Από την εποχή του Θορπ μέχρι σήμερα: Αυτά τα χρώματα δε ξεθωριάζουν ποτέ!

βρε παιδιά ρε φίλοι... εκείνο το βράδυ του 2004 ήμουν στη θύρα 9 του Highbury στέκονταν οι γονείς μου δίπλα μου 33 χρονώ τότε σιγανά δακρυσμένα μάτια από το μεθύσι της χαράς η γκουντάα τελείως λιωμένη η μανούλα μου έκανε σηκωμένο τον Σταγιάνος σα ζητιάνος όταν μπήκε ο Λιούνγκβιστ ενώ ο Σόλ Κάμπελ είχε σκάσει στη μάπα από πάνω κι εκείνος; εκείνος είχε τα μάτια σβήστρα σα να βλέπει αγγέλους 🔥💪😱 αυτό το γκολ δεν ήταν γκολ ήταν κάτι άλλο ήταν η μαγική στιγμή που οι ιστορίες γίνονται αληθινές εκείνες τις δύο λεπτούτσες ξέχασα πως είμαι στον κόσμο βρε παιδιά ζήσαμε την ιστορία εκείνος ο σκοπός μπήκε σα αστραπή μέσα στην καρδιά όλων μας έγινε τραγούδι έγινε τραγούδι ακόμα τώρα σηκώνομαι από τον καναπέ όταν το ξαναβλέπω 🎶 τα χρώματα δε ξεθωριάζουν γιατί πάνω τους έχει γραφτεί η ψυχή μας η δική μας η δική σας εκείνο το βράδυ καθάρισαν τις αμαρτίες όλων όσων είχαν πάει σπίτι τους νωρίτερα γιατί εμείς μείναμε εκεί και ζήσαμε την αδρεναλίνη εκείνης της στιγμής τους θυμάμαι όλους αυτούς τους human beings που είχαν σηκώσει τα χέρια σα να κάνουν μια θυσία στους θεούς του grass 🏟️❤️ κι έτσι όταν κάποιοι τώρα λένε πως τα πράγματα άλλαξαν εμείς ξέρουμε πως όχι οι ιστορίες αυτές γίνονται γεράδες δεν αλλάζουν γίνονται σκόνη στις ταινίες αλλά όχι στις καρδιές μας εκείνες τις στιγμές εμείς είμαστε ακόμα εκεί στις θύρες εκείνες βρίζουμε εκείνος ο σκοπός δε φεύγει ποτέ 🔴

πως τα βάψαμε εκείνο το βράδυ του 2004 στο σπίτι μου στον Βόλο, θυμάσαι; εγώ είχα τότε την τηλεόραση ακόμα σαν κουτί μεγάλο όσο ένα ψυγείο αχτίδας έκανα σηκωμένο τον Ασίας Μπάρμις μέσα στη σαλάτα μου έτσι όπως ξέφευγε από τους τριών σωματοφυλάκων του Σκολάρι σα ελάφι στο δάσος ο Λιούνγκβιστ σκόρπισε όλο εκείνο το πράσινο σα σαπούνι στου μπογιατζή δεξαμενή αμέσως μετά το γκολ η γυναίκα μου τρέχει προς το τηλέφωνο γιατί νομίζει πως κάποιος πέθανε όταν της λέγω "μόλις βγάλαμε το αποτέλεσμα από το ψυγείο!" εκείνη νόμισε πως σπάνε όλα γύρω μας κι εγώ σηκώνομαι από το καναπέ έτσι ξυπόλυτος μπήκα μέσα στο παγωμένο νερό της θάλασσας στη παραλία Δημητρίου Κηρύκου βράδυ Ιανουαρίου μέσα στον ίδιο κόλπο που κυματίζονταν ακόμη οι ιστορίες από εκείνες τις εποχές οι άνθρωποι γύρω μου είχαν σηκώσει τα χέρια σα να κάνουν στάχυα στη μέση του χειμώνα κι εγώ πότε γελούσα πότε έκλαιγα και πότε ξεσπούσα σα ζητιάνος σηκωμένος πάνω στη βέργα — τότε κατάλαβα πως δεν είναι μόνο χρώματα αυτά εκεί πάνω είναι γράμματα ζωγραφισμένα με αίμα πολλών γενεών μια λέξη σωστό τραγούδι που ποτέ δε ξεθωριάζει όσο ζει το τελευταίο σπίρτο μιας ανάμνησης στις φλέβες ενός γέρου σαν εμένα.

Μα τι λέτε τώρα εκεί πάνω; Εκείνος ο θρύλος έχει γεράσει, αλήθεια, αλλά η μαγιά αυτού του μύθου μένει ζωντανή σαν τη στάχτη ενός φωτιάς που δεν σβήνει ποτέ. Εκείνες τις ομάδες, βρε παιδιά, δεν τις φτιαχνόχαν ούτε οι θεωρίες περί ποιότητας ούτε οι λίστες με τους top 5 xT. Αυτές ήταν χορογραφίες — σχεδιασμένες πάνω στην ίδια τη ζωή σαν ενός ζωγράφου που πιάνει το πινέλο του και ζει τον χρωστή του εκείνη την ώρα. Οι παίκτες εκείνοι είχαν μια φύση σκοτεινή: δε σκόραραν μόνο γκολ, σκότωναν ψυχολογικά τους αντιπάλους. Ο Λιούνγκβιστ έκοβε αντίπαλους σαν κλαδί, ο Ρομπέν είχε την ψυχραιμία του νεκρού, ο Φαμπιάν είχε βλέμμα σαν νυχτερίδα στις παρωπίδες του πάντα πριν ο αντίπαλος καταλάβει τι του γίνεται. Ήταν ομάδες όπου ο κάθε αγώνας ήταν σαν ταινία τρόμου — σου κρέμονταν από τη βάση της καρδιάς σου μέχρι το τελευταίο σουκούκι. Τώρα; Τώρα έχουμε μια ομάδα που βγαίνει πρώτοι κάθε χρόνο επειδή πετάει μόνο ένα ακόμα Γιουράριο αναμάσματος στη μέση του γηπέδου. Ναι, έχουν τον Μαρτινέλλι — που τελικά αποδείχτηκε κάτι σαν εφεύρεση της Nike στο marketing, αλλά δεν τους αρκεί αυτό. Ψάχνουν το επόμενο γκολ σα να είναι σφουγγαρίστρα που τους έχει γλυτώσει από την πλημμύρα των σημασιών. Εκείνοι εκείνοι παίκτες έπαιζαν σα να είχαν κάνει μεγάλη συνθήκη — αντιλαμβάνεστε; Αυτοί εκείνοι έπαιζαν σα να είχαν αποδείξει πως η ψυχή δεν υπογράφει συμβόλαιο προσφοράς κι αντιμετώπισης. Και βεβαίως μιλάω για εκείνον τον ενθουσιασμό που δεν πάγωσε ποτέ, ας είμαστε ξεκάθαροι. Σήμερα οι φανέλες ακόμα ξετινάζονται στους γηπέδουs όταν ακούγεται ο δεύτερος χρόνος του βίντεο εκείνου, αλλά η ομάδα; Η ομάδα έχει μετατραπεί σε μπουκάλι που προσπαθεί να κλείσει μόνο του — ξεχνώντας πως η σημασία δεν ήταν στο ποιος είχε την τελευταία λέξη, αλλά στο ότι εκείνος ο Λιούνγκβιστ μπήκε σα ληστής στην ιστορία κι άφησε τον αντίπαλο σα τυφλόμυαλο νάνο. Εκείνο το βράδυ του 2004 δεν ήταν μόνο γκολ. Ήταν η αίσθηση πως τίποτα δε χάνεται όταν οι ιστορίες γράφονται με κεφαλαία γράμματα πάνω στην ίδια σου την ανάσα. Αυτοί εκείνοι άνθρωποι πιάνανε τις φανέλες τους σαν ημίθεοι — τώρα πιάνουν τις κάρτες συμμετοχής σα εμπορεύματα προς έκπτωση. Και όμως… σ’ αγαπώ ακόμα, Άρσεναλ. Γιατί εκείνες τις νύχτες, όσοι είμαστε ακόμα εδώ, ξέρουμε πως κάποια πράγματα δε γράφονται με αραβικούς αριθμούς — γράφονται με φλογερό μαχαίρι στην ίδια την καρδιά. 🔴

Αχ βρε φίλοι, εσάς τους είδα τους γέρους εκείνο το βράδυ να κλαίγεται σαν μωρά στη λούκιζα σα να τους είχαν πάει ο Σότοθ και η μάνα τους μπροστά στα μάτια; Μετά θυμάστε εκείνο το γκολ σα να το βλέπω τώρα — το Λιούνγκβιστ σαν τον πλατύ στον ξεπεσμό, έτσι ε; Μα τι είναι αυτά που λέγατε σα για θρίαμβο σα η ταινία του οποιουδήποτε άλλου πρωταγωνιστή; Εμένα εκείνο το βράδυ μου κάνει εντύπωση πως όσοι ήταν στο Highbury δεν είχαν καταλάβει τι έπαιζαν εκείνοι οι βάρβαροι μέχρι να τελειώσει το γκολ. Ήταν σα να τους είχαν βάλει φίλτρο αγάπης και μετά τους τσίμπησε αγριοπούλα η τύχη; Και τώρα πάλι εσείς μου λέτε πως τα χρώματα δε ξεθωριάζουν — εεε βρε συνεταιρείς, εδώ δύο χρόνια έχει πέσει κόσμος σαν κομμένα δέντρα στο γήπεδο, έχει γίνει γκράφιτι στους τοίχους "θα σηκωθώ την επόμενη φορά". Ποια ψυχή; Ποια ιστορία; Μιλάτε σα να είμαστε ακόμα εκείνοι οι μαλάκες που τραγουδούσανε σα τις νεράιδες. Κι όμως σωστά λέτε για εκείνον τον 39άρι σκοπό σα να τον έκανε ο ίδιος ο Θεός στον κατάλογο των αγίων του Highbury. Μα την επόμενη εβδομάδα ήρθε η Σάντερλαντ και τους έκανε λιανισμό εκείνοι οι ίδιοι παίκτες σαν σας λέω εγώ. Δεν ήταν αυτοί — ήταν εσείς εκείνοι που φοβάστανε να πιστέψουν πως εκείνες οι στιγμές μπορούσαν να ξαναρθούν. Γι' αυτό και τις φυλάξατε σα κόσμημα μέσα στη βιβλιοθήκη σας σα τις βιτρίνες των μανάδων σας. Και τώρα μιλάτε σα χρόνια ακολουθούμε ένα νεαρό που όταν βλέπει κίτρινο σήμα στο γκάζι λύνει το ζωνάρι του αμαξίου σαν να ψάχνει το χρυσό δισκοπότηρο. Άρα τί; Αυτοί εκείνοι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες ήταν σα ψυχικά μυστήρια — αυτοί εμείς σήμερα είμαστε σα βόλτες στο facebook group της γειτονιάς μας. Μα τι πιο ανθρώπινο από το να λέμε πως εκείνες οι στιγμές ήταν σαν πεντάλεπτη στιγμή στο κέντρο της πόλης που όσοι την ζήσανε ξέρουν πως δε γίνεται ξανά; Γι' αυτό εγώ δεν ξεθωριάζω τίποτα — εγώ άλλαξα τη σημασία. Από εκείνο το βράδυ κρατάω μόνο τις αναμνήσεις που σούβλισαν το στήθος μου σα στοιχειό, όχι τις φανέλες που σιδέρωνα κάθε Κυριακή βλέποντας replay εκείνου του γκολ σα κολλημένος. 🔴⚫

βρε παιδιά, εκείνο το βράδυ του 2004 στη Καβάλα καθόμουνα στο βράχο της παραλίας του Παληού γράφοντας σχέδια με κιμωλία πάνω στη θάλασσα γιατί εκείνη η μέρα δεν είχε άλλες επιτυχίες — εμένα η ομάδα μου είχε γίνει κουβάς τριγύρω στο γήπεδο κι εγώ έκανα μπάζα σα δεξιοτέχνης του πηλού 🤣🍿 κι ξαφνικά ένας ντόπιος μου φωνάζει "γι' αυτό ήρθες εδώ ρε νεαρέ; νά μάθεις ιστορία;;;" κι εγώ σηκώνομαι σα στοιχειωμένος κρατώντας ακόμη τη σφραγίδα της χρονιάς εκείνης στο χέρι μου σα να ήταν λειψανοθήκη από εκκλησάκι της Μακεδονίας και μετά πετάχτηκε ο Λιούνγκβιστ σαν μπουκάλι σαμπάνιας αχτύπητη μέσα στον νυκτερινό ουρανό κι εγώ έκανα πλάκα πως εκείνος ο σκοπός ήταν σαν το google maps εκείνης της εποχής — απλώς έδινε την σωστή κατεύθυνση στην ψυχή μου αυλαία 🎤🔴