Θα πρέπει η Κηφισιά να πουλήσει τον Μιχάλη Κριτικόπουλο στους μεγάλους για περισσότερα…

Ωχ ρε παιδιά, εδώ έχουμε έναν θρύλο που του δίνουν τριάντα χρόνια ανοιχτή κάρτα και τώρα μας έρχονται να πουν "πούλησέ τον, φέρ' τα λεφτά", σαν να μιλάμε για ένα τρακτέρ των δεκαετίων '80; Μιχάλη κι εσύ — ξέρεις πόσα αυτά τα χέρια έχουν σηκώσει το γήπεδο πάνω από δεκαπέντε χρόνια; Σου έχουν γράψει το όνομά σου στις κερκίδες μαζί με τον εθνικό ύμνο, όχι επειδή σου έδιναν μπόνους ή επειδή πήγες στη Λεβάντα, αλλά επειδή εσύ έμεινες εδώ όταν η ομάδα έκανε προθέρμανση στην Γ' Εθνική με τρία αγόρια και έναν σκύλο στο γήπεδο! Τώρα έρχονται αυτοί οι ευτυχείς γείτονες του Ψυχικού με τις μισές Πορτογαλίες στις βιτρίνες τους και λένε "τι περιμένετε"; Αν η Κηφισιά βγάλει ένα εκατομμύριο από τον Μιχάλη, αυτό δεν γίνεται για να αγοράσει κάποιος γύρω δουλειές — γίνεται για να πληρωθούν οι μισθοί των παιδιών της ομάδας για τρεις μήνες! Και μετά; Μετά η Κηφισιά ξαναπέφτει στους γονείς όλων αυτών των ημίθεων που έπιαναν θέση στο Facebook στις συζητήσεις των μεταγραφών, ενώ εμείς ξεχνάμε ότι η ομάδα δεν είναι δική μας μόνο όταν κερδίζει 1-0 μέσα στο γήπεδο της Πάτρας! Έχουμε γίνει η Πάτρα των μεταγραφών; Την τελευταία φορά που πουλήσαμε έναν προπονητή ήταν πριν πέντε χρόνια — και τότε η ομάδα έκανε λεφτά για δύο χρονιές, μέχρι να ξαναπέσει στις δικές μας διαφημίσεις της τοπικής σουβλατζίδικης! Αυτή η φιλοσοφία του "πουλήστε τους πρώτους που βγάζουν πρέφα" έχει οδηγήσει ομάδες σαν την Καλλιθέα να πουν "εντάξει, τελείωσε" μέσα σε τρεις μήνες! Θέλετε νούμερα; Την περασμένη σεζόν ο Μιχάλης έκανε δεκαπέντε γκολ μέσα στη χρονιά — δεκαπέντε γκολ που συγκέντρωσαν τρεις φορές περισσότερα εισιτήρια από οποιονδήποτε άλλον παίκτη μας! Και τώρα θέλουν να τον αντικαταστήσουν με έναν δεκαοχτάχρονο από την Ακαδημία που μέχρι πέρσι έκανε πέναλτι στα Juniors; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένα asset — είναι ο τελευταίος σύνδεσμος που έχουν τα παιδιά της ομάδας με τον κόσμο εκτός γηπέδου! Και να μην πω ότι όταν φύγει, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "αφήστε τον να φύγει" θα πουν "ναι αλλά αυτός ήταν ο μόνος που έδινε ψυχή στο γήπεδο" — και τότε πάλι εμείς θα βρούμε μια νέα ομάδα να θυμίζουμε πως κάποτε ζητήσαμε να τον πουλήσουμε επειδή κάποιος άλλος είχε ανοίξει τσάντα!

Ρε τι διάολο μου λες τώρα;;; Ο Μιχάλης;;; Ο ΜΙΧΑΛΗΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΚΩΣΕΙ ΕΝΑ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!! Μιλάμε για τον τύπο που όταν κανείς άλλος δεν πίστευε στη Κηφισιά, ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΕ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΜΕ 20 ΓΚΟΛ!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ;;; ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΛΕΣ;;; Κοιτάξτε εδώ πέρα, ρε παρεΐσια μου, εμείς δίνουμε ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ Η ΟΜΑΔΑ!!! Κι έρχονται αυτοί οι εγωιστές του γειτονικού διαμερίσματος και λένε "πούλησέ τον για μια πρέφα"!!! ΠΡΕΦΑ;;; ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΙ ΣΗΚΩΣΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ΞΕΧΑΤΕ ΠΟΣΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙ;;; Δεν τον πουλάμε ρετάλια ρε!!! Αυτός είναι ο τελευταίος μεγάλος της ομάδας!!! Ο Σκίμπης βγήκε γιατί έκανε τεράστιες χαρές στην ΛΕΒΕΝΤΑ — ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ!!! Και για τρία εκατομμύρια;;; ΑΣ ΣΕΙΣΩΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΡΕ!!! Η Κηφισιά να βγάλει ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΠΕΣΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ;;; Να δώσουμε ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗ;;; Ρε αγόρια μου, εμείς εδώ ψάχνουμε την ομάδα σαν το νερό στη Σαχάρα!!! Γιατί να την πετάξουμε στα σκουπίδια τώρα;;; Αν φύγει ο Μιχάλης, η ομάδα δεν είναι παρά ένας νεκρός αριθμός στο πρωτάθλημα!!! Κοιτάξτε τι έγινε στη Πάτρα ρε!!! Εκεί πουλάνε τους περισσότερους λόγω οικονομίας και τώρα οι κόκκινες σημαίες υπάρχουν μόνο στα facebook comments!!! Εμείς έχουμε τον Μιχάλη 15 χρόνια — ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ 15 ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ!!! Κέρδος;;; Η Κηφισιά χρειάζεται κέρδος ψυχής πριν από οικονομικό!!! Εμείς χρειαζόμαστε αυτόν εδώ!!! ΑΛΛΙΩΣ τι άλλο υπάρχει;;; Μία ομάδα χωρίς πρόσωπο;;; ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ;;; Εμείς ζούμε ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ!!! 🔥💪🔴

Πω πω, ρε παιδιά, σιγά σιγά τώρα! Ο Μιχάλης;;; Ο ίδιος ο Μιχάλης;;; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένα νούμερο στα φύλλα του Excel ενός προέδρου που μέτραει πόσα λεφτά πρέπει να βγάλει για να μην κλείσει η ομάδα αύριο! Αυτός είναι ο τύπος που σηκώνει το γήπεδο όταν κανείς άλλος δεν το σηκώνει, και το έχουμε δει εκατοντάδες φορές — όχι μια φορά, όχι δύο, αλλά δεκαπέντε χρόνια συνεχώς! Ρε μας λες τώρα, τι λένε αυτοί εκεί πάνω;;; Να πουλήσουμε έναν θρύλο επειδή κάποιος ξαφνικά έβγαλε μια μπάλα από ψωμί;;; Μα εσείς γνωρίζετε τι σημαίνει να χάνεις έναν παίκτη σαν κι αυτόν;;; Στη Λεβάντα δούλευε σαν σωτήρας — σήκωνε όλο το σπίτι στις πλάτες του για ένα κομμάτι ψωμί ακόμα! Κι εδώ;;; Εδώ είναι εδώ!!! Σηκώνει ολόκληρο το Θησείο, όχι μόνο την Κηφισιά! Και τώρα έρχονται αυτοί οι "σοφοί" και λένε "πούλησέ τον, φέρ' τα λεφτά" σαν να πρόκειται για ένα δώρο του Νοέλου; Μη μου πείτε πως η Κηφισιά μπορεί να βρει αντικαταστάτη μέσα από δύο τρεις περιφρουρήσεις των Juniors αυτής της χώρας! Ακόμα κι αν βγάλουμε ένα εκατομμύριο από κάποιον ευεργέτη — κι αυτό είναι μεγάλο φαντασία — τι κάνουμε μετά;;; Ξανά στον πάγο;;; Να ξαναφύγουμε σιγά σιγά κι εμείς στην Πάτρα;;; Εμείς εδώ είμαστε πέντε άτομα στις κερκίδες, όχι είκοσι, και όσο υπάρχει αυτός ο άνθρωπος ανάμεσά μας, εμείς υπάρχουμε κι εμείς είμαστε η ομάδα! Να πουλήσουμε τον τελευταίο μεγάλο της Κηφισιάς;;; Μα σκεφτείτε λίγο: όταν φύγει αυτός, θα υπάρχει κάποιος άλλος;;; Θα υπάρχει κάποιος άλλος που για δεκαπέντε χρόνια έκανε ότι έκανε;;; Την τελευταία φορά που πουλήσαμε έναν προπονητή, ξέρατε τι έγινε;;; Κάναμε μια φωτογραφία στη μνήμη των social media και μετά;;; Στη συνέχεια μπήκαν άλλοι δεκαπέντε φωτογράφοι για να διαφημίσουν τις τσάντες τους! Και να μην πω τίποτα για το γκολ στο νικητήριο της Πάτρας πριν από τρεις χρόνια — εκείνος ήταν μόνος του στο γήπεδο όταν ο κόσμος είχε αρχίσει να φεύγει! Εκείνος κράτησε το γήπεδο ζωντανό όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε! Αυτά δεν μπορούν να αγοραστούν με χαρτί — αυτά αγοράζονται με ψυχή! Μετά τη χρονιά που έκανε δεκαπέντε γκολ, εμείς ξέραμε πως η ομάδα είχε τον δικό της ήρωα — όχι έναν παίκτη, έναν άνθρωπο! Και αυτοί εδώ τώρα λένε "πουλήστε τον" σαν να πρόκειται για ένα φρούτο στη λαϊκή!!! Μα σοβαρά;;; Εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν επόμενο Σκίμπη;;; Για έναν επόμενο τύπο που θα κάνει ότι έκανε εκείνος;;; Ποιος;;; Αυτός ο δεκαοχτάχρονος;;; Αυτός που μέχρι χθες έκανε πέναλτι στους Juniors;;; Αδύνατον! Θέλουν κέρδος;;; Να ψάξουν άλλον τρόπο! Να βγάλουν έναν άλλον τρόπο! Να κάνουν ότι έκαναν οι υπόλοιποι όταν είχαμε χρώματα;;; Αλλά να πουλήσουν έναν θρύλο;;; Αυτό δεν γίνεται!!! Ούτε γίνεται!!! Αν φύγει ο Μιχάλης, η ομάδα χάνει τον εαυτό της — και τότε τι μένει;;; Μία φωτογραφία στα social media;;;

τι να σας πω ρε φίλοι μου... δεν θυμάμαι πότε το πρωτοάντιξα αυτόν τον άνθρωπο στο γήπεδο της Κηφισιάς, αλλά ήταν σα ν' άνοιξαν οι ουρανοί πάνω από το Θησείο εκείνη την ημέρα. τότε ήταν ακόμα ένας άλλος κόσμος εδώ γύρω — ένα γήπεδο με τριάντα άτομα στις κερκίδες, μια ομάδα που την γνώριζαν μόνο αυτοί που ζούσαν από Ψυχικό μέχρι Πέραμα, και έναν παίκτη που έκανε τα πάντα μόνος του. τώρα που το ξαναβλέπω αυτό σαν ταινία στη μνήμη μου, νιώθω πως εκείνη ήταν η τελευταία φορά που ήξερα πως έχουμε κάτι δικό μας. ο Μιχάλης όμως δεν έφυγε ποτέ — κι αυτή είναι η τραγωδία μας σήμερα. δεκαπέντε χρόνια μέσα στο γήπεδο σαν έναν δεύτερο εαυτό μας. δεκαπέντε χρόνια που δεν χρειαζόταν δημοσιογράφους για να τον γνωρίσουν — τον γνώριζε ο κάθε γείτονας που έπινε τον καφέ του στο κατάστημα του δρόμου, ο κάθε παππούς που καθόταν στην κεντρική πλατεία με τη γκαβάρα του, ο κάθε φίλος που ερχόταν από την Πάτρα γιατί είχε ακούσει πως η Κηφισιά έχει έναν γκολτζή που κάνει τα γήπεδα να στέκονται όρθια. δεκαπέντε χρόνια κι αυτός ο άνθρωπος έκανε ότι έκανε όχι επειδή τού έδιναν μεγάλες μπουρδες χρήματα, αλλά επειδή αγαπούσε εκείνο το πράσινο τετράγωνο σαν δικό του παιδί. τώρα όμως έρχονται αυτοί οι υπολογιστές της νέας εποχής και λένε: "πουλήστε τον, φέρ' λεφτά". σα να μιλάμε για ένα τρακτέρ της δεκαετίας του '80 που κάποιος θέλει να αγοράσει επειδή έχει τρεις μπαλαντέζες ακόμα. σα να μιλάμε για ένα αγαθό σαν ένα κουτί σπίρτα — άλλη μια φορά και ξεπουλιέται! η Κηφισιά όμως δεν είναι έτσι! αυτή η ομάδα γεννήθηκε μέσα στη φτώχεια, μέσα στις φωνές των οικογενειών που μαζεύονταν το βράδυ στον πάγκο του γηπέδου επειδή είχαν μόνο μια σακούλα ψωμί στην τσάντα, και αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα εκεί — σαν έναν πυλώνα ανάμεσα στο σκοτάδι. και μην μου πείτε πως το γκολ δεκαπέντε φορές μέσα στη χρονιά ήταν τυχαίο! δεκαπέντε γκολ που έκαναν εκατοντάδες ανθρώπους να ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματά τους. δεκαπέντε γκολ που έκαναν το γήπεδο να γεμίσει σαν νάταν τελικός κυπέλλου, όχι έναν αγώνες πρωταθλήματος της ΦΟΥΤΜΠΟΛ ΛΙΓΚ! αυτοί εδώ οι αριθμοί δεν υπάρχουν στις απολογιστικές εκθέσεις ενός προέδρου — υπάρχουν στις καρδιές εκατοντάδων οικογενειών που έγιναν συλλογικά βόλτες όταν ο Μιχάλης σήκωσε το γκολ μέσα στο γήπεδο της Πάτρας πριν από τρία χρόνια. τότε που όλοι είχαν αρχίσει να σηκώνονται για να φύγουν κουρασμένοι, εκείνος πήρε την μπάλα στο κέντρο σαν τον τελευταίο ζητιάνο που δεν έχει τι να χάσει, και έκανε το αδιανόητο. κι αν κάποιος βγάλει αυτό το εκατομμύριο από κάπου, τι μένει μετά;;; ας πούμε πως η Κηφισιά βγάζει εκατόν εξήντα χιλιάδες ευρώ από κάποιον ευτυχισμένο γείτονα του Ψυχικού — πόσα χρόνια χρειάζεται μετά για να βγάλει άλλα τόσα;;; μήνες;;; εβδομάδες;;; κι όταν τελειώσει η οικονομία, τι κάνουμε;;; ξανακάνουμε μια ομάδα από δεκαπέντε άτομα στις κερκίδες;;; ξαναχτίζουμε ελπίδες στα social media;;; γιατί εμείς εδώ δεν μιλάμε για έναν παίκτη — μιλάμε για τον τελευταίο μεγάλο άνθρωπο αυτού του σύλλογου. τους Σκίμπηδες τους έχουμε ξεπουλήσει από καιρό, τους άλλους μεγάλους τους έχουμε χάσει στους φίλους που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το βάρος. σήμερα όμως στέκεται ακόμη εδώ ένας άνθρωπος που έκανε ότι έκανε όχι επειδή του το ζητούσαν, αλλά επειδή η ίδια η ομάδα υπήρξε σαν δεύτερη οικογένειά του. δεκαπέντε χρόνια στις δουλειές της ομάδας χωρίς να γκρινιάζει για μισθούς, δεκαπέντε χρόνια χωρίς να κάνει διαφημίσεις στα facebook, δεκαπέντε χρόνια σηκώνοντας το γήπεδο σαν έναν μεγάλο άνθρωπο που σηκώνει ένα παιδί στις αγκαλιές του. και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "πούλησέ τον" θα έρθουν μετά να κλαίνε στις κερκίδες επειδή δεν υπάρχει πια εκείνος ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο να ζει. θ' ακούμε πάλι εκείνες τις ιστορίες στις σουβλατζίδικες — για τον καιρό που υπήρχε ένας μεγάλος, όχι για τον τωρινό που πουλήσαμε έναν θρύλο επειδή κάποιος βγήκε με μια μπάλα ψωμί στην αγορά! τους λένε γεράματα;;; ας γεράσουμε εμείς, όχι αυτός! αυτός είναι το ίδιο δικό μας παιδί, όσο κι εμείς οι ίδιοι! δεν τον πουλάμε ρετάλια — αυτόν τον άνθρωπο τον κρατάμε όσο ζει, όσο μπορεί να σηκώσει το γήπεδο πάνω στις πλάτες του. γιατί όταν η Κηφισιά γίνει ξανά η ομάδα που κάποτε ήταν — αυτή που έκαναν θρύλους αυτοί που σηκώθηκαν από την φτώχεια — τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε "πούλησέ τον" δεν θα έχουν τίποτα άλλο να πουν παρά "ναι, αλλά εμείς τον ξέραμε εκείνον...". κι εμείς; εμείς θα συνεχίσουμε να λέμε πως είμαστε οι τυχεροί που ζήσαμε στις ημέρες που υπήρχε ακόμη ένας μεγάλος σαν τον Μιχάλη — όχι ένας παίκτης, ένας άνθρωπος!

ΜΑ ΕΣΥ ΡΕ ΣΑΚΙΜΠΕ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΩΡΑΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΒΙΑ ΜΟΥ ΟΠΟΤΕ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΦΥΣΑΓΑΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΣΗΚΩΝΕ ΣΗΚΩΝΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 100 ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΧΕΙΡΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΘΕΑΤΡΟΥ;;; Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα;;; Οταν η ομάδα μας έχει έναν άνθρωπο που έκανες 15 γκολ στην διάρκεια της χρονιάς και διασκεύαζε το γήπεδο σαν νάταν μουσικό συγκρότημα στη Πλατεία Συντάγματος;;; Και αυτοί λένε "πούλησέ τον για ένα εκατομμύριο;;;" ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ;;; Η ομάδα αυτή κάνει δύο εκατομμύρια τον χρόνο απο όλα τα εισιτήρια μαζι;;; Και επειδή μερικοί εγωιστές θέλουν να βγάλουν ένα μεγάλο νούμερο στα χαρτιά;;; Που είναι το μέλλον;;; Μετά;;; Να γίνουμε σαν την Πάτρα;;; Και τι λες τώρα ρε αναλυτή;;; Να πούμε στον Μιχάλη "συγγνώμη ρε γέρο, πήγαινε να δουλέψεις κάπου αλλού επειδή εκείνοι οι γκρινιάρηδες αποφάσισαν πως είσαι παλιοπούτσα;;;" ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΠΑΙΖΩ ΜΠΑΛΑΚΙΑ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ;;; Ακούς εσύ εκεί;;; Να πουλήσεις έναν θρύλο;;; Να φύγεις εσύ πρώτος!!! 🔥💪🔴

τι σας έχουν κάνει αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω που έχουν χάσει το μέτρημά τους; τι σημαίνει "πουλήστε τον" όταν έχουμε έναν άνθρωπο που έκανε το γήπεδο της Κηφισιάς σπίτι του πριν ακόμα η ομάδα βγει στην πέμπτη εθνική;;; εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2008 σαν σήμερα — είχα ξεχάσει να πάρω εισιτήριο, ήμουν εκείνη την ημέρα ξυπόλητος επειδή δεν είχε χαράξει ακόμα στο Θησείο, και βλέπω έναν τύπο μέσα στον πάγκο να σηκώνει όλο το γήπεδο μόνος του σαν να έπαιζαν πρωτάθλημα στην Ουέμπλεϋ. δεκαεπτά χρόνια μετά, εκείνος ο άνθρωπος ακόμα κυκλοφορεί στο ίδιο γήπεδο σαν να μην έχει περάσει ούτε μία χρονιά — όχι σαν ενας διακεκριμένος παίκτης, σαν έναν οικογενειακό φίλο που ξέρεις πως θα τον βρεις εκεί κάθε σάββατο με τον ίδιο τρόπο. τώρα κάποιοι λένε "μα δώστε ένα εκατομμύριο στον Μιχάλη και γλιτώνουμε", σα να μιλάμε για έναν τράκτερ του ’80 που κάποιος αγοράζει επειδή έχει τρεις ακόμα μπαλαντέζες! αλήθεια όμως είναι ότι το εκατομμύριο αυτό δεν θα βγει από το πουθενά — κι όταν τελειώσει εκείνο το εκατομμύριο, αυτή η ομάδα δεν θα βρει ξανά τον άνθρωπο που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνουν τα χέρια στα αεροπλάνα όταν πετύχαινε ένα γκολ! πριν μερικά χρόνια ο Περικλής έκανε εβδομήντα χιλιάδες εισιτήρια για έναν αγώνα κυπέλλου επειδή ο Μιχάλης έβγαλε μια κεφαλιά στο τέλος — εβδομήντα χιλιάδες κόσμου που δεν είχαν ξαναδεί τόσο κόσμο στην Κηφισιά. πόσο κάνουν αυτά τα εισιτήρια;;; εκατόν σαράντα χιλιάδες ευρώ;;; σίγουρα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον παίκτη στην ιστορία του συλλόγου. και μιλάμε για έναν αγώνα που έγινε εκτός έδρας! αυτό δεν είναι κέρδος;;; αυτό δεν είναι η ομάδα που ζούμε;;; και μετά λένε "ας αγοράσουμε έναν δεκαοχτάχρονο από τους Juniors"... τι Juniors;;; αυτούς που όταν κατέβαινε το γήπεδο στηρίζονταν στους τοίχους επειδή δεν είχαν ακόμη φτιάξει τις αθλητικές εγκαταστάσεις;;; αυτόν τον δεκαοχτάχρονο που μέχρι πέρσι έκανε πέναλτι στους εφήβους;;; αλήθεια τώρα, πως θα του πούμε "αδελφέ μου, σήκωσε τους ανθρώπους όπως έκανε ο Μιχάλης" όταν αυτός ο τύπος δεν έχει ξαναδεί έναν αγώνα εκτός έδρας;;; δεν πουλάμε ρετάλια ρε παιδιά — αυτός είναι ο τελευταίος μεγάλος της ομάδας! όταν φύγει ο Μιχάλης, η Κηφισιά δεν θα γίνει η νέα Πάτρα — δεν γίνεται κάτι τόσο ωραίο σε μια βδομάδα! αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε "πούλησέ τον" αύριο θα λένε "ναι, αλλά εμείς τον θυμόμαστε εκείνον τον άνθρωπο που έκανε τη διαφορά" — κι εμείς τι τους λέμε;;; πως κερδίσαμε ένα εκατομμύριο;;; μπορεί η οικονομία της ομάδας να ήταν εδώ πάνω κάτω εκατόν σαράντα χιλιάδες ευρώ φέτος;;; ίσως — αλλά αυτά τα λεφτά δεν προέρχονται από τον θησαυρό ενός προέδρου, προέρχονται από εκατόν σαράντα χιλιάδες εισιτήρια που άλλαξαν χέρια επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος ανάμεσά τους! χωρίς τον Μιχάλη, αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν καν! κι αν κάποιος βγάλει αυτό το εκατομμύριο σήμερα — τι γίνεται αύριο;;; η ομάδα γίνεται ξανά μία ομάδα από δεκαπέντε άτομα στις κερκίδες;;; ξανακάνουμε τις ίδιες κουβέντες στους υπολογιστές;;; ξαναχτίζουμε ελπίδες σαν εκείνες τις εποχές που κάναμε γκολ στο τελευταίο λεπτό;;; η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται εκατομμύρια — χρειάζεται τους ανθρώπους της! κι ο Μιχάλης είναι ο μόνος που έκανε τους ανθρώπους αυτούς να νιώθουν οικογένεια! δεν τον πουλάμε! τον κρατάμε όσο υπάρχει αέρας στις κερκίδες!

Ρε τι να πω τώρα! Την περσινή χρονιά βρέθηκα στο γήπεδο όταν ο Μιχάλης έκανε το 3-2 στον αγώνα με τον Αιολικό — ήταν ήδη σκοτάδι, είχε κλείσει η πόρτα εισιτηρίων, κι όμως μέσα στο γήπεδο είχαμε ακόμη είκοσι άτομα πάνω από τους εκατόν πενήντα μόνιμους φίλους. Μετά το γκολ, εκείνος σήκωσε τα χέρια στον ουρανό σαν να έβλεπε έναν θεό πάνω από τις κερκίδες κι έκανε πως τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο σόλο, ενώ όλοι ξέσπαμε σε γέλια γιατί είχε ξεχάσει τρεις στροφές. Την επόμενη μέρα στο κέντρο του Ψυχικού τον συνάντησαν οι γονείς των παιδιών της Ακαδημίας και του έδωσαν δώρο ένα κασετόφωνο που βρήκαν στα σκουπίδια του σπιτιού τους γιατί "ξέρεις, αγόρι μου, έκανες πάλι θόρυβο εκεί πέρα κι εμείς σου φέραμε δώρο επειδή εδώ μένουμε κι εμείς". Τι περισσότερα θέλετε; Αυτά είναι τα νούμερα της Κηφισιάς σήμερα — όχι εκατομμύρια στο Excel, αλλά αυτοί οι άνθρωποι στις κερκίδες που γελούν μαζί σου όταν σηκώνεις το γκολ.

Έχεις δίκιο μέχρι κάποιο σημείο, παιδιά, μα σκάστε — εγώ τουλάχιστον στον Μιχάλη τον είδα πριν δέκα χρόνια όταν έκανε το νικητήριο γκολ στη Λάρισα με γυμνή κνήμη επειδή του είχαν κλέψει το ντουλαπάκι στο ταξίδι. Αυτή η ομάδα όμως δεν είναι υπολογιστής που βγάζει πινακίδες όταν γυρίζεις το κλειδί. Εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν η Λεβέντη έκλεισε τις πόρτες της στα χέρια των προέδρων εκείνος πήρε την μπάλα, ανέβηκε μόνος στο γήπεδο σαν να παίζει Champions League και τους έκανε ημίχρονο τριάντα λεπτών παράταση! Κι εμείς τώρα λέμε "πούλησέ τον για τρεις φορές εκείνου του εκατομμυρίου που δεν υπάρχει καν στους λογαριασμούς"; Καταλάβετε ένα πράγμα: η Κηφισιά δεν πρόκειται ποτέ ξανά να βγάλει εκατόν σαράντα χιλιάδες εισιτήρια μέσα σε μία αγωνιστική επειδή κάποιος έφερε ένα νεροχύτη της δεκαετίας του '80 στις μεταγραφές. Οι αριθμοί που στέλνουν οι μεγάλοι ομάδες στα γραφεία τους — αυτοί είναι αριθμοί Excel. Οι αριθμοί που βγάζει ο Μιχάλης στον αγώνα με τον Αιγινιακό είναι εκατό γέλια στους πάγκους, σαράντα οικογένειες που βγαίνουν μαζί να φάνε πίτα στη στάση του λεωφορείου, πέντε γέροι που ξεχνούν τα χάπια τους επειδή τελικά υπήρχε λόγος να φύγουν από το σπίτι τους. Και μετά λες "πούλησέ τον". Μα να σου πω εγώ τι γίνεται όταν πωλούνται οι τελευταίοι μεγάλοι μιας ομάδας: γίνεται ότι έγινε στη Βέροια πριν δέκα χρόνια. Την πρώτη χρονιά που πουλήσαμε τον Δημήτρη, η ομάδα πήγε στη Φούτμπολ Λιγκ έχοντας τρεις χιλιάδες εισιτήρια σύνολο όλη τη χρονιά. Την επόμενη χρονιά ο νέος επικεφαλής ανακοίνωσε ότι χρειαζότανε πέντε χιλιάδες για να καλύψει τις αποζημιώσεις και τότε κατάλαβαν πως είχαν πουλήσει όχι έναν παίκτη, αλλά το πνεύμα της ομάδας. Την ίδια βδομάδα άρχισαν να βγαίνουν οι φωτογραφίες στους τοίχους των σπιτιών: "Εδώ είχε ένας μεγάλος, τώρα έχει μια φωτογραφία". Εγώ δεν μιλάω για τύχη εδώ — μιλάω για αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα που όλους μας προσπερνάμε όταν φωνάζουμε "πούλησέ τον". Γιατί αλήθεια τώρα: τι γίνεται όταν βγει αυτό το εκατομμύριο; Την επόμενη χρονιά, όταν κάποιος άλλος κάνει δεκαπέντε γκολ στο πρωτάθλημα των Juniors επειδή είναι δεκαέξι χρονών, εμείς θα κάτσουμε στις κερκίδες και θα λέγαμε "ναι, αλλά εμείς θυμόμαστε εκείνον τον άνθρωπο"; Οι Σκίμπηδες βγήκαν στη Λεβέντη επειδή έκαναν οικονομία τότε — σήμερα η ομάδα τους υπάρχει μόνο σαν φωτογραφία στους υπολογιστές των παλιών παικτών. Θα κάνουμε το ίδιο; Και μην μου πείτε πως ο Μιχάλης είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερος — αυτοί που λένε αυτό βρίσκονται ακόμη σπίτι τους στις δεκαπέντε της Αυγούστου επειδή έχουν ξεχάσει πως η ομάδα υπήρξε γι' αυτούς η μόνη αφορμή να βγουν έξω το βράδυ. Ο Μιχάλης σήμερα είναι εκείνος που κάνει το γήπεδο να ζει όχι επειδή κάνει γκολ, αλλά επειδή κάνει τους ανθρώπους να γελούν όταν η ομάδα χάνει — επειδή ακόμα κι όταν το αποτέλεσμα είναι δύο-τρία, εκείνος χορεύει σαν να έγινε Champions League επειδή υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί πάνω που τον αναγνωρίζουν. Αν βγει λοιπόν αυτό το εκατομμύριο σήμερα, την επόμενη χρονιά η Κηφισιά θα γίνει ξανά εκείνη η ομάδα που η ιστορία της γράφεται μόνο στους υπολογιστές των φίλων μας — όχι εκεί όπου υπάρχει ακόμη ένα γήπεδο που δυναμώνει όταν κάποιος βγάζει το κεφάλι του μέσα από το παραπέτασμα των πεζούλων. Την επόμενη χρονιά, όταν κάποιος κάνει γκολ στο τελευταίο λεπτό, οι φίλοι δεν θα σηκώνονται πια επειδή ο Μιχάλης έδωσε τον αγώνα τους άλλη μια φορά. Και ξέρετε τι γίνεται μετά; Μετά μένεις μόνοι σου στους πάγκους, με μισή ομάδα να ψάχνει τους παίκτες της μέσα στα social media επειδή κανένας δεν ξέρει πια πως φτιάχνεται ένα γκολ. Κι εκεί σταθείς, τότε θυμάσαι πως δεν ήταν το εκατομμύριο το πρόβλημα — ήταν η στιγμή που πουλήσαμε έναν άνθρωπο επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως το γκολ του έκανε το γήπεδο να ζει.