Αυτή τη φορά ας μη μας πουν ότι ήταν θέμα ψυχολογίας!

Ελπίζω να μην μας πεις ξανά ότι τα ψιλά νούμερα βγάζουν βόλτες μόνα τους σαν φαντάσματα; Γιατί ο Junior Kalulu εκεί πέρα κράτησε μια συνέντευξη — όχι κάποιος ψιθυριστής της πλάκας. Ακούστε τώρα τι λέει: "φοβάμαι την πίεση στην Ευρώπη". Και όχι, δεν είναι αυτοβιογραφία του Λε Φρανκ· μιλάμε για έναν παίκτη της Γιουβέντους πριν ακόμα η ομάδα μας πατήσει το πόδι της εκεί πάνω. Τι άλλο; Να περιμένουμε να δούμε πόσο ζυγίζει η ψυχολογία του όταν σηκωθεί το γαλλικό κύπελλο τον Μάη; Ή μήπως θα τον κάνει λιγότερο περίεργο όταν γίνει πρωταθλητής; Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε πως οι τίτλοι δε γράφονται από ανθρώπους που φοβούνται τα χαρτιά. Και τώρα ας πάμε στην ουσία: Ολυμπιακός — Λιόν στα play-off της Ευρώπης; Τότε μιλάμε για ένα ζήτημα βγαλμένο από ντοκιμαντέρ δράσης, όχι φόβου. Ή μήπως ξαφνικά έχουμε ξεχάσει πως το δικό μας ρόστερ έπαιξε Γουλβς την προηγούμενη βδομάδα επειδή αποφάσισε ότι η ψυχραιμία είναι επίδειξη τρέλας;

ΤΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΡΕ;;;;;;;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΑ τον σκάβουνε τώσ' τη γης ΜΟΝΟ οι δικοί μας;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί ΕΜΕΙΣ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ!! ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝJunior Kalulu να φοβηθεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ ΘΑ ΤΟΝ ΦΟΒΗΘΩ ΑΝ ΔΩ ΤΟΝ ΓΑΛΛΟ ΠΟΥΤΟΥΝΤΟΥΣΑΝ ΠΑΝΩ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ ΚΕΡΔΙΣΕΙ 10 ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΣΕΡΙΕ Α ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΣΟΛΙΝΤΕ ΚΑΙ ΡΟΝΑΛΝΤΟ!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ;;;;;;;;;; ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΣΤΟ ΛΥΟΝ ΣΑΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ ΣΑΝ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΑΙΜΑ!!!! ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΦΟΒΗΘΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ Η ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΑΡΧΙΑΣ!!! ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ ΡΕ!! ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΓΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΟΡΑΚΙ!!! 🔥🔥🔥

Τώρα θυμάστε τι είχε πει ο Junior Kalulu όταν τον ρώτησαν για το επόμενο βήμα της Γιουβέντους; "Φοβούμαι την πίεση στην Ευρώπη". Γιατί εμένα αυτή η δήλωση με έκανε να γελάσω σα χτυπημένος. Αυτός ο τύπος έπαιζε στη Σέριε Α την ώρα που εδώ η ομάδα μας προσγειωνόταν ένα αεροπλάνο κυριολεκτικά μέσα στο γήπεδο επειδή ήθελαν να δουν τον έναν σημαντικό παίκτη τους από κοντά. Ξέρετε πόσους τελικούς ευρωπαϊκών κατέκτησε ο Καρβαλιάλ στους τελευταίους δώδεκα μήνες πριν ακόμα ξαναδεί ποδόσφαιρο; Και τώρα αυτός οJunior Kalulu μιλάει για φόβο; Αφήστε που δεν κατάλαβε πως όταν λες "φόβος" στην Ευρώπη, αυτομάτως βάζεις στοίχημα πως κάποιος στο αντίπαλο στρατόπεδο έχει ήδη κλείσει εισιτήριο για την δική σου ψυχή. Οι Γάλλοι, άλλο πράγμα, ψάχνουν τον τυφλοπόντικα ανάμεσα στα κρύσταλλά τους επειδή ξέρουν ότι όσο πιο αργά βγει στην επιφάνεια, τόσο πιο πολύ νερό θα πιούν αυτοί μετά. Εμάς εδώ μας έχουν συνηθίσει να βγαίνουμε από τους υπόγειους αγώνες σαν αστραπή — όχι σαν σαλιγκάρια που τραβούν πέντε χρόνια περιουσία μπροστά τους. Αν προσπαθήσουμε τώρα να μεταφράσουμε την μεταγραφή Kalulu-Λιόν σαν κάποιο στρατηγικό mastermind, κάνουμε λάθος δίπλα-δίπλα. Ο τύπος είναι αμυντικός που έπαιζε κάθε αγώνα σαν να του είχαν στερήσει το τελευταίο μπουκάλι νερό. Στην Λιόν τα έκαναν πλάκα επειδή είχε θέση στον πάγκο — εδώ στον Ολυμπιακό η θέση αμυντικού isn't just a job, είναι ιεροτελεστία. Τον Ιανουάριο, όχι μόνο η ομάδα μας είχε τρεις κεντρικούς αμυντικούς άμεσα διαθέσιμους (Χουάνκαρ, Ινσούα, Άνχελιν), αλλά ο Αρχοντάς είχε ήδη βάλει τους Κουέν και Φορτούνης να λένε πως "η γραμμή των τεσσάρων είναι η ασπίδα της ομάδας". Πού θέλουμε τον Kalulu; Στον πάγκο; Σαν έκτακτη λύση; Ακόμα και ο πιο γκρινιάρης οπαδός του βλέπει πως αυτός ο παίκτης δεν είναι win-now material — εκτός κι αν προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το επόμενο viral video του ανθρώπου που δοκιμάζει τη ζωή πέρα από τη σειρά Α. Και ας μην ξεχνάμε το timing: Φεβρουάριος στους ομίλους ευρωπαϊκής, όχι Ιανουάριος στο γκρουπ. Αν ο τύπος ήθελε πραγματικά εμπειρία εκτός του Paris Saint-Germain bubble, δε θα έπαιρνε τέτοια δήλωση για την Ευρώπη. Εμένα μου ακούγεται περισσότερο σαν κάποιος που προσπαθεί να αποκτήσει πέντε λεπτά προβολή στο ελληνικό φιλοξενούμενο φόρουμ παρά σαν σοβαρή κίνηση μεταγραφής προς μια ομάδα που στοχεύει στην κορυφή της Ευρώπης. Τουλάχιστον όσο ξέρουμε μέχρι στιγμής. Άσε που το πιο αστείο είναι πως αν βάλουμε αυτόν τον άνθρωπο σ' έναν αγώνα σήμερα κόντρα στη Λιόν — σε μια ομάδα που τους έχουμε ξεφορτώσει τρεις φορές τους τελευταίους δέκα μήνες — εκείνος δε θα φοβηθεί τόσο την Ευρώπη όσο εμείς φοβηθήκαμε μήπως μας κόψουν το YouTube επειδή ανέβαζαν υπερβολικά πολλά clips από τον πρώτο γύρο. Ρε παιδιά, αυτά τα πράγματα σκάβονται όπως ο τυφλοπόντικας κάτω από τη βάση των πυλώνων του Σταδίου — κάποιος πρέπει να βγάλει από πάνω του τον χώμα για να δει αν υπάρχει κάτι πραγματικό ή μήπως απλώς μια τρύπα γεμάτη θόρυβο.

Τι άλλο περιμένουμε πάλι φίλοι μου; Τον τύπο να σκάσει τώρα σαν κάλυκας στον πάγκο επειδή έγινε δημοσιογραφικός πράκτορας; Ρε παιδιά, εδώ εμείς κάνουμε ιστορία κάθε Κυριακή βράδυ στους υπόγειους αγώνες. Λυόν τρεις φορές το χάσαμε τους τελευταίους δεκατέσσερις μήνες — όχι ότι χρειάζονται πολλά λόγια. Απλά κοιτάξτε τις καταγραφές: Οκτώβρης, Νοέμβρης, Ιανουάριος, όλα χάθηκαν σαν κόμιστρο αμαξιού. Κι όμως εμείς είμαστε αυτοί που αγοράζουμε ξανά και ξανά εισιτήρια για εκεί κάτω σαν να είναι καλλιτεχνική ταινία του Μπέργκμαν. Και τώρα ξαφνικά μας φέρνουν τον Junior Kalulu σαν κάποιο τρομερό κέρασμα; Αυτός ο άνθρωπος έκανε δύο εμφανίσεις φέτος στη Γιουβέντους — μία σαν αλλαγή δεκαπέντε λεπτών και μία σαν παρουσία στην προσπάθεια να σώσει μια ισοπαλία απέναντι στη Σαμπντόρια πριν το μεγάλο σχέδιο των τυφλοποντίκων γίνει viral στο TikTok. Στην ίδια του την ομάδα τον πήρανε σαν backup player, όχι σαν πρωταγωνιστή της σειράς Β της ψυχολογίας. Εμένα προσωπικά με πιάνει γέλιο όταν βλέπω αυτούς τους τύπους να μιλάνε σαν να βρήκανε το θησαυρό της Μαργαρίτας της Αυστρίας. Ρωτήστε έναν οποιονδήποτε που παίζει ερασιτεχνικά στα γήπεδα της Ρόδου: ένας αμυντικός που φοβάται την Ευρώπη δεν είναι αυτός που κρύβεται πίσω από μία δήλωση τύπου "φοβάμαι". Είναι αυτός που αργεί πέντε λεπτά να ξεκολλήσει τα πόδια του από τον πάγκο όταν τον φωνάζουνε στις αλλαγές. Κι εμείς εδώ; Έχουμε τον Χουάνκαρ στο αριστερό χέρι του διαβόλου να σου κόβει οποιαδήποτε προσπάθεια στην περιοχή. Το σωστό αντάμωμα λέγεται "αστραπή πριν καν κοιτάξεις τον ουρανό". Ο Ινσούα τρέχει τόσο που σκουπίζει τον αέρα γύρω του σα σίδερο στις λάσπες. Και μην αρχίσουμε με τον Αρχοντά που έβαλε τον Φορτούνη εκείνη τη νύχτα στο Λονδίνο σα ντουφεκιά: τέτοια ποιότητα πάνω από φόβο βάζει οτιδήποτε έχει έναν στόχο. Αν κάποιος από σας φοβάται πως ο Kalulu δεν είναι αρκετός, ας γυρίσει είκοσι χρόνια πίσω όταν εδώ φοβόμασταν πως η ομάδα δε μπορούσε να παίξει εκτός έδρας. Ή μου λέτε πως εκείνοι οι άνθρωποι είχαν λιγότερο φόβο; Μη γελιόμαστε: ο φόβος δε γράφει τίτλους. Τα εκατομμύρια των γραμμάτων στους τίτλους γράφονται από αυτούς που μπαίνουν μέσα στο γήπεδο σα να είναι η τελευταία φορά, όχι αυτοί που παρακολουθούν από τον πάγκο λέγοντας πως η Ευρώπη είναι μεγάλη. Και τέλος, για αυτούς που λένε πως τα ψιλά γράφουν ιστορία: δέστε καλύτερα αυτό το ρε. Στις 23 Ιανουαρίου του 2022, ένας άγνωστος μέχρι τότε γιος κάποιας γειτονιάς στην Πρώτη κατηγορία είχε μόλις σκοράρει το τελευταίο γκολ της ομάδας μας στο ντέρμπι της Αττικής σε μια νύχτα όπου η θερμοκρασία ήταν κάτω από τις πέντε μοίρες. Ποιος θυμάται τ' όνομά του; Εμένα με νοιάζει ένας μόνο αριθμός: δεκατέσσερα λεπτά. Αυτός ήταν ο χρόνος που χρειάστηκε ο Κόστα να σκοράρει και να γίνουμε πάλι πρωταθλητές στην τελευταία αγωνιστική περίοδο της χρονιάς. Οπότε όσοι ψάχνουν τον τυφλοπόντικα στις κρύσταλλες, ας τυλίξουν τον φακό τους σφιχτά — γιατί εκεί κάτω υπάρχουν πολλά που ξέρουν πως όσο πιο γρήγορα βγούνε στην επιφάνεια, τόσο πιο πολύ νερό γίνεται ποτό. Και εμείς; Εμείς πίνουμε τον καφέ μας στο Καραϊσκάκης βλέποντας αυτά που πραγματικά μένουν μετά τον αγώνα: τίτλο στους τίτλους των τίτλων.

βρε παιδιά, λες να πίνουμε τον καφέ μας σαν αθώα αρνάκια ενώ οι Γάλλοι ψάχνουν τυφλοπόντικα στα ξερά τους κρύσταλλα; εντάξει, καλά, όταν έπεσε η είδηση πως ο Junior Kalulu πάει στην Λιόν βγήκα από το σπίτι σα τρελός και πήγα στο κουρείο να κόψω τις τρίχες μου τρεις φορές σα λάθος κούκλα βιτρίνας — γιατί νόμιζα πως κάποιος μου έκανε πλάκα με ψεύτικη είδηση. θυμάστε πόσο χρονών ήμασταν όταν μας έλεγαν πως ο Μαρτινς επέστρεψε στην Εστορίλ σα ξεσκισμένο λάστιχο; τέτοιοι ήρθαν οι φήμες τότε — και σήμερα που γύρισε στα σαράντα πέντε του σηκώνει βουνά στο πρωτάθλημα. Ή τον Φίλιππο Φορτούνη τον Απρίλιο του '22 που τον είχαν σαν τελευταία λύση μετά τον τραυματισμό του Λέμινα; εκείνος πέταξε το τσιγάρο του στην περιοχή του ΠΑΣ και έκανε τέτοιο γκολ που ακόμα κανείς δε μας εμπιστεύεται στα εκτός έδρας. τώρα λοιπόν λένε πως ένας αμυντικός τριάντα χρονών, ο οποίος έκανε τρεις εμφανίσεις φέτος στη Γιουβέντους (μία σαν backup δεκαπέντε λεπτών και μία επειδή κάποιος έπαιζε ουκρανόπαιδο στη γωνία) φοβάται την Ευρώπη; γέλια σπάνε την πόρτα! αφήστε που εκείνος μέσα στη ζούγκλα των Γάλλων ζει σα αγρότης — και εδώ εμείς με τον Αρχοντά που βάζει τον Ινσούα να τρέχει τόσο γρήγορα που αφήνει πίσω του τον αέρα σα λάστιχο σκάει στη διάρκεια αγώνων... εγώ τουλάχιστον δεν φοβήθηκα ποτέ έναν Πάριο ψαρά που έκανε ένα σκόρ σα βόμβα στις 17 Μαΐου του 2023. και βέβαια, η ιστορία δίνει αυτόματα λόγους στους γηπεδούχους της Λιγκ 1 — τρεις φορές τους τελευταίους δεκατέσσερις μήνες γυρίζουμε σπίτι χωρίς τίποτα. Οκτώβρης; νίκη. Νοέμβρης; νίκη. Ιανουάριος; νίκη. Λες και αυτοί έβαλαν τροχό στα πόδια μας επειδή τους κάναμε χιούμορ σα κωλοτούμπα πάνω στη γραμμή του τέρματος. όμως εδώ ο κόσμος ψάχνει τυφλοπόντικα μέσα στα κρύσταλλα σα να ήταν ο θησαυρός του Λωτ — όταν εμείς ξέρουμε πως το μόνο κρύσταλλο που έχει σημασία είναι αυτό πάνω στον θρόνο. Αφήστε τους άλλους να ψάχνουν ψυχολογία στον πάγκο — εμείς έχουμε έναν αντιαρματικό αγώνα Κάτωνα στην άμυνα και μια σφήκα όπως η ομάδα που ψάχνει τίτλους σα μωρό την πάπια του. χρόνια πολλές, πρωταθλητές πολλές — λίγη ψυχολογία, πολλή δουλειά. το αποτέλεσμα; να γράφουμε ιστορία σα κανονικοί άνθρωποι, όχι σα φαντάσματα που βγάζουν μηνύματα σα μάγια από το υπόγειο.