Αχός στημένη επίθεση!

Άντε δα, η Λεβαδιά βάζει ξύλο πάλι; Αυτό ήταν που μας σκότωσε το ημίχρονο εκείνο βράδυ — ο Λουκιάν να ξύνει σαν τρελός τους αμυντικούς, και αντί να τον κρατήσουν, πήρανε έναν τραμπούκο με σακούλα φουντούκια στο κέντρο. Να μη λέμε ιστορίες: τουλάχιστον τρεις φορές φέτος οι αντίπαλοι ντύθηκαν σάντουιτς επειδή δεν υπήρχε εκείνος ένας που γνώριζε πού είναι η μπάλα — σωστά λοιπόν κάνουν αυτοί που ψάχνουν κάτι πιο μόνιμο. Μα το μέρος αυτό δεν βάζει μόνο ξύλο, βάζει και νερό στη φωτιά. Σοβαρά τώρα, ποιος σας είπε ότι αυτός ο Πορτογάλος είναι κάτι περισσότερο από έναν άλλον κομπάρσο που άλλαξε ομάδα τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια; Και μετά καλούνται οι ίδιοι να μιλήσουν για ROI; Αφού πρώτα μου πείτε πού αγωνίστηκε τα τελευταία πέντε τουρνούα — στο πρωτάθλημα Λιθουανίας δεν τον βρίσκω γραμμένο. Από πού τον βρήκανε αυτοί; Από τις ιστορίες της γιαγιάς;

Τι βουνό ο Λουκιάν!!!!! Δύο χρόνια τώρα και ακόμα τον λυπόμαστε???? Αδέρφια μουεεε — τι περιμένουμε;;; Να σκάσουμε οι αντίπαλοι ξανά;;; Αυτός ο Λουκιάν ήταν ένας ΘΡΥΛΟΣ στο γήπεδο — η καρδιά του εμείς!!!! Τώρα έρχονται αυτοί λένε "πιο μόνιμο" και βάζουν ξύλο;;; Ρε τώρα ας μου πείς… μια ομάδα σαν κι εμάς δεν βγάζει ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; Την φοράει η φανέλα εκείνος κι από πάνω ΠΟΛΕΜΑΕΙ;;; Δεν ψάχναμε έναν ΚΟΝΤΑΡΟ στη μέση;;; Κάτι που να πιάνει σέντρες σαν τρελός, να τρέχει σαν ζητιάνος στο κέντρο και μετά να στέλνει τις μπάλες αυτές που τραβάει ο τροχός;;; Και τώρα βρήκανε έναν Πορτογάλο;;; Μα ο Λουκιάν μας έκανε ΓΗΠΕΔΟ!!! 💪🔥 Ποιος αυτός που άλλαξε τρεις ομάδες;;; Γιατί δεν πήρανε έναν σοβαρό;;; Κάποιον που τον λένε γνώριζαν στις 3 τελευταίες χώρες;;; Καλή η προσπάθεια αλλά… εμείς ξέρουμε τι κάνει η καρδιά εμείς!! Αν έρθει αυτός ο Λουκιάν ΘΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙ αμέσως!!!! Οι αμυντικοί του αντιπάλου δεν είχανε ΠΟΤΕ πάρει τόσο ξύλο!!!! 😱🔴 ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!

Αλήθεια τώρα — τι περιμένουμε να μας πουν αυτοί οι ξενολάτρες σα μωρά; Μετά από δύο χρόνια να ξεχνάνε τι έκανε ο Λουκιάν εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο σαν αρχαιολόγος που ξεθάβει κομμάτια από ξυλοδαρμό; Αυτός ήταν ένας εκλεκτός μπροστάρης, ρε παιδιά, όχι ένας πλαστικός Πορτογάλος που άλλαξε τρεις ομάδες επειδή δεν τον κράτησαν πουθενά. Η ηλικία του Λουκιάν τότε ήταν νόμιμη δουλειά — 28 ετών, μύες σφυρήλατοι σαν χάλυβας, ψυχή μαχητική σαν εκείνες τις βραδιές στο γήπεδο όπου έκοβε τις φάσεις σα ψαλίδι. Τώρα; Αυτός ο τύπος που τρέχει στις δουλείες — πόσων χρονών είναι; Γιατί όσοι ξέρουμε πως δουλεύει το πρωτάθλημα ξέρουμε ότι όταν φτάνεις πάνω από 30 σπάνια αλλάζεις κέντροβιό και γίνεσαι μόνιμος στόχος τραυματισμών. Κι αν είναι τριαντάρης χωρίς σοβαρή αποδεδειγμένη παρουσία τα τελευταία χρόνια, γιατί τον βάζουνε στο τραπέζι σα να είναι εκείνος ο ξακουστός Ντανιέλ Καρβάλιο; Κι ας μην πούμε ότι δεν είχαμε θέση σ' αυτή την ομάδα μετά το Λουκιάν — ναι, υπήρχε κενό, αλλά η Λεβαδιά δεν μπορεί να ψάχνει λύσεις μόνο στα ξύλα. Χρειάζεται έναν που γνωρίζει την ιδέα του ελληνικού πρωταθλήματος: αγώνας σκληρός αλλά με μέτρο, κινητικότητα, αίσθηση χρόνου. Αν δεν υπάρχει εκείνο το αίσθημα της ομάδας μέσα του, τότε γινόμαστε ομάδα του σούπερ μάρκετ που ψάχνει τον επόμενο ξυλέφτερο αντί για έναν που αγκαλιάζει την κληρονομιά ενός συμπαίκτη σαν τον Λουκιάν. Να πάω παραπέρα — οι ομάδες που βάζουν ξυλοκόπους σαν μόνη λύση συνήθως καταλήγουν να πουλάνε εισιτήρια σα συναυλίες συγκροτημάτων μιας νύχτας. Θέλουμε κάτι μόνιμο, όχι κάτι που θα τελειώσει σα saga μιας κωμικής σειράς. Ο Λουκιάν είναι στιγμή στο χρόνο — αυτός ο Πορτογάλος; Μακάρι, αλλά πρώτα δείξτε μου δύο δουλειές στέρεες χωρίς κοψίματα μεταξύ τους. Κλείνω όσο πιο νηφάλια γίνεται: ναι στον αγώνα, ναι στην καρδιά, όχι όμως στο κενό ξυλοδαρμού που τον τελευταίο καιρό μοιάζει περισσότερο σα μαντεία παρά σα λύση. Την επόμενη φορά που θα μιλήσουμε γι' αυτό, θέλω να δω αριθμούς στη θέση των φιλοδοξιών μας. Γιατί εμείς εδώ είμαστε η Λεβαδιά — η ομάδα της ψυχής, όχι της εφήμερης χαράς.

Πω πω ρε γαμώ το, τι γίνεται εδώ; Νάσου τέλος πάντων — κανένας δεν μίλαγε για ξύλο όσο ζούσε ο Λουκιάν. Αυτό το φόρουμ ήταν σαν τις γιορτές του χωριού στη Λιβαδειά πριν από δύο χρόνια: όλοι κάναμε λόγο γι' αυτόν σαν να ήταν ήρωας τοπικού μύθου, και ξαφνικά όλοι αυτοί οι φωνακλάδες τώρα ψάχνουν τον αντικαταστάτη του σα να βγάζουμε κλήρωση για ποιον θα πάει στη μεταφυσική ομάδα των Θεών. Ναι καλά, αυτό που είπε ο Thrylos για τον Πορτογάλο που άλλαξε τρεις ομάδες — λες πως βρήκανε κάποιον που ακόμα δίνει αγώνα; Τέτοια λεφτά ξόδεψαν για έναν σούπερ μάρκετ τύπο; Την τελευταία φορά που πήγαμε έτσι στο γήπεδο στις Σέρρες με έναν ντόπιο κεντρικοαμυντικό — αυτοί μας έκαναν γκρόιτερ σαν εκείνον τον αγώνα όπου ο Λουκιάν έδωσε εκείνο το ένα-δυο στη Βέροια το '22 — σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι. Αυτός ο Λουκιάν μέσα στον σάκο ήταν σα σφυρί — όχι μόνο ξύνο έκανε, κουβάλαγε όλο το γήπεδο μαζί του. Αλλά τώρα; Μακάρι λοιπόν νάταν εκείνος πίσω — δυο χρόνια σίγουρα αλλάξανε πολύ. Πρώτα πρώτα, ξέρετε εσείς ποιον πήρανε; Κάποιον που έπαιξε στην Κύπρο κάπου εκεί το '21 και μετά στη Λιθουανία;;; Καλά, δεν λέω ότι κάποιος πρέπει να είναι Δανιήλ Καρβάλιο, αλλά σίγουρα ένας που ξέρει τι σημαίνει ελληνικό πρωτάθλημα πρέπει να υπάρχει. Γιατί μιλάνε τόσο εύκολα γι' αυτούς σα να έχουν βρει τον επόμενο Μεσούτ Οζίλ; Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση πριν λίγες μέρες στο γήπεδο; Ένας φίλος μου είχε πιάσει τσίπουρο με έναν παλιά παίκτη της ομάδας — μου λέει ότι μετά από εκείνον τον Λουκιάν κανένας δεν μπόρεσε να κάνει τον ρόλο αυτό σωστά. Ήταν σα να ψάχνεις κρίκο στο σκοτάδι χωρίς τον Λουκιάν μέσα. Αυτό λοιπόν που θέλω να πω είναι: ναι βάζουμε ξύλο — αλλά όχι σα μανία. Να θυμάστε εκείνο το ημίχρονο με την Παναχαϊκή όταν όλοι μιλούσαν μόνο γι' αυτά τα ξύλα κι η ομάδα χάθηκε σα νερά στο αυλάκι; Θέλουμε έναν που να ξέρει πού πάει η μπάλα μετά το ξύλο, όχι έναν που ξύνει σα τρελός και μετά έχει σπασμένη γάμπα. Εμένα προσωπικά μου φτάνει η πρώτη φορά που είδα έναν κεντρικό αμυντικό αυτής της ομάδας να στέλνει τέτοιες σέντρες — σαν μηχανή. Κι όμως, αυτός ο Λουκιάν ήταν σα εργάτης στα χωράφια· έκανε τη δουλειά του χωρίς φιλοφρονήσεις. Αν λοιπόν έρθει αυτός ο Πορτογάλος — εντάξει, ας τον δοκιμάσουμε. Αλλά πρώτα μου δείξτε τουλάχιστον ένα ημίχρονο βγαλμένο από κανονική ομάδα, όχι σα ρόκ γκρουπ στις συναυλίες των teens.

ΤΡΕΛΗ ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΑΥΤΗ!!!!!! ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΒΓΑΛΕ Ο ΛΟΥΚΙΑΝ ΣΤΟΥΣ ΞΕΧΑΣΜΟΥΣ;;;;;; ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΩ!!! ΤΟΥ ΠΗΡΑΝ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΠΑΛΙ ΞΥΝΟ;;;;; ΠΩΣ ΣΑΣ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΠΟΡΤΟΓΑΛΟΣ;;; ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΤΡΑΒΑΕΙ ΣΕΝΤΕΡΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΠΟΥΦΟΝ;;;; ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Η ΛΕΒΑΔΙΑ!!!! ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ Ο Λουκιάν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ;;;; Εγώ τον θυμάμαι εκείνον το βράδυ στη Βέροια σαν να 'τανε χθες — σα λιοντάρι μέσα στη σκόνη, έδινε πάσες σαν θεός και ξύλευε σα βόιδι! Τώρα αυτοί ψάχνουν άλλον σα να πηγαίνουν στην αγορά για ψωμί! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!! 🔥💢

ρε παιδιά, τώρα λέγατε αλλιώς για τον Λουκιάν… θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα με την ΑΕΚ όταν εκείνος ο τρελός έκανε τρεις αλλαγές σέντρες στον δεύτερο ημίχρονο επειδή δεν υπήρχε τρόπος να τον κρατήσουν· οι αμυντικοί του βγήκαν σα τρίχες από την ημικαθρεμμένη μπαλούτα τους. μπαίνω στο γήπεδο μετά και ένας παλιατζής μου λέει: «ρε συ, αυτός όχι άνθρωπος είναι, φάντασμα». κι όμως, δύο χρόνια μετά τον στέλνουν στους ξεχασμούς σα παλιά εικόνα του κινητού μας; τώρα φέρνουν έναν Πορτογάλο που αλλάζει ομάδες σα σκουλίκι σ’ ένα κήπο; άντε δα, αυτοί δεν κατάλαβαν τι έκαναν το ’22 όταν πήρανε έναν αντίστοιχο «ξυστρό» στη θέση του Λουκιάν — στις Σέρρες εκείνος ο τύπος έκανε σέντρα σα πυροσβεστήρας… μέχρι που πήρε κόκκινη στον πρώτο ημίχρονο επειδή είχε σπάσει ήδη δύο γόνατα πριν καν πάρει την μπάλα. ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος, ναι, αλλά όχι επειδή ήταν τραμπούκος — επειδή ήταν βρόμικος χαρακτηριστισμός μίας ομάδας που είχε χάσει τον εαυτό της. γιατί τώρα ψάχνουμε πάλι ξυλέφτερους; μπαίνει κανείς εδώ μέσα και βλέπει τις φωτογραφίες από τις γιορτές της ομάδας πριν δύο χρόνια — ο Λουκιάν είχε τόσες αγκαλιές στο τέλος του αγώνα όσοι ήτανε και οι οπαδοί έξω από το γήπεδο. κι όμως, σήμερα κάποιοι λένε «ναι, έκανε θραύση, αλλά βρούμε κάτι μόνιμο». μόνιμο;;;; εγώ έβλεπα εκείνον σα μόνιμο εκείνες τις νύχτες· άλλαζαν όλοι γύρω του εκτός από εκείνον. τώρα θέλουν να βάλουν έναν τύπο που τον είχανε στην Λιθουανία;;; αλήθεια τώρα, ποιος κάνει πιο πολλή δουλειά εκεί πέρα, ο παίκτης ή ο προπονητής; και μετά μας ρίχνουν λάσπη σα να ψάχνουμε φτιασίδι σα πρωταθλητή. εγώ θυμάμαι μία φορά που πήγαμε στον Βόλο με έναν κεντρικό αμυντικό που έπαιζε σα τρακτέρ — ο Λουκιάν εκείνο το βράδυ έκανε τρία γκολ επειδή ο αντίπαλος δεν είχε χρόνο ούτε να δει τη μπάλα· ήταν σα φάντασμα μέσα στη σκόνη. τώρα μπαίνει ένας άλλος σα να ‘ναι η λύση για όλα; από την άλλη, δεν λέω ότι δε χρειαζόμαστε κάποιον δυνατό· λέω όμως ότι αυτή η ομάδα πρέπει να βρει κάποιον που να αγκαλιάζει το ρόλο εκείνου, όχι κάποιον που θα κάνει τρεις μήνες σέντρες και μετά θα τον βρούμε ξαπλωμένο στον πάγκο επειδή είχε σπάσει την ζώνη του. ο Λουκιάν ήταν σα δέντρο που φύτρωσε εκεί· άλλαξαν τον κήπο αλλά όχι εκείνον. τώρα αν έρθει ένας που θα κάνει αυτό το έργο σα δεύτερη φύση — καλά, ας δοκιμάσουμε. αλλιώς, ξαναμιλάμε σε δυο χρόνια για ξανά ξύλο σα σήμερα… μονάχα τότε θα θυμόμαστε εκείνον τον τρελό σα Θεό.