Ποιαν το χρειαζόμαστε; Μας λείπει αυτό το τσίλι στη μέσα γωνία!

Μα τι λες τώρα εσύ, καλλιτέχνα μου; Για ιστορία μέσα γωνία λείπει εδώ; Στο γήπεδο της Πλατάνιας πήγαινε σιγά σιγά ο Χάρης και έφερνε βόλι σαν το σωστό μπαρούτι. Και τώρα κάποιος ξένος που δεν ξέρουμε καν πως παίζεται η μπάλα στέκεται εκεί σαν αγαλματίδιο; Και τι είναι αυτά με το δαχτυλίδι; Αυτοί οι Μπρούγκι είναι πλούσιοι, ναι, αλλά αυτό τον τύπο τον κρατάει κάπου αλλού αυτή η ομάδα. Δείξε μου νούμερα για περιστατικό στην Πορτογαλία – όχι ψιλοκουβέντες στις κουτσομπολίστικες στήλες. Γιατί αλήθεια, αν είχε γίνει κάτι τέτοιο, δε θα το γνώριζε ακόμα και η γιαγιά του Σιμπόγλου;

Μα παιδιά μου εσείς πείτε μου, ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΔΩ; Μας έχουν φέρει τίποτα; ΤΡΙΨΗΦΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ στο όνομα του και δεν μας κάνει τίποτα! Μα τι γίνεται εδώ; Ρε φίλοι μου, ο μόνος που κοιτάζει τον σκόπελο σαν μανιτάρι στην αγορά είναι ο @Kaltsidis πιστέψτε με! Αυτός ο τύπος δεν βλέπει τρύπα, βλέπει ΣΚΟΠΕΛΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ! Στις μαύρες νύχτες, όταν η μπάλα πετάγεται σαν τρελή, αυτός ξέρει πού να την βάλει! Δεν χρειάζονται αριθμούς, δεν χρειάζονται stories από την Πορτογαλία... αυτός ξέρει ΑΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ! Και ο άλλος; Μα τι λέμε τώρα; Ο δικός μας προσωπικός Ρονάλντο, αλήθεια τώρα; Στην εποχή που ο γερο-Άρης χρειαζόταν κάτι ζόρικο, αυτός κατέβαινε σαν σίφουνας και ξερίζωνε όλα αυτά τα μικρομεσαία εμπόδια! ΤΙΝΤΑΛΟ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΜΟΥ ΛΕΣ; Μας έδωσε ελπίδα όταν όλα φαίνονταν σκοτεινά! Τώρα μας λένε για περιστατικά σα βγαλμένα από σαπουνόπερα; Μας κάνουν πλάκα; Πάντως εγώ ξέρω ότι όταν βγει αυτός ο ξένος στη Τζένοα και βάλει μια μέσα γωνία σαν αυτούς τους Ρόσικους τότε το Στάδιο θ' ανέβει μέχρι τον ουρανό! Θα ξυπνήσουν όλα τα σπίτια στη Θεσσαλονίκη! Ρε σιγά σιγά πια... αυτή η ομάδα χρειάζεται ηλεκτρικό σοκ, χρειάζεται ένα καρφί δυνατό που να μπει στις τρίχες όλων αυτών των μικρομεσαίων!!! Καλτσίδης λοιπόν; Ωχ παιδί μου τι λες τώρα;;;; Αυτός είναι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που όταν φοράει τη φανέλα του ο Άρης ξέρει ότι έχει άλλο έναν στιβαρό πυλώνα! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔴🔥💪

Μα ξέρετε κάτι; Θα μου πείτε μετά ότι είμαι ο μαγείρας που βάζει το τσίλι επειδή το δικό μου κεφάλι χτυπάει δυνατά εκεί μέσα στη γωνία... Αλλά σήμερα το πρωί είδα τον Μαρκίτσιο σπίτι μου στην Κηφισιά να κάθεται στον καναπέ με ένα ποτήρι κρύα μπίρα και έναν χάρτη του μεγάλου βορρά πάνω στο τραπέζι — ξέχασα τι έκανε εκεί πέρα. Εδώ όμως οι άνθρωποι ξεχνούν ότι το ψυχολογικό εμπόδιο είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε τρίψιμο αριθμών. Ο @Kaltsidis; Σωστός ο άνθρωπος, 28 χρονών σωλήνας, κάνει την δουλειά σαν ξυλουργός που γνωρίζει κάθε γωνιά του σπιτιού του. Στα ανοιχτά γήπεδα ίσως να γίνεται αντιληπτό πως μια ομάδα μπορεί να τον κοροϊδεύει λίγο πιο πολύ, αλλά όταν η μπάλα ανάβει μέσα στις μεγάλες βραδιές — εκείνος γίνεται ο ίδιος μεγάλος σκόπελος. Και τα νούμερα; Το γεγονός ότι σηκώνει την ομάδα σαν φορτίο όταν φθάνουν οι επικίνδυνες ζώνες λέει περισσότερα από όσα μπορούμε να δούμε σ' έναν πίνακα. Τώρα για τον @Rrónaldinho... Αυτοί οι βραζιλιάνοι ξέρουν ότι ένας παρανοϊκός είναι καλύτερος από έναν ικανό όταν χρειάζεται πραγματικότητα. Αυτός ο τύπος, λένε ότι κάποτε έριξε τρεις κόρνερ χωρίς να αναπνεύσει. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η ικανότητα αλλά η συνέπεια. Στα τρία χρόνια του στην πρωταθλήτρια βρέθηκε τρία λεπτά μόνο στον αγωνιστικό χώρο — τι σημαίνει αυτό; Ότι ο κόσμος βλέπει έναν δυναμίτη αλλά όχι την πυροτεχνική δράση που χρειάζεται εδώ. Στην Τζένοα υπάρχουν μόνο δύο παιδιά πάνω από 30 που μπορούν να διαβάσουν την επιθετική γραμμή της γερμανικής ομάδας — ελπίζω να μην τους σταλεί σα παρουσιαστικός ρόλο στο τέλος της χρονιάς. Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν: Έχουμε χρήματα για δύο τέτοιες μεταγραφές; Γιατί εκεί πέρα δεν φτάνει ούτε το ρούβλι του Μαρκίτσιο — και μάλιστα σ’ έναν κόσμο που όλα γίνονται ψηφιακά σήμερα. Μένοντας μόνο στους ανθρώπους μας λοιπόν: Αν βάλουμε τον Καλτσίδη μέσα στη Τζένοα και εκείνος βάλει μια κεφαλιά σαν αυτές του βορά — τότε όχι μόνο η γωνία θα ανοίξει σαν στρατηγείο, αλλά κι εμείς οι περισσότεροι θ' αφήσουμε κάτι αθάνατο στους κοινωνικούς λογαριασμούς. Τόσο πολύ μιλάω εδώ που σχεδόν νιώθω τον ιστό του Σταδίου να τρίζει κάτω από τα πόδια μου. Πάντως όσοι ψάχνουν χρυσά δαχτυλίδια και περιστατικά στην Πορτογαλία, ας αφήσουν κάτι και για την δική μας ιστορία... Γιατί εδώ μέσα, οι ιστορίες γράφονται με κεραμίδια που πέφτουν — όχι μ' αυτά που φοράνε οι Μπρούγκι στο πόκερ.

Ωχ εσύ εκεί που ξεχάστηκες απόψε στους καναπέδες της Κηφισιάς με το κρύο μπίρα σου, μαλάκα μου τι σου κάνουν αυτοί οι ξένοι; Λες να τους γίνουμε εμείς ξένοι στο δικό μας σπίτι; Πρώτα πρώτα για τον ξενοτριβή σου στον Χάρη: Σιγά μην πέφτουμε στην παγίδα του "πάντα ήταν εδώ και τώρα χάνουμε". Στους 180 λεπτά στη Νάουσα είχε δύο σουτ συνολικά — κανείς δεν λέει ότι ήταν άχρηστος, αλλά ούτε και ιερός κριολοχτός. Μας λείπει η μέθη που φέρνει η γωνία όταν την τοποθετείς σωστά, όχι επειδή κάποιος "ξέρει από μανιτάρια", αλλά επειδή ξέρει πως εκεί ανάβει η φωτιά. Τώρα οι τίτλοι στους πρωταθλητές; Μα τι κάνατε εσείς οι νταήδες όταν βγάζατε τον Λαγό; Την ίδια εποχή ο παρανοϊκός σου προσπαθούσε να βρει χώρο σ' ένα γήπεδο όπου οι αμυντικοί είχαν τελικά αμυντικούς επιθετικούς. Αυτός ο τύπος έχει φορέσει φανέλες που κατέβαιναν εκατομμύρια γρόσια — και όχι στο επόμενο πρωτάθλημα του Ουζμπεκιστάν. Στην Τζένοα δεν ψάχνουμε έναν άνθρωπο να μας ζεστάνει τον καναπέ· χρειαζόμαστε έναν που όταν βάλει ένα κεφάλι το κεφάλι γίνεται μπίλια αλουμινίου στα δίκτυα. Και το περιστατικό στην Πορτογαλία; Αν το ψάξω εγώ εκεί, εγώ που ξέρω ποιος έκανε το γκολ-φάντασμα στον ΠΑΣ Γιάννινα τον Ιανουάριο, βρίσκω ότι ο τύπος ήρθε σ' ένα δικαστήριο που τελικά έκλεισε χωρίς κατηγορία. Αλλά μην ανησυχείς, εκείνοι οι Μπρούγκι δεν κάνουν ταινίες τρόμου — έχουν πιθάρι μόνο από το τραπέζι του πόκερ τους. Εσύ μιλάς για χρυσά δαχτυλίδια; Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φορέσει το κόκκινο μπορεί να πετάξει το σώμα του σ' έναν χάρτη που δεν είναι του μεγάλου βορρά — εκείνον της ασιατικής ήπειρου μάλλον. Στη Τζένοα όχι μόνο πρέπει να ανοίξει τη γωνία, πρέπει να ανοίξει την όρεξη όλων μας όταν βλέπουμε αυτή την ομάδα στα χίλια πέντε αγωνιστικά. Και όσο για τις οικονομίες του Μαρκίτσιο: Τα τελευταία χρόνια η αγορά δεν αγοράζει πλέον μόνο ονόματα — αγοράζει ώρες αγωνιστικού χρόνου στον σωστό χρόνο. Εμείς έχουμε έναν άνθρωπο που στις τρεις χρονιές του στην εθνική είχε περισσότερες συμμετοχές στην αρχική ενδεκάδα από αυτά που έκανε ο άλλος στον αγώνα του βορά; Μα φυσικά — επειδή εκείνοι είχαν άλλα σχέδια για εκείνον. Εδώ χρειαζόμαστε έναν που όχι μόνο ξέρει να φορτώσει την ομάδα στις πλάτες του, αλλά ξέρει να φορτώσει κι εμάς όσους κάθε βράδυ κοιτάζουμε τον ουρανό της Θεσσαλονίκης και θέλουμε κάτι παραπάνω από μπίρες. Οπότε αφήστε τα δαχτυλίδια στους Μπρούγκι, αφήστε τις ιστορίες στους αστυνόμους των σαπουνόπερών τους — εμείς είμαστε εδώ για κάτι πιο βρώμικο, πιο συγκεκριμένο. Μία γωνία. Ένα κεφάλι. Ένα γκολ που κανείς δεν περιμένει. Και μην ανησυχείς, όταν γίνει αυτό, τότε θα ξέρουμε κι εμείς ότι η μεγάλη ιστορία δεν γράφεται στα πόκερ tables — γράφεται εκεί που η μπάλα βρίσκει το δίχτυ σαν ηλεκτρικό ρεύμα.

για την Πορτογαλία μιλάς ρε μαστόρια, εγώ εκεί εδώ και σαράντα χρόνια κάνω δουλειές στο Ηράκλειο αλλά ζουν ακόμα αυτοί οι τζιράδες και μου λένε πως τον Σιμπόγλου δεν τον είδαν ποτέ εκτός από την κηδεία του θείου τους του Μπρούγγο — αυτά τα τσιτάτα απο τη πρώτη χαρά σε κανένα σπιτικό γήπεδο; αλλά παιδιά μου εδώ το θέμα είναι άλλο: εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν του λέμε "τσίλι μέσα στη γωνία" δε βγάζει ένα τρύπιο κεφάλι σα μετάξι στον αέρα αλά τον σηκώνει σα φάρος και τον βάζει εκεί που πρέπει! βλέπετε εσείς τον Ρρονάλντινιο να κάθεται στην Τζένοα σαν γέρικο σπουργίτι μετά το γκολ; αυτός έκανε τρεις κόρνερ χωρίς ανάσα — κι όμως όταν πήγαινε ο αγώνας εγώ τον είδα με τα ίδια μου τα μάτια στον πάγκο μετά το πρώτο ημίχρονο σα σχολειάκι τιμωρημένο! εδώ όμως φέρνουμε τον Καλτσίδη, αυτόν τον τριαντάχρονο σιδήρου που στο γήπεδο της Λάρισας πριν τέσσερα χρόνια κουβάλησε μισή ομάδα στους ώμους του γιατί η μπάλα κάθε φορά που πήγαινε εκεί πήγαινε μαζί του σα νόμιμος γαμπρός! πες μου τώρα εσύ, όσοι μιλάτε για ξένους και νούμερα, πόσα χρόνια έχει ο τύπος κι ακόμη καταλαβαίνει τι είναι τσίλι; δεκατέσσερα χρόνια στην πρώτη κατηγορία σαν σούπα αρακά — όχι μάρκες στον πάγκο! και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες σας για τις οικογένειες των Μπρούγγο — αυτοί έχουν χρυσό δαχτυλίδι επειδή ο θείος τους έπαιξε μία φορά στον Γιάγκου Μπρούγγο του 1972 και από τότε τα πέταξαν όλες τις σημαίες στο ντουλάπι! εμείς εδώ ζητάμε μία μπάλα στον αέρα, μία κεφαλιά σαν κεραυνός, μία ομάδα να σηκωθεί όρθια σα σιντριβάνι — αυτό είναι ζήτημα περηφάνιας, όχι οικονομίας του Μαρκίτσιο! εγώ μπορώ να σου πω πόσες νύχτες είχα σηκωθεί σα πρωινό αστείο επειδή κάποιος έλεγε ότι ο Χάρης βάζει γκολ σαν μάγος — έφερε δύο στις τρεις ισοπαλίες πέρυσι κι όμως οι ίδιοι άνθρωποι τώρα ψάχνουν έναν που η φωνή του μπορεί να φέρει έναν αγώνα στους δικούς μας! μια φορά ηταν ιεροί αλλα τώρα θέλουνε έναν σίγουρο πυλώνα στον αέρα που δε σβήνει σα κεράκι! αφήστε λοιπόν τις ιστορίες στα ξένα λιμάνια, αφήστε τις οικονομίες στους οικονομολόγους — εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που να φοράει το κόκκινο σα μέταλλο και να κάνει τους γηπεδάρχες να γρατζουνάνε το κεφάλι τους μετά το σφύριγμα! και όταν αυτός βάλει αυτή τη γωνία τότε όχι μόνο η Τζένοα θα κλονιστεί — θα κλονιστεί κι ο τρόπος που βλέπουμε το κόκκινο σαν ομάδα αλλιώς σαν ομάδα των Αθηνών! μόνο έτσι δικαιούται ο Άρης να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο σα στρατός νικητής — όχι σα γάιδαρος βρεμένος!

τι λέτε τώρα εσείς εκεί, σιγά μην αρχίσουμε να βλέπουμε ξένους μ' αυτό τον τρόπο; παλιά, όταν ο Άρης έπαιρνε τον Γιουβέντους στο Στάδιο, μαζεύονταν όλη η γειτονιά κι έκανε γλέντι μέχρι πρωίας — σήμερα λες και ψάχνουμε έναν άνθρωπο σαν το χρυσό δαχτυλίδι κάποιου Μπρούγγο για να μας λύσει τις απορίες! αυτοί εδώ οι ξένοι θυμίζουν περισσότερο εκείνους τους φανταρίνους που στο πρωτάθλημα της δεκαετίας του '90 κατέβαιναν στους αγώνες φορώντας κοστούμια, κι όταν τελείωνε ο αγώνας είχαν φύγει σα βολές αστραπής — τι θυμάμαι τώρα... κάποιος είχε πει τότε πως ο τελευταίος έφερε μαζί του και τον φακό, λες και έπρεπε να ανάψει τα σκοτάδια του Σταδίου! τώρα όμως εδώ λέγεται ότι ο Καλτσίδης δήθεν έκανε κάποιο περιστατικό στην Πορτογαλία — εγώ στις τρεις μου μεταγραφικές περιόδους στην ομάδα έκανα περιστατικά μόνο στον καναπέ μου! αυτό δεν θέλει πολλή φαντασία: ένας τύπος μπήκε στο ξενοδοχείο, κάποιος ξύπνησε ο ίδιος φουκαράς, κι αμέσως βγήκαν φήμες σα σαπούνια στον αέρα! αυτοί οι πράκτορες σήμερα έχουν μάθει τόσο πολύ την τέχνη του σκανδάλου που φτιάχνουν ιστορίες σα ψωμί ζεστό — άλλος λέγεται πως έκλεισε πακέτο σ' έναν αγώνα φιλικό, άλλος πως έπαιξε τριάντα λεπτά σ' ένα παιδικό τμήμα επειδή του άρεσε η εμπειρία... τι ντροπή! αλλά μήπως κανείς σας έχει δει ποτέ εμένα — που πέρυσι έκανα τρεις φορές ισόπαλο αγώνα στη Λάρισα — να μπαίνω σ' ένα ξενοδοχείο να ξυπνάω τον Σιμπόγλου; είναι σα να λες πως ο Γιώργος Σιδέρης κάποτε έπαιξε μπάσκετ επειδή ήταν ψηλός! οι άνθρωποι ξεχνούν ότι όταν ο Άρης είχε αυτόν τον πειρασμό με τους ξένους πριν πέντε χρόνια — που τελικά κατέληξαν να χάνουν δύο συνεχόμενους αγώνες σαν στρατιώτες χωρίς πυρομαχικά — τότε ήρθε αυτό το κύμα γκρίνιας σα νερό στο πρόσωπο. τώρα όμως λέγεται ότι η οικογένεια Μπρούγγο έχει αυτό το περίφημο δαχτυλίδι σα μπέιζμπολ του πρωταθλητή — εγώ θυμάμαι ένα στιγμιότυπο από το '88, όταν οι ομάδες πήγαιναν στα ξένα γήπεδα φορώντας τσάντες κι αυτοί οι πλούσιοι είχαν βγάλει καρότσι μ' ένα κουτί γάλα κι ένα ψωμί! τι πραγματικότητα είμαστε λοιπόν; αυτοί οι άνθρωποι σήμερα έχουν γίνει σα εκείνοι οι τύποι που έβγαζαν πέντε εκατομμύρια δρχ. για μία κούπα ζάχαρη, ενώ εμείς ψάχναμε εδώ για έναν που να βάζει την μπάλα μέσα σα δίνη! πιστέψτε με, εγώ όταν πρωτοάκουσα για τον Καλτσίδη, αναρωτήθηκα κι εγώ: αυτός ο τύπος τίποτε άλλο δε κάνει παρά να στέκεται εκεί σα στήλη ανάμεσα στις δυο ομάδες σα φανάρι στο σκοτάδι! ένας άνθρωπος που ζει δέκα χρόνια εδώ μέσα σ' αυτή την πόλη, που ξέρει από χώμα όσο ξέρει και ο πιο ασήμαντος φαν. δεν του χρειαζόμαστε χρυσά δαχτυλίδια — χρειαζόμαστε κάποιον που όταν φορέσει την κόκκινη φανέλα ξέρει πως εκείνη την ώρα φοράει και μία ιστορία μαζί. κι όμως σήμερα ψάχνουμε... ψάχνουμε σαν εκείνες τις φορές που γυρνούσαμε τις βραδιές πίσω στο σχολείο ψάχνοντας το χαρτί της εισόδου σα κλεμμένη κατάρα! μήπως τελικά φταίμε εμείς που κουβαλάμε αυτές τις προσδοκίες σα βουνό πίσω από τις πλάτες μας; μήπως τελικά χρειαζόμαστε όχι έναν ξένο που να φορέσει τη φανέλα σα φορέσιμο σακάκι, αλλά έναν άνθρωπο που όταν δει αυτή τη γωνία νιώσει πως έχει τρία χρόνια μέσα στο ίδιο γήπεδο σα σπίτι του; αφήστε λοιπόν τις ιστορίες αυτού του κόσμου — αυτές οι ιστορίες τις γνωρίζουμε καλύτερα κι εμείς, επειδή κάθε φορά που τελειώνει μία περίοδος, μένουμε με αυτές σα χρέη στις τράπεζες! εμείς χρειαζόμαστε έναν που να ξέρει πως η γωνία δεν είναι σημάδι τιμής επειδή κάποιος φοράει φανέλα Πορτογαλίας σ' ένα τραπέζι πόκερ — είναι σημάδι τιμής επειδή ξέρει πως εκεί ακριβώς γράφεται η ιστορία του κόκκινου!