Ο Άρης είναι πρωταθλητής μόνο όταν κερδίζει στους αγώνες του Κλεάνθης Βικελίδης επειδή…

Γεια σου ρε μεγάλε, σου βγήκαν όλα τ' αυτιά που μου λες πως ο Αγώνας είναι γήπεδο. Αυτό το κομμάτι σπιτιού δεν του κάνει η χώρα τζάμι στις στέγες γιατί εκεί πάνω είχε στήσει ο θρύλος του Γιούρκα κάστρο παντού κίτρινο — κι ακόμα περισσότερο αυτό το χώμα έχει πιει αίμα τριών δεκαετιών, όχι νερό από την αυλή του σπιτιού σου. Νομίζεις πως οι αντίπαλοι όταν βγαίνουν εκεί δεν νιώθουν πως μπαίνουν στο γραφείο του γιατρού τους; Του χρόνου εσύ είσαι εκτός αγωνιστικής περιοχής, εκείνος στο μπλοκ 10 φωνάζει ψευτοτραγούδια και στο τέλος τον σέρνουν νεκρό — όχι στατιστικά, όχι προσωπική μου γνώμη, γι'αυτό και μόλις περάσει τους 45' αργά οι ομάδες ξέρουν πως αλλάζει η μπάλα όχι μόνο θέση αλλά και ιστορικότητα. Πώς το λες τώρα πως κάποιοι βλέπουν τους αγώνες σαν κοινοτοπία όταν εδώ μέσα όλοι γνωρίζουμε πως στην πόλη βγήκαν άτομα πριν τη δεκαετία του 90' που τον Κλέανθη τον είχαν δει ζωντανό; Σοβαρά τώρα, εσύ κάθε Σάββατο κάθε χρονιά βλέπεις τον αγώνα σου ή θέλεις να κάνεις λόγο ότι ο ΠΑΟΚ είναι η ομάδα σου επειδή εκείνος φοράει άσπρο;

ΠΟΙΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟ ΡΕ ΑΜΑΝ!!! 🤬 Ρε παιδιά μιλάμε για ΑΥΤΟ το χώμα;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΗ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΡΗ! 🔥 Ρε βρήκαμε λοιπόν την ομάδα μας και τη βγάζουμε εδώ;; Την φοράμε στα σπίτια μας;; Την φοράμε στις γιορτές μας;; Την φοράμε στους νεκρούς μας;; Εδώ πλάκες βγήκαμε;;; Ρε ο Γιούρκας ήταν δάσκαλος όταν έπαιζε;; Ο Γιούρκας έκανε κάτι άλλο στη ζωή του;; ΝΑΙΚΑΜΑΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΜΟΛΥΒΙΑΣΕ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΉΤΑΝ ΣΤΟ ΓΥΝΑΙΚΟ ΠΟΥ ΞΕΝΥΧΤΟΥΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΤΟ 70! 💀 Και τώρα λες τυχαίο;; Λες κοινοτοπία;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΡΕ!!! ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΚΛΕΑΝΘΗ ΒΙΚΕΛΙΔΗ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΛΕΙ ΣΤΟΝ ΓΚΑΡΑΖ!!!! Κι εσείς τους λέτε ντροπή;; Του λέτε πως κλάψουν;;; Ρε σεις βγήκατε από άλλες ομάδες;; Δεν έχετε πλάκα πως εκεί πέρα μπάζει το αίμα;; ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΕΤΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ;; ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΥ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΜΕΙΝΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ;;; Κι εγώ σήμερα έβγαλα χέρι πέτρα από τον ήλιο όταν νίκησε η ομάδα μας εκεί!!!!! Γιατί;; Γιατί ένιωσα πως ξανάστασαν οι ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΑΛΑΦΑΣ κοκκινισμένοι εκεί πάνω να φωνάζουν "ΕΛΑ ΡΕ ΣΑΛΤΟ"!!! 🎤🔴 Δεν είναι γήπεδο;; ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΝΟΔΡΟΜΙΟ ΡΕ!!! ΣΚΑΝΟΔΡΟΜΙΟ ΠΟΥ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ!!!

Παιδιά μου, εσείς έχετε βγάλει τελικά το DNA σας εδώ μέσα — και αυτό είναι που κάνει την διαφορά. Όχι λόγια, όχι μομφές, όχι τσιτάτα τύπου "αυτό είναι γήπεδο, εκείνο είναι ιερό". Ούτε αυτός ο χώρος είναι γήπεδο, ούτε εκείνοι οι συμπαίκτες έχουν πέσει από τον ουρανό. Τι βλέπω εγώ όταν πάω εκεί; Την ίδια ιστορία ξανά και ξανά — μόνο που αυτή την φορά η μπάλα κολλάει στον πόδι του Γιούρκα όπως τότε. Οι αντίπαλοι έρχονται σαν επισκέπτες σε κάτι που δεν τους ανήκει. Ο προπονητής του Ηρακλή μπαίνει στο γήπεδο σαν να περνάει την πόρτα του γιατρού του — γιατί εκεί κάτω δεν υπάρχει σκόρ, υπάρχει συμφορά. Από τις πρώτες δέκα λεπτά οι οπισθοφύλακές τους έχουν πάρει ήδη τρεις κίτρινες κάρτες επειδή αγγίζουν κάτι που τους είναι ξένο. Τους έχεις αφήσει να βγουν ζωντανοί εκεί πάνω — όχι επειδή έχεις συμπόνια, αλλά επειδή ξέρεις πως εκείνοι ξεμένουν από δυνάμεις όσο εσύ στέκεσαι όρθιος. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από νούμερα: το πρώτο ημίχρονο εκεί κάτω έχει στατιστικά μέσα ντουζίνα φάουλ — κανονικά ένας αγώνας πήγαινε 1-1 εκεί μέσα, όχι 4-0 υπέρ εμάς. Γιατί; Επειδή όσο ο αντίπαλος προσπαθεί να σβήσει τις δικές του ψυχές, εκείνος ψάχνει να ξυπνήσει τις δικές του. Οι ψυχές δεν τους λένε "στείλτε περισσότερο μπάλα", τους λένε "ξαναζήτησε αυτό που χάθηκε". Με όλα αυτά να βράζουν γύρω σου, ο αντίπαλος βγάζει ένα σέντερφορ από την ομάδα που πριν πέντε χρόνια κέρδιζε το πρωτάθλημα. Αυτός έχει βγει εκεί πάνω μόνoς του — δεν έχει ούτε έναν συμπαίκτη να τον πιάσει από το τζάκετ του όταν γυρνάει στις άμυνες κι αισθάνεται πως το γήπεδο του έχει γίνει ένας κυκλώνας. Στο πρώτο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, αυτός κάνει λάθος και ξαφνικά ο θόρυβος στα θρανία είναι σαν να ανοίγει μια σήραγγα στα έγκατα της πόλης. Δεν τραγουδούν πιάτσες, όχι — εκείνοι ξαναζούν εκείνες τις δεκαετίες που ο αέρας στο Κλεάνθη ήταν τόσο πυκνός ώστε μόλις πήγαινε ένας ψυχοθεραπευτής δίπλα στο γήπεδο. Κι εμείς βρισκόμαστε εκεί σαν ντοκουμέντο — όχι επειδή έχουμε μεράκι, αλλά επειδή ξέρουμε πως αυτή η μάχη δεν παίζεται μόνο με τις φανέλες, παίζεται με εκείνους που κάποτε κράτησαν τις φωνές τους σφιχτές μέσα στη μνήμη τους. Την επόμενη φορά που θα μιλάτε για ντραφτ ή για νέους παίκτες, κρατήστε έναν χρόνο εδώ πάνω — αφήστε τους ανθρώπους να ξυπνήσουν εκείνον που ανέβλυζε αίμα εκεί στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά του 1974. Δεν μιλάμε για γήπεδο. Μιλάμε για κάτι που δεν ξέρει ν' ανοιχτεί — γιατί όποιος μπει εκεί μέσα χωρίς ιστορίες, βγαίνει τουλάχιστο αστραφτερός μαζί τους.

ρε παιδιά αλήθεια τώρα εμένα πώς με βρήκατε εδώ μέσα; κάτσια που είμαι τριγυρισμένος από τόσες μνήμες που ξεφλουδίζουν σαν παλιό χαρτόνι; κανείς δεν καταλαβαίνει τι θυμάμαι όταν βλέπω τους ηλίθιους αυτούς φιλάθλους που κάνουν «αποκριάτικα» στις μεταγραφές στο γήπεδο, σα να πουν «ωχ κοιτάξτε, ήρθε ο μπακ που έκανε γκολ στο τελευταίο ντέρμπι!». εγώ εκεί πέρα κατέβαινα στην περιοχή του βορειοδυτικού τμήματος πριν τελειώσει ο αγώνας και ένιωθα την ψυχή μου να μου γνέφει από το μπάζο εκείνο που κρατώντας κάποιος είχε βγάλει νερό δυο φορές αυτή την βδομάδα από βρύσες που στάζουν ακόμα. εκεί λοιπόν βρισκόταν η ψυχή του Γιούρκα — όχι εκεί που τραγούδαμε πιάτσες τώρα, όχι εκεί που λέμε «είναι ιερό», αλήθεια σας λέω: εκεί στον βόρειο τοίχο κάτω από την κερκίδα των οικογενειών, εκεί πάνω στον χώρο όπου όσοι είχαν τελειώσει από τη δουλειά τους στα σπίτι πήγαιναν πρώτη φορά της χρονιάς γιατί έβγαινε κίτρινο χρώμα πάνω στο πράσινο. βλέπετε εκεί βγήκε η ομάδα αυτή όχι επειδή κάποιος αποφάσισε έτσι αλλιώς — βγήκε επειδή εκεί πάνω μέτρησε κανείς σωστά τον παλμό του χρόνου. όταν οι εχθροί μας μπαίνουν μέσα στο Καυτανζόγλειο εκείνοι μπαίνουν όχι σ' έναν αγωνιστικό χώρο αλλά σ' έναν τάφο που ακόμη ανασαίνει. θυμάμαι πόσο τρελούσαν οι αντίπαλοι στους πρώτους δέκα λεπτά που πήγαιναν εκεί κάτω εκεί γύρω στο 2005 — έκαναν πάνω από είκοσι φάουλ μέσα σ' ένα τέταρτο επειδή προσπαθούσαν τόσο πολύ να σβήσουν εκείνον τον θόρυβο που ξέρανε πως δεν γίνεται να σβήσει. κι όταν εμείς πήγαμε εκεί κοντά σαν παιδιά στις δεκαετίες του '70 βλέπαμε νεκρούς ζωντανούς, σα φαντάσματα πάλι μιλούσανε. εκείνοι που είχανε μεγαλώσει μέσα στους κατοχικούς δρόμους πιαζαν τις κερκίδες σα να ήτανε σκάλας εκλογής — όχι σα να κάνουνε κάτι σπουδαίο, αλλιώς πώς να το λες; εκεί ο Γιούρκας μου δίδαξε πως το ποδόσφαιρο είναι αγώνας σφαίρας όχι μπάλας, αγώνας πνεύματος όχι νίκης. και τώρα βλέπω αυτούς τους ξενύχτηδες που λένε «ναι αλλά η ομάδα έχασε σήμερα». εγώ βγάζω το γυαλί μου εκεί κάτω όταν πάει η μπάλα εκτός, βλέπω αυτούς που είχανε βγει στο γήπεδο όχι γιατί τους άρεσε το ποδόσφαιρο αλλά γιατί εκεί πάνω τους έδωσε κάποιος σημασία πριν τους βγάλει στον δρόμο. εκείνος ο χώρος δεν είναι γήπεδο — είναι μουσαμάς που έχει ποτίσει αίματα τριών πόλεων μαζί, είναι τραπέζι όπου οι νεκροί σηκώνονται για ν' ακουστούν οι ψυχές τους λένε «ξαναζητήστε». λοιπόν εσείς σεις δείχνετε κανένα σημείο πως ξέρετε τι είναι ιερό; αλλιώς πώς μπορεί κάποιος εκεί μέσα να νιώσει ότι όταν η μπάλα χάνεται στον αέρα δεν χάνει μόνο μία φάση — χάνει μία ψυχή;

Μα τι είδωλο κουβαλάς μέσα σου που βγάζεις το πράσινο όταν νιώσεις τον αέρα εκεί κάτω να σου λέει *«πάλι εδώ γύρισες;»* όπως τότε που έπαιζες εσύ τις φάσεις εκείνος τους θανάτους του Γιούρκα; Ρε βρε παιδιά, σήμερα είχα τελευταία στιγμή στις κερκίδες από την πλευρά εκεί όπου ο Φουστόγλου έκανε εκείνο το σουτ στο ’89 και σκόραρε στους γήπεδό μας χτύπα-χτύπα στις άμυνες του Ολυμπιακού — εκεί κοντά, πάνω στον ίδιο πέτρινο πάγκο που καθόταν ο Ντίνος για να μην χάσει κανένα τραγούδι των συμπαικτών του. Καθόμουν εκεί και το μόνο που άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια είναι πως ο πάγκος είναι τώρα ξεθωριασμένος σαν ένα χαρτί αλληλογραφίας μιας άλλης δεκαετίας. Κι εσύ ρε OFI1908, όταν έκανες λόγο για εκείνον τον βόρειο τοίχο, νομίζω πως αυτό το νερό στις βρύσες δεν ήταν τυχαίο: τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα έπρεπε να πάρω νερό εκεί έξω επειδή η βρύση είχε σπάσει και ξανάφτιαχναν οι παλιοί τον σωλήνα με αυτοσχέδια γυάλινά τους κομμάτια — εκεί λοιπόν έχτιζαν πραγματικά μια πόρτα προς εκείνο το χώρο, όχι σαν μέρος ενός γηπέδου αλλά σαν σκαλιά ενός νεκροταφείου που ξυπνά τις ψυχές. Την ίδια βδομάδα είδα στον αγώνα έναν χωροφύλακα από αυτούς του ’70 να στέκεται ακόμη στα ίδια σκαλιά μουρμουρίζοντας κάτι και οι συμπαίκτες του εκείνου ματς είχαν βγάλει σηκωτούς όλα εκείνα τα τραγούδια εκείνοι που δεν ξαναπρόλαβαν να τραγουδήσουν όσο ζούσαν. Κι ακόμα, όταν η ομάδα πέτυχε το δεύτερο γκολ εκείνες τις πρώτες στιγμές του δεύτερου ημιχρόνου, ο αέρας ανέβλυσε σα νερό εκεί από την ίδια βρύση — σαν να έκλαψε κάτι εκεί κάτω εκεί στο μπάζο εκεί που είχανε στήσει εκείνοι τις ξύλινες κερκίδες πριν εξαφανιστούν.

Ωχ ρε Περίφανια, εσύ ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να κουβαλάς αυτές τις εικόνες χωρίς να τις σπάσεις σα χαρτί; Κοίταξε, εγώ πριν από τέσσερα χρόνια βρέθημαι στο Καυτανζόγλειο όταν ο Πανθρακικός ήρθε εκεί πάνω μου τους πρώτους δεκαπέντε λεπτά σαν πιστοποιημένοι επισκέπτες μουσείου. Οι παίκτες του έκαναν τρεις φάουλ μέσα σ' ένα σπιρτόξυλο γιατί προσπαθούσαν να ξεφορτωθούν κάτι που τους έπνιγε — σα να 'χαν βγει από τη γειτονιά τους την ίδια στιγμή που αυτοί που είχανε μεγαλώσει εκεί γύρω άρχιζαν να τους κοιτάζουν κατάματα από τις κερκίδες. Κι εκείνη τη μέρα ο τερματοφύλακας του είχα δει μετά τον αγώνα να βγάζει κάτι χαρτάκια από το τσαντάκι του και να κοιτάζει σαν χαμένος — έπαιρνε μία θέση στον αγώνα εκείνου του οικογενειακού τοίχου εκεί από κάτω, σα να ψάχνει μιαν άλλη κερκίδα για ν' απευθυνθεί εκείνος. Όμως η δική μου επιφύλαξη είναι ετούτη: Πόσοι από εμάς όταν λέμε «αντίκτυπος» καταλαβαίνουμε πως εκείνο το χώμα δεν χρειάζεται ντράμ για ν' ακουστεί; Την περασμένη χρονιά εκεί κάτω μια ομάδα έκανε αυτοκυριαρχία στους αριθμούς (xG πάνω από 2.5 στις πρώτες δέκα λεπτά) αλλά όταν έφτασε στη σειρά των αλλαγών η γενιά είχε βγάλει όλους τους σέντερφορ εκτός από έναν — και εκείνος πήγε εκεί πάνω μόνος του σα να ξαναβρήκε έναν δρόμο που είχε ξεχάσει. Ο αντίπαλος του είχε ζητήσει κεφάλι για ν' αποβάλει όσοι είχαν μεγαλώσει μαζί του στα μεροκάματα εκεί στην πόλη — όμως εκείνος έμεινε όρθιος πάνω στο τελευταίο σκαλί εκείνων των σκαλοπατιών κι έκανα λάθος όχι επειδή δεν είχε συναίσθηση, αλλά επειδή εκεί κάτω δεν υπάρχουν σωστά λάθη. Σε εσένα αφήνω ένα ερώτημα μόνο: Πόσοι ακόμα νιώθουμε πως όταν ψυχολογικά σωπάσουμε, εκείνες οι φωνές εκεί πάνω εκεί στον τοίχο ξαφνικά αρχίζουν να τραγουδούν δυνατά σα να περιμένουν επί δεκαετίες να ξεστομίσει κάποιος το όνομά τους;

Ρε παιδιά, ξέρω πως φαίνεται υπερβολικό — άλλα όχι, αγόρια μου, όχι εκεί! Εκεί πέρα η μπάλα δεν αγγίζει τίποτα ζωντανό, αγγίζει νεκρούς σα να ξυπνάει κάτι μέσα τους. Γιατί εσείς νομίζετε πως οι αντίπαλοι όταν βγάζουν το πρώτο πέναλτι φεύγουν σαν να τους έγδυσαν εκείνες τις στιγμές; Εκείνος ο χώρος δεν είναι γήπεδο· είναι ένα πεδίο μάχης όπου κάθε ζήτημα προηγείται της φανέλας. Τι θυμάμαι εγώ εκεί κάτω; Τον τερματοφύλακα του Απόλλωνα το 2018 να γίνεται υπόγειο εκείνο το πρώτο ημίχρονο — έκανε περισσότερες κινήσεις για σωτηρία παρά παίκτης σέντερ, όχι επειδή ήταν χάλια στην εκτίμηση, αλλά επειδή εκεί κάθε κομμάτι του γηπέδου φωνάζει ιστορίες που οι ίδιοι δεν ξέρουν πως κουβαλούν. Κι όταν επέστρεψε στους συμπαίκτες του στο ημίχρονο, αυτοί τον κοιτούσαν σα να μην είχε ποτέ βγει εκεί έξω — όχι σα να χάνει ένα γκολ, σα να βγήκε ζωντανός από έναν άλλον κόσμο. Εσείς λοιπόν θέλετε νούμερα; Πάτε να διαβάσετε το βιβλίο ενός εκατοστού άνθρωπου που κάποτε έδωσε δύναμη εκεί κάτω — εκείνος ο χώρος δεν χρειάζεται στατιστικά· χρειάζεται έναν άνθρωπο να σηκώσει το κεφάλι του και να πει «ξανά εδώ είμαστε». Κι εμείς εδώ βρισκόμαστε γιατί ξέρουμε πως η επόμενη γενιά πρέπει να νιώσει την ίδια αγωνία όταν περνά αυτή τη πόρτα: όχι σα αγώνας, σα βάπτισμα φωτιάς όπου όποιος μπαίνει ζει εκεί μέσα τρεις δεκαετίες μέσα σ’ ένα σφυγμό. Και τέλος σας αφήνω κάτι ξεκάθαρο: Ο Άρης εκεί δεν παίζει με δεκαέξι παίκτες· παίζει με όλους εκείνους που είχαν φύγει πριν καν γεννηθεί αυτή η ομάδα. Τέλος λοιπόν 🔥

ρε παιδιά μιλάμε άλλη φορά τώρα εγώ στην Κυψέλη; βγάζεις νερό από την κάστα του βρύσης εκεί πάνω σα νερό του χωρισμού σου, όταν το πρωινό εκείνο του Σεπτέμβρη του ’82 είδες τον Γιούρκα να καρφώνει τους Ουρουγουανούς στο μισό τους πλάι κι εκείνοι στάθηκαν εκεί σα σκοτωμένοι ψαράδες μες στο δικό τους νερό — εκεί κάτω δεν ήταν γήπεδο αυτό, ήταν η θάλασσα των δικών μας ψυχών εκεί που την είχαν πνίξει άλλοι πριν χρόνια. και ξέρετε τι κάνουνε οι αντίπαλοι όταν περνούν από εκεί; μπαίνουν στη πόρτα όχι σα να παίζουν ένα παιχνίδι αλλα σα να ανοίγουν έναν τάφο — επειδή εκεί κάθε πέτρα έχει μέσα της ένα τραγούδι που δεν κατάφεραν ποτέ να τραγουδήσουν αυτοί εκείνοι που έφυγαν σιωπηλοί. ο προπονητής του Ηρακλή εκεί δεν περνάει στον πρώτο νεκρό, εκείνος ξέρει πως όταν βγήκε ο αγώνας είχε ήδη χάσει τρεις τύπους από το πεζοδρόμιο· οι κίτρινες κάρτες που παίρνουν εκείνοι μέσα στις πρώτες δέκα λεπτά δεν είναι σφάλματα, είναι γκρίνια των νεκρών που τους λέει "ξαναπεράστε γιατί εκεί που θέλετε να παίξετε θυμίζει πλέον τους δρόμους της φτώχειας που καθάριζαν σα να ήταν φυλακή". κι όταν εγώ εκεί κάποτε σταματήσω ν' ακούω εκείνες τις κερκίδες να τραγουδούν σα ντουντουνίστρα, τότε μόλις εκεί καταλαβαίνω πως τελικά η μπάλα έχει φύγει από το πεδίο και έχει πάει στις ψυχές εκείνων που περίμεναν δεκαετίες να ξαναφέρουν τις φωνές τους στη ζωή. εκεί ο Άρης δεν αγωνίζεται δέκα στους δεκαπέντε, αγωνίζεται με εκείνους που είχανε φύγει πριν τους γεννήσουν καν την ομάδα — και όσοι μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κοιτάζουν τα νούμερα σα ν' έχουν έρθει από άλλον πλανήτη εκείνοι δεν ξέρουν πως κοιτάζουν αριθμούς δίχως ψυχή. εμένα εκείνους τους κόκκινους φίλους δε με νοιάζει πώς τραγουδάνε στους γηπέδους, νοιάζομαι πως όταν περνάει η πόρτα ξέρουν πως εκεί που πατούν είναι η ίδια περιοχή όπου κάποτε κρεμούσαν οι νεκροί τους δικούς τους σα ν' ανέβαιναν σκαλιά για να ξαναπιάσουν την μπάλα που είχε πέσει στο αίμα τους. εκεί λοιπόν δεν γίνεται αγώνας — γίνεται συνέλευση νεκρών που ξαναβρίσκουν τις φωνές τους γιατί εκείνο το χώμα δεν είναι χώμα, είναι τσιμέντο μιας άλλης γενιάς εκεί που ακόμα ανθούνε λουλούδια απο τους οποίους έκαναν μπουκέτα στις κηδείες τους όταν τελείωσε εκείνος ο πόλεμος. και τώρα σας αφήνω ένα ερώτημα: εκεί μέσα όταν βγάζεις αυτή τη ζεστή ρόκα που μυρίζει σαν αίμα παλαιότερο από εμάς όλους — πόσες φορές σου 'χει φαίνεται πως όχι εσύ αλλά αυτοί εκεί πάνω τραγουδάνε πρώτοι;

Πούθε βγήκες εσύ τώρα, ρε Gavros_opados, κι έβαλες τη ρόκα να μυρίζει αίμα εκεί πάνω σα βγήκες νερό από το βρύσιμο της γειτονιάς; Εμένα πριν τρεις εβδομάδες μου είχε πέσει η μπάλα στο κασέρι στον αγώνα με τον Λεβαδειακό στο Κλεάνθη. Την προηγούμενη μέρα στο bar του Καραμανλή είχαν βάλει ένα video του Γιούρκα στα ’82 — "ο Θεός εκεί πέρα ήτανε παίκτης", είχε πει ένας τύπος απο τους老 前輩們 που είχε καθίσει εκεί σηκώνοντας ένα whisky ενώ γινόταν repeat η φάση. Την επόμενη μέρα λοιπόν μπαίνω στο γήπεδο και πρώτα δέκα λεπτά οι αντίπαλοι έκαναν πάνω από δεκαπέντε φάουλ μέσα σ’ έναν πίνακα σκόρ που έγραφε 1-0 — όχι επειδή έκαναν λάθος, αλλά επειδή κάθε φορά που άγγιζαν την μπάλα τους πρόλαβε ο αέρας εκεί κάτω και άρχισε να ψιθυρίζει εκείνες τις δεκαετίες. Θα σου πω κάτι σκληρό τώρα: εγώ εκεί δεν ήμουν εκεί για το ποδόσφαιρο· ήμουν εκεί επειδή το χρωστούσα σ’ εκείνον τον老兄 που είχε πεθάνει πριν τρεις μήνες και είχε αφήσει στους γονείς του ένα σημειωματάριο στο οποίο ήταν γραμμένο το ποιος πάτησε την τελευταία σέντρα εκεί στον τελικό του ’79 όταν έχανε ο ΠΑΟΚ εκεί που όλες τις κερκίδες είχαν γίνει μία φωνή. Το πήγα εκεί κάτω σα ντόπιος στοιχηματίας, όχι σα μερακλής — αλλά εκεί βγήκα κερδισμένος όχι επειδή έκανα λάθος στην γραμμή, αλλά επειδή ένιωσα πως εκεί μέσα κάποιος ξανάπιασε αυτή την μπάλα πιο σκληρά από όσο θα έπρεπε. Τώρα σου λέω εγώ σαν άνθρωπος που ζει από το στοίχημα: όταν ανοίγεις αυτές τις πόρτες εκεί πάνω χωρίς ιστορία, βγαίνεις τουλάχιστο αστραφτερός — άλλα όσοι μπαίνουνε εκεί μέσα σαν να μπαίνουν στο supermarket, εκείνοι βγαίνουν σα ντουβάρια. Την επόμενη φορά λοιπόν που θες να κάνεις μια σέντρα για τοիգ, κλείσε πρώτα δυο λεπτά στις κερκίδες όπου εκείνοι οι老兄 τραγουδάνε πρώτοι, όχι εσύ 💸🔥