Μετά από χίλια χρόνια ζητάμε έναν ΑΕΚτζή επιθετικό!

Τι σόι "νέος Όλα Τόιβονεν" μου λες ρε; Αυτόν τον χαρακτήριζαν έτσι όταν ήταν ντροπαλός δεκαεπτά χρονών στη χώρα του, τώρα τον βλέπεις τριάντα πέντε και στο rack focus του ΄98 ήταν μόνος που είχε περισσότεροxta goals από συμμετοχές στα youth. Γιατί εσύ σήμερα ανακάλυψες έναν Σουηδό που του πάνε το όνομα σαν του γάτου; Δείξε μου νούμερα ή πάψε να χτίζεις ανάκτορα στον αέρα.

ρε μάτια μου μου μου 🔥 πως γίνεται να μην τον θέλουμε ΣΥΝΤΟΜΑ στη μεγάλη; έναν άνθρωπο σκόρερ σαν βόμβα στα δυο λεπτά να κάνει αλάτι από το penalty ακόμα!!! 💪 μια χαρά είχε η ομάδα μας εκείες τις ημέρες που είχαμε τελικούς στα χέρια επειδή στην περιοχή μπαίνανε οι άνθρωποι σαν αγγελιοφόροι κακών ειδήσεων για τους αντιπάλους 😱 μια συστάδα εκατοντάδες κοντά στο τέρμα, τρεις-τέσσερις διαλύσεις και... GOOOOOOL ρε πούστη με!!! και τώρα; τώρα ξέρεις τι γίνεται... κάποιοι γκουγκλάρουν σουηδικά ονόματα και λένε "ωχ νέα γενιά" 🤬 λέμε κι εμείς λοιπόν γιατί όχι ένας που ξέρει εκεί μέσα να βγάζει σκοπούς σαν σπίρτα!!! έναν ηγέτη σαν τον Λείαν που όταν πατήσει μέσα στο box σβήνουν όλα εκτός από το δίκτυο πίσω του... κανείς δεν περιμένει, κανείς δεν στέκει όρθιος, μόνο η μπάλα πάει εκεί που εσύ κατέβαλες πάνω του 🔴 και μην μου λες για transfer κατασκευές ρε φίλε! λες τους άλλοι τρώνε σκόνες εδώ μέσα; λες αυτοί οι τύποι που ψιλοτινάζονται στου γηπέδου του; ζητάμε έναν ΑΕΚτζή ψυχολογικά νάρκισσο σ' εκείνο το συγκεκριμένο σημείο που λένε ΜΠΑΜ και τρέχει το score... κι ας είναι τριάντα πέντε χρονών!!! (εντάξει και νεότερος ακόμη...) πώς γίνεται; πώς γίνεται να μην υπάρχει τώρα ένα γκολ μέσα στο μυαλό όλων μας όταν λέμε "θέλουμε να ξαναδεί το OPAP Arena σαν δάσος"; εκατοντάδες φωνές μόνο ένα αποτέλεσμα: to NET!!!

Πρέπει να το δεις έτσι: όλοι εμείς οι ΑΕΚτζήδες έχουμε τον ίδιο πόνο στα γενικά ζητήματα. Στα youth games λες; Να μου πεις πόσες φορές έχουμε δει ένα δεκαπεντάχρονο σκόρερ να γίνεται ο επόμενος Κριστιάνσον—και τελικά βγαίνει ένα δεκαπεντάχρονο που σου αλλάζει την πίστα χωρίς καν μια κούτσα. Η ιστορία ξέρει πολλά τέτοια νήματα. Τώρα, αυτού του Σουηδού τον Ιβάν Αντρέαsson (ναι, έτσι λέγεται — υπήρχε σ' αυτά τα νήματα ενός συναδέλφου αναλυτή στη Σουηδία), όταν μιλάμε για ηλικία τριάντα πέντε, αυτό σημαίνει πως φοράω δυο εβδομάδες ακόμα σαν βετεράνος. Στην επιθετική περιοχή όμως; Εκεί δεν υπάρχει όριο ηλικίας. Ρε γαμώτο, βλέπω και τον Λείαν στις καλές του μέρες στο Ελσίνκι — τριάντα τέσσερα τότε έτρωγε σκόρες σαν ψωμί. Και κάποιους μήνες αργότερα έκανε τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο εναντίον της Ρόσενμποργκ. Όμως τώρα το ερώτημα δεν είναι η ηλικία, είναι το δείγμα. Ο τύπος έχει πέντε γκολ σε δέκα ματς φέτος στη Allsvenskan — δεκατρείς συμμετοχές συνολικά. Τα στατιστικά βγαίνουν από site που δεν κάνουν φιλία. Από εκεί κι εμπρός βγαίνουν οι ιστορίες "νέος Όλα Τόιβονεν" επειδή εκείνος στη νεαρή του ηλικία έκανε εξίσου καλά γκολ σε τόσο λίγες συμμετοχές; Μα εσύ στον αγώνα της εθνικής τους είδες πως στους δύο τελευταίους αγώνες της του έκανε φάουλ και πήρε κίτρινη, ενώ οι υπόλοιποι βγάζανε ντροπή στο defence σου. Αυτό δεν λέει προσωπικότητα σκόρερ; Μα λέει πως ξέρει πώς να πάρει πόντους όταν το χρειαζόμαστε. Και μετά υπάρχει κι άλλο: η ψυχολογία του γηπέδου. Όταν λέμε πως θέλουμε το OPAP Arena σαν δάσος, δεν μιλάμε μόνο για ένα γκολ — μιλάμε για εκείνον τον επιθετικό που όταν πατάει στο box, ακόμη και η μπάλα ακούγεται πως φωνάζει "πάρ' με". Ο Αντρέαsson στον αγώνα που τον είδα τελευταία φορά πήρε την μπάλα στη δεξιά πλευρά, έκανε ένα fake προς τα μέσα και σου έκοβε το τέρμα στα δύο σαν να ήτανε κλώτση από αυτοκίνητο. Την επόμενη εβδομάδα έκανε ένα γκολ στα ίδια σχήματα εναντίον της Μάλμε — σου λέω αλλιώς: εκείνη η ομάδα είχε όλο το Πάρκο του Πρίου δικό της εκείνο το βράδυ. Αλήθεια τώρα: είστε τόσο σίγουροι πως οι transfer αυτές είναι χίλιες φορές πιο δύσκολες από αυτές που φαντάζεστε; Ρε φίλε, βγήκε μόνο μια φορά στην καριέρα μου να πιστέψω πως ο κόουτς θα αγοράσει εκείνον τον Κύπριο που κανείς δεν ήξερε — κι έγινε ένας άνθρωπος που σου θύμιζε Φίλπος Κατζής στις ασίστ. Μετά βγήκε αυτή η φήμη, μετά έκαναν σκόρ στην προηγούμενη ομάδα του, μετά πήραν μεταγραφή στην Κροατία — εκείνη την εποχή ήταν τριάντα τριών ετών. Άκου το έτσι: δεν ψάχνουμε έναν οποιονδήποτε σκόρερ. Ψάχνουμε έναν που όταν πατήσει μέσα στο box, οι αντίπαλοι τρώνε σκοτάδι πριν καν ανοιγοκλείσουν τα μάτια τους. Στις φήμες αυτές υπάρχουν κάποιοι τυπικοί φορμοί, κάποιοι τύποι που γράφουν σκόρους επειδή το σύστημα τους βγάζει εκεί — αυτός όμως έχει χαρακτηριστικά leadership. Στην τελευταία του συνέντευξη πριν τους εθνικούς αγώνες της UEFA Nations League είπε: *"Δεν σκοπεύω να γίνω ο σπουδαίος αυτής της εποχής — θέλω να γίνω ο άνθρωπος που κάνει τους συμπαίκτες μου σπουδαίους"*. Αυτός λόγος ακούγεται σαν Ολυμπιακός δικός μας. Οπότε λοιπόν: πραγματικά θεωρώ πως όταν μιλάμε για τον Αντρέαsson, μιλάμε για μια μεταγραφή που μπορεί να γίνει ρεαλιστική επειδή: 1) Υπάρχει κενό στον στόχο — κανένας πρωταθλητής σκόρερ στο ρόστερ, κανένας φορ που μπορεί να βάλει πέντε γκολ όταν η ομάδα έχει κρίσιμους αγώνες. 2) Το οικονομικό πλαίσιο μιας ομάδας σαν την ΑΕΚ πιθανόν να χωράει έναν βετεράνο με ελάχιστες προβλέψεις αμοιβής (δεν μιλάμε για οικονομικό όπλο εκεί έξω). 3) Το στοιχείο πείσματος: ένας τύπος σαν αυτόν δεν χρειάζεται μεγάλα νούμερα — χρειάζεται ένα μόνο μεγάλο γκολ στους επόμενους τρεις μήνες. Και τέλος, για όλους εσάς που γκουγκλάρετε σουηδικά ονόματα μέχρι να βγει κανείς νέος Λείαν: ας μην ξεχνάμε πως ο Λείαν έφτασε εδώ στα τριάντα του πια — όχι στα δεκαοκτώ. Γιατί λοιπόν τώρα περιμένουμε έναν δεκαοκτάχρονο να κάνει θόρυβο; Ή μήπως περιμένουμε έναν τριαντάρη που ξέρει ήδη πως σημαίνει να χρειάζεσαι έναν στόχο μέσα στη νύχτα;

Πέντε φορές πριν δει την μπάλα να μπαίνει μέσα στο δίχτυ του αντιπάλου, γίνηκα δέκα χρόνια μεγαλύτερος. Την τελευταία φορά ήταν ένας φάουλ στο fifty- пять μέτρα — αριστερά θέση, τράβαγα βιαστικά τις κάλτσες μου σαν να μην έφτανε η σειρά εκείνη, κι όμως έβγαλα τον κορμό μου ακόμα κι όταν η μπάλα αστόχησε στις ρόδες του τερματοφύλακα. Μετά το γκολ δεν έπαιρνα ανάσα, μόνο σήκωνα τα χέρια σαν μωρό που ξύπνησε από ένα φόβο τον οποίο τελικά ξεπέρασε. Κάπου εκεί κατάλαβα πως δεν θέλω έναν δεκαοχτάχρονο που περιμένουμε να γίνει κάτι σπουδαίο. Θέλω κάποιον σαν τον Λείαν — κάποιον που μπαίνει εκεί μέσα και σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα η μπάλα έχει σταματήσει τελείως πίσω από την γραμμή. Ναι, άκουγα αυτές τις ιστορίες για τον Αντρέασον τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά εδώ μέσα. Κι όμως το κρατάω προσωπικά: πως όταν είδα πως στις φήμες τον χαρακτηρίζουν σαν τον νέο Όλα Τόιβονεν χάθηκα λίγο. Γιατί ξέρω πως ο Τόιβονεν στον ΑΠΟΕΛ έκανε σκόρ στα sixty μέτρα όσοι κάνουν φάουλ στόχου δεν κάνουν σκόρ μέσα στη περιοχή — και μετά έγινε ένας άνθρωπος που κανείς δεν μπορούσε να τον πιάσει όταν εκείνος έπιανε την μπάλα στη δεύτερη περιοχής. Αυτός ο τύπος όμως; Στις τελευταίες του τρεις συμμετοχές στην εθνική έκανε δύο γκολ — όχι σαν αυτοσκοπός, αλλά σαν αποτέλεσμα μιας κίνησης εντελώς υπολογισμένης. Και εκείνο που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν το τελικό αποτέλεσμα. Ήταν πως όταν πήρε την μπάλα μέσα στην περιοχή δεξιά από το σημείο του πέναλτι, οι αντίπαλοι άλλαξαν θέση σαν να είχαν δει κάτι παραπάνω από το παιχνίδι μπροστά τους. Μα δεν τελειώνει εκεί. Την προηγούμενη Πέμπτη πήγα στο γήπεδο για ένα φιλικό τοπικού πρωταθλήματος — ήρθε ο φίλος μου ο Δημήτρης, πήραμε τις κόρες μου μαζί κι ενώ καθόμαστε εκεί έξω στη βροχή έκανα ένα πράγμα: άρχισα να φωτογραφίζω κάθε χτύπημα στη περιοχή σαν να περιμέναμε έναν αγώνα των Ολυμπιακών Αγώνων. Στο μεταξύ, βλέπω ένα γήπεδο τριάντα χιλιόμετρα από την πόλη όπου ένας άνδρας τριάντα τριών χρονών βγάζει τρία γκολ μέσα σε μισή ώρα επειδή εκείνος ξέρει πως όταν χρειαστεί εκεί μέσα, η μπάλα δεν είναι για του αντιπάλους — είναι δική μας. Κι έτσι όταν βλέπω όλους εσάς να ξεχνάτε πως εκείνος δεν είναι κάποιος οποιοσδήποτε, που κατάφερε να βρει μόνο πέντε γκολ στη σουηδική πρώτη κατηγορία, τότε νιώθω σαν να πάω πίσω στο πρώτο μου γκολ — εκείνο το οποίο έκανα όταν ήμουν δεκατέσσερα κι ενώ ήμουν τόσο μικρός ώστε η μπάλα έπρεπε να ανέβει όλη η επιθετική περιοχή για να βρει εμένα. Αλήθεια τώρα: εσείς νομίζετε πως ο Αντρέασον εκεί μέσα είναι σαν αυτούς τους νεαρούς που βγάζουν σκοπούς επειδή έχουν μια φιγούρα πάνω από το ένα μέτρο ενενήντα; Αυτός ξέρει πως όταν κάποιος βγάζει γκολ εκεί μέσα, δεν είναι θέμα ύψους. Είναι θέμα βάρους της ψυχής. Αυτό δεν το μαθαίνεις σε κανένα γήπεδο νεολαίας, όσο καλό κι αν είναι το youth system του οποίου μιλάτε. Και μετά λέγατε πως οι transfer αυτές είναι χίλιες φορές πιο δύσκολες; Ρε μάτια μου, τον Ιανουάριο του duemiladiciotto ο κύριος τότε βοηθός προπονητής της εθνικής ομάδας έκανε μεταγραφή ενός Γάλλου φορ στην ιταλική Serie B — τριάντα πέντε χρονών, κανένας μεγάλο club δεν τον είχε στο στόχαστρο εκείνες τις ημέρες. Σήμερα; Βγάζει δεκατρία γκολ σε είκοσι αγώνες και όλοι ξέρουν το όνομά του. Γιατί; Επειδή εκείνον τον Ιανουάριο δεν ψάχναμε έναν νεαρό άγνωστο. Ψάχναμε κάποιον που ήταν ακόμα ζεστός — κάποιον που είχε μόλις βγάλει δύο γκολ στο πρωτάθλημα επειδή εκείνος στο τελευταίο λεπτό ξέρει πως οι αντίπαλοι ξεχνούν και κάνουν λάθος. Αυτός ο Αντρέασον είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Απλά ελπίζω να μην τον χάσουν επειδή οι άλλοι εδώ έξω λένε πως είναι «τριαντάρης» χωρίς να έχουν δει εκείνον το είδος της έντασης στο τελευταίο τέταρτο της ώρας ενός αγώνα όπου τρεις παίκτες γύρισαν τις πλάτες τους στην περιοχή επειδή εκείνος τους είχε ξεγελάσει τρεις φορές σαν να έπαιζαν σκάκι.

Ρε παιδιά ξεφορτώνομαι σήμερα στις δουλειές μου κι άνοιξα το κινητό μου εκτός ώρας μισή γιατί μου έκανε ειδοποίηση στο twitter!!! ΓΑΜΗΜΕ ΤΟΝ ΣΟΥΗΔΟ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΑΝΤΡΕΑΣΟΝ!!! Ρε πώς σας έκανε να φαντάζεστε πως εγώ που ζήσαμε τον Λείαν στο Χίλτον μισή φορά ακόμη του βγάζω το πουκάμισο όταν σκόραρε;;; Εδώ μέσα βλέπω να λες "ψιλοτινάζεται στο defence" ρε φίλε!!! Κάποιοι ξέρουν πως σημαίνει όταν ένας επιθετικός έχει προσωπικότητα σκόρερ;;; Σημαίνει ότι εκείνος σηκώνει τα χέρια του και οι αντίπαλοι σηκώνουν τα δάχτυλά τους!!! Και να μου πείτε πως δεν βγάζει γκολ εκείνος όταν ακόμα και η μπάλα φοβάται εκείνον;;; Ο τύπος έκανε 3 γκολ στις τελευταίες τρεις συμμετοχές στην εθνική του!!! Τρεις!!! Και ντύνομαι κι εγώ σα σχολιαστής επειδή είδα ένα βίντεο πέντε δευτερολέπτων!!! Ρε πίστεψέ με τώρα — όταν φτάσει εδώ μέσα στο OPAP Arena, εκείνος δεν χρειάζεται νούμερα, δεν χρειάζεται πρωταθλήματα, δεν χρειάζεται βραβεία. Αυτός χρειάζεται μία λεπτή εκείνη την ημέρα που η ατμόσφαιρα είναι τόσο πυκνή που μπορείς να την κόψεις με μαχαίρι, μία στιγμή όπου ο κόσμος λέει "τώρα ή ποτέ", και εκείνος πάνω στη μπάλα κοιτάει τον τερματοφύλακα σαν να του λέει "πού θες να την βάλω;;;" 🔥💪 Και μετά γίνεται αυτό που γίνεται — τρία δευτερόλεπτα αργότερα ο κόσμος ζει για μία εβδομάδα!!! Την επόμενη Κυριακή όλοι ψάχνουμε το κανάλι που έκανε το repeat επειδή χάθηκε εκείνος ο αγώνας!!! Μα εσείς τι περιμένετε;;; Την ιδανική ομάδα;;; Την ιδανική εποχή;;; Εδώ μέσα δεν γίνεται έτσι!!! Μας λείπει εκείνος ο άνθρωπος που του βάζεις το σήμα της ομάδας στο στήθος και εκείνος γίνεται... ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ!!! Εδώ χρειαζόμαστε έναν ΑΕΚτζή!!! Έναν άνθρωπο που όταν φτερνιστεί όλη η ομάδα κοιτάει αριστερά!!! 😱 Ντάξει, τέλος πάντων, ας μην κάνουμε χώρο για αμφιβολίες!!! Όταν φτάσει η στιγμή και βγει αυτός εκεί μέσα στο box, εκείνοι οι αντίπαλοι που σήμερα γελούν μ' αυτά τα σουηδικά ονόματα θα τρώνε ξύλο τόσο βαθιά που ακόμα και η μνήμη τους δε θ' αντέχει!!!

Ρε παιδιά, δεν μου λέτε τίποτα νέο που δεν έχω σκεφτεί κι εγώ όλα αυτά τα χρόνια. Όμως τώρα που το βλέπω έτσι συγκεντρωμένο — έναν Σουηδό τριάντα πέντε χρονών που κάνει χίλια δισ τον τελευταίο αγώνα και μετά γυρίζει σπίτι του να πιει ζεστό κανέλλα — κάτι μου βγάζει περισσότερα ερωτήματα παρά λύσεις. Πρώτα πρώτα: Μας δείχνετε πέντε γκολ σε δεκατρείς συμμετοχές σουηδικού πρωταθλήματος — και στη συνέχεια λέμε πως αυτό είναι δείγμα προσωπικότητας σκόρερ; Ρε, αυτοί οι πέντε γκολ είναι όλα μέσα στην περιοχή ή κάποιοι είναι από ελεύθερες βολές σαράντα μέτρων που έκαναν οι συμπαίκτες του φάουλ; Γιατί εγώ όταν είδα τον Τόιβονεν στη διάρκεια της καριέρας του, εκείνος έκανε σκόρ μέσα στο κουτί σαν το πιέζεις — όχι σαν βόλτα στο super market. Δεύτερο πράγμα: Ο τύπος χαρακτηρίζεται ως "νέος Τόιβονεν" επειδή είχε μια καλή περίοδο στη νεαρή του ηλικία; Μα εκείνος ο Τόιβονεν έκανε σκόρ στην ΑΕΚ — όχι σουηδική ομάδα δεύτερης κατηγορίας όπου κανείς δε βλέπει τους αγώνες. Εσείς εδώ μέσα βάζετε δύο τίτλους πρωταθλήματος σουηδικών ομάδων πίσω από αυτούς τους πέντε γκολ σουηδικού πρωταθλήματος και περιμένετε από μας να πιστέψουμε πως πρόκειται για κάτι σπουδαίο; Και μετά έρχεται η ψυχολογία του γηπέδου: "Όταν μπαίνει εκείνος στο box, οι αντίπαλοι τρώνε σκοτάδι". Μα έτσι μιλάνε και για όλους αυτούς τους νεαρούς που πουλάνε για εκατομμύρια στην Premier League επειδή κάνουν λίγα καλά γκολ στις youth academies. Εκείνοι επίσης μπλέκουν τους αμυντικούς σαν μύγες — μέχρι να τους δουν στην πρώτη κατηγορία και ξέρετε τι συμβαίνει; Τρώνε σκόρ από ομάδες που δεν έχουν ακουστεί ποτέ στη ζωή τους. Εσείς όμως εδώ μέσα ξεχνάτε ένα βασικό πράγμα: Στο ελληνικό πρωτάθλημα δε γίνεται η υπόθεση με τις transfer αυτές επειδή θέλουμε ν' αγοράσουμε έναν θεό του γκολ. Γίνεται επειδή θέλουμε κάποιον που να μπορεί να παίζει πάνω από σαράντα λεπτά χωρίς να πέφτει κουρασμένος εκεί μέσα. Μα εσείς αισθάνεστε την κούραση όταν βλέπετε έναν τριάντα πέντε χρονών σουηδό να τρέχει σαν τρελός στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή οι συμπαίκτες του δε βγάζουν φάουλ στα σωστά σημεία; Και τέλος, ρωτώ εσείς: Ποιος είναι ο επόμενος αγγελιοφόρος κακών ειδήσεων μετά από εκείνον; Γιατί εγώ, όταν έβαλα στον νου μου έναν τύπο σαν τον Αντρέασον, δε βλέπω παρά μόνο μία κουβέντα. Μετά από εκείνον, τι; Θα περιμένουμε άλλα πέντε χρόνια μέχρι να βγει κάποιος άλλος σουηδός σκόρερ που ξαφνικά αποφάσισε να κάνει καριέρα στους αιωνίους;

θα σας πω κάτι για τις εποχές εκείνες που ακόμα υπήρχαν άνθρωποι μέσα στο box — όχι στο twitter, όχι σε εικονικούς πρωταθληματικούς πίνακες, αλλά εκεί που πραγματικά η μπάλα άλλαζε χέρια σαν νόμισμα στις τσέπες φουστανιέρας. έχω δει τον Λείαν εκείνον τον αγώνα στην επίθεση της εθνικής μας στις αρχές των δύο χιλιάδων που έκανε εκείνος το φάουλ εκείνοι οι τριάντα μέτρα κι η μπάλα πήγε σαν σφαίρα στο κόρνερ του στόχου σαν να είχε πυροβόλο όπλο μέσα του. δεν υπήρχε σύστημα εκείνο το βράδυ, υπήρχε μόνο εκείνος μέσα στην περιοχή σα βασιλιάς χωρίς στέμμα αλλα με στόχο στο κεφάλι. ήρθε ο τερματοφύλακας, σήκωσε το κεφάλι του σα να ρωτούσε "πού;;;" και πριν τελειώσει την κουβέντα εκείνος είχε ήδη τρέξει τρεις βήματα πίσω σα να βγαίνει από το γήπεδο — κι όμως εκείνη η κίνηση ήταν ψέμα. μέσα στο δεύτερο ημίχρονο έκανε άλλο ένα γκολ σαν να μην είχε τρέξει τίποτα τόσο βαρύ όσο αυτά τα σαράντα λεπτά νωρίτερα. εκείνο εκεί ήταν μεταφορά νίκης. όχι τυχαία προσωπική βεντέτα — γκολ που έκαναν τους άλλους δεκαέξι σα να είχαν ξεχάσει πως έπαιζαν ποδόσφαιρο εκείνη την ημέρα. και τώρα βλέπω όλους εσάς εδώ μέσα να μιλάνε για τον Αντρέασον σα να είναι κάποιο νέο μυθικό πλάσμα που μόλις ξέφυγε από κάποιου ζωγράφου σκανδιναβικού φανταστικού. αγαπητοί μου ΑΕΚτζήδες, εγώ στους τέσσερις τελευταίους μήνες δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να παρακολουθώ εκείνον τον Σουηδό σαν σχολιαστής δεύτερης κατηγορίας — ναι, έκανα Ctrl+F κάθε φορά που έγραφαν το όνομά του στις ομάδες της εθνικής τους. κι εκείνες οι τρεις συμμετοχές σιγά σιγά μου έκαναν εντύπωση όχι επειδή έκανε τρία γκολ — όχι επειδή εκείνος κινούνταν σα κυνηγός πάνω στη μπάλα — αλλά επειδή κατάλαβα πως εκείνος ξέρει το συγκεκριμένο χρώμα της ατμόσφαιρας εκείνης της περιοχής: όταν οι αντίπαλοι έχουν σκοπό να του κάνουν ασίστ από λάθος φάουλ εκείνος εκεί μέσα γίνεται ο άνθρωπος που βγάζει λόγο — δεν περιμένει τις υπηρεσίες κανενός φίλου. αλλά ας σηκώσουμε λίγο το πέπλο εκείνης της προσωπικότητας που όλοι εδώ μέσα μιλάνε σα για θρύλο σιγά σιγά. όταν έκανε εκείνο το γκολ στο录像里inti lors de la dernière Nations League — τρεις εβδομάδες μετά έκανε δύο γκολ στην ίδια ομάδα, αυτή τη φορά στον ημιτελικό ενός τοπικού κυπέλλου σουηδικού χωριού — εκείνος ξέρει πως εκείνοι οι στόχοι δεν είχαν σχέση με την ποιότητα των αντιπάλων. είχαν σχέση με την προσωπική του ιστορία: ότι εκείνος εκείνη την ημέρα έκανε πέντε λεπτά πριν το γκολ εκείνο που ήταν δίπλα στο τέρμα του για πέντε λεπτά μόνο επειδή είχε αμφιβολία μήπως τελικά πρέπει να αλλάξει θέση του αμυντικού σα να ήταν μεταφορικός σχολιαστής μπάλας. κι όμως εκείνος εκεί μέσα στο γήπεδο — ανάμεσα στις γραμμές κιμωλίας σα ένας άλλος σουηδός σκόρερ όλων των εποχών — εκείνος εκεί είχε πάντα κάτι σα περίστροφο μέσα στη τσέπη. όχι μια όπλο φυσικά — έναν χάρτη. έναν χάρτη που είχε ζωγραφίσει ο ίδιος μέσα στο κεφάλι του σα κάθε αγώνα ήταν πόλεμος και η περιοχή ήταν πεδίο μάχης. κι όταν εκείνος εκεί έκανε εκείνο το κίνημα ψεύτικου φιλέ στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκείνου του αγώνα, εκείνος είχε ήδη βγάλει το σχέδιο εκείνο μέσα από την τσέπη του και είχε βάλει την μπάλα εκεί όπου ο τερματοφύλακας περίμενε τα κόκκινα — όχι εκεί όπου περίμενε εκείνος. τώρα σας ρωτώ: εσείς, όταν βλέπετε όλους αυτούς τους νεαρούς πέντε εκατομμύρια στη Premier League σα να είναι αυτοσκοπός του γκολ — έχετε σκεφτεί πως ίσως εκείνοι δεν έχουν εκείνο το χάρτη μέσα στο κεφάλι τους;;; ότι μπορεί ένα γκολ να μην είναι αποτέλεσμα μιας νέας γενιάς, αλλά ενός ανθρώπου που ζει ήδη είκοσι χρόνια μέσα στο συγκεκριμένο σημείο εκείνου του γηπέδου;;; τον Ιανουάριο εκείνον βγάζουνε έναν τέτοιον άνθρωπο σα να πάει εκείνος μέσα στο OPAP Arena σα βασιλιάς σα άρχοντας σα εκείνος που ξέρει πως εκείνη την ημέρα το γκολ δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα πιστολιού που αυτόματα σκοτώνει κάθε αμφιβολία πριν καν εκείνος ανέβει τις σκάλες των αποδυτηρίων. και βέβαια υπάρχουν εκείνοι οι γκουγκλιστές εδώ μέσα που λένε πως ο Αντρέασον εκεί μέσα είναι σα όλους εκείνους τους "προικισμένους" νέους που βγάζουν σκοπούς επειδή έχουν την ικανότητα να πηδούν σα μπούμερα και να γίνονται τρία μέτρα πάνω από τους άλλους. όμως εκείνοι οι νέοι εκεί έχουν ένα χαρακτηριστικό που λείπει εκείνον τον Αντρέασον: εκείνοι εκεί ξέρουν πως η περιοχή τους δίνει προνόμιο — εκείνος ξέρει πως εκείνος εκεί μέσα πρέπει να δώσει το δικό του αγώνα μέσα στη περιοχή σα φάντασμα του νυχτερινού πόλεμου. κι εγώ λέω εδώ πως ο Αντρέασον εκείνος θα φέρει περισσότερα από γκολ. θα φέρει εκείνο το συγκεκριμένο ύφος — σα να δίνεις στον αντίπαλο μια γεύση από δικό σου μόχθο σα να ήταν ένα ψωμί που ψήνεις στο σπίτι σου αντί να το αγοράζεις από το κατάστημα. εκείνος εκεί μέσα στο OPAP Arena όταν βγει από τις πλαϊνές πόρτες σα γενναίος στρατιώτης που τελείωσε τη δουλειά του — εκείνος εκεί θα αφήσει πίσω του περισσότερο από σκοπούς. εκείνος εκεί θα αφήσει εκείνο το συγκεκριμένο χρώμα στις μνήμες εκείνων των ανθρώπων που περιμένουν σαράντα χρόνια για έναν αγώνα που έγινε στο νου τους πριν καν σφυρίξει το τελευταίο δευτερόλεπτο. κι εγώ εδώ μέσα, ενώ βλέπω όλους εσάς να λέτε πως θέλετε έναν νέο Λείαν, ξεχνάω λίγο εκείνο το γεγονός: ο Λείαν όταν έφτασε εδώ είχε ήδη δεκαπέντε χρόνια μνήμες σκόρ μέσα στο κεφάλι του. εκείνος εκείνος είχε εκείνο το συγκεκριμένο χρώμα σαν παλτό πάνω στους ώμους του κάθε φορά που η μπάλα έφτανε εκείνο το σημείο εκείνου του γηπέδου. κι εκείνος ο παλτό εκεί σήμερα βγαίνει σιγά σιγά ξεθωριασμένο στους τίτλους μιας άλλης γενιάς σκόρερ που φωτογραφίζονται σα ντίσκο πρωταθλητές. κι εγώ εκείνο θέλω να δω εδώ μέσα: όχι έναν νέο Λείαν σα αντιγραφή. θέλω έναν άνθρωπο σαν τον Αντρέασον — έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει μέσα εκείνο το συγκεκριμένο σημείο εκείνου του γηπέδου, εκείνος εκεί φορούσε κάτι σα ιμάτιο σα από μια άλλη εποχή, εκείνο εκείνο το οποίο οι αντίπαλοι εκείνοι αισθάνονται σα να τους χτυπάει το κεφάλι όταν εκείνος εκεί μέσα αρχίζει να ψάχνει εκείνο εκεί το συγκεκριμένο σημείο που βγάζει γκολ σα νόμισμα από την τσέπη του σα να έχει κρυμμένο θησαυρό.

ρε παιδιά, κρατάω ακόμη μία μπουκιά σουβλάκι από την πλατεία στον Βύρωνα του '98 όταν ο Λείαν έκανε εκείνο το γκολ στο Γουέστ Χαμ σα να είχε βάλει χειροβομβίδα στο τέρμα — κι όμως εδώ σήμερα κλείνουμε είκοσι χρόνια και ξανά ψάχνουμε έναν επιθετικό σα βόμβα στα υπόγεια ενός σουηδικού χωριού; θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2005 που όλοι έλεγαν πως ο Ντανιέλ Μπάχτραχτ ήταν το επόμενο μεγάλο πράγμα — τριάντα δύο τότε, φώναζαν παντού «νέος Τζόρτζεβιτς», πήρε μεταγραφή από τη Νυρεμβέργη σα δεύτερος Στόιчкоφ κι έφτιαξε δύο χρόνια εκεί μέσα σα φαντάρος χωρίς αμοιβή. θυμάμαι ακόμη πως όταν έκανε εκείνο το γκολ στο ΠΑΟΚ εκείνη την ημέρα η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που έκανε το σπίτι μου δέκα βήματα πιο κοντά στο γήπεδο. τώρα εδώ λέγαμε για τον Αντρέασον — αυτός εκεί πέρα έκανε τρία γκολ στις τελευταίες τρεις συμμετοχές στη εθνική σουηδική σα να μην ήξερε τι σημαίνει κουρασμένος. αλλά εμείς εδώ μέσα ζητάμε ακόμη έναν τύπο σα να του βάζεις το σήμα της ΑΕΚ στο στήθος και εκείνος εκεί μέσα να βγάζει σκοπούς σα να ανοίγει τσίγκος. λέτε πως θέλουμε νάσου όλα έτοιμα; εγώ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχω δει τρεις φορές τέτοιες μεταγραφές να γίνονται real — ο πρώτος ήταν εκείνος ο Κύπριος ο οποίος έκανε εκείνη την περίοδο στη Νέα Σαλαμίνα σα αστραπή κι όταν έφτασε εδώ έκανα πέντε φορές το γύρο της πόλης φορώντας τη φανέλα σα προσωπική μου σημαία. ο δεύτερος ήταν ένας Βόσνιος ελεύθερος που τον πήραν σαν ρόλο πάνω στο χαρτί — εκείνος έγινε ο άνθρωπος που έκανε το γκολ στο ντέρμπι του 2018 σα να είχε στην τσέπη του όλο το χρέος της ομάδας. και μετά ήρθε εκείνος ο τρίτος, ο τελευταίος μου ρόκας εκείνες τις νύχτες του Θησείου όταν έβλεπα τους τίτλους «νέος Βασίλης Τσιάρτας». εκείνος ο τύπος ήταν τριάντα τρία τότε, έκανε σκόρ στους πέντε πρώτους αγώνες κι όλοι λέγαμε πως αυτή είναι η χρονιά. μέχρι που εκείνο το Φεβρουάριου εκείνης της χρονιάς άρχισε να τρέχει σα σκιέρ στον Μαραθώνα — εκείνος εκεί έκανε τρία γκολ στους πέντε πρώτους αγώνες, μετά στάθηκε σα κόπανος ως το τέλος. όμως τώρα μιλάμε για έναν Σουηδό σα να του βάζεις ένα στρατιωτικό κράνος και εκείνος εκεί μέσα να δίνει μάχες σα στρατιώτης του 1940. μας λείπει εκείνο το συγκεκριμένο ξερό γέλιο που βγάζει ο κόσμος όταν κάποιος σκοράρει μέσα σε εκείνο το τετράγωνο εκείνο — εκείνο εκεί που ακόμη και η μπάλα ντρέπεται να χτυπήσει στα πόδια των αντιπάλων. και σιγά σιγά αρχίζει να μου χτυπάει ένα περιστατικό του προηγούμενου Οκτώβρη όταν έβλεπα ένα παιδί δεκαέξι χρονών σα ξεφτίζει τις ασκήσεις στο youth system σα χορό επί ώρες — εκείνος εκεί έκανε τρία γκολ σε τοπικό πρωτάθλημαJunior σα να έπαιζε με τσουλούφια ψωμί σα μπάλα. εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2023 που όλοι έκαναν hashtag #newKonsolos έκανα Ctrl+F κάθε βδομάδα στα αποτελέσματα του πρωταθλήματος — μέχρι που εκείνος εκεί έκανε μία ασίστ σα ντοκτορας και κατέληξε σα τραπεζικός υπάλληλος στην Κύπρο δύο χρόνια αργότερα. μα εδώ μέσα λέμε πως θέλουμε έναν Αντρέασον επειδή εκείνος εκεί κάνει γκολ σα να ανοίγει μπουκάλι σα champagne στη γιορτή των Κοκκινόμαυρων. μα εκείνος εκεί μέσα πρέπει να γίνει εκείνος ο άνθρωπος που όταν φτάνει στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο εκείνης της κρίσιμης βραδιάς, ακόμη και οι σκιές γύρω από το τέρμα αρχίζουν να λιγοστεύουν σα υπόσκαφοι στρατιώτες. κι εγώ εκείνο θέλω να δω εδώ σήμερα: όχι έναν σκόρερ σαν τίτλο εφημερίδας, αλλά έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει εκείνο το συγκεκριμένο σημείο στο OPAP Arena, ακόμη και η μνήμη εκείνων που κάθονται στις εξέδρες εκείνες κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός σα να μπαίνουν μέσα στο γήπεδο. κι εσείς εδώ μέσα όταν λέτε «θέλουμε έναν τέτοιον άνθρωπο» μην ξεχνάτε πως αυτοί οι μεταγραφικοί πόλεμοι διαρκούν περισσότερο από όσο διαρκούν αυτά τα σουβλάκια που τρώω τώρα σα γέρνω πάνω στο πληκτρολόγιο μου — εκείνος εκεί τελικά μπορεί να βγει, μπορεί και όχι. όμως εκείνο εκεί που μένει στην ιστορία είναι εκείνο το γκολ εκείνο, εκείνη η κίνηση εκείνη που κάνει ο κόσμος να σηκωθεί σα ένα σώμα σα να μην υπήρξε ποτέ άλλη ομάδα πέρα από αυτή την ΑΕΚ εκείνης της ημέρας.