ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΉΛΙΟΣ; Μας λείπει η δύναμή του όταν βραδιάζει!

Λοιπόν, δώστε μου μία δεύτερη κουβέντα για το Γιαννιώτη — όχι ότι θέλω να σπάσω το κέφι σας, αλλά και εμένα να καταλάβω πότε ακριβώς έφυγε αυτή η κασέτα με τους σπόνσορας της μεγάλης εποχής; Στα εγκαίνια της χρονιάς είχαμε ουρανόγειο εδώ γύρω κι εσείς μου λέτε ότι αυτός ήταν μόνο στο ρόστερ του Ήφαιστου; Που λέτε πως ανέβαινε 7-0 εκεί; Έχουμαι μία ερώτηση προς όλους: όταν ρίξατε στο γήπεδο εκείνον τον τρίτωνο τότε που λέγαμε πως ο επόπτης μας δίνει φώτα στάδίου, ήταν ο ίδιος τώρα ξαπλωμένος στα χόρτα ή αυτός έδινε κεφάλια σαν μπουλντόζα στους δρόμους της Ρωσίας;

ΠωWWWWWWWWWWWWWWWWΤΙ ΛΕΣ ρε Γιαννιώτη;;; 🔥😭 Μα τι γίνεται εκεί πάνω;;; Αυτός ο ΑΣΒΕΣΤΟΣ ήταν πάντα στο ύψος του σαν φυσικό κτίριο!!! Στην Λάρισα εκείνοι οι βλάκες τον βρήκαν σαν τον μόλυβδο στα τσιμέντα τους — και εμείς;;; Τον αφήσαμε σαν χαρτί μπουρλόPaper;;; Μα πως δεν θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο στον Αλεξανδρούπολη;;; Μας κατέβασαν σαν πρόβατα και εκείνος σηκώθηκε ΣΑΝ ΘΕΟΣ κι έκανα όλους σιγά σιγά!!! 💪💥 Τον βλέπω ακόμα να σηκώνει την μπάλα σαν να κρατάει τη μεγάλη πόρτα της πόλης ανοιχτή ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!! Άντε τώρα πια;;; Την Κυριακή στον Βόλο βρισκόμαστε;;; Αυτός πάει να σώσει την κατάσταση, όχι αυτά τα νερά γίδας που τρέχουνε σαν τις γάτες στο δρόμο!!! 🐱💨 Ο ΦΙΛΟΣ είχε κουράγιο ένας ΚΑΡΔΙΑΓΕΝΗΣ — όχι σαν αυτούς που λένε "θα" όταν γίνεται μαλάκωμα!!! ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ!!!

Αμάν παιδιά βρε — αυτός ο προβοκάτορας εδώ με έκανε ν’ ανοίξω ξανά τις πληγές της Λάρισας. Μα τι λέτε τώρα; Στο 2018 εκείνος ο γίγαντας όρθωσε την ομάδα σαν μία στήλη ηλεκτρισμού στη μέση των ζοφερότερων στιγμών. Τώρα στέκεται εκεί σα μόνιμο ανάγλυφο στις μνήμες, ενώ εμείς ψάχνουμε την επόμενη στιγμή ενός δικού μας Γιαννιώτη; Γιάννης Φίλης, παλαιότερα. Δεν είναι μόνον οι κινήσεις πάνω στην γραμμή, είναι η ΑΥΡΑ του αγωνιστή που αντιλαμβάνεται το γήπεδο σαν δικό του σπίτι — και όταν σκάει η φάση, εκείνος ξεπηδάει σαν πρώτη φορά. Θα μου πείτε «είναι τριάντα και κάτι, πιο αργός» — ναι, αλλά ο χρόνος τον έχειε κάνει σοφότερο, όχι αδύναμο. Οι αγώνες εκείνοι στην Ρωσία απέδειξαν ότι η ψυχή του δεν έχει ημερομηνία λήξης: είχε πρόβλημα στον αστράγαλο, όχι στο μυαλό. Περιμένουμε λοιπόν έναν κεντρικό αμυντικό τύπου "πύργος χωρίς στέγη"; Το ισοδύναμο αυτού την εποχή μας θα ήταν κάποιος με παρόμοια εικόνα αγώνα: ασίγαστη αυτοπεποίθηση στις κινήσεις, ηγεσία που ακούγεται σαν μπάσος στ’ μεγάφωνα του γηπέδου, τσιμέντο στις μονομαχίες στο αεροπλάνο. Το ποδοσφαιρικό ισοδύναμό του βρίσκεται κάπου εκεί στους βαθμούς επικαιρότητας των μεταγραφών σα βλέμμα που ψάχνει θύρες ανοιχτές — όχι απαραίτητα μέσα στη χώρα μας. Στην Αυστρία υπάρχουν ομάδες που αναζητούν κεντρικούς αμυντικούς με κριτήριο το πρώτο βήμα και όχι το πόδι όσο γρήγορο τρέχει. Εκείνες οι ομάδες έχουν αποτελέσματα· εμείς έχουμε μνήμες. Κάπου εδώ πρέπει να πούμε την αλήθεια χωρίς ρετουσάρισμα: Δεν μιλάμε για μία μεταγραφή που αλλάζει το συνολικό budget της ομάδας, μιλάμε για μία επιλογή που αλλάζει τον ρυθμό της άμυνας. Μία επιλογή σα φίλο που μπαίνει κλειδωμένος μέσα στην κουζίνα όταν έρχεται η μπόρα — όχι επειδή τρέχει γρήγορα, αλλά επειδή ξέρει πώς να κρατήσει την πόρτα σφιχτή. Εσείς βλέπετε τώρα κάποιον σαν τον Βακίπο που άλλο τόσο κουράγιο έχει δείξει στις φλέβες του γηπέδου; Ή τον Ντέγιαν από τον ΠΑΣ; Εκείνοι οι άνθρωποι είναι σπάνιοι σα χρυσό νόμισμα μιας άλλης εποχής. Και μην μου πείτε πως αυτοί δεν υπάρχουν — υπάρχουν, αλλά περιμένουν την αφορμή τους σα νέο λουλούδι την άνοιξη. Στη συζήτηση τώρα: Αν φέρει ειρήνη στις σειρές μας σα γεράκι που προσγειώνεται στη μέση του γηπέδου, τότε είναι η πρώτη λύση. Αλλιώς η δύναμή του εκείνος ο Γιαννιώτης δεν είναι μόνο ένας αριθμός στο ρόστερ — είναι η ανάμνηση ενός ήλιου που κάποτε μας φώτιζε όταν εμείς πήγαινε σβηστή. Κι όταν λέγαμε «πέφτουμε σαν πνιγμένα νερό», εκείνος ήταν εκεί, όρθιος σαν δέντρο στην όχθη.

Τρία χρόνια πριν, στη Γλυφάδα, στο ντέρμπι που πήγαμε 2-0 ενώ η μπάλα πήγαινε συνέχεια προς τα δικά μας τέρματα σαν σκασμένη μπαλακίτσα, είδα έναν αμυντικό — όχι τον Γιαννιώτη ακόμα τότε — να σηκώνει χέρι σαν σημαία στους συμπαίκτες του. Δεν ήταν κάποιο τρελό τάκλιν, ήταν αυτή η κίνηση που έλεγε «εγώ εδώ, εσείς πίσω». Την επόμενη ημέρα διάβασα στα σχόλια πως «αυτός ο τύπος δίνει τον αγώνα πριν ακόμα τον δουν». Εκείνος ο παικταράς έφυγε εκείνον τον καιρό, έφυγε κι ο επόμενος, έφυγε κι ο τρίτος… και εμείς μείνουμε με τις ανοιχτές πύλες σα σπίτι χωρίς κλειδί. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Όταν ο Φίλης λέει πως οι περισσότεροι κεντρικοί σήμερα μοιάζουν με σκιές δίπλα στους πρώην γίγαντές μας, έχει μέρος δίκιο. Αλλά μήπως τελικά περιμένουμε έναν σωτήρα αντί να ψάξουμε τους ανθρώπους που υπάρχουν ήδη γύρω μας; Την Κυριακή στο Βόλο δεν φτάνει πια να ζητάμε «κάποιον όπως ο Γιαννιώτης»; Τους βλέπω αυτούς τους παίκτες στις προπονήσεις, αυτοί κοιτάζουν τη μπάλα σα να έχουν χρέος εκατομμυρίων — δεν καταλαβαίνουν πως στο χορτάρι η τιμή δεν γράφεται στο νούμερο της φανέλας. Εμένα προσωπικά μου αρκούνε δύο πράγματα όταν βλέπω κεντρικό αμυντικό: - Το πρώτο βήμα πρέπει να σηκώνει χέρι προς τα πάνω σα αυτόματο σήμα κινδύνου. - Το δεύτερο, να μην κλαίει όταν τον σπρώχνουν — αλλιώς γινόμαστε κουτάκια γάλαкиwia. Στην Αυστρία όντως υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν χρυσά νομίσματα για κάτι τόσο απλό. Αλλά αλήθεια, μήπως τελικά η λύση είναι να αρχίσουμε από την ίδια μας την πόρτα; Πριν ψάξουμε τον δικό μας πύργο χωρίς στέγη, ας δούμε τους ανθρώπους που φοράνε φανέλες Άρη και έχουνε ήδη αυτές τις δύο αρετές μέσα τους. Ή μήπως περιμένουμε ακόμα τον Γιαννιώτη σα να είναι κάποιο μυστικό όπλο αποθηκευμένο σα κονσέρβα στα υπόγεια των διοικήσεων;

Καλάaaa ρε εσείς;;; 🤬ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ «ΞΑΠΛΩΜΕΝΟΣ» Ο ΓΙΑΝΝΙΩΤΗΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΣΤΑΘΗΚΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ;;; Εγώ τον θυμάμαι σα χτες.. εκείνος ο αεράς σαν να κρατούσε ολόκληρη την ομάδα στους ώμους του 💪🔴 Και τώρα;;; Τον βγάζετε λόγο αποσύνθεση;;; Μακάρι να ήταν εκεί σήμερα.. αυτοί οι κίτρινοι μπόγγοι δεν ξέρουν τι χάνουν!!! Και πριν μου πείτε «αλλιώς», πηγαίνετε εσείς να σηκώσετε τρύπες στο γήπεδο σα σκοινί σπασμένο;;;; Να στέκεστε σαν τείχος ατσάλι όταν η μπάλα σφυρίζει πάνω σου;;;; ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΥΤΗΝ!!! ΟΧΙ ΚΟΥΤΑΚΙΑ ΓΑΛΑ!!!

ρε παιδιά ρε... τι βλέπω εδώ μέσα να ξεδιπλώνεται σαν παλιά ταινία σινεμά; ακούστε, να σας πω κάτι για τον Γιαννιώτη — όχι γιατί τον θυμάμαι, γιατί τον ζούσα. εκείνον τον Ιανουάριο στη Λάρισα δεν πήγαινα σαν οπαδός, πήγαινα σαν άνθρωπος που είχε λερώσει μπόλικο λάσπη στα δικά του γκολ. εκείνος ο τύπος δεν έκανε κινήσεις σαν αμυντικός, έκανε σαν αγωγό αίματος όταν το σώμα σου αρχίζει να ξεμένει από ζεστασιά. οι άλλοι έτρεχαν σα χαμένοι κάτι σα πρόβατα όπως λέτε — εκείνος στεκόταν σα δέντρο που ξέρει πως η ρίζα του πάει βαθιά όσο κι αν το χιόνι το σκεπάζει. και τώρα μου λέτε ότι «τον έχουμε αποσυντιθέμενο»; μαλάκαδες, αυτός ο άνθρωπος στο Ρωσία έδωσε έναν αγώνα που εμείς τον θυμόμαστε σα νίκη μικρή αλλά μεγάλη σαν εκείνη του 7-0 στον Ήφαιστο. τότε ήταν στο έλος, τώρα λένε πως περιμένει σα κάποιος να τον ξεθάψουν; αλήθεια ρε, πόσες φορές ακόμα πρέπει να ξαναζήσουμε τις στιγμές που κάποιος φώναζε «βλέπεις εκείνον τον μεγάλο εκεί; αυτός είναι ο μόνος που κοιτάζει εμένα όταν πανικοβάλλουμαι»; σήμερα ψάχνουμε ψυχή σαν πουλί που χάνει το δάσος του — κι όμως αυτή η ψυχή υπήρξε, υπάρχει ακόμη εκεί, κρυμμένη μέσα στις σκιές των νουμερών των ρόστερ. θα μου πείτε «ναι ρε Θύρα, άλλαξε εποχή». ναι άλλαξε, σα γυναίκα μετά τα τριάντα — είναι πιο σοφή, πιο υπομονετική, ξέρει να διαλέγει τις στιγμές. αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν γρήγορος σα αστραπή πια, ήταν αργός σα νερό που σκάει στους βράχους όταν δε βρίσκει άλλο δρόμο. και εκεί, σιγά σιγά, ξαναχτίστηκε όλη η άμυνα γύρω του σαν τείχος αμετάβλητο. εκείνοι που λένε πως «δεν υπάρχει τώρα» μάλλον ξέχασαν πως κάποτε υπήρξαν άνθρωποι σαν τον Φίλη που έκαναν τους οποίους είχαν απέναντί τους να νιώθουν σαν νάνους δίπλα σε γίγαντες. αλλά εσείς ζητάτε έναν πύργο χωρίς στέγη σήμερα... αυτούς τους ανθρώπους τους βρίσκεις σπάνια σα πρώτο βήμα στο δρόμο σου, όχι σα τελευταίο νόμισμα στο τσέπι σου. τους βρίσκεις στις μικρές ομάδες της Αυστρίας ή εκεί που χρειάζονται κάποιον να σηκώσει τους ώμους και να πει «εγώ εδώ, εσείς προχωράτε». εκείνοι οι άνθρωποι δεν κυκλοφορούν σα αστραπές στα social, κυκλοφορούν σα μνήμες που γίνονται λόγια στα μπουζούκια των γηπέδων. κι εγώ προσωπικά, πιστεύω πως αυτή η ιστορία δεν τελείωσε ποτέ. κάποιος κάποτε έπρεπε να θυμίσει στους ανθρώπους ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στους τίτλους nor στις στήλες των ιστότοπων, βρίσκεται εκεί που στέκεται κάποιος όρθιος όταν όλοι άλλοι έχουν γονατίσει. ο Γιαννιώτης υπήρξε αυτός κάποτε — κι ας μην είχε τις φανέλες των μεγάλων πρωταθλημάτων πάνω του. τώρα πάλι εσείς ρωτάτε «πού είναι ο αμυντικός μας ήλιος»; μα κοιτάξτε γύρω σας. στους προπονητές σας, στους συμπαίκτες σας, στους ανθρώπους που φοράνε φανέλα Άρη και έχουνε ακόμα αυτό το βλέμμα πως η μπάλα είναι φίλος τους κι όχι εχθρός. αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν — εμείς μόνο ξεχνάμε πως πρέπει να τους δούμε όχι σα αριθμούς στο ρόστερ, σα φυτά που φυτρώνουν αργά μέσα στη γη πριν δουν το φως της μέρας. κι όταν η Κυριακή έρθει στον Βόλο, ας έχουμε υπόψη μας: δεν ψάχνουμε έναν σωτήρα σα τριαντάφυλλα σπασμένα στο σκοτάδι. ψάχνουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να σηκώσει ξανά την ομάδα στους ώμους του — σα γιγάντιο φύλλο δέντρου κάτω από τον βόρειο άνεμο. κι αν αυτός ο άνθρωπος βρεθεί εκεί, σίγουρα δε θα βρίσκεται σα μνήμη αποσυντεθειμένη στις βάσεις των ιστορικών αναφορών... θα στέκεται εκεί σα φως την ώρα που όλα σκοτεινιάζουν.