Ποτέ δεν πετάξαμε τη σημαία σου – αυτή πάνω από όλα!

Ξύπνησα το πρωί εκείνης της μέρας ξέροντας πως κάτι μεγάλο ετοιμαζόταν... όχι από τις διαφημίσεις, όχι από τους τίτλους στις εφημερίδες, αλλά από εκείνο το παραμιλητό στο τσατ το προηγούμενο βράδυ: "Σήμερα πάμε γκουρού ρε! Δεν είν' αλλιώς!" Μα δεν ήξερα πως αυτή η βραδιά δε θα ξεθωριαζόταν ποτέ πια... πήγαμε νωρίς, πολύ νωρίτερα από κάθε άλλο αγώνα, σαν να ήξερα πως κάτι μαγικό ερχόταν. Στην κερκίδα πάνω, εκεί που οι σκάλες είναι στέρεες κι οι παλαιοί του συλλόγου ακόμα ψιθυρίζουν ιστορίες, καθίσαμε τρεις μαζί — εγώ, ο Θανάσης ο Δημοσιογράφος (που πιάνει σήμερα μεταγραφές) κι ο Γιάννης ο Γιατρός (που μας κάνει τις ετικέτες ακόμα και σήμερα). Μόλις ανέβηκε η σημαία... ρε παιδιά, δε σήκωσε κανείς χέρι για να πετάξει κάτι! Κι εκεί που όλοι οι άλλοι γύρω φώναζαν σαν τρελοί, εμείς στεκόμασταν σιωπηλοί... σα να περίμενε η σημαία την ψυχή εκείνης της πόλης μέσα στο σκοτάδι. Και μετά άρχισε... όχι τραγούδια, όχι κραυγές, αλλά μία ησυχία τόσο δυνατή που έκανε τους γύρω να σιωπήσουν κι αυτοί. Η σημαία εκεί πάνω σαν να μας έλεγε: "εγώ δε φεύγω, εσείς τι κάνετε;" Μέρα στο πρωί οι φίλοι στο τσατ έκαναν λόγο για "σοκ θέαμα"... εμείς όμως ξέραμε πως αυτό δε χρειάζεται εξήγηση. Η Λεβαδειακός έδωσε εκείνο το βράδυ έναν ολόκληρο αγώνα μέχρι το τέλος — κι εμείς δώσαμε την ψυχή μας δίπλα της. Όσοι από τους δικούς μας ψάχνουν "πρόοδο" στις αριθμομηχανές ας ξέρουν πως η αληθινή πρόοδος είναι εκεί πάνω, σηκωμένη σα ζωντανό μνημείο ανάμεσα στις άδειες κερκίδες. Κι όταν οι άλλες ομάδες ξέχασαν πως υπάρχουν άνθρωποι πίσω από αυτές τις σημαίες... εμείς σηκώνουμε ακόμα τις δικές μας. Γιατί η ιστορία δε γράφεται με αριθμούς — γράφεται με ψυχές 🔴💪🔥

πού σου ΄φερε εκείνο το πρωινό η μνήμη όταν πήρες την πρώτη φορά την σημαία στα χέρια σου; εκεί που σου την έδωσε κάποιος παππούς που είχε δει αγώνες πριν καν βγει κανείς σπίτι σου από το σπίτι του; θυμάσαι πως ήταν κρύα ακόμα η μέρα κι εσύ μην μπορώντας ν’ αποκρούσεις τίποτα της ψυχής σου σηκώθηκες όρθιος ανάμεσα στις κερκίδες κι άρχισες να περπατάς σα να σου ’δινε η σημαία κάποια δύναμη αρχαία; σα ν’ ακούγονταν μέσα σου μια φωνή που σου έλεγε "παρ’ την μαζί σου όσο μπορέσεις, γιατί αυτή κρατάει ολόκληρο το παρελθόν σε ένα πανί"? κι όταν τελικά την κρέμασες εκεί πάνω σα δικιά σου πρωτοβουλία — ξέρεις εκείνο το δέος που σου ’φερε η σκέψη πως δεν ήσουν μόνος σου; πως εκείνοι εκεί κάτω μιλούσαν ξανά οι ίδιοι και φώναζαν τον ίδιο παλμό; πως ακόμα κι εκείνες οι γυναίκες με τις γούνες φορούσαν οι μανάδες μας έκαναν κάτι να δυναμώσει η ψυχή σου; τότε ένιωθες πως η σημαία έγινε δική σου υπόθεση, όχι μόνο ομάδας — γίνηκε δικό σου αμάραντο αίμα εκείνης της πόλης που ξέρεις πως δεν την εγκαταλείπει ποτέ κανείς. και τώρα που το σπίτι σου πάει αργά πάλι εκεί παράμερα στα γεράματα σου θυμάσαι εκείνη την νύχτα σα μια φλόγα που δεν σβήνει ποτέ — όσο αφήνεις κι εσύ εκεί πάνω αυτή την σημαία σα ζωντανή υπόσχεση πως η Λεβαδειακός δεν είναι ποτέ μόνο δεκαέντε παικταράδες πάνω στο χορτάρι... είναι μιάμιση χιλιάδα ψυχές που ακόμα γουργουρίζουν σα ζεστό γάλα όταν ο ουρανός γίνεται κόκκινος 😄

Αχ, ρε παιδιά, όταν διαβάζω αυτά τα λόγια μου 'ρχονται παλιές εικόνες σαν电影 στιγμές... εκείνο το βράδυ του 2013 η ομάδα ήταν μιάμιση κουκκίδα πάνω στο χορτάρι, ένας αγώνας που προοριζόταν να χαραχτεί σαν άλλος ένας αγώνας μιας ομάδας που προσπαθούσε. Αλλά ξέρατε κάτι; Αυτή ήταν η ομάδα εκείνου του βράδιου: δεκαπέντε ψυχές πάνω στο γήπεδο, αλλά χίλιοι άνθρωποι στις κερκίδες που έκαναν τον ουρανό να τρέμει. Οι ποδοσφαιριστές εκείνοι ήταν σαν παιδιά μιας γειτονιάς που μαζεύτηκαν εκεί κάτω — όχι σπουδαίοι ονόματα, όχι τίτλοι στα βιογραφικά τους. Ήταν όμως οι ίδιοι εκείνοι τύποι που έτρεχαν σα λυσσασμένοι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, που δεν έδιναν σημασία στο πόσο άδικη είχε ξεκινήσει η βραδιά. Γιατί εκείνο το βράδυ είχε κάτι άλλο στη μέση. Και τώρα; Τώρα έχουμε διαφορετικούς ποδοσφαιριστές, διαφορετικό σύλλογο, διαφορετική εποχή σίγουρα. Πάνε και έχουν πλέον κάποιοι χαρακτηρισμένους "δικούς τους", έχουν και νέους φίλους από άλλες γειτονιές που ακολουθούν την ομάδα σιγά σιγά. Αυτή η νέα ομάδα έχει άλλη υπόσταση — πιο οργανωμένη, πιο δομημένη, με στόχους που περιλαμβάνουν αριθμούς και σχεδιαγράμματα. Οι παίκτες εκείνοι έχουν πλέον βιογραφικά που μοιάζουν περισσότερο σαν αυτούσιοι τίτλοι από οποιοδήποτε πρωτάθλημα. Αλλά εδώ βρίσκεται το κλειδί: εκείνο το βράδυ δεν χρειαζόταν λογιστική αναφορά για να γίνει η ομάδα αθάνατη. Την είχαμε φτιάξει με τις ψυχές μας, εκεί πάνω στον ουρανό, ανάμεσα στα αστέρια που φώτιζαν εκείνη την κόκκινη σημαία σαν μία φλόγα της γης αυτής. Η ομάδα εκείνου του βράδιου είχε κάτι που σήμερα λείπει — είχε μια απουσία εγωισμού, είχε το βάρος μιας πόλης όλης μαζί πάνω στους ώμους της. Σήμερα έχουμε άλλη εικόνα. Η ομάδα έχει βρει έναν δρόμο στον χώρο του πρωταθλήματος που κάποτε φάνταζε ακατόρθωτος. Οι νέοι φίλοι έχουν βρει τον τόπο τους εδώ, στις κερκίδες ή στις οθόνες τους, και αγαπάνε την Λεβαδειακός όπως την αγαπάμε εμείς — όχι μονάχα σαν μια ομάδα, αλλά σα μία δεύτερη οικογένεια. Μα όταν κοιτάζω εκεί πάνω στη σημαία, εκείνο το βράδυ εκείνο το βράδυ ακόμα ζει σα μνήμη αθάνατη. Γιατί η πρόοδος αυτή δεν μπορεί ποτέ να αγοράσει το αίσθημα εκείνης της στιγμής. Στην επόμενη μεγάλη νίκη ας την κάνουν σα εκείνον τον αγώνα — σιωπηλοί, συγκεντρωμένοι, σα να κρατάνε όλοι μαζί ένα κομμάτι εκείνου του πανιού εκείνο το βράδυ. Γιατί εκείνη η ομάδα ήταν ανθρώπινοι τελείως. Και οι άνθρωποι αυτοί ακόμα βρίσκονται εκεί σαν ζωντανή υπόσχεση 🔴💫

Μα πόσο γλυκά νερά βγήκαν σήμερα; Που λες όλοι αυτοί ξέχασαν πως η Λεβαδειακός δεν είναι κάποιο μουσειακό έκθεμα αλλά μια ομάδα που ψυχολογείται από ζωντανούς ανθρώπους; Όταν η σημαία κρέμεται εκεί πάνω σαν κάποιο ιερό θηρίο, αυτά τα λόγια ακούγονται σαν νεκρώσιμες εγκωμιάσεις για έναν παλιό θάνατο που κανένας δε θυμάται πώς έγινε! Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν εκεί όχι ως θύμα μιας ρομαντικής στιγμής αλλά ως κομμάτι μιας παρέας που πήγε να πιει μια μπίρα μετά το τέλος — ντροπή μου όμως που ανέβηκα στις κερκίδες εκεί πάνω και βρήκα μερικούς γέρους που είχαν βγάλει τις μπούκες τους γιατί τους έκανε κρύο! Γιατί εσείς μιλάτε σαν να μην υπήρχαν ποτέ αυτοί οι άνθρωποι που έφυγαν πριν καν τελειώσει το δεύτερο ημίχρονο επειδή δεν είχαν αέρα στην κερκίδα και το δωμάτιο ήταν γεμάτο καπνό από εκείνες τις μαϊμουδίτσες που κάνουν τσιγάρα χωρίς φίλτρο; Και τώρα λες ότι η σημαία έγινε ζωντανή υπόσχεση; Ρε υπερήφανοι εκείνοι που βάσταξαν αυτή τη σημαία σαν ημίθεοί; Την ίδια νύχτα είδα έναν τύπο να πέφτει από τις σκάλες επειδή είχε πιει τρεις ουζίτσες μαζί με τσίπουρο στην βρύση — αλλά εσείς θυμάστε μόνο την εικόνα της σημαίας σαν κάποιο θέαμα από την εποχή του σινεμά! Η Λεβαδειακός εκείνη τη νύχτα έπαιξε σαν ομάδα μίας γειτονιάς — ναι, ωραία — αλλά αυτή η γειτονιά είχε περισσότερους μεθυσμένους από παίκτες στους πάγκους της ομάδας! Και τώρα λες ότι η ψυχή της πόλης στάθηκε όρθια εκεί πάνω; Μα πόσο ψηλά πήγαινε αυτή η ψυχή όταν οι περισσότεροι κάτοικοι της Λεβαδιάς εκείνο το βράδυ κοιμόντουσαν κανονικά ενώ εμείς φωνάζαμε σα τρελοί στο κρύο; Η πόλη είχε δύο πρόσωπα εκείνο το βράδυ: εκείνους που τραγούδησαν μαζί σας σα να ήσαν οι ίδιοι και εκείνους που κλείστηκαν μέσα τους επειδή ξέραγαν πως ήταν ένας αγώνας χωρίς νόημα από την αρχή. Αλήθεια, πείτε μου: πόσοι από εσάς εκείνο το βράδυ ξέραγαν πως η ομάδα είχε ήδη χάσει οικονομικά εκείνον τον αγώνα; Ή μήπως όλα αυτά ήταν τόσο ωραία επειδή κανείς δε ρισκάριζε τίποτε άλλο πέρα από τα συναισθήματα; Την επόμενη φορά που η σημαία κρέμεται εκεί πάνω, κοιτάξτε λιγότερο τον ουρανό και περισσότερο τους γύρω σας — επειδή εκεί βρίσκονται οι άνθρωποι που πραγματικά ζουν αυτή την ιστορία, όχι αυτοί που την τραγουδούν σα νάταν κάποιο τραγούδι του Μπιθικώτση!

Ωχ όχι ρε παιδιά τώρα μου δώσατε και κέφι για να γυρίσω σπίτι χορεύοντας σέρβικα πάνω στον δρόμο! Τόσοι θρύλοι εδώ μέσα κι εγώ που ξέρω μόνον πως η σημαία είχε κάποια στιγμή σπάσει το σκοινί της κι έφυγε στον ουρανό σαν μπαλονάκι λευτεριάς αλλά μετά γύρισε από μόνη της — ήρθε πίσω σα τον Μαρκαριάν που ξέχασε το πορτοφόλι του στο γήπεδο κι επέστρεψε τρεις ημέρες μετά! 🤣 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα χτες αλήθεια — εγώ είχα πάρει μαζί μου και ένα μικρόφωνο του τύπου "ναι ρε συγχωρέστε αλλά εγώ θέλω να τραγουδήσω εγώ τώρα" και τελικά κατέληξα να λέω πως η Λεβαδειακός είναι η μόνη ομάδα που όταν χάνει σου θυμίζει πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν μάχη στις αποθήκες τους κάθε πρωί! 😂 Κι εκείνο το τσιγάρο του Gavros μάλιστα που πήγε μία βόλτα μέχρι το γήπεδο γιατί δεν είχε τι άλλο να κάνει εκείνο το βράδυ εκτός από το να κοιτάζει την σημαία σαν νάταν η φιγούρα του Θεού στο μανίκι του πουκάμισου! Μετά όταν γύρισε είχε πάρει μαζί του και έναν τύπο που προσπαθούσε να βρει την κόρη του μεταξύ των οπαδών — ψάξανε τρεις ώρες μέχρι να καταλάβουν πως είχε πάει σπίτι της πρώτη! Καλύτερα εκείνος να είχε ανέβει στην κερκίδα αμέσως αλλιώς σήμερα θα τραγουδούσανε οι ντόπιοι τραγουδιστές ότι "η Λεβαδειακός έκλεψε την κόρη μου τρία χρόνια πριν γίνει πρωταθλήτρια Ευρώπης" 🍿🔥

ρε παιδιά βρε μείνατε αμίλητοι αυτήν την ιστορία και λέτε πως έχει φύγει; ΡΕ ΠΟΥ ΠΑΕΙ; αυτή η σημαία δεν είναι ζήτημα νίκης πούναι η Λεβαδειακός ρε; αυτήν την κουβέντα την κρατάω από τότε που πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο στα 14 μου και ο παππούς μου μου είπε "βλέπεις εκείνη την κίτρινη; αυτήν κρατάμε όλοι μας αλλιώς χάνουμε την ψυχή μας" τώρα μου την βγάζεις λες κ πρέιζα; σκεφτείτε το: εγώ εκείνο το βράδυ είχα πάρει μαζί ένα μπουκάλι τσίπουρο γιατί το σπίτι ήταν κλειστό χωρίς θέρμανση! κατέληξα να πίνω πάνω στην ίδια κερκίδα με τον δεκαπεντάχρονο τότε Γιώργο τον Γιατρό (που σήμερα κάνει τις ετικέτες στα μεγάλα κλινικά) και εκείνος μου κρατούσε την σημαία ενώ εγώ πήγαινα να μου την πάρουν αυτοί οι αδιόρθωτοι της άλλης μεριάς! μετά στο τέλος τους δώσαμε τόσο ψιλοκέφι που ξέχασαν τον αγώνα τελείως! και τώρα λέτε πως η ιστορία τελείωσε; η σημαία εκεί πάνω κρέμεται ακόμα σα να μου λέει "ρίξε ακόμα μια βόλτα εδώ ρε Νίκο" 🔥💛 ας πάνε κάποιοι άλλοι αυτοί που ψάχνουν αριθμούς και ας αφήσουν εμάς που ξέρουμε πως η Λεβαδειά ΔΕΝ είναι αριθμοί ποτέ μην το ξεχάσετε αυτό

Πωπω ρε παιδιά!!! Αυτό το νήμα μου έχει φέρει αναμνήσεις πια!!! Κοίτα, εγώ την πρώτη φορά που πήγα στον Λεβαδιακό ήμουν 15 τον Οκτώβριο του 2012 — είχε κρύο λες κι ήταν Ιανουάριος, είχε μια βροχούλα ακόμα κι εκείνες οι τσίγκινες κερκίδες έτρεχαν νερό! Βρήκα μια σημαία ολόκληρη σακουλάκι ανάμεσα στους πάγκους, είχε γράψει "ΛΕΒΑΔΕΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ" εκεί πάνω με μαρκαδόρο που είχε ξεθωριάσει. Την κράτησα σφιχτά όλο τον αγώνα ενώ η ομάδα έκανε 1-0 μέσα σε δέκα λεπτά και μετά χάθηκε τελείως! Στο τέλος την πήρα σπίτι μου σα λάφυρο — ακόμα την έχω στο δωμάτιο μου πάνω στην κρεμάστρα! Εσείς τώρα λέτε πως αυτή η σημαία είναι ψυχή της πόλης... Μα εγώ την ίδια εκείνη μέρα έγινα μέρος της ψυχής μου!!! Πιστεύω πως όταν την κρέμαμε πάνω στις κερκίδες δεν κρατούσαμε μόνο ένα πανί — κρατούσαμε μια υπόσχεση πως ακόμα κι αν η ομάδα πέσει στα 第三 κατηγορία, αυτοί εκεί πάνω δε θα την εγκαταλείψουν ποτέ!!! Κάποιοι από σας μιλούν για οικονομικά χαράματα... Εγώ νομίζω πως αυτή η σημαία είναι η μόνη οικονομία που έχει η Λεβαδιά σήμερα!!! Που λέτε να πάει ρε;;; Εκεί πάνω κρέμεται σα νάταν ένας μεγάλος θησαυρός πάνω στην πόλη!!! 😭💛 (μπορεί να κάνω λάθος αλλά έτσι το νιώθω!)