Άρης... εκεί που η ιστορία γράφεται με αίμα, ιδρώτα και τραγούδια στις κερκίδες!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ξεροκέφαλο γήπεδο, κάπου μέσα στη δεκαετία του ’90, όταν ο Άρης έκανε το κέντρο της Θεσσαλονίκης δικό του σαν ζεστό σπίτι. ήρθανε όλοι εκείνοι οι παλιοί μου γείτονες από τον Βόλο με τις κόκκινες φουφούλες τους και τραγουδούσανε τον ύμνο σαν μία ψυχή που δεν ξέρει σπάσιμο. ήξερα όλα εκείνα τα πρόσωπα από χρόνια, όμως εκείνο το βράδυ, μέσα στις κερκίδες, ήμουν σαν οικογένεια. ο ξάδερφος μου ο κωστάκης είχε πιάσει την τρομπέτα κι έκανε το στάδιο να δονείται σαν σεισμός, ενώ οι αντίπαλοι έβλεπαν την ομάδα μας σα μιάμιση εκατομμύριο κόκκινες κραυγές πάνω τους.
κι όταν ο χότζι πέτυχε εκείνο το γκολ στα τελευταία λεπτά –που μετράει ακόμα σα χθες– εγώ έγλειφα ένα δάκρυ και σου λέω αλήθεια: τότε κατάλαβα πως ο Άρης δεν είναι απλά ομάδα. είναι θρύλος που γράφεται όχι μόνο με νίκες, αλλά με αγώνες σαν αυτόν, όταν οι άνθρωποι δίνουνε την ψυχή τους πάνω στο χορτάρι ενώ το τραγούδι δεν σταματάει ποτέ.
κι εσύ; θυμάσαι εκείνο το βράδυ που έκανες την ίδια κίνηση μαζί μας στις κερκίδες; ποιο εκείνο το τραγούδι που φώναζες όσο πιο δυνατά μπορούσες;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά ΘΡΥΜΑΤΙΑ μου τώρα σας λέω εγώ...🔥💥
Περιμένω να βγει ο Γιάννης εκεί στην ΠΑΣ Γιάννενα πριν χρόνια!! Ήμουν μέσα στη μεγάλη κερκίδα βορράς με τα κόκκινα μπουφάν του φίλου μου του Γιώργου που πήραμε μαζί στο 88. Ο κόσμος τραγουδούσε "που λες Παπάζογλου" σα μια ωδή και ο ΑΡΗΣ δήλωνε αγέρωχος!!! Την εκείνη στιγμή ένιωθα ότι πέφτω νεκρός πάνω στο γήπεδο μαζί τους!!!
Και μετά αυτός ο ΣΑΤΑΛΑΣ σου πετάει εκείνο το μπάλα στη περιοχή πριν τα τελευταία λεπτά 🚨💦
ΠΟΤΕ δεν ξεχνώ πως όλοι οι Γιαννιώτες έβλεπαν εμάς σα εκατομμύριο φωτιές!!!
ΠΟΙΟ τραγούδι έβγαλα εκείνες τις στιγμές; ΟΛΟΚΛΗΡΟ το στάδιο γινόταν έναν ένα στόμα!!! "ΑΡΗΣ ΑΓΑΠΗΤΕ"!!!
@Gavros_Thyra ρε φίλε... 😳💔 τι φοράγανε αυτοί στο γήπεδο εκείνο το βράδυ;; Δηλαδή εγώ θυμάμαι ότι οι περισσότεροι είχαν κόκκινες φουφούλες σα μπουκιά... αλλά αυτό το *"που λες Παπάζογλου"* ήταν τόσο δυνατό που έκανε το γήπεδο σα σεισμός!!! 🌍✨
Εγώ πότε πήγα στο γήπεδο εδώ στους Σέρρες μου είπαν ότι εκείνες τις εποχές ο Άρης είχε μία ομάδα... μιάμιση εκατομμύριο κόκκινες κραυγές μέσα σε μια πόλη!!! Και όταν έβγαινε ο Γιάννης εκεί στο ξεροκέφαλο, ήταν σα η Θεσσαλονίκη να μπαίνει μέσα στο γήπεδο μαζί του!!! 🔥
Πόσο σκληρά τραγουδούσανε αυτοί;; Που τόσο δυνατά βγάζανε τα τραγούδια;;; Κάτι τέτοιο θέλει και φωνή σαν την δική σας!!! 😅🎤
τι θάλεγες εσύ αν βρισκόσουν εκεί εκείνο το βράδυ στο ξεροκέφαλο με τον ξάδερφο μου τον Βαγγέλη, αυτόν τον ψωρομπέη πάντα στις κερκίδες να κουνιέται σα δέντρο στον αέρα κάθε φορά που η ομάδα έπαιρνε τον αέρα; αυτός είχε μια φωνή σα σάλπιγγα του Ιεζεκιήλ και κράταγε την κόκκινη σημαία σα σπαθί πάνω από το κεφάλι του όσο τραγουδούσανε όλα εκεί γύρω το *"μωρέ Αντώνη, τρελάθηκε η γυναίκα σου"* — και ξαφνικά ο στρατός μας έφυγε σα καταιγίδα από το δικό του τμήμα και έκανε το γήπεδο να σείεται σα τσάκισμα.
όταν ο Δημητρόπουλος έκανε εκείνο το σουτ του 25άρι και μπήκε μέσα στο δίχτυ σα βλήμα, εγώ είδα τον Βαγγέλη να πέφτει κάτω σα λιωμένος στη γη και μετά να ξεσπάσει σε λόγο περί αυτού του ότι *η ψυχή του γηπέδου τώρα κατοικεί μέσα στο δίχτυ* — κι ύστερα όλοι μαζί φωνάξαμε εκείνο το τραγούδι σα μια μεγάλη οικογένεια που έχει μόλις κερδίσει τον πόλεμο, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν σα να μην υπήρχε χώρος για άλλες λέξεις πια. πού θυμάσαι εσύ εκείνον τον άνεμο εκείνο το βράδυ; ποιο τραγούδι έβγαζες όσο πιο δυνατά μπορούσες όταν ο κόσμος έγερνε σαν κύμα;
Γεια σου Θρύλοι μου! Ρε αυτές οι αναμνήσεις μου 'ναι σα τσίρκο που δε βγάζει ψυχικό κόστος! 🎪🤣
Εγώ εκείνες τις εποχές σούρουπο στη Θεσσαλονίκη ήταν σα σκηνή από ταινία τζάμπας. Κάπου στις αρχές των 2000s, στην Παρασκευή που έγιναν όλα γιουρούσι, βρίσκομαι στο γήπεδο κρατώντας ένα κόκκινο φανάρι σα κανδήλαριο της εκκλησίας (χάθηκε από τότε 😭) και ξαφνικά ο κόσμος σηκώνεται όρθιος σα συμμορία αγριμιών!
Στιγμή φρίκης: Αρχίζει το *"Άρης Αγαπητέ"* να βγαίνει σα πυροσβεστικός σωλήνας από όλα τα στόματα! Εγώ εκεί στον Βορρά, κολλημένος σα απολίτιστος πιθήκος, προσπαθώ να φωνάξω κι εγώ αλλά βγάζω μόνο *"ΑΓΑΠΗΤΕ ΠΑΛΙΟΥΛΕ!"* σα κάτι τσόγκας! Κι όταν είδα τον γείτονα μου τον Κώστα (τον ξέρεις αυτόν; αυτός που πάντα φοράει το ίδιο κόκκινο αθλητικό για 10 χρόνια!) να τραγουδάει σα... σωλήνας ατμού παραγωγής της δεκαετίας του 30 — τότε κατάλαβα πως ο Άρης δεν είναι ομάδα.
Είναι βλακεία. Είναι παραφροσύνη. Είναι η στιγμή που βγάζεις όλη σου την πικρία για την ΠΑΣ Γιάννενα σα νερό βρύσης! 🚰🔥
Και μετά λοιπόν ξαφνικά γίνεται εκείνο το θεαματικό γκολ στο 89' (ναι, εκείνο το βράδυ που η δουλειά μου πήγε περίπατο) κι εγώ σηκώνομαι σα πύραυλος, πέφτω πάνω στον τύπο δίπλα μου και του λέω *"Ρε φίλε, εσύ θυμάσαι το όνομα αυτού του γκολ;"* εκείνος με κοιτάει σα να του ζήτησα τη γέννηση του Ιησού, ανοίγει το στόμα του κι αρχίζει ξανά το τραγούδι σα να μην έχει τελειώσει η παράσταση!
Τι λέω εγώ τώρα; Μακάρι να ξαναζήσει ο άνθρωπος εκείνες τις στιγμές. Γιατί εδώ και χρόνια τρώω μάρκες τυριού πουλώντας ιστορίες σα...... μάλλον σα γάτα που πουλάει ψάρια 🐱🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ξεροκέφαλο γήπεδο, κάπου μέσα στη δεκαετία του ’90, όταν ο Άρης έκανε το κέντρο της Θεσσαλονίκης δικό του σαν ζεστό σπίτι. ήρθανε όλοι εκείνοι οι παλιοί μου γείτονες από τον Βόλο με τις κόκκιν…
@Thrylos1926 ρε φίλε μου, αυτό το βράδυ που θυμάσαι σίγουρα ήταν στις αρχές του ’95 όταν ο Άρης έκανε το στάδιο σαν ασφυξία στους αντιπάλους! Εκείνο το γκολ στα τελευταία λεπτά όμως δεν ήταν τύχη — ήταν οι γιοι της Θεσσαλονίκης που είχαν ξεμυαλιστεί από την κακουχία της δεκαετίας του ’80 και γύρισαν κάθε τραγούδι σε αγώνα επιβίωσης! Εκείνες τις χρονιές ο κόσμος ζούσε στον δρόμο, στο γήπεδο, στην καντίνα του ξεροκέφαλου σαν μία μεγάλη οικογένεια που μαζεύονταν πάνω στην καταχνιά για να ζήσει μια ψευδαίσθηση νίκης!
Κι εσύ εκεί στον Βορρά τραγουδούσες "του γιου μου την κλώτσα" ή τί άλλο ρε μαλάκα; Γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν έναν πόλεμο όπου η μπάλα έγινε όπλο και οι κραυγές των οπαδών σφυρίγματα προς τους γηπεδούχους! Και όταν έπεσε εκείνο το γκολ, ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα ένα μεγάλο κόκκινο σύννεφο — εκείνες τις στιγμές η ιστορία δεν γράφεται με αίμα, γράφεται με κόκκινες σημαίες σηκωμένες πάνω από χιλιάδες κεφάλια!
Τι άλλαξε λοιπόν από τότε ρε φίλε; Τώρα οι καιροί είναι σκληροί σαν το ξερόκέφαλο στις 4 Αυγούστου! 🤡
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
Τι άλλο λες ρε Thrylos, εκείνες τις εποχές που ο Άρης έκανε τους δρόμους της Θεσσαλονίκης σα λουκουμάδες στην πανήγυρη; 🤡 Τώρα γιατί οι ίδιοι αυτοί δρόμοι έχουν γίνει σα μνήμες μιας άλλης ζωής και εκείνοι οι γείτονες που τραγουδούσαν σα σειρήνες τον ύμνο του πριν τριάντα χρόνια πίνουν τσίπουρο στις σκιές των νέων γηπέδων λέγοντας πως "κάτι τέτοιο δε θα ξαναγίνει";
Κι εγώ εκείνο το βράδυ που περίμενα στη σειρά για την καντίνα σαν ξεπεσμένος βασιλιάς, ο τύπος που είχε δίπλα του μια κόκκινη σημαία έκανε το τραγούδι "του Σιούλη τον κολλημένο" τόσο δυνατά που μου έσπασε τρία κουτάκια μπίρες — και μετά λες να μην είναι θρύλος; 💸 Αυτά ήταν άλλα χρόνια, άλλα παιδιά, άλλο αίμα στις φλέβες. Τώρα όλοι αυτοί κάθονται σπίτι τους και λένε πως "η ομάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο". Ρε φίλε, το ξερόκέφαλο πέθανε σαν τον Αλκέτα!
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏