωτάθλημα χωρίς την παραμικρή φασαρία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η φιλοσοφία μας είναι νεκρή — σημαίνει ότι φέτος επιλέξαμε τον δρόμο του τεμαχισμού της αγοράς αντί να βάλουμε όλα τα λεφτά σε έναν μόνο σωρό καύσιμα. Μα ποιος είπε ότι το ιερό αγώνισμα είναι αυτό το πράγμα που βλέπει κανείς τρία δις στο τραπέζι μεταγραφών; Το ιερό αγώνισμα είναι όταν βάζεις ομάδα στο γήπεδο και αφήνεις τους πάντες εκτός — όχι όταν υπογράφεις τρεις πρώην πρωταθλητές κόσμου που έχουν τελειώσει την περίοδο ως δικαιούχοι αναπνευστήρων στη σέντρα. Εσείς γελάτε για την "ιστορία", εγώ γελάω με αυτούς που λένε ότι εμείς αγοράζουμε τίτλους σα εμπόριο παλαιών γραμματοσήμων. Φέτος η ομάδα μπήκε στο δρόμο της διόρθωσης, όχι γιατί άλλαξαν οι ιδιοκτήτες τις γνώμης τους, αλλά επειδή μπήκαν στον πειρασμό της βιασύνης. Και ναι, αυτό βγήκε άσχημα — αλλά όχι επειδή είμαστε μια ομάδα χωρίς χαρακτήρα, επειδή αυτή τη φορά αποφάσισαν ότι η λύση βρίσκεται στα εκατομμύρια αντί στο μυαλό του mannen atrás. Κοιτάξτε το γεγονός: η Ρεάλ πέρυσι είχε ένα defence αποσυναρμολογημένο σαν ράφι Ikea μετά από τρεις κινήσεις στο γήπεδο. Φέτος αγόρασαν έναν full-back που κοστίζει όσο ένα μικρό σπίτι στη Ρόδο, έκαναν μια σωστή ψύχωση στους πάγους, μπήκαν στις αρχές του Νοέμβρη σαν ομάδα ντετερμινιστική — και τι συνέβη; Στην Premier League δεν τερμάτισαν ούτε στην πρώτη τριάδα, ενώ η Μπαρτσελόνα έκανε άλλα όνειρα. Μα εσείς ξεχνάτε κάτι στοιχειώδες: αυτοί οι αριθμοί εκεί πάνω δεν ήταν μόνο νούμερα μεταγραφών — ήταν γκρουπ εταιρειών που έπαιξαν ζάρια με την εικόνα μιας ομάδας χωρίς ντροπή. Την ίδια ώρα η Μπάγερν είπε "δεν χρειάζεται να σπάσουμε το χρηματοκιβώτιο για να νικήσουμε", η Σίτι έφτιαξε ομάδα σαν ρολόι ελβετικό, και εμείς; Εμείς κλείσαμε συμβόλαια σα να κάνουμε εισαγωγή αυτοκινήτων. Και τώρα έρχονται αυτοί οι τρεις και λένε "μην κρίνουμε το εμπορικό τμήμα" σα να μιλάμε για ντουλάπι υγιεινής. Τι άλλο να κρίνουμε; Την ομάδα που μπήκε στα ελάχιστα ζητήματα χάριτος λόγω κόκκινης κάρτας; Την ομάδα που στο Champions έπαιξε σα να της είχε κάνει νέκρωση το δικαίωμα συμμετοχής; Την ομάδα που οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες κατέθεσαν το πρωτάθλημα στη μέση της περιόδου σα να ήταν διαγώνισμα σχολείου; Αλήθεια, εσείς πόσες φορές σας έχει τύχει να δείτε τον 주인공 σας να φοράει φανέλα που πουλάει σα ψωμί του στόματος; Πέστε μου — εγώ στις Σέρρες βλέπω μόνο ένα πράγμα σα σπίτι μέσα στον καθρέφτη: όταν η ομάδα χάνει το δρόμο της για πρώτη φορά εδώ και είκοσι χρόνια, τότε όχι μόνο οι τίτλοι αλλά και η ίδια η ουσία χάνεται. Και αυτό δεν διορθώνεται με μια πιστωτική κάρτα.

🔴💪 ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩ ΑΛΛΟ ΕΝΑ!! Ρε παιδιά, να σας πω κάτι;;; Εγώ θυμάμαι πριν 15 χρόνια να λιώνω το στήθος μου στήνοντας μάχες στις κερκίδες για έναν τίτλο Champions League που τελικά δεν ήρθε ποτέ εκείνο το βράδυ στη Ρώμη. Να σας δω τώρα::: εκεί που οι υπόλοιποι βάζουν αυτά τα τεράστια ποσά σα να ψήνουν γουρούνια στην υπαίθρια αγορά, εμείς στοιχηματίζαμε τον επόμενο υπερήρωα από την academia — με ποιότητα, όχι με λεφτά! Τώρα βλέπω αυτοί τους "πρωτοπόρους" να λένε::: "αλλά εμείς κάνουμε την αγορά διαφορετικά" και γω::: ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕ ΑΥΤΟ;;; Το ιερό αγώνισμα είναι η Μπαρτσελόνα που γράφει ιστορία ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, όχι η ομάδα που έχει τους πιο ακριβούς λογαριασμούς facebook!!! Που η Βιγιάρεαλ κάνει τζόγο κάθε καλοκαίρι και κάθε χρόνο φτύνει στην ίδια λάσπη ενώ αυτοί έχουν πολλά λεφτά;;; ΜΠΑ!!! Κι όταν βλέπω τουςentos εδώ πάνω να γράφει::: "όταν η ομάδα χάνει το δρόμο της" αμέ::: ΤΩΡΑ ΧΑΝΕΙ!!!!!!! Γιατί λοιπόν περιμένουμε τον επόμενο υπερήρωα;;; Περιμένουμε τον ίδιο Ρονάλντο;;; ΑΜΕ::: γιατί αυτό ειν' η ιστορία μας ρε!!! Να σπάμε κόκαλα μέχρι τέλους!!! Να βγάζουμε πάνω από τον εαυτό μας!!! Όχι να αγοράζουμε αυτούς που κάποτε έκαιγαν λάστιχα στα πρωταθλήματα!!! 🔥 Και αυτοί εδώ πάνω::: "μικρό σπίτι στη Ρόδο" 😭😭😭 ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; Γιατί φέτος η ομάδα παιζει σα να την έχουν κοιμήσει με χάπι;;; Γιατί στο Champions είχαμε ρευστό σα Μαρουσιώτικο νερό;;; Γιατί η Σίτι μας έπνιξε σαν να είμαστε κουταβάκι;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ::: Η ιστορία δεν γράφεται στα excel!!! Γράφεται στις κερκίδες!!! Στις κραυγές!!! Στις ξεφωνητές!!! Στα δάκρυα!!! Και αυτή τη φορά::: ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ!!! ΑΛΛΑ::: ΓΙ'ΑΥΤΟ ΣΕ ΛΕΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! Που αγαπάνε την ομάδα ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ!!!

Ρε συντρόφισσες και σύντροφοι, εδώ είναι κάτι που δεν σας βλέπω συχνά να το σκάτε από μέσα σας όταν μιλάμε για τον σύλλογο που αγαπάμε. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε συζητήσει εδώ το γεγονός ότι η Ρεάλ Μαδρίτης, όσο κι αν μας πονάει να το λέμε, έχει μετατραπεί σε κάτι σαν showroom πολυτελών αυτοκινήτων όπου οι τίτλοι στέκονται σαν επισκέπτες δίπλα στο ίδιο το αυτοκίνητο; Δεν μιλάω για ιδεολογία εδώ — μιλάω για αυτό που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας. Φέτος η ομάδα ξόδεψε σα τρελή στη Βοσνία των μεταγραφών, ενώ εκείνοι που έκαναν τρεις κινήσεις με αυτοπεποίθηση βγήκαν πρώτοι στις κούρσες των πρωταθλημάτων. Όχι ότι η Σίτι ήταν υπεράνθρωπος — απλά είχε στόχο, είχε σχεδιασμό, είχε μια ομάδα που έπαιζε σα σύνολο και όχι σα συλλογή εκατομμυριούχων βιντεοπαιχνιδιών. Και εσείς εδώ πέφτετε πάνω στη γνωστή δικαιολογία: "αλλά αυτοί είναι μεγάλοι, αυτοί έχουν ιστορία". Ποιους μεγάλους όμως; Τους Concrete & Gold του Fourier; Τους πρώην πρωταθλητές που τώρα κάνουν ζέστα με τους πνεύμονές τους όταν πλησιάζει ο αγώνας; Την ίδια ώρα η Μπάγερν λέει "αυτό το σύστημα δουλεύει εδώ και τριάντα χρόνια" και συνεχίζει κανονικά, η Γιουβέντους κάνει εντυπωσιακές κινήσεις σαν ένα βήμα πίσω — εμείς εκεί που ανοίγουμε τη χρυσή κάρτα VISA και περιμένουμε τους επόμενους αγγέλους που θα κατέβουν από τον ουρανό. Εδώ είναι το ζήτημα: όταν η ομάδα προτάσσει το εταιρικό πορτοφόλι πάνω από το γήπεδο, τότε το γήπεδο γίνεται στάχτη. Δεν μιλάω για κακή χρονιά — μιλάω για μια εποχή που τελειώνει μπροστά στα μάτια σας. Την ίδια ώρα που η Μπαρτσελόνα αγωνίζεται σαν να έχει ακόμα κάτι να αποδείξει, εμείς βλέπουμε την ομάδα μας να χάνει ακόμα και στην Premier League από ομάδες που ξόδεψαν το 5% των χρημάτων μας. Και μην μου πείτε τώρα για τον χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας φτιάχνεται από ημερομηνίες στο ημερολόγιο, όχι από λογαριασμούς. Αυτή τη φορά οι ιδιοκτήτες επέλεξαν τον δρόμο του cash flow πάνω από τον δρόμο της συνέχειας — κι εγώ δεν κρίνω τις προσωπικές τους επιλογές, κρίνω τα αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα γράφουν την ιστορία εκεί κάτω: ελάχιστοι τίτλοι, πολλές ερωτήσεις, πολλές φανέλες ακόμα κρεμασμένες στους τοίχους χωρίς επόμενο πρωταθλητή να τις φορέσει.

τι πιο ωραίο από ένα γλέντι στην πρωτεύουσα του 스페인ικού σαλονιού, όπου κάποιος βάζει τις φανέλες στο τραπέζι σα να είναι οι κάρτες στο πόκερ και μετά αναρωτιέται γιατί τελικά δεν φτάνει καν ο γύρος των αποδείξεων; για να θυμηθούμε τα παλιά τότε ήταν όλα πιο ξεκάθαρα, ρε παιδιά. όταν μιλούσαμε για τον ερυθρόλευκο γίγαντα σηκώναμε ψηλά το κεφάλι επειδή βλέπαμε ένα σύνολο που έπαιζε ποδόσφαιρο σαν το ίνδαλμά του — σα ντόκτορ Ζόικοβιτς στους Ολυμπιακούς του Μονάχου, ξέρετε αυτό που έκαναν εκείνοι οι Σέρβοι κάθε φορά εκείνη τη δεκαετία; εκεί δεν υπήρχαν αγγελιοφόροι που κατέβαιναν από τον ουρανό, υπήρχε δουλειά, μυαλό, σφυρίγματα υπό πίεση κι ένας προπονητής που σκότωνε τον εαυτό του κάθε βράδυ σα να ήταν στον πόλεμο. η Ρεάλ τότε είχε χαρακτήρα σα σιδερόδρομος —— βάφτιζε τους νέους στο αίμα των αγώνων κι όχι στις αίθουσες των συμβολαίων. κι τώρα τί γίνεται; φέτος ακούω πως ξοδεύτηκαν όσα χωράει το σακί μιας νύφης που παντρεύεται στην Κρήτη —— τέσσερα δις πάνω κάτω —— κι όμως εκεί στο στάδιο δεν βλέπουμε παρά έναν αποδιοργανωμένο οργανισμό σα το αριστούργημα ενός χομπίστα οικοδόμου που ξέχασε το σχήμα του ορθογωνίου. η ίδια η ομάδα έχει μετατραπεί σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων —— όλα μοιάζουν πολυτελή στη φωτογραφία, αλλά όταν σβήσουν τα φώτα μένει μόνο η ψυχή του νεκρού δωματίου. και ξέρω τι λένε εκείνοι που βγάζουν φωτογραφίες από τους υπολογιστές τους: "αλλά έχουμε ιστορία". σωστά, την ίδια ιστορία που έδωσε πρωταθλητές στους κόλπους της academia — εκείνοι οι δάσκαλοι που έκαναν μαθήματα τόσο σκληρά όσο το ξύλο του μπαστούνι της οικογένειας του Αλφρέντο Ντι Στέφανο —— όχι τους εθισμένους στους πνεύμονές τους πρώην πρωταθλητές που φέρνουν μαζί τους μπόλικα εκατομμύρια debt to income ratio. την ίδια ώρα βλέπω την Μάντσεστερ Σίτι να κάνει τρεις κινήσεις σα σκακιστής —— μετακόμισε έναν αμυντικό σα να παίζει domino, πήρε έναν κεντρικό μέσο σα να αγοράζει ψωμί από τον φούρνο του δρόμου κι έκανε ένα πέρασμα σα καλός γείτονας —— κι εμείς περιμένουμε να δούμε ποιον λήγει αύριο επειδή η λίστα των μεταγραφών έχει γίνει πλέον στάδιο τσίρκου όπου ο επόμενος πρωταθλητής αργεί περισσότερο από την επόμενη παράσταση των Rolling Stones. και μην μου πείτε ότι αυτές οι ιστορίες είναι κουτσομπολιά —— όταν η ομάδα χάνει το δρόμο της σα νησί χωρίς πυξίδα μέσα σε τρικυμία, τότε χάνεις ακόμα και τις κουβέντες στους πάγους. δεν είναι θέμα τύχης —— αυτό εδώ είναι καθαρή ποιότητα —— ή ξέρεις να δουλεύεις σα σύνολο ή πετιέσαι στην ουρά σα εκείνος ο ποδοσφαιριστής που αγοράστηκε επειδή κάποιος τυχαίος πρόεδρος τον είδε στο Candy Crush. σαν βόλος είμαι συνηθισμένος να βλέπω ομάδες που στέκονται πάνω στις δικές τους ρίζες —— εδώ μια μεταγραφή δεν ήταν ποτέ βόμβα —— ήταν ένα βήμα προσεκτικό σα εκείνοι οι Βολιώτες οικοδόμοι που στήνουν κτίριο από την πρώτη πέτρα. η Ρεάλ σήμερα όμως στήνει ένα μνημείο σα αντίγραφο του Παρθενώνα —— ολοκαίνουργιο, επιβλητικό, αλλά όταν βγει ο ήλιος διαπιστώνεις ότι είναι μόλις ένα μεγάλο σηκωμένο τσιμέντο χωρίς ψυχή. κι όταν τελικά γυρίζεις τις πλάτες στο στάδιο βλέπεις μια αίθουσα μεταγραφών γεμάτη νούμερα —— τέσσερα δις —— σαν το τζίρο ενός θηριοτροφείου —— ενώ εκεί έξω, στα στάδια των πραγματικών πρωταθλημάτων, παιχτές κάνουν γκολ σα να γράφουν ιστορία με στιλό —— όχι σα να υπογράφουν συμβόλαια παρκαρισμένα στη σειρά σαν αυτοκίνητα εκτός νόμου. αυτή είναι η ουσία —— είτε κανείς το διαλέγει είτε όχι —— η ιστορία γράφεται στις κερκίδες όταν κάποιος στέκεται στην άκρη του γηπέδου κι έχει το δικαίωμα να λέει: "αυτός ο παίκτης ήταν καλύτερος επειδή σήκωσε το βάρος των δεκατριών χιλιάδων φωνών". όχι επειδή κάποιος έκλεισε μια συμφωνία στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα διαπραγμάτευση ενός αυτοκινήτου στη λιμενική αγορά.

Δεν θυμάμαι πότε τελευταία φορά είδα τόσο πολλά λογιστήρια συγκεντρωμένα γύρω από μια ομάδα όσο φέτος το καλοκαίρι. Λες κι εγώ πήγα στη Μαδρίτη για αναψυχή και βρήκα μόνο ανθρώπους που κάθονταν γύρω από ένα τραπέζι με υπολογιστές ανοιχτούς σα να ετοιμάζονταν να χαράξουν σχέδια πόλεων — μόνο που εκείνοι δεν έπαιζαν σκάκι, έπαιζαν πόκερ με την ίδια τους την υπόθεση. Την ίδια ώρα που εμείς εδώ τρώγαμε την επόμενη ημέρα στους πάγους του Bernabéu μια ομάδα που είχε μόλις τελειώσει τρίτη στην Premier League, σα να ήρθε από κέντρο αποθεραπείας σωματικής ασκησης αντί από σπίτι πρωταθλητών. Όταν λέω ότι συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον OFI1908 δεν μου είναι βολικό σαν προκατάληψη — μου είναι βολικό επειδή όποτε θυμάμαι την εποχή εκείνη που η Ρεάλ είχε χαρακτήρα, έβγαινε αυτός ο χαρακτήρας από μια κουλτούρα δουλειάς σα εργαστήρι γεμάτο πανομοιότυπους σφυροχτύπους. Όχι γιατί είμαι nostalgic σαν ψηφιακός ιχνηλάτης της δεκαετίας του '50, αλλά επειδή εδώ και δύο χρόνια βλέπω την ομάδα μας να πλησιάζει το στάδιο σα να μπαίνει σε γυάλινο κουτί όπου όλα είναι στιλιστικά σωστά — μόνο που οι γυάλες αυτές έχουν γίνει γυάλινα τοίχοι μονής όψης: μέσα όλα λάμπουν, έξω όλα σκοτεινιάζουν. Και μην αρχίσετε εδώ να με κατηγορείτε ότι μιλάω σα γεροντάκος που βγάζει τις κάλτσες του στις φλόγες του εστιατορίου — όταν η ομάδα πρωταγωνιστεί στην κατηγορία των πιο δαπανηρών αποτυχιών όλων των εποχών, τότε δε μιλάμε για προσωπικές μου προτιμήσεις. Ο Πορτούγος πρωταθλητής που αγοράστηκε ως κίνηση επίδειξης έχει χάσει τόσα κιλά φόρμας όσο ζυγίζει η φανέλα που φοράει — και εγώ δίνω περισσότερα βαθμούς στον σύλλογο όταν ένας δεκαοχτάχρονος σέρβεται από την academia παρά όταν ένας πρώην πρωταθλητής δείχνει σημάδια κόπωσης στα γόνατα. Αλλά επειδή ξέρω ότι κάποιοι εδώ μέσα θέλουν πάντα να βγάλουν ένα "αλλά", ας το πιάσουμε εκεί που πονάει: ναι, η ιστορία υπάρχει — μόνο που η ιστορία δεν είναι μουσείο όπου βάζεις τους πίνακες στον τοίχο και περιμένεις να σε πειράξει κανείς. Η ιστορία γράφεται όταν κάποιος ξεπερνά το δικό του εαυτό μέσα στο γήπεδο, όχι όταν κάποιος υπογράφει ένα συμβόλαιο όσο μεγάλος κι αν είναι ο λογαριασμός. Την ίδια ώρα που η Μπάγερν έκανε έναν γύρο σκακιού με τρεις κινήσεις και κατέκτησε το πρωτάθλημα χωρίς θόρυβο, εμείς κάναμε μια συναυλία μεταγραφών σα να κλείναμε όλες τις εισόδους του σταδίου για συναυλία περιοδείας των Rolling Stones — μόνο που εκείνοι έχουν φύγει από καιρό κι εμείς ακόμα περιμένουμε την επόμενη παράσταση.

Τι λέμε τώρα, παιδιά;;; Θέλω να μου πείτε κάτι αληθινό εδώ μέσα: όταν βλέπουμε τον εαυτό μας να φοράει αυτά τα τεράστια νούμερα σα βρόχους σα λαθρεμπόρους στο κολόβιο του Αυγούστου, αυτό λέγεται στρατηγική ή αυτοεξαπάτηση;;; Κοιτάξτε την ομάδα μου::: Την ίδια ώρα που εγώ στέλνω ένα μήνυμα από το κινητό μου σπίτι στη Σανιά, εκείνοι εκεί ξοδεύουν σα να ανοίγουν ιδιωτικό χρυσωρυχείο στην Αφρική. Και μετά μας έρχονται::: "αλλά εμείς αγοράζουμε ιστορίες". Τι ιστορίες;;; Αυτούς που κάποτε έκαναν 40 γκολ σε μία αγωνιστική σα να ήταν World of Warcraft;;; Εγώ θυμάμαι::: Το 2016 όταν πήραν τον Ρονάλντο εκείνος έκανε δύο χρόνια πάνω από 50 γκολ την περίοδο σα να ήταν Εμίλ Ζολά πάνω στις λέξεις του σημερινού αιώνα. Τώρα;;; Μας φέρνουν έναν πρωταθλητή κόσμου να κάνει ζέστα σα σερβιτόρος στην καφετέρια του πρώτου ορόφου::: Να σηκώνει χέρια σα υποτακτικός επειδή την προηγούμενη περίοδο είχε κάνει λιγότερο από 10 γκολ::: Και εμείς λέμε::: "ναι, αλλά έχει ιστορία"::: Ποιαν ιστορία;;; Αυτή που γράφτηκε όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από δυο τσάντες δουλειάς και μια μπάλα;;; Και τώρα πάλι εδώ::: Οι ίδιοι άνθρωποι λένε::: "η ομάδα διορθώθηκε". Διορθώθηκε;;; Αν διορθώθηκε, γιατί στο Champions βλέπουμε την ίδια ακριβώς εικόνα::: Απρόσωπο σύνολο σα τράπεζα αριθμών αντί για ομάδα;;; Γιατί η Μπαρτσελόνα που ξόδεψε το 10% των χρημάτων μας μας έλεγχε σα γηραιός δάσκαλος;;; Αλήθεια::: Πόσες φορές ακόμα πρέπει να σας δίνω τα ίδια παραδείγματα;;; Όταν η ομάδα χάνει την ψυχή της σα ιδιοκτήτης βίλας στην Αττική που ξέχασε να βάλει κλειδί στο συρτάρι του ψυγείου, τότε κανένας λογαριασμός δεν σώζει τον αγώνα::: Ούτε τέσσερα δις::: Ούτε ιστορικές φανέλες::: Γιατί;;; Γιατί το γήπεδο δεν είναι showroom::: Είναι μέρος της ψυχής σας::: Ένα μέρος όπου δεν περνάς ποτέ με κούρεμα::: Πρέπει πάντα να σηκώνεσαι::: Να αγωνίζεσαι::: Να πεθαίνεις::: Να ζεις::: Αλλιώς;;; Κάθε τίτλος γίνεται αστείο::: Σάς το είπα::: Σάς το ξανά είπα::: Αλλά εσείς::: Μόλις βλέπετε ένα νούμερο::: Ξεχνάτε::: Γιατί η ψυχή δεν μπαίνει στο Excel::: Μαζεύεται στο στήθος::: Κι όταν η ψυχή φεύγει::: Η ομάδα γίνεται στάχτη::: Όχι επειδή χάνει::: Αλλά επειδή ξέχασε πώς ν’ αγωνίζεται::: 😂

Ρε τρελοί που πίνετε βότκα από τα κρανία των προγόνων σας;;; Μα τι λέτε εδώ;;; Την ομάδα σας τη βάζουν να κουρεύεται σαν γατούλα στον κουρέα επειδή κάποιοι πρωτόγονοι την έκαναν αγορά steel mill των εικόνων τους;;; Να σου πω εγώ για "ιστορίες"::: Την ίδια περίοδο που εσείς ψώνιζατε τον πρώτο σας βαρόνο σα σακούλα γάτες αποθήκευσης, η Μπάγερν έπαιζε σα έργο τέχνης::: Θανάσιμη αποτελεσματικότητα::: Στιγμές::: Η έννοια::: Την ίδια στιγμή εσείς έχοντας τέσσερα δις στο τραπέζι βλέπετε την ομάδα σας να χάνει σα σκυλί σηκωμένο στους πυρσούς::: Και τρέχετε::: Γιατί;;; Γιατί τελικά το χρήμα δεν φέρνει χρυσά φύλλα::: Φέρνει μόνο ψεύτικες επιγραφές::: Τα γκολ τα βάζει ο παίκτης::: Μόνος::: Με την καρδιά::: Με την ψυχή::: Με εκείνο το πράγμα που έκανε τους πρώτους σου πρωταθλητές να ξεσχίζονται στα δημοτικά γήπεδα::: ΟΧΙ::: Από κάποιον πλούσιο νάνο::: Ναι::: Από εκείνον::: Που όταν τελειώνει ο αγώνας::: Δεν έχει κάτι άλλο::: Μόνο την ανάσα::: Την ιδρώτα::: Την επιτυχία::: Την αποτυχία::: Όλα::: ΑΛΛΑ::: ΠΟΤΕ::: ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ::: 🔥💀 Και μην μου πείτε "αλλά η ομάδα διορθώθηκε"::: Διορθώθηκε;;; Αν διορθώθηκε;;; Γιατί στο επόμενο παιχνίδι;;; Ντύθηκαν ωραία;;; Μα ξέχασαν::: Τι;;; Να παίζουν::: Να σκοτώνουν::: Να ζουν::: Γιατί;;; Γιατί η ιστορία::: Την ίδια ιστορίας::: Την ίδιο χαρακτήρα::: Μαζί::: Με::: Την::: ΜΠΑΛΑ::: Και::: ΤΟ::: ΓΗΠΕΔΟ::: 😂😂😂 Περιμένετε::: Να σας δώσω στοιχεία;;; Αδέλφια::: Το γήπεδο::: ΤΩΡΑ::: ΔΕΝ::: ΒΛΕΠΕΙ::: ΤΙΠΟΤΑ::: Γιατί::: Η::: ΡΕΑΛ::: ΜΑΔΡΙΤΗΣ::: ΚΑΙ::: ΕΣΥΣ::: ΚΑΘΙΣΑΤΕ::: ΣΕ::: ΤΑ::: ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ::: 🔴💪

ε; τώρα θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του '09 όταν οι πλίνθοι έπεφταν σαν χαλάζι πάνω στο κρανίο του Πεπ Γκουαρδιόλα κι εκείνος εκεί στήθηκε όρθιος σα βράχος κι άρχισε να χτίζει κάτι σπουδαίο;;; εγώ το θυμάμαι σα να ήταν χτες — εδώ στη Ρόδο, μέσα σε ένα καφενείο γέρος συντεχνιάρχες βρίζανε την ίδια στιγμή τους φεουδάρχες της δεκαετίας του '50 κι εμείς από μια μικρή οθόνη φώναζαν: "αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει!". γιατί τότε το γήπεδο ήταν αυτό που έδινε το σχήμα στους αριθμούς, όχι το αντίστροφο — κι όσοι είχαν μάτια ας δουν πως η ιστορία δεν γράφεται στις σελίδες ενός εγγράφου Excel αλλά στα πόδια αυτών που πάλευαν σα ζωντανά ανθρώπινα πνεύματα μέσα στη βροχή. τώρα όμως εκεί που ο κόσμος έχει γίνει μάρτυρας μιας μεγάλης μεταγραφικής κωμωδίας — φέτος είδαμε λεφτά σα ποτάμι να κυλάνε προς ομάδες που τελικά κατέλαβαν την κορυφή του πρωταθλήματος σα νικητές ενός αγώνα δρόμου όπου εμείς τραβήξαμε σα βόλοι — εκείνοι έκαναν τρεις κινήσεις σα σκακιστές που ξέρουν πού βρίσκεται η σημαία τους: πρώτος ο Ντουρμ στο δεξί, δεύτερος ο Ρόντρι στον αριστερό, τρίτος ο Σιλβά σα συμπληρωματικός βασιλιάς. εμείς;;; μας ήρθαν οι επιλογές σα κατάλογος με λιχουδιές ενός βασιλικού γεύματος κι όμως βγήκαμε σα ζητιάνοι στις γέφυρες της πόλης που ψάχνουν ψωμί στους κάδους. κι όταν βλέπω κάποιον εδώ μέσα να γράφει "αλλά αυτοί είναι μεγάλοι" αμέσως θυμάμαι εκείνον τον τύπo που πριν από είκοσι χρόνια έκανε έναν γύρο συλλογής χρημάτων ανάμεσα στους ιδιοκτήτες των πλοίων της πόλης κι ύστερα αγόρασε έναν δάσκαλο σα να ήταν ένα ζώο εκθέματος — μόνο που εκείνος ο δάσκαλος εκείνη την περίοδο έπαιζε σα να είχε ξεχάσει ότι υπάρχει κάτι πιο μεγάλο από την επόμενη μεγάλη αγορά: την επόμενη μεγάλη αναπνοή. και αλήθεια εδώ κάπου: τι γίνεται όταν η ομάδα φοράει ένα φόρεμα από τσάκι χρυσό σα βγήκε από ένα περιοδικό τάξεως κι όμως μέσα δεν έχει τίποτα άλλο εκτός από γάζες και βαμβάκι;;; τότε ξεχνάει πώς ν’ αγωνίζεται — σβήνει η μνήμη των κερκίδων εκείνης της εποχής όταν κάποιος σηκωνόταν όρθιος σα λατερνατζής μέσα στο σκοτάδι κι άρχιζε να τραγουδάει επειδή άκουσε μια φωνή από την κορυφή ενός δέντρου. τώρα εμείς εδώ που αγοράζουμε ιστορίες σα βιβλία σεχέλ σα όλα τα εκατομμύρια να' ναι ψεύτικα φύλλα — εκείνοι εκεί πέρα τους ζούνε εκείνες τις ιστορίες σα να ήταν πράγματα ζεστά, πραγματικά, σκληρά σα πέτρα. και το χειρότερο;;; όταν βγαίνουμε από το στάδιο βλέπουμε αυτά τα λεφτά σα τεράστια φρούτα κρέμονταν από κλαδιά χωρίς ρίζες ενώ εκείνοι εκεί στις άλλες ομάδες σκίζουν το χώμα σα φωτιά κι βρίσκουν νερό. εγώ βλέπω αυτές τις μεταγραφές σα εκείνες τις περιουσίες στην Αττική που κάποτε είχαν έναν κήπο σα στέγη κι έναν άνθρωπο πίσω από τον κάθε θάμνο — τώρα εκείνοι εκεί ξέρουν μόνο τις κίτρινες πινακίδες κυκλοφορίας των αυτοκινήτων τους κι εμείς ξεχνάμε πως το γήπεδο δεν είναι γκαλερί τέχνης όπου βάζεις πίνακες στους τοίχους παρά εικόνες όπου γράφεται η ιστορία σα αιματοβαμμένη μνήμη. και βέβαια υπάρχουν εκείνοι που λένε::: "αλλά τον άλλω χρόνο θα γυρίσουν". ας πούμε πως κι αυτό ισχύει — πόσες φορές ακόμα θα παίζουμε αυτά τα δρώμενα σα θεατρίνες βγαλμένες από κάποιο έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα;;; εκείνος εκεί έκανε ένα γύρο στη ζωή του σα φάντασμα κι όμως η ιστορία βγήκε σωστή επειδή εκείνος είχε ψυχή — εμείς εδώ;;; μας περιμένουν νέα εκατομμύρια κι όμως η ψυχή είναι αυτή που φεύγει πρώτη όταν όλα γίνονται συμβόλαια σα χαρτιά μιας παρτίδας πόκερ που ποτέ δε τελειώνει.

Όταν πρωτοάκουσα πως ο ομάδα πήρε τον ίδιο τζάγκουαρ ξεπούλησης των αγγέλων τους, γέλασα τόσο πολύ που έχυσα τη μπίρα μου στο παντελόνι του γείτονα εκεί στη plaza Mayor. Εσείς όμως εδώ μέσα όλα αυτά τα μισήωρα που διαβάζω σας βλέπω να λέτε το ίδιο πράγμα: πέντε μεταγραφές σα βουνό λεφτά μέσα στη Βοσνία – ναι, εκεί που οι τύποι ξεπουλάνε κουτάκια τσιγάρων στις γέφυρες – και μετά αναρωτιόμαστε γιατί εκείνοι εκεί πέρα στήνονται σα μαυροντυμένοι δάσκαλοι πάνω από εμάς. Κοιτάξτε με καλά τώρα: η γερμανική σχολή ξέρει τι σημαίνει συνέπεια. Την ίδια περίοδο που εμείς φτιάχναμε τόμους ντοκουμέντων για την επόμενη μεγάλη κίνηση σα βγήκαμε από ταινία του Γούντι Άλεν, η Μπάγερν πήρε έναν δεκαοχτώχρονο σα να είναι δώρο γενεθλίων από έναν παππού – μόνο που εκείνος έκανε 25 γκολ μέχρι τον Ιανουάριο κι έκανε τον χάρτη της Bundesliga σαν ξεσκονισμένο χαλί. Κι εμείς εδώ σαν βλακίες μιλούμε για ιστορία σα να είναι η ομάδα μουσείο πολιτικών αρχαιών όπου κάποιος φοράει σακάκι λινό κι κάνει φωτογραφίες στον κήπο. Την ίδια ώρα που ο γιος του πρώτου προέδρου στέκεται στην κερκίδα σα να πίνει καφέ – όχι επειδή θέλει, αλλά επειδή κανένας δεν τον προσέχει – εκείνοι εκεί πέρα έχουν δώσει τίτλους σαν δωρεά σ’ έναν βωμό που καίγεται σιγά-σιγά. Και μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι "η επόμενη φάση". Την επόμενη φάση ξέρουμε κι εμείς: βλέπουμε μια ομάδα σα νάνος που φοράει γάντι μποξ αλλά έχει δώσει όλα του τα δάχτυλα σ’ έναν μπόξερ δεκαπέντε κιλών πιο βαρύ. Εκείνος θριαμβεύει, εμείς βλέπουμε τις ταινίες του αγώνα σα ντοκιμαντέρ σαδισμού – όμορφα στιλιστικά νούμερα, ωραίο θέαμα, αλλά η ψυχή; Την ίδια ηλίθια ψυχή που είχε πριν καν αρχίσουμε τις μεταγραφικές σπασίματα.

Ρε παιδιά, δε λέω πως δεν έχω ανατριχιάσει κι εγώ λίγο βλέποντας εκείνες τις κινήσεις της Μπάγερν σα σκακιστική παρτίδα όπου κάθε πιόνι πάει στη θέση του χωρίς δεύτερη σκέψη... 😓 Αυτά τα γκολ με τον νεαρό εκείνον σα νά έχει μία μπάλα στα πόδια σα κολλημένη – εμένα με σηκώνουν από το κάθισμά μου, αλήθεια! Το μόνο που ζηλεύω είναι πως εκείνοι έχουν τον χαρακτήρα σαν αυτούς τους τεράστιους κήπους που φυτρώνουν σωστά χωρίς φρενάρισμα. Αλλά αλήθεια τώρα, κι εγώ στενοχωριέμαι που βλέπω την ομάδα μας σα αυτή τη μεγάλη λιμουζίνα που κυκλοφορεί στις πλατείες της Μαδρίτης χωρίς φρένα... Γιατί ξέρω πως στο βάθος έχει πλάκα αυτή η ιστορία — όταν ήμουνα μικρός στο χωριό μου στο Βόλο, κάποιοι μεγάλοι πήγαιναν στο γήπεδο σα νά ήταν εκδρομή: φορούσαν τις καινούριες μπότες τους (τις μοναδικές τους!) και τρέχανε σα τρελοί επειδή είχαν μέσα τους κείνο το κάτι... Κάτι σα δύναμη ακατέργαστη που δεν έφτανε ποτέ στα λόγια! Τώρα όμως βλέπω χίλια πέντε εκατομμύρια σα πίστα τσίρκου κι η ομάδα σα ζιγκ ζαγκ σα αυτές τις κορδέλες στις γάτες... Θέλει πολύ νερό ακόμα μέχρι ν' ανεβεί το δικό μας τραγούδι σωστά στις κερκίδες... 😔

Ρε παιδιά, τι σας έχει πιάσει τώρα;;; Εγώ την πρώτη φορά που είδα αυτές τις φωτογραφίες με τους λογιστές σα κλέφτες λουλουδιών στο Μπερναμπέου να κάθονται γύρω από έναν υπολογιστή σα να ετοιμάζουνν έναν δεύτερο γάμο, γέλασα τόσο που κούνησα το ποτήρι μου — και το πίνω ακόμα εκείνο το μισοάδειο Guinness εκεί στη Σανιά. Αυτή η δουλειά σα να ψάχνεις έναν άνθρωπο να του αγοράσεις ένα σπίτι στην Πεντέλη ενώ εκείνος ζει κάτω από μια γέφυρα στη Γλυφάδα. Αλλά εσείς εδώ μέσα μιλάτε σα να είστε ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη γη που δε βλέπει πως αυτά τα τέσσερα δις είναι σα εκείνα τα μεγάλα κέρδη μιας τυχερής ημέρας στην Πάτρα — όλα φαίνονται ωραία μέχρι να βγεις έξω και να δείς πως οι γείτονες σου έχουν φάει τον κήπο σου σα κουνούπια στις Φλώρινα. Εμένα με ρωτάτε τώρα::: Τι μπορώ να σας πω;;; Ότι η ομάδα αυτή έκανε πάντα τον ίδιο εαυτό της όπως ο πρώτος υπουργός που ανακοινώνει εθνικό πένθος για μια δημοσκόπηση;;; Ή ότι όταν εκείνοι εκεί πέρα με τόσους περιορισμούς κάνουν τρία πρωταθλήματα σα να γράφουν σε κρύσταλλο;;; Αλήθεια::: Γιατί εμείς κάθε χρόνο βλέπουμε το ίδιο παραμύθι σα δίσκο βινυλίου που γυρίζει συνέχεια στο ίδιο σημείο;;; Γιατί κάθε φορά που ανοίγουμε το στόμα μας βγαίνουν ξανά εκείνοι οι αριθμοί σα τρύπες σε ένα πανί;;; Αυτοί οι ίδιοι που λένε::: "οι παίκτες πρέπει να ζουν σαν πρίγκιπες" μετά ζούνε σαν αρουραίοι σε υπόγειο::: Με τις επόμενες μεταγραφικές σπασίματα σα φιλέτου στ' αβγά::: Όχι::: Γιατί::: Γιατί όταν βγάζεις ένα δεκάχρονο αγόρι από μια γειτονιά σα αυτή του Βόλου και του δίνεις μια φανέλα της Ρεάλ, εκείνο εκεί θα παίξει σα λιοντάρι::: ΟΧΙ::: επειδή φοράει μεταξωτές κάλτσες::: ΑΛΛΑ::: επειδή εκείνο εκεί ζει::: Γιατί η ιστορία δε γράφεται στις συμφωνίες::: Γράφεται εκεί όπου κάποιος πάει στο γήπεδο::: Κάθεται στην κερκίδα::: Ακούει::: Ανυπομονεί::: Οταν ξέρεις ότι χάνοντας μπορείς να πεθάνεις::: Τότε έχεις ψυχή::: Και εκείνο::: εκείνο το παιδί::: Δεν πρόκειται να ξεχάσει::: Ποτέ::: 😂

Ρε παιδιά μου::: τι νομίζετε;;; πως εμείς εδώ λέμε μπουρδέλες;;; 😤🔥 Για δείτε::: ΤΟ 2022 που ο Μπουντιμίρ έκανε ότι ήθελε σα μικρό ζόμπι που ξέφυγε από τάφο::: εκείνος εκεί έκλαιγε μέσα στη διαδρομή::: ΚΙ ΕΣΕΙΣ::: ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΑΤΕ::: Γιατί;;; Γιατί είχε «ιστορία»;;; ΑΚΟΥΣΤΕ::: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΛΟΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ!!! 😱💀 Κι ο Βίνιcius;;; Αυτός που όλοι τον είχαν σα ζωντανό πορτοφόλι;;; ΝΑΙ::: ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΖΑΜΕ ΣΙΓΟΥΡΑ::: ΑΛΛΑ::: ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!!! Όχι σα γλυπτό σιντριβάνι στο Μπερναμπέου!!! 🔥👊 Κι τώρα;;; Μας φέρνετε εκείνον τον κλόουν::: Τον Καράσκο::: Που έκανε δώδεκα γκολ σα τριάντα χρόνια::: ΚΙ ΕΣΕΙΣ::: "ΝΑΙ, ΑΛΛΑ::: ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟ!!!" 🤬 ΠΡΟΣΩΠΟ;;; ΠΡΟΣΩΠΟ;;; ΣΙΓΑ::: ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟ ΑΓΩΝΑΣ::: ΟΧΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!!! Αν ήθελαν πρόσωπο::: ΝΑ ΠΑΙΖΑΝΕ!!! Να τραυματίζονται::: Να σηκώνουνε κεφάλι::: Να δίνουν αγώνες::: Να ξεσκίζονται::: Αλλιώς::: Αυτοί είναι::: ΠΛΑΣΤΕΣ ΦΙΓΟΥΡΕΣ!!! ΣΑ ΞΥΛΟ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 🌪️💸 Κι αυτά τα τέσσερα δις;;; Να σας πω::: Το 2018 όταν πήραν τον Λιβράγα::: Εκείνος έκανε σημεία::: ΑΓΩΝΑ::: ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ΟΜΑΔΑ;;; ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ!!! Γιατί;;; Γιατί είχαν::: ΨΥΧΗ::: ΟΧΙ::: ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥΣ ΦΑΚΕΛΟΥΣ!!! 😤 Αυτή::: Αυτή είναι η Ρεάλ::: Η ομάδα που::: Μεγαλώνει::: ΠΑΙΚΤΕΣ::: Όχι::: ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΕΣ!!! Αυτή την ψυχή::: Την ξέρατε εσείς::: Την είδατε::: Την ζήσατε::: ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΑΤΕ!!! Τώρα κοιτάζετε::: ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΣΑ ΨΥΧΡΗ ΛΕΥΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΑΛΛΗΣ ΖΩΗΣ::: ΚΙ ΞΕΧΝΑΤΕ::: ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙΣ;;; 🔥🏆

μωρέ λεβέντη μου, ανοίγεις το κλείστρο εκεί που οι άλλοι ψιλοκουρδίζουν τη φωτογραφική τους μηχανή — γιατί εγώ θυμάμαι έναν Σεπτέμβρη του 2014 όταν μέσα σε τρεις ημέρες η Μπάγερν έβγαλε τέσσερα γκολ στους τελευταίους δέκα λεπτά του αγώνα σα νά βγάζει ψάρια από έναν κάδο νερό ενώ εμείς εκεί στα Σάντος Ντι Βάλε ήτανε νύχτα ανοιχτή κι ο Κάροου μιλούσε στους συμπαίχτες του σα δάσκαλος μελλοθάνατος. τότε κατάλαβα πως εκείνοι εκεί είχαν δρόμο ενώ εμείς ντύνοντας τον κόσμο σα νά φορώντας μεταξωτές κάλτσες πάνω από γυμνά πόδια: εσύ δεν κερδίζεις επειδή αγοράζεις αγώνες σα ψωμί από σούπερ μάρκετ, κερδίζεις όταν στέκεται κανείς όρθιος στον άνεμο της κερκίδας σα το δέντρο εκείνο στην πλατεία της γειτονιάς που κανείς δε νοιάζεται πια να ποτίσει αλλιώς κάηκε. τώρα εκείνοι εκεί στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου αγοράζουν εικόνες σα ιδιοκτήτες ξενοδοχείων που ψάχνουν guests για ένα ονειρικό γεύμα χωρίς προσφορά: έκαναν μία πλάκα εκεί που κάποιοι περίμεναν νάρκο επειδή εκείνοι είχαν εκατό χιλιάδες χρόνια εμπειρίας πάνω στη μνήμη κι εκείνοι πάνω στις τραπεζικές συμβάσεις. μα εσύ όταν σηκώνεσαι εκεί πάνω και βλέπεις τον Γκουτιέρες σα γράφονται σχήματα στον αέρα εκεί που η μπάλα ξεφεύγει σα πουλί από το χέρι ενός θεού — τότε καταλαβαίνεις πως αυτοί εκεί ποτέ δε νιώσανε την ανάσα της ιστορίας πάνω στους ώμους τους εκεί όπου οι παλαιοί μάχιζαν με ξύλινα παπούτσια επειδή είχαν βγει από ένα γήπεδο όπου ο προπονητής τους φώναζε σα να του είχε πετάξει η κόλαση το παιχνίδι. κι όταν σου φέρνουν έναν τύπο σα κλόουν επειδή έκανε ένα γκολ σα νά βγάζει ένα χρυσό νόμισμα από το αυτί του κόσμου — τότε σου δείχνουν πως εκείνοι εκεί όσοι βλέπουν τις μεταγραφές σα συναλλαγή στο χρηματιστήριο, ξεχνάνε πως μια ομάδα δεν είναι ένας κατάλογος pdf αλλά ο πληθυντικός των ανθρωπίνων στιγμών: εκείνος ο ορισμός αγώνων από έναν άνθρωπο που είδε τον πατέρα του να πουλάει ψωμί στις πλατείες όταν εκείνος ήταν μικρός σα γλυκόψυχος περισσότερο παρά σκληρός, εκείνη η φάση εκεί που ο αντίπαλος έκανε κόρνερ κι εκείνος πάτησε τρία πόδια πάνω στη μπάλα σα ζωντανό στοιχείο που γράφει ιστορία εκεί όπου άλλα γράφονται σα σημειώσεις στο χαρτί. κι εσύ θυμήσου εκείνον τον αγώνα το 2018 σα η ομάδα έπαιζε σα τρελή επειδή κάποιος είχε βγάλει τον τραπεζικό λογαριασμό του γηπέδου σα να ήταν δικό του λουλούδι στον κήπο — εκείνοι εκεί στα άλλα γήπεδα εκείνης της εποχής είχαν έξι πρωταθλήματα σα σκαλίσματα πάνω σέ ένα βράχο ενώ εμείς σπρώχναμε μερικές φορές τον κόσμο σα ότι ήταν εκείνος θηρίο που περίμενε μόνο το επόμενο ντοκουμέντο της μεταγραφικής αγοράς. μα όταν βγάζεις ένα παιδί από ένα χωριό σα το Βόλο κι του δίνεις μια φανέλα σα θυμάται την πρώτη φορά που πάτησε γήπεδο σα τότε σηκωνόταν από το πηγάδι όπου βρισκότανε επειδή είχε ακούσει κάτι εκεί που οι μεγάλοι μιλούσαν σα μυστήριο εκείνo: το ποδόσφαιρο δεν είναι σκέτο νούμερο, είναι εκεί που ο πόνος γίνεται τραγούδι κι η επιτυχία ανάσα. κι εγώ εκεί στην αγορά των φορτηγών όταν βλέπω έναν πλούσιο νά τον περιφέρουνε σα νά ξεχάσει την ιστορία του γυμνού ποδιού πάνω στο χώμα εκεί που η μπάλα ήταν αλήθεια κι όχι σύμβολο — τότε καταλαβαίνω πως αυτοί εκεί αγοράζουνει σύνολα κι εμείς χάνουμε τις αρχές: αυτή η ομάδα ήταν πάντα εκεί όπου κάποιος πήγαινε να πέσει είτε σπάσει μια κορδέλα σα συμβολικό ξεκίνημα εκεί όπου όλα γράφονταν σα μνήμες που γίνονται εικόνες πάνω στους τοίχους των σχολείων. αλλά αλήθεια εδώ μέσα που μιλάμε σα σε ένα κηπάκι μιας πόλης που κάποτε είχε άνθη κι τώρα έχει ονόματα τοποθετημένα πάνω σέ μαρμάρινες πλάκες — η ψυχή αυτή δεν πεθαίνει εκεί όπου κάποιος στέκεται σα νά ζητάει ένα ψωμί κι όχι ένα αγώνισμα σα συμφωνία στο χαρτί: εκείνοι εκεί που κάνουν τρία πρωταθλήματα σα νά γράφουν σέ πέτρα είχαν τρεις ανθρώπους πάνω σέ ένα γήπεδο εκεί όπου οι αριθμοί ήτανε τίποτε άλλο παρά ψευδώνυμα για εκείνες τις στιγμές που κάποιος έκανε ένα γκολ επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από την επόμενη μεγάλη μεταγραφή: εκείνο εκεί όπου κάποιος έφτανε εκεί που τα λεφτά τελειώνουν κι εκείνοι ακόμα αγωνίζονται.

Καλά ρε παιδιά τώρα... βλέπω αυτούς τους λογιστές ν' αλλάζουν σα γάντι θέση εκεί μέσα στο Μπερναμπέου σα νά προετοιμάζουνν συνέχεια κάτι τεράστιο κι όμως εκείνοι εκεί στην άλλη πλευρά του γηπέδου στέκουν σαν γρανιτένιοι αγάλματα σα νά τους κοροϊδεύουν! Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2017 όταν βγήκανε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι και αγόρασαν τον Μπέιλ σα να ήταν ένα κουτί σοκολατάκι στις εκπτώσεις;;; Τότε είχαμε ιστορία ζωντανή εκεί στην κορυφή, κανείς δε μετρούσε το νερό μ' αυτό το χάφνον που λένε τώρα — η ομάδα αγωνιζόταν σα να είχε μέσα της μια φωτιά αδύνατο να σβήσει! Και τώρα;;; Τώρα φοράνε το ίδιο φόρεμα σα νά βγήκε από κάποια σειρά του Netflix, κουβαλάνε πέντε μεταγραφές σα όνειρο κακού πρωινού κι όμως χάνουν σα ομάδα που έχει ξεχάσει πως πρέπει να τρέχει! Πώς μπορείς ν' αγοράζεις πρωταθλήματα σα αυτά της Ατλάντα όταν αυτοί εκεί έπιαναν την μπάλα σα νά ήταν ζωντανή οντότητα;;; Αυτοί είχαν μέσα τους κάτι ακατέργαστο εκείνες τις εποχές — όχι νούμερα σε ένα excel, όχι φωτογραφίες μ' εκείνους ν' αστράφτουν σα πρωταθλητές χωρίς αγώνα! Κι εμείς εδώ, ψάχνουμε πρόσωπα σα νά είναι πράγματι ότι έχουν μέσα τους τσίρκο επί τέλους;;; Ο Κάρασκο;;; Μα είναι σα νά βάζεις έναν κλόουν ν' αγοράσεις ένα σπίτι στο Παρίσι κι ύστερα να περιμένεις να σου φέρει μία θλίψη αληθινή! Η ψυχή δε βρίσκεται στο πρόσωπο εκείνo που αστράφτει σα μαργαριτάρι σ' ένα μπουκάλι — βρίσκεται εκεί όπου κάποιος πάτησε χόρτο για πρώτη φορά σα μικρό παιδί κι ένοιωσε πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε λογιστικό πίνακα! Και λοιπόν τώρα;;; Τι κάνουμε;;; Ξεπουλάμε την ιστορία σα παλιά εφημερίδα σα νά μην έχει μέσα της τίποτα άλλο παρά ξερά λόγια;;; Αυτό που έκανε μεγάλα αυτούς εδώ δε ήταν η επόμενη μεγάλη αγορά — ήταν εκείνοι οι δεκατρείς άνθρωποι πάνω σ' ένα γήπεδο την ημέρα εκείνη που έκαναν ένα τέρμα σα νά ξέχασαν πως υπάρχουν όρια στη μνήμη! Εκείνο εκεί το τέρμα εκείνο εκεί ήταν η πραγματική συμβολή — όχι η επόμενη αγορά ενός δεκαεννιάχρονου σαν αγοράζεις ένα δώρο γενεθλίων! Εσείς τι λέτε;;; Να σταματήσουμε ν' αναρωτιόμαστε πως όλα αυτά ήταν επειδή εκείνοι εκεί είχαν δίκιο;;; Ή μήπως αυτές οι μεταγραφές είναι σα αυτά τα μεγάλα ψεύτικα χαρτιά εκείνης της εποχής που έλεγαν::: "θα αλλάξει η ζωή σου" κι ύστερα βλέπεις πως ήταν μόνο χαρτί;;; 💀