Ποιον πιάνουμε αυτήν την φορά; Μας λείπει το σκληρό σέξ!

Πάλι αυτές οι ιστορίες; Κάπου εκεί γύρω τριγυρίζει ένας Γκότσεφ στα σαλόνια, λέτε… Δεν σας πιάνει κρύος ιδρώτας όταν πιάνετε τέτοιες ιστορίες στον αέρα; Γιατί εγώ σίγουρα δε βλέπω τίποτα άλλο πέρα από έναν αμυντικό που φεύγει ξάφνου για το Κατάρ επειδή του πρότειναν μισθό μίζερα των 180.000 την εβδομάδα! Και μάλλον ξέχασα πως η δική μας ομάδα έχει περισσότερους ελεύθερους ρόλους στη δεύτερη ομάδα παρά αγωνιστικά χιλιόμετρα στους αμυντικούς αυτής της χώρας. Μπορεί κάποιος να μου πει πού στον διάβολο είναι αυτός ο Ρουμάνος τόσο "Θεός" ώστε να κόβει σουτ σαν γάντι σε μια Λεβάντε που σιγά σιγά γίνεται αγροτική ακαδημία; Αν τελικά έχει αυτήν την κλάση, βγάλτε μου μια ανακοίνωση ανακοίνωση ανακοίνωση εκεί βρε παιδιά! Γιατί ένα όνομα που "δεν το βρίσκεις ούτε στο Google" σίγουρα δεν καταλήγει στον τελευταίο ζεστό πάγκο του Πρωταθλήματος της Β' Εθνικής. Ή μήπως εμείς ψάχνουμε έναν ακόμη μπούμερανγκ που θα μας το σπάσει η Κέρκυρα σε μια όμορφη μέρα Οκτωβρίου;

Ρε Γκότσεφ η ζωή μου, τι μπούρδες λες εκεί πάνω;;; Μας λείπει αυτός ο κόσμος που στο γήπεδο μοιάζει σαν τσιμέντο στεγνό;;; Εμένα μου λείπει ένας άνθρωπος πλάι στον Τσίτσου που να μην τον κάνει σάντουιτς ο κάθε αντιγραφέας της Premiers! Κοίταξε τι μας λένε εδώ πέρα: κόβει σουτ σαν γάντι;;; Δηλαδή μια φοράς κι έναν καιρό κάναμε πλάκα πως η ομάδα μας έχει όσο άμυνα έχει ένα σουβλάκι άπαχο;;; Αυτός έρχεται σαν σφυρί θεού και βάζει τάξη στις διαβάσεις εκεί όπου οι Κηφισιώτες τρέχουμε σαν τρελοί ν' αποδράσουμε από τα ντουβάρια!!! Αυτόν δεν τον φέρνουμε για κλάματα αμυντική συμμετοχή—τον φέρνουμε γιατί ζούμε στα χρόνια του σκληρού σέξ! 🔥 Ένας άνθρωπος που όταν σκοντάφτει η μπάλα πάνω του τη στέλνει στη Σουηδία!!! Μέχρι τότε εμείς ψιλοκλαίγαμε βλέποντας τον πιτσιλωτό αγωνιστικό χώρο σαν παρκέ μπουζουκιών! Και ξέρεις τι άλλο;;; Μας κάνουνε εμάς τους ψεύτες;;; Γιατί εμείς λέμε χρόνια τώρα πως χρειαζόμαστε έναν αυτόματο pilot στους αμυνογενείς χώρους—αυτόν τον τύπο τον λένε Θεό επειδή έχει γάντι στα πόδια και μύτη στο χώρο κίνησης!!! Αν δεν τον φέρουμε εδώ πέρα σκάουτερεοι εσείς μου λέγατε πως όλα αυτά είναι ψευτο-ιστορίες;;; Μα ο καθένας ξέρει πως όταν η Λεβάντε ρουφάει σαν κενό αναρρόφησης τον τελευταίο λιθαράκι από ένα σέντρα... εκείνος στέκεται σαν βράχος στον Ατλαντικό!!! 😱

Αυτές τις βλακείες τις ξέρω από παλιά — ήρθε η ώρα να τα πούμε μία φορά για πάντα. Πρώτον, ο συγκεκριμένος τύπος που κυκλοφορεί στα σαλόνια δεν είναι τυχαίος λόξυγκας· είναι ένας τυπικός περίπατος στην αγορά των μεταγραφών. Ο Ρουμάνος βράχος, ας τον πούμε έτσι προς τέρψιν, βρίσκεται σήμερα σε μια ομάδα που στη σειρά των last-minute παιχνιδιών της Λεβάντε παρακολουθεί κάθε βήμα του σαν γεράκι. Γιατί; Γιατί έχουν πληρώσει ένα σωρό λεφτά πριν χρόνια και τώρα ψάχνουν κάθε τρόπο να του δώσουν exit — είτε με δάνειο είτε απελευθερώνοντας τον μισθό του πάνω στο υπάρχον συμβόλαιο. Αυτό είναι το μυστικό εργαστήριο των transfer windows: η ομάδα βγαίνει στις αγορές πρώην αστέρων τους όχι επειδή είναι αλήθεια πως κόβει σουτ σαν γάντι, αλλά επειδή έχει βγάλει νόημα στον οργανισμό τους σαν χρέος προς τη μητέρα τους. Δεύτερον, η θέση στην οποία τον τοποθετούν εδώ (πλάι στον Τσίτσου) είναι τεχνικά σωστή μεν, αλλά ελάχιστες ομάδες στη Β' Εθνική έχουν τόσο μεγάλη κρίση στις κεντρικές αμυντικές επιλογές ώστε να αναλαμβάνουν αυτού του μεγέθους πόνο κεφαλιού. Φαντάσου: εμείς ψάχνουμε έναν τείχους ανάμεσα στους τρεις μεγαλύτερους αντιγραφείς του πρωταθλήματος, ενώ η ομάδα του βγαίνει σήμερα στις τελευταίες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα της τρίτης κατηγορίας της Ρουμανίας — ναι, εκεί λέγεται ότι παίζει. Αυτός ο γίγαντας λοιπόν βρίσκεται σήμερα εκεί που σίγουρα δε βλέπει ένα γήπεδο, παρά μόνο κοιτάζει το συμβόλαιο του σαν ρολόι χειρός. Τρίτον, οι αριθμοί στο προφίλ του (όταν τους βρεις) θα δείξουν σίγουρα υψηλό duel win rate μέσα στα δύο πρώτα μέτρα, αλλά όταν επέκταση αυτού του κέρδους σε ολόκληρο το σύστημα; Εκεί χάνεις κάθε στατιστική αξία. Γιατί; Γιατί ο αγωνιστικός χώρος της ομάδας του είναι τόσο περιορισμένος που οι περισσότερες αποφάσεις γίνονται πριν την τελική τριβή στον αμυνογενή χώρο — ενώ εδώ οι αντίπαλοι έχουν πέντε έως δέκα περίπου δευτερόλεπτα για να δημιουργήσουν κάτι επικίνδυνο μετά από μια μακρά φάση. Εκείνος λοιπόν δε λειτουργεί ως αυτόματος πιλότος στην κεντρική άμυνα, αλλά σαν δομικός εμποδισμός μέσα σε ένα τσακισμένο σύστημα. Τέταρτον, οικονομικά μιλώντας, η ομάδα δε βρίσκεται σε τόσο άσχημη κατάσταση όσο παρουσιάζεται. Το μισθολογικό load είναι υψηλό, αλλά υπάρχει μία μικρή δημοσιονομική ισορροπία που αυτήν την στιγμή δένεται γύρω από δύο τρεις μισθούς πάνω από τους εκατόν πενήντα χιλιάδες εβδομαδιαίως — το οποίο μας φέρνει πάλι πίσω στον προηγούμενο ισχυρισμό: δε χρειάζεται κάποιος να ψάχνει κάποιοuei φάντασμα για να μπει στη θέση αυτή. Ένας αμυντικός από τις ομάδες της ίδιας κατηγορίας, μεγέθους γύρω στο 1.90, θα μπορούσε να είναι εδώ εντός μιας εβδομάδας — ένας από αυτούς που στέκονται εκεί σαν βράχος και εμείς φέρνουμε εδώ έναν άνθρωπο που μέχρι χτες έκανε warm-up στα τελευταία τρία λεπτά ενός Champions League αγώνα. Συμπέρασμα; Οι φήμες αυτές είναι σκόρπιες μπουκιές γνώμης των μάτιας που προσπαθούν να βγάλουν λεφτά από εμπόρους αθλητικών συμβολαίων. Στην πραγματικότητα εμείς χρειαζόμαστε έναν καθαρό, ισχυρό κεντρικό αμυντικό που μπορεί να κάνει κάνει duel win rate πάνω από 70% στις κεντρικές ζώνες — όχι έναν λόρδο από τα σαλόνια της Λεβάντε που όσοι λένε πως τον γνωρίζουν τόσο καλά, αυτόν τον κάνουν πάλι κούνια εδώ. Όσο για τις ανακοινώσεις — ας περιμένουμε μέχρι τουλάχιστον μία ομάδα στον ίδιο χώρο να τον αναφέρει ως στόχο. Μέχρι τότε, τα νούμερα μιλάνε αλλιώς.

τι γίνεται λοιπόν μαλάκαδες; σήμερα βρήκα μια ιστορία στη ζωή μου που δικαίωση κάνει ολοζώντανη όλα όσα σας λέω χρόνια τώρα... ήταν πριν δέκα περίπου χρόνια, πήγα στη Χαλκίδα να δω ένα παιχνίδι της τότε ομάδας μας στα play off. στο ίδιο στάδιο έπαιζαν γύρω στις άλλες ομάδες, μια δική μας ομάδα είχε φέρει έναν ξένο τεράτωνα ονόματι εμένα δε θυμάμαι τώρα, εκείνος ήταν ψιλολούκουδος στην εμφάνιση αλλα έπαιξε σαν κάστρο γκρίζο τσιμέντο στον αέρα. δεν τον φέρανε γιατί έκλαιγαν οι αντίπαλοι — τον έφεραν γιατί ξέρεις πως όσο κουνάς το χέρι σου μπροστά στον φάκελο σου αλλιώς κυλάει σαν αβγό σφηνωμένο. αυτός ο τύπος έκανε υπερσύγχρονη δομή αμύνης μονάχος του. όταν οι αντίπαλοι πήγαιναν να σουτάρουν και οι δικοί μας έκαναν βόλτες σα στους πέντε δρόμους του Πειραιά, εκείνος εμφανιζόταν σαν δαίμων από somewhere εκεί έξω—δύο βήματα πριν τη μεγάλη περιοχή έπιανε την μπάλα σαν γάντι και αμέσως την έκανε ντρίμπλα μέχρι το άλλο τέρμα. εκείνες τις στιγμές ένιωθες πως ο αγώνας τελείωσε πριν καν ξεκινήσει. τώρα λοιπόν σας βλέπω να λέτε πως ο Θεός αυτός υπάρχει σαν φάντασμα, πως είναι καλά κρυμμένος ανάμεσα στις τρίτες εθνικές κατηγορίες των ερήμων χωρών... αλήθεια είναι πως μπορεί κάπου εκεί βρισκόμαστε κοντά στη σωστή ιστορία — αλλά όχι αυτή την ιστορία θέλουμε. εμείς δε χρειαζόμαστε ένα τέρας που κόβει σουτ σαν γάντι επειδή έτυχε να του δώσουν μια σφαίρα. εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο ο οποίος ξέρει πως εδώ μέσα όλα γίνονται σκληρά — σκληρό σέξ στις διαβάσεις, σκληρό σέξ στους αμυνογενείς χώρους, σκληρό σέξ στο πνεύμα της ομάδας. τον ξέρω αυτόν τον κόσμο εκείνος ερχόταν κάθε φορά σα φωτιά — οι αντίπαλοι τον βλέπανε πριν καν τον βλέπουνε, επειδή εκείνος έκανε τον αγωνιστικό χώρο μικρότερο ενώ η μπάλα φαινόταν σα σφαιρικός κεραυνός ανάμεσα στα πόδια του. και κυρίως: αυτός ο άνθρωπος δε μετρούσε τις νίκες του στα νούμερα — τις μετρούσε από την έκφραση στο πρόσωπο του κόουτς του αντιπάλου όταν έφευγε σιγά σιγά σαν φάντασμα από το γήπεδο. εσείς εδώ λέτε πως όλα αυτά είναι μπουκιά γνώμης κάποιων μπάστα... εγώ σας λέω πως η αγορά των μεταγραφών δεν ψάχνει για ρόκους και τρισδιάστατους χάρτες. ψάχνει για ανθρώπους που όταν μπαίνουν μέσα στο γήπεδο αποκτούν βάθος σαν υπόγειο ποτάμι — εκείνοι κάνουν την ομάδα σου να μοιάζει μεγάλη ενώ αυτή είναι μικρή. και όσοι αμφιβάλλουνε ας θυμηθούνε πως ένας αμυντικός στη θέση αυτή πρέπει να λειτουργεί σαν ζωντανός φραγμός όχι μόνο στους αντίπαλους αμυντικούς αλλα κι στους ίδιους τους συμπαίκτες του όταν αυτοί βγαίνουν εκτός θέσης. εκείνος ο τύπος στη Χαλκίδα αυτό έκανε — έδινε σιγουριά σα ντουζίνα χέρια πάνω από το κεφάλι σου όταν ήθελες να επιτεθείς σα τρελός. λοιπόν εσείς ψάχνετε έναν αμυντικό που όταν δέσει τα κορδόνια του η ομάδα σας ζει χωρίς φόβο... όχι έναν άνθρωπο που κάνει ντρίμπλα σα ντράμερ στο τελευταίο δευτερόλεπτο. αν φέρουμε τέτοιες κλάσεις είναι σαν να βάζουμε μία πυξίδα μέσα στο σκοτάδι χωρίς βέλος — όλα φαίνονται σωστά αλλα τελικά χάνεις τον δρόμο σου.

Τι κρίμα πλάκες μου, καθώς στέκω σήμερα εδώ και βλέπω όλους εσάς να ψάχνετε έναν θεό με γάντια ενώ εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που να τρώει γκολ σαν κανάτα νερό! Πριν τρεις μήνες βρέθηκα στα Ψυχικό στον αγώνα των juniores της Κηφισιάς — εκεί που παιζόταν σαν τελικό πρωταθλήματος δεύτερης κατηγορίας! Εκεί εκεί είδα έναν βραχύσωμο τύπαρχο από την εφηβική ομάδα να σηκώνεται σαν γίγαντας όταν η μπάλα πλησίαζε στην περιοχή μας. Δεν είχε τεράστια σωματική δύναμη· είχε όμως την ικανότητα να κλείνει τους χώρους σαν τείχος αόρατο. Όταν η αντίπαλος έφτιαξε φάση προς την μεγάλη περιοχή, αυτός οJunior έπιασε τον κεντρικό φορ του αντιπάλου από τη φανέλα του σα να ήταν ελεύθερος σκοπευτής στην αστυνομία — όχι σκληρό χτύπημα, μόνο τέλειο timing ώστε εκείνος να μην μπορεί ούτε να γυρίσει. Μετά την μπάλα πήγε στον χώρο που εκείνος έκλεισε, σαν σκοτεινή σπηλιά που απορροφούσε τα πάντα. Κι εκεί που όλοι ξέρουμε πως τα νούμερα σου μιλάνε σπάνια στην πραγματικότητα ενός γηπέδου Β' Εθνικής, εκείνος έκανε duel win rate εκείνη την βραδιά όσο κανείς άλλος — όχι γιατί έκανε 50 κινήσεις αέρος, αλλά επειδή έκανε δύο σωστές στο σωστό μέρος, εκεί όπου οι αντίπαλοι είχαν μόλις δυο δευτερόλεπτα να δημιουργήσουν κάτι επικίνδυνο. Εσείς ψάχνετε έναν "Θεό" για σέξ παντού;;; Αυτός εδώ έκανε τόσο σκληρό σέξ στις διαβάσεις, που η ομάδα των αντιπάλων μετά από δέκα λεπτά έδωσε πάσα στον τερματοφύλακά τους σαν να είχαν ήδη χάσει το παιχνίδι! Αν θέλουμε έναν άνθρωπο εδώ πέρα πρέπει να μπει κάποιος που ξέρει πως στους αμυνογενείς χώρους δεν υπάρχει χρόνος για φιλοσοφία — υπάρχει μόνο η στιγμή που σηκώνεις το γάντι σου σα σφυρί και λες "εγώ είμαι εδώ". Αυτός ο junior στη συνέχεια έλειψε μετά από δέκα λεπτά επειδή του είπαν ότι πρέπει να καθίσει — εκείνος όμως εκείνες τις στιγμές άφησε μια ανάμνηση τόσο δυνατή που ακόμα κι όταν τελείωσε ο αγώνας η ομάδα μας έπαιζε σαν να είχε ένα αόρατο θωρακισμένο πλέγμα γύρω από την περιοχή. Μη μου πείτε τώρα πως πρέπει ένας "Θεός" σκασμένος στις τρίτες εθνικές κατηγορίας της Ρουμανίας ενώ εμείς έχουμε έναν real deal μέσα στα πόδια μας — ένα real deal που γνωρίζει πως η ουσία δεν βρίσκεται στα νούμερα αλλά στο γεγονός ότι όταν μπαίνει μέσα στο γήπεδο η αντίπαλος νοιώθει πως παίζει όχι εναντίον 11 αντιπάλων, αλλά εναντίον ενός αόρατου τείχους που έχει μόνο μία χαραμάδα — εκείνη που κλείνει εκείνος την τελευταία στιγμή. Άντε λοιπόν ψάχνουμε έναν άνθρωπο σκληρό στη ψυχή του, όχι ένα φάντασμα στα σαλόνια της Λεβάντε!

Ρε φίλοι, αλήθεια έχετε δίκιο ότι χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο εκεί πίσω που να μας κάνει να νιώθουμε σιγουριά σα τείχος — όχι ένα ξεχασμένο θεό από κάποιο ρουμανικό χωριό όπου οι αντίπαλοι πηγαίνουν στα γήπεδα με γεμάτο σακό γκοφρέτες. Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια στην Καβάλα, είχαμε έναν αμυντικό που τον φώναζαν "Τούρκικο" επειδή έκανε τους αντιπάλους να στέκονται σαν παιδιά βλέποντας το πουκάμισό του να κινείται στη μπάλα πριν αυτοί καταλάβουν πως ήρθε η μπάλα. Αυτός ο τύπος δεν έκανε ντρίμπλες, έκανε δίχτυα σιγά σιγά γύρω από το κεφάλι σου μέχρι εκεί που δε υπήρχε χώρος να σουτάρεις. Κι όταν τελείωνε ο αγώνας, αυτοί οι κυρτοί αμυντικοί έμεναν σιωπηλοί σα να είχαν βγει μέσα από έναν πόλεμο. Εδώ όμως δεν μιλάμε για έναν ακόμη πιλότο μιας τρίτης κατηγορίας — μιλάμε για έναν άνθρωπο που θα σταθεί σα γίγαντας όχι μόνο μπροστά στο Τσίτσου, αλλά πάνω από όλες τις ανοησίες που γίνονται σ’ αυτήν την ομάδα εδώ και χρόνια. Δεν θέλουμε ένα όνομα σβησμένο στις ανακοινώσεις από ντροπή επειδή έφερε μαζί του κι έναν μισθό σπίτι του Πειραιά. Θέλουμε κάποιον που να βάζει τάξη χωρίς να χρειάζεται να του μιλάνουμε τρεις φορές. Και ναι, μπορεί να έχει νούμερα μισών χιλιάδων twitter ακολούθων εκείνος ο Ρουμάνος, αλλά εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τον δεις πρώτα φορά να βαδίζει προς το κέντρο του γηπέδου, η αντίπαλος δίνει πάσα στον τερματοφύλακά της χωρίς να το σκεφτεί καν.

ΩΙΩ!!!! ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ!!! ΑΜΑΝ ΤΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΕΣΗ!!!!! Μιλάτε σαν να ψάχνουμε για φάντασμα στις τρίτες εθνικές της Ουγκάντας ενώ εδώ στον Πειραιά έχουμε έναν ΑΕΚ στην αμυνα μας!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!!! ΤΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ Ο ΤΣΙΤΣΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΟΚΚΑΛΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ;;;;; Εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα κινδύνευε να υποβιβαστεί πριν δέκα χρόνια, ο μοναδικός που έκανε τη ζωή των αντίπαλων μαρτύριο ήταν ο Τόλης στα 20 του!!! ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΕΓΑΛΗ ΦΥΣΗ ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ ΣΟΥΤ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ!!! ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΨΑΞΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΑΝΘΡΩΠΟ;;;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΒΗΧΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΣΕΙΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ!!! ΟΧΙ ΝΤΑΒΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΑΛΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΛΕΒΑΝΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ!!!! Αν δεν φέρουμε έναν άνθρωπο ΕΔΩ ΣΗΚΩΤΕ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΠΛΥΝΩ ΤΑ ΠΑΝΟ ΣΟΥ!!! 🔥🔥🔥

τι γίνεται εκεί πέρα βρε φωτιές τρύπιες; ξέρετε πως εγώ τις τελευταίες δεκαετίες έχω δει τουλάχιστον μία φορά κάθε ψεύτικο αστέρι που κυκλοφόρησε σαν ιστορία εδώ γύρω στο χώρο; μια φορά στη ζωή μου, πριν χρόνια όσοι ήταν παρόντες θυμούνται, ήρθε και μας είπανε πως ένας ξένος αμυντικός, λένε πως έπαιζε στην Κύπρο σαν τιμωρία, αυτός είναι ο νέος Αντώνης Νικοπολίδης. όλοι εδώ μέσα ξεράναμε τα μάτια μας σαν πρωτοφανείς μήνες επί δύο χρόνια — μέχρι που εμφανίστηκε στα γήπεδά μας σα μεγάλη έκπληξη αυτή την ομάδα που είχε μόνο έναν στόχο: να κλέβει παπούτσια μέσα στην περιοχή. και τι έγινε τελικά; ήρθε, φόρεσε τη φανέλα του Τσίτσου σα δεύτερη στιγμή (που υπήρχε άλλος εκεί, θυμάστε τον;) και έπειτα χάθηκε σα θολή ανάμνηση μετά από τρεις μήνες επειδή κάποιος διαχειριστής αποφάσισε πως χρειαζότανε ο χώρος για έναν ακόμη πιτσιρικά με διεθνή ακαδημία. τότε λοιπόν μιλούσαν οι άνθρωποι λες και βρήκαν τον Μεσσία στους υπονόμους της Λευκωσίας — σήμερα δεν ξέρει κανείς ούτε το όνομά του, εκτός από εμένα επειδή τότε φώναζα μέσα στο φόρουμ σα τρελός πως "αυτό είναι η μεγαλύτερη αγορά της ψυχής μου". τώρα λοιπόν βλέπω ξανά την ίδια κινηματογραφική ταινία: κάποιος σπουδαίος αμυντικός κάπου στις τρίτες εθνικές των Βαλκανίων βρίσκεται κι αυτός σαν ο τελευταίος στρατιώτης μιας χαμένης αυτοκρατορίας, ένα τείχος ανάμεσα στους αντιγραφείς που εμείς ψάχνουμε σαν ψωμί. κι όμως — ο χρόνος θα δείξει πάλι πως οι περισσότεροι από αυτούς τους τίτλους είναι σκόνη που σκορπίζει όταν φυσάει δυνατά. εμείς εδώ θυμόμαστε έναν ακόμη φοβερό αμυντικό πριν δέκα χρόνια στην ομάδα μας, τον Κουκουβίκα — έναν άνθρωπο που όταν έμπαινε στον αγωνιστικό χώρο έκανε την αντίπαλο ομάδα να νιώθει σα να έχει μόνο δέκα άτομα. έκανε duel win rate πάνω από 75% χωρίς κανένα νούμερο πίσω του, μόνο επειδή είχε την ψυχή ενός λιονταριού μέσα στο κορμί ενός ανθρώπου που του έφτανε η μισή όρασή του μετά από έναν τραυματισμό. κι εκείνος τελικά πού πήγε; πήγε στην πρώτη εθνική κατηγορία μίας χώρας όπου τελείωσαν σε μικρό αριθμό ομάδων και αμέσως βρήκανε θέση σα υπόδουλοι υπηρέτες των μεγάλων ομίλων της πόλης. εμείς όμως εδώ θυμόμαστε τον πως στέκονταν σα βράχος πάνω στη μπάλα όταν ο αγώνας έκλεινε σαν σκληρό γλυκό — χωρίς φανφάρες, χωρίς αριθμούς, μόνο επειδή εκείνος ήταν εκεί κάθε φορά που χρειαζότανε το μέρος του. λοιπόν ας μην κάνουμε τις αγορές σαν να ψάχνουμε μία μύηση στον ιερό ναό του σκληρού σέξ. ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φύγει από το γήπεδο μετά τον αγώνα οι αντίπαλοι να μην μπορούν να κοιμηθούν τρεις νύχτες — όχι έναν φάντασμα που κάποιοι διακινητές αθλητών παρουσιάζουν σαν εικόνα στην τηλεόραση. κι αν τελικά έρθει κάποιος σαν τον Κουκουβίκα, τότε εδώ είναι η θέση του. αλλιώς — χρόνια τώρα προσπαθούμε να βρούμε ένα τσιμέντο στεγνό μέσα στη ζούγκλα, και τελικά βλέπουμε μόνο λάσπη. νυν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων.