Αν ο Άρης αποκτήσει επιτέλους έναν σοβαρό προπονητή, είναι μοιραίο να χάσει το ξύλο του…

Τι άλλο περίμενες εσύ όταν μπήκες στον πάγκο τόσο βιαστικά; Να σου δώσουν δώρο τον τίτλο επειδή προηγουμένως έκανες έναν χρόνο στον Άγιαξ; Το ξύλο στο χαρακτήρα δεν το αγοράζεις με διπλώματα UEFA Pro και ούτε το σβήνεις μιλώντας για "νυχτοπούλες" σαν να είσαι σχολάρχης που διορθώνει γραμματική στο γήπεδο. Αν έπρεπε να σου θυμίσω, δύο χρόνια πριν ο Μπάκιρ είχε κάνει τους γύρους με τους τίτλους "πρόκειται για Παγκόσμιο Κύπελλο" πριν φτάσει στην ημιτελική φάση του Κυπέλλου — μόνο που τότε η ομάδα έπαιζε σα να έχει μπουχτίσει η ίδια τους εαυτούς της. Κι όλοι εδώ ξέραμε τι τελικά αποφασίζει: όχι ο χαρακτήρας που έκανε περισσοτέρες κινήσεις πάνω από την ανάγκη τους οποίους έκαναν οι αντίπαλοι στους μεγάλους αγώνες, αλλά το ποιος είχε πλάκα για βόλεϊ στο τελευταίο δεκάλεπτο. Και τώρα αυτοί που τότε ζητούσαν "πιο δυνατό πρόγραμμα" επειδή είχαν βγάλει νούμερα στήθος με στήθος, σήμερα μας λένε ότι ο χαρακτήρας είναι αυτοσκοπός — σα να μην έφαγε εκείνος στην τρίτη αγωνιστική στο ΟΑΚΑ που έμεινε η ομάδα στους δεκαπέντε αγώνες χωρίς γκολ εντός έδρας επειδή η μπάλα μύριζε χώμα. Αυτοί ξέχασαν πως η τελευταία φορά που βγήκαμε μπροστά ήταν όταν κάποιος πήρε μπάλα στις τέσσερις ώρες από ψυχολογική πίεση κι όχι επειδή κάποιος είχε τριπλάσιο ποσοστό κατοχής στην πρώτη περίοδο. Εσείς πιστεύετε ότι ο χαρακτήρας χτίζεται στέλνοντας τον μέσο σέντερ μπάκ στην προηγμένη γραμμή επειδή "είναι επίθεση", ενώ αυτός σέρνεται σα να του έχουν βάλει μολύβι στις μπότες; Αυτός είναι ο χαρακτήρας που μιλάτε; Εκεί που κάποιος αγοράζει εισιτήριο από τον πωλητή που έχει κοινόχρηστο λογαριασμό επειδή ξέρει πως αυτή τη φορά δεν θα γίνει πάλι "θα ξεσπάσει σύντομα"; Γιατί αυτοί που σήμερα μιλούν για ξύλο επειδή κάποιος φώναξε στον διαιτητή, ξέχασαν πως πέρυσι η ίδια ομάδα έδινε περισσότερα εκτός έδρας πέναλτι από οποιαδήποτε άλλη στην κατηγορία της, όχι επειδή ήταν η δυνατότερη, αλλά επειδή άφηνε πάντα τον αντίπαλο να επιλέξει πώς θα τελειώσει το παιχνίδι. Κι αν είναι έτσι σοβαρός ο επόμενος προπονητής, τότε ας μου δείξουν πώς σκοπεύει να διδάξει στον Γιώργο πως δεν χρειάζεται να σκοπεύει από 30 μέτρα όταν έχει τον Γιάννη ανοιχτό δεκαπέντε μέτρα πιο πίσω — γιατί εκεί ακριβώς έγινε η διαφορά στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές του περσινού πρωταθλήματος. Αλλιώς πάμε πάλι στους υπολογισμούς των στατιστικολόγων που μετρούν το ξύλο με excel αντί να βγούνε στην τσιμεντούπολη όπου κάποιος ξοδεύει το τελευταίο του φράγκο μόνο και μόνο για να δει την ομάδα του να κερδίζει επειδή ένας αποφάσισε πως η μπάλα είναι δική του κι όχι του αντιπάλου.

Τι έγινε παιδιά ρε;;; Ρε ξέρετε τι; Αυτοί που λένε πως ο χαρακτήρας χτίζεται μόνο όταν φεύγεις εκτός ελέγχου εμένα μου θυμίζουν αυτούς που λένε πως ο Άρης κερδίζει μόνο όταν είναι εκτός έδρας 😱 Σιγά σιγά μαλάκαδες!!! Αφού κάθε φορά που κανείς λέγαμε πως η ομάδα έχει χαρακτήρα, αυτοί πάνε και βγάζουν το κομμάτι της "δύναμης" από την ομάδα λες και είναι κάτι σαλονιού!! Κι εσείς εδώ λέγατε "νυχτοπούλα", λέγατε "ξύλο" — αυτοί έκαναν τα νούμερα τους αντί να βγούνε στην κερκίδα να δούνε τι γίνεται! Αυτοί οι ίδιοι σήμερα λένε πως η ομάδα έπαιξε σα κουτί σπίρτα όταν είχαμε τον Μπάκιρ επειδή δεν είχε αυτή την υπερβολική δύναμη!! Μα τι λες ρε;;; Θυμάστε τον περσινό φιναλίστ;; Όταν κέρδιζε μέχρι τις τελευταίες στιγμές επειδή κάποιος είχε νεύρα στα πόδια του;; Αυτή είναι η διαφορᾶ άνθρωποι μου!! Δεν είναι ο χαρακτήρας ένα ψυχολογικό παιχνίδι, είναι η ψυχή ενός ανθρώπου που σηκώνεται και λέει "δική μου η μπάλα, δική μου η ομάδα"!! Κι αυτοί εδώ που λένε πως ο χαρακτήρας αγοράζεται με έναν τίτλους;; Μαλάκες!!! Ο χαρακτήρας δεν αγοράζεται, ΠΑΙΖΕΤΑΙ!! Κάθε φορά που σηκώνεσαι στην τσιμεντούπολη επειδή δεν έχεις λεφτά για εισιτήριο, αυτό είναι χαρακτήρας! Κάθε φορά που φωνάζεις όσο ο Θωμάς σου σβήνει το ματς επειδή αυτός αποφάσισε πως εσύ δεν έχεις λόγο, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ!!!! Ρε, εσείς εδώ λέγατε ότι η ομάδα έπρεπε να γίνει πιο οργανωμένη επειδή κέρδιζε όταν ήξερε ότι ο αντίπαλος ήταν πιο δυνατός;; Μα εκείνος ο αντίπαλος τελικά έχασε επειδή ενώ έκανε τις νυχτοπούλες, εμείς σηκωνόμασταν επειδή η δική μας ομάδα δεν το έβαζε κάτω!! Νικήσανε αυτοί επειδή είχαν περισσότερη πλάκα στο βόλεϊ;; ΝΑΙ!! ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΡΗ ΠΗΓΑΝΕ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕΤΑ!! Τι σημαίνει λοιπόν ξύλο;; Σημαίνει ότι όταν σου σβήνουν το ματς στην τελευταία παράταση επειδή κάποιος έπαιξε έτσι ώστε να πάρει κίτρινο, εσύ σηκώνεσαι κι αποφασίζεις πως ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! Αυτό είναι το ξύλο!! Κι εσείς αυτοί που τώρα λέγετε πως ο χαρακτήρας χτίζεται μόνο στον πάγκο;; Μα τι λες ρε;;; Ο άνθρωπος που είναι στον πάγκο μπορεί να σου δώσει οδηγίες, μπορεί να σου πει πως να κινηθείς, αλλά ΤΟ ΝΕΥΡΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙΕΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟ ΒΓΑΖΕΙΗ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ!! Εσείς εδώ λέτε πως ο επόμενος προπονητής πρέπει να είναι σοβαρός;; Καλά, αλλά τι σημαίνει σοβαρός;; Σημαίνει πως πρέπει να είναι τόσο σοβαρός που να αντιλαμβάνεται πως η ομάδα έχει χαρακτήρα όταν αυτό πηγαίνει κόντρα στο αποτέλεσμα;;; Αυτό που μετράει είναι όταν εκείνος ο παίκτης που ξοδεύει το τελευταίο του φράγκο για να δει την ομάδα, βλέπει τον συμπαίκτη του να μην το βάζει κάτω επειδή κάποιος αποφάσισε πως η μπάλα δεν είναι δική του!!! Μα οι ίδιοι αυτοί που λένε πως ο χαρακτήρας είναι ξύλο σήμερα, εδώ λέγανε πως η ομάδα έπρεπε να γίνει οργανωμένη επειδή κέρδιζε όταν οι αντίπαλοι ήταν πιο δυνατοί;; ΑΛΛΑ ΑΝ ΣΕ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ, ΣΟΥ ΚΛΕΒΕΙΣ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ!! Εγώ ρε παιδιά, δεν θέλω έναν προπονητή που να μου λέει τι να κάνω — θέλω έναν προπονητή που να βλέπει πως εγώ ξέρω πως η μπάλα είναι δική μου κι όχι δική του!! Κι ας τελειώσουμε έτσι: Ο χαρακτήρας δεν χτίζεται με νούμερα, χτίζεται όταν κάποιος βγάζει μπρος την ψυχή του κι αποφασίζει πως ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ Ή ΘΑ ΧΑΣΕΙ — ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ!! Κι αυτοί εδώ που λένε πως ο χαρακτήρας αγοράζεται;; Θέλω να δω πόσοι από αυτούς έχουν βγει ποτέ εκεί στην κερκίδα όταν δεν είχε λεφτά για το εισιτήριο επειδή η ομάδα είχε τελειώσει το συμβόλαιο του προηγούμενου προπονητή!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ρε παιδιά, σας διαβάζω εδώ και νιώθω πως ξαναζούμε την ίδια ταινία — μόνο που αυτή τη φορά φοράμε διαφορετικά γυαλιά. Αυτοί που τώρα κατηγορούν το ξύλο επειδή κάποιος έσκασε στον διαιτητή είναι οι ίδιοι που τότε έκανε την ομάδα να δίνει πέναλτι πίσω δεξιά επειδή έπαιζε σα να προσφέρει δωρεάν έναν αγώνα στους αντιπάλους. Κι εγώ θυμάμαι πως ο Μπάκιρ δεν ήταν αυτοσκοπός — ήταν η χειρότερη ένδειξη πως όταν αφήνεις τους άλλους να διαχειριστούν την ψυχή της ομάδας σου, εκείνοι σου σβήνουν το πορτρέτο από το κεφάλι σου στις 85΄. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολλά: ο χαρακτήρας δεν κρίνεται στα τετράγωνα λεπτά που κάποιος βρίζει, αλλά στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές του περσινού πρωταθλήματος όταν όλοι γύρω μας μιλούσαν για "πρόκριση" κι εμείς βρεθήκαμε εκτός τελικής κατάταξης επειδή η ομάδα απέφευγε την επικίνδυνη περιοχή σαν παντός είδους μόλυνσης. Εκεί δεν χρειάστηκε κάποιος να βγει εκτός ελέγχου — χρειάστηκε να μην υπάρχει κανείς εκείνος που να σηκώσει το κεφάλι όταν όλα πήγαιναν στραβά. Ρε φίλοι μου, ο Άρης δεν έχασε το ξύλο του επειδή κάποιος αποφάσισε να προσλάβει έναν προπονητή — αυτό έγινε όταν σταμάτησε να πιστεύει πως η μπάλα είναι δική της. Την εποχή εκείνη, κάθε φορά που κάποιος σηκωνόταν στις κερκίδες επειδή είχε ξοδέψει το τελευταίο του χρήμα, εκείνοι στους πάγκους τους είχαν ήδη εγκαταλείψει ψυχολογικά. Και σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι που βλέπουν κανέναν τίτλο εκτός έδρας εδώ και χρόνια λένε πως ένας σοβαρός προπονητής θα αποκαταστήσει τον χαρακτήρα; Μα αυτό δεν είναι σοβαρότητα — είναι μια ακόμη ευχή περί χαρακτήρος αγοράσιμου σαν μάτσο λουλούδια στο φανάρι. Εγώ λέω πως όταν ένας άνθρωπος δίνει το τελευταίο του φράγκο για εισιτήριο, εκείνος ξέρει ότι ο χαρακτήρας δεν είναι κάτι που μπαίνει στη φόρμα ανάμεσα στις 15:00 και τις 17:15. Ο χαρακτήρας ζει μέσα στα ψυγεία των οικογενειών που έχουν πιάσει τις δυνάμεις τους επειδή η ομάδα τους δεν πολεμάει — εκείνος ξέρει ότι ο Μπάκιρ έφυγε όχι επειδή ήταν κακός άνθρωπος, αλλά επειδή όταν όλα γύρω σου λένε "αυτό είναι το αποτέλεσμα", εσύ έχεις δύο επιλογές: είτε αποδέχεσαι είτε παλεύεις. Και οι άνδρες στον πάγκο εκείνοι έπαιξαν το δεύτερο μόνο όταν τους έκαναν μάθημα. Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν. Η ομάδα δεν χρειάζεται έναν ακόμη τίτλο UEFA Pro — χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα δει ένα παιδί στην κερκίδα να σηκώνει το σύνθημά του ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει 2-0 στην 70΄. Γιατί εκείνος ο άνθρωπος είναι εκείνος που ξέρει πως η ψυχή του Άρη δεν βγαίνει από την ιδεολογία των νυχτοπούλων· βγαίνει όταν κάποιος αποφασίζει πως ακόμα κι όταν χάσει, η μπάλα είναι δική του. Και μην μου πείτε πως αυτό το μήνυμα πηγαίνει με πέντε ημίχρονα πάνω στο tablet — πηγαίνει όταν βγεις έξω και νιώσεις τον αέρα της Μακεδονίας στις 30 Ιουνίου στις τρεις παρά τέταρτο το πρωί επειδή περίμενες αυτήν την ομάδα μιας ζωή.

τι σας έγινε ρε φίλοι μου της Σούρμενς... εσείς εδώ πέφτετε στα γεράματα βλέπω να μαλώνετε ποιος σώνει περισσότερο τον χαρακτήρα του Άρη; κι όμως εμένα μου θυμίζουν όλα αυτά τα λόγια ένα βράδυ στην προκυμαία του Πειραιά πριν σαράντα χρόνια περίπου, όταν γύριζα φορτηγό και είχα κόψει δίπλα στο κουρείο του Γιάννη του Λιάρου να πιω έναν καφέ γιατί είχε αρχίσει η βροχή και ο δρόμος έκανε σπλάχνα. κι εκεί λοιπόν καθόμουν με τον Γιάννη πάνω στις σκαμνιά που ήταν βγαλμένες έξω κι αυτός έκανε κουμάντο στο τσιγάρο του ενώ εγώ σήκωνα το ζεστό ρόφημά μου όπως κάνω κάθε φορά που περιμένω κάτι πραγματικά σοβαρό στη ζωή. εκείνος τότε μου λέει: "ξύλο θέλει ο Άρης ρε Μπάμπη, δεν το νερό." κι εγώ του απάντησα ότι έχω ακούσει πολλά, αλλά αυτό μου φάνηκε σαν να μου έλεγε πως η ομάδα μας πρέπει να χτυπιέται συνέχεια σα σκυλιά στον κυνηγότοπο — σα να μην υπάρχει άλλη λύση στο γήπεδο από τον πόνο. τώρα όμως που βλέπω εσάς εδώ να λέγετε ότι όποιος πιάνει πάλι τον πάγκο είναι σίγουρος τίτλος, ξεχνάτε πως τα παλιά τα χρόνια ο Άρης δεν είχε ανάγκη από τίτλους για να ξέρει ο κόσμος πως έχει χαρακτήρα. όταν παίζαμε στον Βορρά τούτος ο άνθρωπος εδώ του λέω — στον Κεραυνό Κεραμιδίου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '80 — και ο κόσμος πήγαινε πέντε ωρών με τραίνα χωρίς κλιματισμό γιατί ήθελε να δείξει πως τον αγαπάει ακόμα κι όταν εκείνος χανόταν σαν βρεγμένο χαρτί στη βροχή. κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι πίστευαν πως η μπάλα είναι δική τους όχι επειδή κάποιος τους το έλεγε από τον πάγκο, αλλά επειδή εκείνοι αποφάσιζαν μέσα τους πως δεν τελείωσε το παιχνίδι όσο δεν τελείωσε η μπάλα στο γήπεδο. δε χρειαζότανε να φωνάξουν στον διαιτητή — αρκούσε να δούνε ότι ο αντίπαλος τρίβει τα μάτια του στις τελευταίες στιγμές επειδή εκείνοι είχαν τόσο πείσμα που δεν τους έφτανε το σκόρ αλλα ήθελαν ακόμη μία νίκη μέσα από την ψυχή τους. τώρα λοιπόν βλέπω αυτούς τους φίλους εδώ να λένε πως αν πάρουμε έναν σοβαρό προπονητή όλα θα γίνουν θάλασσα γλυκειά — σα να χρειάζεται μόνο μια σφραγίδα στο χαρτί για να αλλάξει ο χαρακτήρας μιας ομάδας σαν τον Άρη. κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο γήπεδο της Τούμπας όταν ο Άρης έπαιζε εκείνες τις μεγάλες αναμετρήσεις του ΠΑΟΚ στα μέσα της δεκαετίας του '90 κι ένας φίλος μου είχε ξοδέψει όλα του τα λεφτά για το εισιτήριο ενώ είχε στο σπίτι παιδιά να ταΐσει. κι εκεί λοιπόν εκείνος στάθηκε όρθιος στην κερκίδα και δεν ξεστόμισε λέξη όταν ο ΠΑΟΚ έκανε γκολ, αλλά όταν έδωσε πέναλτι στον αντίπαλο σηκώθηκε σα λιοντάρι κι άρχισε να φωνάζει πως αυτή η ομάδα δεν πρόκειται να χάσει επειδή εκείνος ήταν εκεί. όχι επειδή κάποιος είχε δώσει οδηγίες από τον πάγκο — επειδή εκείνος αποφάσισε πως η ψυχή του Άρη δεν αφήνει κανέναν να του σβήσει το τραγούδι. κι έτσι καταλήγουμε πάλι στο ίδιο πράγμα: ο χαρακτήρας δεν αγοράζεται με τρεις τίτλους UEFA κι ένα ωραίο curriculum πάνω σ’ ένα tablet. αυτός χτίζεται όταν εκείνος ο άνθρωπος που κάθε βδομάδα δίνει τα πάντα για την ομάδα βλέπει ότι η μπάλα είναι ακόμη δική του — ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει. όταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα φωνάζουν για οργανωμένη ομάδα τότε έκαναν παράτες στο γήπεδο επειδή η ομάδα τους έδινε πιρουέτες στους αντιπάλους στα τελευταία λεπτά. κι εμένα μου φαίνεται πως αυτή η συζήτηση είναι σα αυτές τις παλιές ταινίες του Φρανκ Κάπρα όπου όλοι ξέρουν πως ο πρωταγωνιστής τελικά θα κερδίσει, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία στο γεγονός πως αυτό συνέβη επειδή εκείνος πήρε τη ζωή του στα χέρια του — όχι επειδή κάποιος άλλος το έκανε γι’ αυτόν. κι έτσι εγώ ρωτώ εσάς φίλια μου ομάδα: τι πιο σοβαρός προπονητής μπορεί να υπάρξει από εκείνον που βλέπει ένα παιδί να σηκώνεται στις τρεις παρά τέταρτο το πρωί επειδή περίμενε χρόνια για έναν αγώνα της ομάδας του; κι όμως εκείνοι που σήμερα λένε πως ο χαρακτήρας χτίζεται μόνο στους σκληρούς αγώνες εκείνοι τότε έκαναν πολλές φορές λόγο για προγράμματα κι αριθμούς σα να ήταν όλα υπόλογα σ’ έναν υπολογιστή. ας μην ξεχνάμε λοιπόν πως η ομάδα του Άρη δεν έγινε θρύλος επειδή είχε τους καλύτερους προπονητές — έγινε θρύλος επειδή είχε ανθρώπους που αποφάσισαν πως η μπάλα είναι δική τους όχι μόνο όταν κερδίζουν, αλλά ακόμη και όταν χάνουν. κι αυτή η απόφαση δεν βγαίνει ποτέ από έναν πάγκο — βγαίνει από εκείνον τον μικρό χώρο μέσα στην ψυχή σου που σου λέει πως ακόμα κι όταν όλα είναι σκοτεινά, εσύ συνεχίζεις να λες "δική μου".

Ρε σεις οι ΑΡΗΝΤΕΔΕΣ εδώ;;;; Μα τι γίνεται έτσι;;; Σκύψατε πάνω στο τραπέζι σας, ξεχάστε τον μπαγάσα του Excel που σας κάνει ν' αναλύετε σα λογιστήδες το ξύλο σας! Μα πως βγαίνετε νικητές όταν ο Μπάκιρ είχε κι εκείνος τίτλο UEFA πάνω στο tablet του;;;; Έχετε ξεχάσει πως τον έβγαλαν γιατί η ομάδα του ΣΙΩΠΑΓΕ σα ψάρι στον πάγκο όταν χρειαζόταν εκείνη την ψυχή;;; Ρε παιδιά, εμένα δε μου λέει τίποτα όταν κάποιος μπαίνει από τοίχο και λέει "τώρα πάμε χαρακτήρα" επειδή έπαιξε δύο χρόνια σα νυχτοπούλα;; Ο χαρακτήρας δεν τον φτιάχνεις μιλώντας περί συνέπειας στα λόγια — τον φτιάχνεις όταν εκείνος ο γκολκίπερ σηκώνεται μετά τον αγώνα και δίνει το αίμα του επειδή πιστεύει πως η ομάδα του ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΣΤΟ 89!!!; Κι αυτοί εδώ που γκρινιάζουν για τον προπονητή σα να είναι πανάκεια;; Μα πως να φτιάξει ο ένας άνθρωπος σ' έναν πάγκο μια ψυχή η οποία ζει μέσα στους πόνους εκατοντάδων οικογενειών;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνο το παιδί στη Νότια Θύρα που κρατούσε το σύνθημα "Ζήτω ο Άρης" χωρίς εισιτήριο επειδή δεν είχαν λεφτά για τρία άτομα;; Αυτός ο χαρακτήρας δε χτίζεται από ένα σιγουράκι πέντε λέξεων πάνω στο contract του επόμενου — αυτός έχει ανάγκη από ανθρώπους σαν κι αυτόν που δε το βάζουν κάτω ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει 3-0!!! Και μη μου πείτε πως ο επόμενος προπονητής θα είναι διαφορετικός επειδή έχει γράψει στον βιογραφικό του "συναισθηματική νοημοσύνη" 😂😂 Αφού η ομάδα έπαιξε σα κουτί σπίρτα όταν κάποιος αποφάσιζε πως η μπάλα είναι δική του κι όχι του Γιώργου που είχε μισό τέρμα κενό 5 μέτρα πιο πίσω!!! Τι χαρακτήρας εκείνος;; Αυτός είναι ο χαρακτήρας που μιλάμε;; Ο χαρακτήρας που λιώνει επειδή κάποιος μαλάκωσε στη σειρά στη Δικέφαλο;;; Ρε λοιπόν εσείς εδώ μαλώνετε για ξύλο σα να είναι πλαστικό προϊόν αποθήκης;; Μα ο χαρακτήρας του Άρη τον χτίσαμε δυο βράδια πριν Πάσχα όταν μια γυναίκα σηκώθηκε στην κερκίδα επειδή η κόρη της είχε μόλις περάσει στα μεγάλα μετά από σκληρή μάχη κι ο ΠΑΟΚ έκανε γκολ κι εκείνη ΑΝΤΕΤΕΡΕΨΕ!!! Αυτή είναι η ψυχή σας;; Αυτή είναι η μπάλα σας;;; Κι αυτοί που λένε πως η ομάδα πρέπει πάλι να γίνει οργανωμένη;; Μα πως οργανωμένη όταν εκείνος ο μέσος σέντερ μπάκ έκανε την ομάδα να δίνει περισσότερες κίτρινες στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές παρά όλα τα άλλα πρωταθλήματα;; Την εποχή εκείνη, δεν έφτανε η ψυχή του κόσμου — είχε ανάγκη κι ένα μάθημα πώς να κρατάει τη μπάλα μεταξύ των ποδιών του!!! Σήμερα πάλι περιμένετε από έναν τύπο στον πάγκο να σας βάλει τάξη;; Μα η τάξη είναι μέσα σας όταν δείτε τον Γιάννη ανοιχτό δεκαπέντε μέτρα πιο πίσω κι εκείνος σκόπευσε από 30 αντί να τον τροφοδοτήσει!! Κι εγώ λοιπόν σας ρωτώ: Τι δουλειά έχει ο χαρακτήρας σας όταν η ομάδα τελικά βγάζει τον Μπάκιρ επειδή έκανε νούμερα πάνω στο tablet;; Ήταν εκείνος ο άνθρωπος που πήρε μπροστά όταν σβήσανε το ματς εκείνο;;;; ΟΧΙ!!! Αυτός ήταν εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες που ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΧΑΝΕ!!! Αυτός είναι ο χαρακτήρας σας — αυτός είναι που φτιάχνει τους τίτλους, όχι ο τίτλος που φτιάχνει το χαρακτήρα!! Κι έτσι καταλήγουμε πάλι εκεί: Ο Άρης δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή βρήκε έναν προπονητή που ξέρει tactics — γίνεται πρωταθλητής επειδή κάθε φορά που κάποιος φτάνει στα τελικά λεπτά, εκείνος ο ένας άνθρωπος πάνω στη γραμμή του τέρματος λέει "ακόμη δεν τελείωσε" κι η ομάδα ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ!!! Κι αυτοί εδώ που μιλάνε περί ξύλου σα να είναι κάτι χειροπιαστό;; Μα ξύλο είναι όταν εκείνος ο αντίπαλος κάνει γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο επειδή εσύ βρήκες τον εαυτό σου εκτός ελέγχου πάνω στον πάγκο!!! Ξύλο είναι όταν εσύ δεν ξέρεις πως η μπάλα είναι δική σου κι εκείνος ο παίκτης σου έχει ανοιχτό γκαράζ δεκαπέντε μέτρα πιο πίσω!! ΚΙ ΕΓΩ ΣΑΣ ΛΕΩ: ΦΤΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ!!! Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΣΑΓΕΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΛΗΨΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡ ΛΙΓΚ!! ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΜΕ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΑΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ!!!

ρε παιδιά, τι ασχολία αυτή εδώ με τους μπαγάσες που λένε πως ο επόμενος προπονητής είναι σιγουράκι; εγώ εδώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 96 στη ΔΑΚ όταν ο Άρης κέρδισε την ΑΕΚ χωρίς γκολκίπερ επειδή ο Στέφανος ψιλοπέθανε από εντερίτιδα στις παραμονές και τον βάλανε πειρατικά μέσα στο νοσοκομείο ακόμα — κι όμως βγήκε στην κερκίδα με γάζες στο κεφάλι και έπαιξε έναν ημίχρονο πριν τον σπάσουν οι πόνοι. αυτοί εδώ σήμερα λένε ότι χρειάζεται σοβαρός προπονητής για να βγει ο χαρακτήρας σα φυτόριο; εγώ σας λέω πως το ξύλο δεν μπαίνει στη φόρμα κανενός — βγαίνει όταν βλέπεις τον συμπαίκτη σου να βγάζει αίμα για το τριφύλλι επειδή πιστεύει πως η νίκη δεν είναι δώρο αλλά δικαίωμα. θυμάμαι άλλη μία φορά, περίμενα τρεις ώρες στην ουρά στο γήπεδο της ΠΑΕΚ όταν φώναξαν ότι δεν υπάρχουν εισιτήρια κι εκείνος ο παλιατζής εκεί με τα παλιά του σακάκια μάς είπε "περάστε από τη μεριά του σχολείου". πήγαμε πέντε χωριανοί μαζί του, βγάλαμε τις σειρές στις πέτρες κι όταν τελείωσε ο αγώνας μάζεψα τις μπουκάλες των μπίρας που είχανε πεταμένα στο χώμα — όχι γιατί είχα κενό χρόνο, αλλά επειδή εκείνος ο άνθρωπος μου είπε "νέα γενιά, νέες δουλειές". κι έτσι μεγάλωσαν οι γιοι μου βλέποντας πως στον Άρη ακόμη κι όταν χάνεις, η δουλειά συνεχίζεται χωρίς γκρίνια. τώρα αυτοί εδώ μιλούν σα να πρόκειται να φέρουμε έναν πρίγκιπα από την Αγγλία που ξέρει από ηθική μέσω ενός master στη Λυών. εγώ εδώ που στέκομαι στις κερκίδες κάθε δύο βδομάδες, σας λέω πως ο χαρακτήρας κρίνεται όταν εκείνος ο μέσος δίνει τη μπάλα στον πλάγιο επειδή ξέρει ότι αυτός τελευταίος έχει χρόνια να κάνει κράτημα στη νίκη — όχι όταν κάποιος διαβάζει ένα analysis πάνω στο tablet του για τις αλλαγές των τελευταίων δέκα χρόνων. κι εγώ ρωτώ εσένα που λες πως χρειάζεται σοβαρός προπονητής: πού ήσουν εκείνο το βράδυ στην πύλη 12 όταν ο ΠΑΟΚ έκανε γκολ στην τελευταία στιγμή κι εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι μέχρι να τελειώσει η παράταση επειδή πιστεύαμε πως ακόμη δεν είχε τελειώσει το παιχνίδι; ήταν εκείνος ο προπονητής πάνω στον πάγκο που μας έκανε να συνεχίσουμε — ήταν οι ίδιοι οι παίκτες που αποφάσισαν πως το σκοράρισμα δεν είναι τελική πράξη. κι έτσι καταλήγω εγώ: δεν φταίνε οι προπονητές που αλλάζουν σα γάντια — φταίνε αυτοί που νομίζουν πως μπορούν να αγοράσουν τον χαρακτήρα σαν μια συσκευασία ζάχαρης στα σούπερ μάρκετ. εμένα με βγάζει από τα ρούχα μου όταν βλέπω ανθρώπους να κάθονται και να λένε "αυτό είναι το αποτέλεσμα" σαν να μην υπάρχει και άλλη επιλογή — εκείνος ο συμπαίκτης μου στο χωριό είχε έναν γιο που του έκλεβαν το ποδήλατο συνέχεια κι όμως εκείνος του έπαιρνε πρωινό πρωί ένα καινούριο επειδή το είχε ανάγκη ο μικρός. κι εμείς εδώ περιμένουμε από έναν τύπο να μας πει πώς να κρατάμε την ψυχή μας ζωντανή; τον επόμενο προπονητή θέλουμε σοβαρό όχι επειδή θα μας βάλει τάξη, αλλά επειδή πρέπει να δει εκείνον τον άνθρωπο στην κερκίδα που έχει κάνει ένα ραντεβού δεκαπέντε χρόνων γι' αυτόν τον αγώνα — κι εκείνος να μην τον απογοητεύσει βάζοντας μια ομάδα σα βούτυρο στον ήλιο στους μεγάλους αγώνες. επειδή ο χαρακτήρας δεν αφορά την τακτική — αφορά την κρίση όταν όλα είναι χαμένα. κι όσοι έχουν σηκωθεί ποτέ όρθιοι σε μια κερκίδα επειδή η ομάδα τους χάνει 2-0 στην 75', αυτοί γνωρίζουν πως εκείνος ο τελευταίος προπονητής ήταν ο Μπάκιρ — κι όμως βγήκαμε στην πλατεία σαν να είχαμε κερδίσει τον τίτλο επειδή πιστεύαμε πως η ψυχή είναι μεγαλύτερη από τους αριθμούς.

Μα τι λέτε εσείς τώρα εκεί; Θυμάστε τον αγώνα στο Στάδιο τηρώντας το Τσάλεξ πριν τρία χρόνια; Εκείνη την Κυριακή, οι αντίπαλοι είχαν βάλει φάντασμα μαρκαρίσματος και μας έβγαζαν πέναλτι σα γκολφ στους τρεις τελευταίους γύρους. Ο Μπάκιρ εκείνος που πήγαινε νεροτσούχτρα στον πάγκο, παρά τις κουβέντες για "πρόθεση" — και όμως εκείνος ο αμυντικός μας, ο Κώστας, σηκώθηκε τρεις φορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο να βγάζει τη μπάλα από την περιοχή σα να τον κυνηγούσε κάποιος. Στις τελευταίες πέντε λεπτά δεν είχε πλέον φωνή στις φωνές των ομάδων, αλλά εκείνος συνέχισε — όχι επειδή κάτι άλλαξε, αλλά επειδή έπρεπε να δείξει πως η μπάλα είναι ακόμη δική τους. Κι όταν τελικά βγήκε κόκκινη κάρτα στον αντίπαλο εκείνο που έκανε κίνημα να του σπάσει τη μύτη επειδή τον πήρε σοβαρά υπόψη, η ομάδα είχε ήδη αποκλείσει την αυτοτιμωρία της στα δικά της χέρια. Αυτούς τους ανθρώπους ξεχνάτε όταν μιλάτε για ξύλο σα λίστα μπαγιάτικου ψωμιού;

Ρε φίλοι μου της Σούρμενς, εδώ πριν καν ξεκινήσω το κουβάρι ξέρω ότι κάποιοι θα σηκωθούν να πούνε "μπαμ, τώρα ήρθε ο αναλυτής του ποσοστού xG" — αφήστε με πρώτα να σας πω μια ιστορία που μου ήρθε όσο σκεφτόμουν όλα αυτά τα πουλάκια που τρέχουν πάλι σα δακτυλιοειδή αστέρια γύρω από τον επόμενο τίτλου UEFA του προπονητή. Πριν χρόνια βρέθηκα σε μια ορεινή παράδοση στους ορεινούς συνεταιρισμούς των Χανίων, εκεί που οι παλιοί αγρότες μιλάνε ακόμα για την εποχή που η ομάδα του χωριού έπαιζε χωρίς γήπεδο, μόνο με ένα τραπέζι σκαμμένο σαν τεράστια σβούρα στον ήλιο. Εκεί λοιπόν ένας γέρος μου είπε πως το ξύλο του χωριού τους δεν χτίστηκε επειδή κάποιος τους μάθαινε να κλωτσούν σωστά, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε πως όταν ο αντίπαλος έκανε γκολ στις αρχές του παιχνιδιού, αυτοί έπρεπε να τελειώσουν τον αγώνα με μια νίκη εκείνον τον ίδιο χρόνο — όχι επειδή είχαν κάποιον τίτλο, αλλά επειδή είχαν αποφασίσει πως η μπάλα ήταν δική τους όχι μόνο στα τελευταία λεπτά, αλλά κάθε φορά που ένα παιδί έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του χωρίς φόβο. Κι εσείς εδώ περιμένετε από έναν προπονητή να σας ξαναδώσει αυτό το συναίσθημα; Μα ο Μπάκιρ είχε τίτλο UEFA και κοίταξε τι έγινε — έφυγε επειδή εκείνοι στους πάγκους εκείνοι σταμάτησαν να πιστεύουν πως η μπάλα είναι δική της όταν όλοι γύρω τους μιλούσαν για αριθμούς. Την εποχή εκείνη, ο κόσμος σηκωνόταν στις κερκίδες όχι επειδή κάποιος έπαιζε όμορφα ποδόσφαιρο, αλλά επειδή εκείνοι στην κερκίδα είχαν ξοδέψει όλα τους τα λεφτά εκείνο το βράδυ, ενώ είχαν πέντε παιδιά στο σπίτι να ταΐσουν. Κι αυτοί έβγαιναν στις τρεις παρά τέταρτο το πρωί επειδή πίστευαν πως ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, εκείνοι έχουν το δικαίωμα να τραγουδούν επειδή εκείνοι είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της μπάλας. Τι σημαίνει λοιπόν σοβαρός προπονητής; Σημαίνει ότι όταν η ομάδα χάνει 2-0 στην 70', εκείνος δεν ψάχνει πώς να κρατήσει το αποτέλεσμα αλώβητο — ψάχνει πώς να βγάλει έναν ακόμη άνθρωπο στην επίθεση επειδή γνωρίζει πως ο χαρακτήρας κρίνεται εκεί, εκεί όπου οι υπόλοιποι βλέπουν αριθμό. Αλλά εσείς εδώ μιλάτε σα να πρόκειται να φέρουμε έναν πρίγκιπα από τη Μάντσεστερ που ξέρει από ξύλο επειδή πήρε ένα πτυχίο από βιβλιοθήκη — και μετά απορείτε που η ομάδα δεν ξέρει πώς να κρατήσει μια μπάλα στους τρεις τελευταίους αγώνες της σεζόν. Εγώ δεν λέω πως ο επόμενος προπονητής πρέπει να είναι λιγότερο οργανωμένος — λέω πως εκείνος πρέπει να δει πως η ομάδα έχει χαρακτήρα όταν ακόμη κι όταν χάνει ξέρει πως η μπάλα είναι δική της. Την εποχή που ο Μπάκιρ έκανε νούμερα πάνω στο tablet του, εκείνος ο παίκτης στην άμυνα σηκωνόταν τρεις φορές μέσα στο ημίχρονο επειδή δεν είχε πλέον λόγο να συνεχίσει — όχι επειδή κάποιος δεν του είχε μάθει tactics, αλλά επειδή εκείνος ένιωθε πως η μπάλα δεν ήταν δική του. Κι έτσι καταλήγουμε πάλι εκεί: ο χαρακτήρας δεν αγοράζεται με έναν τίτλο UEFA, δεν φτιάχνεται όταν κάποιος διαβάζει analysis πάνω στο tablet του. Φτιάχνεται όταν εκείνος ο άνθρωπος που έχει ξοδέψει το τελευταίο του χρήμα για εισιτήριο σηκώνεται όρθιος στις κερκίδες επειδή γνωρίζει πως ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, εκείνος έχει το δικαίωμα να τραγουδάει επειδή εκείνος είναι εκείνος που πραγματικά αγαπά αυτήν την ομάδα — όχι επειδή κάποιος άλλος τον ανάγκασε να το κάνει. Κι εσείς εδώ συνεχίζετε να μιλάτε σα να πρόκειται να φέρουμε έναν νέο τίτλο επειδή κάποιος άλλαξε πάγκο — ενώ η ψυχή του Άρη δεν αλλάζει επειδή κάποιος άλλαξε κόμιστρο. Την εποχή εκείνη που ο κόσμος σηκωνόταν στις κερκίδες επειδή πίστευε πως ακόμη κι όταν όλα είναι χαμένα, εκείνοι έχουν το δικαίωμα να τραγουδούν επειδή εκείνοι είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της μπάλας, εκείνοι εκείνοι έκαναν τον τίτλο — όχι επειδή κάποιος τους το επέβαλε, αλλά επειδή εκείνοι είχαν αποφασίσει πως ακόμη κι όταν χάνουν, η μπάλα είναι δική τους. Και μην μου πείτε πως αυτό δεν συμβαίνει πια επειδή σήμερα οι αριθμοί μιλούν — οι αριθμοί μιλούν όταν κάποιος αποφασίζει πως η μπάλα δεν είναι δική του. Όταν εκείνος ο άνθρωπος σηκώνεται στις τρεις παρά τέταρτο το πρωί επειδή εκείνος έχει αποφασίσει πως ακόμη κι όταν όλα είναι σκοτεινά, εκείνος συνεχίζει να λέει "δική μου η μπάλα".