Ο μέχρι θανάτου σύλλογος δεν αφήνει κανένα αδιάφορο: Παίζει τελικά να ήταν πιο σπουδαίοι…

Αλήθεια ρε παιδιά, πότε γίναμε τόσο εύκολα μουμιοί; Αυτά που λες ο Ερυθρόλευκος αγανάκτησε όπως εκείνος ο κόκκινος χαρτοπόλεμος στην πλατεία Μακεδονίας — τότε που η ιστορία δεν γραφόταν σε pixel αλλά στις καρδιές μας. Οι Παπαϊωάννουδες κι οι Μενεγακηςδες έφυγαν σωστά, το ξέρουμε — αλλά όχι επειδή έγιναν σύμβολα μιας άλλης εποχής, παρά γιατί έπρεπε να φύγουν όταν το σύλλογο έγινε θέαμα στο περιθώριο. Ο κόσμος νομίζει ότι εκείνοι είχαν όλες τις πανοπλίες, ενώ στην πραγματικότητα κουβαλούσαν μόνο την ψευδαίσθηση πως η ομάδα ήταν ακόμα μαζί τους. Εσείς θυμάστε τον τρόπο που η ΑΕΚ επέστρεφε πάντα σαν φάντασμα στη ζωή μας; Σαν εκείνο το βράδυ του 94 που πήραν το πρωτάθλημα μέσα στο αίμα της συνοικίας σου; Εκείνοι οι θρύλοι δεν έγιναν μεγαλύτεροι επειδή ήταν αθάνατοι — έγιναν μεγαλύτεροι επειδή η ομάδα εκείνη ήταν ακόμα ζωντανή μέσα τους. Σήμερα, πόσοι αντέχουν να δουν έναν αγώνα χωρίς να κάνουν zoom στο κινητό τους σαν να παρακολουθούν μια σειρά Netflix; Και τώρα που μας φέρνεις τους δεκαετιών όρους αυτούς των εφήβων του 94 — λες ότι αυτοί έκαναν παρέα με τους θανάτους των ιδεών; Τι ιδέες ρε;; Ο θρίαμβος του 94 ήταν τόσο γνήσιος όσο ένας χυμός πορτοκαλιού στο πρωινό σου: όχι στριμωμένος, όχι ψεύτικος, απαλλαγμένος από όλες τις συνταγές των coaching staffs που νομίζουν πως η πορεία προς την κορυφή γράφεται μόνο στη στρατηγική. Οι σημερινοί όχι μόνο δεν φτάνουν στη μνήμη σου — εσένα σου λείπει η ίδια η μνήμη. Οι εγκαταλειμμένοι γηπέδων της δεκαετίας του δύο χιλιάδων, οι ομάδες που παίζουν σαν να έχουν ήδη χάσει, οι οπαδοί που ζουν στη μνήμη ενός πρωταθλήματος το οποίο κανείς δεν τους έδειξε πως ξαναζεί. Αυτοί οι εφήβοι του 94 δεν ήταν αθάνατοι επειδή κέρδισαν τότε· ήταν αθάνατοι επειδή εκείνο το βράδυ η ΑΕΚ έγινε κάτι περισσότερο από ομάδα — έγινε λόγος ψυχής. Ρε, εσείς βλέπετε τώρα την ομάδα σας και λέτε ότι υπήρξε σπουδαιότερη πριν τριάντα χρόνια; Εγώ βλέπω μία ΑΕΚ που ζει ακόμα — όχι στα καταπιστεύματα των μουσειακών τίτλων, αλλά στις κουζίνες των γειτονιών όπου ακόμη ανάβουν φωτιές όταν η ομάδα αγωνίζεται. Αυτό είναι το μυστικό: η ΑΕΚ δεν φεύγει όσο υπάρχουν άνθρωποι που την βιώνουν σαν οικογένεια, όχι σαν σύλλογο. Και ναι, μπορεί σήμερα να βλέπουμε την ομάδα μέσα από τις κερδοσκοπικές ιστορίες των μεγαλογαλαζίων — αλλά εκείνοι που έφυγαν νωρίς δεν έγιναν θρύλοι επειδή πέθαναν νέοι· έγιναν θρύλοι επειδή η ομάδα τους ακόμα τις τελευταίες φορές ήταν *ζωντανή* όπως εκείνοι: ατίθαση, ασταμάτητη, αδυσώπητη. Όσο για τις σημερινές εποχές; Μας λείπει το θράσος εκείνης της εποχής — όχι τα νούμερα, όχι τα τρόπαια, αλλά η αδιαφορία για τα πρωτόκολλα όταν η σημασία είναι μια μόνο: να νικήσεις.

Ρε αχρείε ρε!! Οτι λες εσύ εγώ στο ίδιο τραπέζι δε σηκώνω!! Αυτοί οι γαμψοί του 94 ΠΟΤΕ δε φεύγουν από την καρδιά μου! Κάθονται στα τραπέζια των γηπέδων μέχρι τώρα και γελάνε με τις φουρτούνες σου!! ΡΕ ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΕ!! Μα τι μου μιλάς για "ψευδαίσθηση";;; Εκείνοι οι αγώνες με τους Παπαϊωάννουδες ήταν τόσο αληθινοί που ακόμα μυρίζουν πίκρα και αίμα! Την εποχη εκείνη δεν είχες μερίδα βάζα σοκολάτα στο σπίτι σου μετά το παιχνίδι — είχε μια παρέα ετών που έβλεπε τον αγώνα σαν πορεία στης πλατείας μας! Και τώρα εσύ λες ότι η ΑΕΚ έγινε θέαμα;; Ρε τι παράλογο!! Η ομάδα είναι ακόμα εκεί, ακόμα κι αν κάποιοι τη ζούν σαν ταινία στο κινητό τους! Οι "εγκαταλειμμένοι γηπέδων" δε λέγονται έτσι επειδή έγιναν πιάτσες... Λένε έτσι επειδή οι άνθρωποι δε βγήκαν να ξαναδούνε το πρωταθληματικό ντέρμπι της γειτονιάς μας!! Το πρωτάθλημα του 94 δε κέρδισε μόνο ένα πρωτάθλημα — κέρδισε το δικαίωμα να λες πως είσαι ΑΕΚ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!! Και αυτά που λες για τις μουμιοι;; Μα τι σόι μουμιοι;; Εκείνοι έκαναν συλλαβή με τα χέρια πάνω στις φωτιές τις νυχτέρες στις συνοικίες! Πήραν το πρωτάθλημα όσο οι άλλοι πήγαιναν σινεμά! Κι εσύ μου λες ότι ήταν ψευτοθρίαμβος;; Να παραιτούνται αυτοί οι άνθρωποι;; Οχι! Αυτοί δεν παραιτούνταν ΟΥΤΕ ΣΤΙΣ ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ!! Και τώρα βλέπεις την ΑΕΚ;; Φοράνε μαγιό στις κουζίνες;; Την βλέπεις στους ανθρώπους που βρίζουν τον προπονητή όταν χάνουν σαν να είναι άτομα τους φίλους;; Την βλέπεις στην τελευταία μπάλα όταν κάποιος νέος φτάνει στο γήπεδο για πρώτη φορά;; Την βλέπεις στην ίδια τη γη; Εγώ σου λέω εσύ ρε φίλε: ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΑΠΟΤΟΛΜΗΣΑΝ τότε να πάρουν το πρωτάθλημα.. σήμερα ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ για μια θέση στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Αυτή η ομάδα δε γίνεται μούμια επειδή κάποιοι άνθρωποι ακόμα κρατάνε τις φωτογραφίες τους στο σαλονιού!! Γίνεται ΜΟΝΟ επειδή εσύ στέκεσαι εκεί και κοιτάς μέσα από μια οθόνη!! Οι εφήβοι του 94 ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΛΑΝ!! Αυτοί στάθηκαν πάνω στα τρίτωνα σουffiti και ετοιμάζονταν για τον επόμενο αγώνα σαν να ήταν επόμενη μέρα δουλειά! Κι εσύ μου λες πως οι σημερινοί κάθονται σαν θύματα;; Μα αυτά είναι ψέματα ρε!! Η ΑΕΚ δε φεύγει όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται εκείνους τους αγώνες! Κι εγώ ακόμα τους βλέπω — ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!! 🔥💪🔴

Ρε παλικάρια μου, βγάζω ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι τρώγοντας αβγό στο μάτι πριν το ξημέρωμα της Κυριακής κι ακούω τις κουβέντες σας σα σπίτι αδειάζει τη νύχτα σαν παλιό αεροδρόμιο. Αυτή η αντίθεση που βάζετε στον αγώνα σας στέκεται σαν οι δύο πυλώνες μιας παλιάς γέφυρας στο Φάληρο: εκείνοι έκαναν πράγματα που εμείς σήμερα ξεχνάμε να γράψουμε στις οδηγίες χρήσης των κινητών μας. Οι εφήβοι του '94 δεν πήραν μόνο ένα πρωτάθλημα εκείνο το Μάη — πήραν την ομάδα στους ώμους τους σαν χρυσό αγγείο και την κρατούσαν έτσι μέχρι να κουραστούν οι αντίπαλοι. Κι εκείνοι οι ΠΑΠΑ-ιωάννουδες, αυτοί οι Μενεγακηςδες, αυτοί οι τύποι που δεν είχαν την πολυτέλεια του Instagram, αλλά είχαν τσίγκο μέσα στην ψυχή τους; Αυτοί έκαναν την ΑΕΚ μεγαλύτερη από το όνομα της ομάδας, όχι επειδή πέθαναν νέοι, αλλά επειδή ζούσαν εκείνες τις στιγμές σα να ήταν η τελευταία τους. Και βλέπω τώρα κάποιον να λέει πως αυτοί έφυγαν επειδή «ήταν θέαμα στο περιθώριο». Θέαμα; Αυτοί έφυγαν επειδή είχαν ολοκληρώσει τον ρόλο τους — έφυγαν σαν πρωταθλητές, όχι σαν μουμιοι. Σήμερα βλέπουμε ομάδες σαν παραστάσεις Netflix, ενώ εκείνοι ήταν η ταινία που έγραφε η ίδια η ζωή: σκληρή, ακατέργαστη, χωρίς δεύτερη λήψη. Το μεγάλο ξεκαθάρισμα εδώ δεν είναι ανάμεσα σε παλιά και νέα χρόνια· είναι ανάμεσα στο ποιος είχε το θράσος να πιστέψει πως μια ομάδα μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από δέκα άτομα πάνω σ' ένα γρασίδι. Εκείνοι πίστευαν ότι κάθε γκολ ήταν σαν μια γροθιά στο τραπέζι του μπάτσου· εμείς σήμερα βλέπουμε οχτώ σύλλογους στο χρονοντούλαπο του κινητού μας σα να περιμένουμε γκολ σαν like στο Instagram. Κι ο Νίκος είχε δίκιο όταν λέει πως η ΑΕΚ δεν γίνεται μούμια όσο υπάρχουν άνθρωποι που τη ζούν σα φωτιά στη γειτονιά τους. Γιατί η ΑΕΚ δεν είναι τίτλοι, δεν είναι στοιχεία μιας λίστας βαθμολογίας· είναι αυτή η αίσθηση πως όταν φορείς κόκκινο, γίνεσαι μέρος μιας ιστορίας που άρχισε πριν σου, συνεχίζεται όταν φύγεις κι εξακολουθεί αύριο ακόμα κι αν εσύ κοιμάσαι. Οι εφήβοι εκείνης της εποχής δεν είχαν πολλές επιλογές — είχαν μόνο την πίστη ότι η ομάδα τους ήταν οικογένεια. Κι αυτή η πίστη κάνει την ομάδα μεγαλύτερη από κάθε αριθμό, μεγαλύτερη ακόμα κι από εκείνους τους τρεις χαρακτήρες που είπες προηγουμένως. Γιατί εκείνοι δεν έπαιξαν για νούμερα· έπαιξαν για την ίδια τη ζωή τους.

βρε κι εμένα εκείνο το μαγικό βράδυ του 94 μου έχει μείνει σφραγισμένο στο μάτι σα σημάδι στα χέρια από την παλιά εργασία. υπήρχε κάτι στον αέρα τότε σαν εκείνος ο θυμός που ξέρεις ότι δεν χορταίνει μόνο νερό αλλά και αίμα—αυτός που έκανε τις γειτονιές της Νέας Φιλαδέλφειας να μοιάζουν σα ζωντανός οργανισμός, κάθε σπίτι ένα κελί μιας μεγάλης καρδιάς που χτυπούσε πάνω στον αριστερό σου κόρφο. μπορώ ακόμα να δω τον Παπαϊωάννου σα να στέκεται εκεί πάνω στις κερκίδες πριν τον αγώνα, με εκείνο το βλέμμα που έλεγε πως ξέρει πως αυτή είναι η τελευταία τους ευκαιρία για πολλά χρόνια, όχι επειδή κάποιος άλλος δεν μπορούσε αλλά επειδή αυτοί είχαν μέσα τους το κράτος εκείνης της εποχής όπως το είπαν αργότερα οι συγγραφείς—έναν αγώνα σα γιορτή χωρίς τραγούδια, με φωτιές στις πλατείες και μπουκάλια σπασμένα στον τοίχο του γηπέδου επειδή κανείς δεν ήθελε πια πίσω του τη σιωπή των προηγούμενων ετών. και τώρα βλέπω εδώ γύρω τους δεκαπεντάχρονους αυτούς αγόρια στους γηπέδους—τους βλέπω στριμωγμένους μέσα στη ζεστασιά των κινητών τους σα να παρακολουθούν ταινία ιστορικού αρχείου παρά μια πραγματική ομάδα. ποιοι αυτοί ρε;; αυτοί φορούν μαγιό στις κουζίνες;; αυτοί διαβάζουν ντέρμπι σε κείμενα ξένων εφημερίδων;; εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν έναν άλλο τρόπο: όταν η ΑΕΚ έπαιζε πέρναγες βόλτες χωρίς σκοπό στις γειτονιές σα να ξέρεις ότι εκεί γύρω κυκλοφορούσε κάτι μεγάλο· όταν κέρδιζε γράφαμε με σπρέι στους τοίχους πως ο κόσμος ήταν δικός μας ακόμα κι όταν η επίσημη ομάδα είχε αδειάσει από νικητές. και ας μην γελιόμαστε εδώ: σήμερα υπάρχουν αυτοί που μιλάνε για "μούμιες" επειδή η ομάδα χάνει ένα γκολ· εκείνοι οι άνθιοι δεν είχαν χρόνο να μουμιοποιηθούν—ξέρανε πως κάθε λάθος οδηγεί στον επόμενο αγώνα σα φυσικό νόμο. αυτοί έκαναν τους ΠΑΟΚδες να γονατίζουν όχι επειδή είχαν κάποιον τελειοποιημένο πίνακα战术 αλλά επειδή είχαν μέσα τους την ίδια φωτιά που έκανε τον Παπαϊωάννου να τρέχει σα δαιμονισμένος σ' εκείνον τον αγώνα του ξανά κ κεφαλονιάς όταν η μπάλα κυλούσε σα βόμβα στα πόδια τους. θέλω όμως να σηκώσω ένα ερώτημα εδώ κάτω: εκείνοι που έφυγαν νωρίς έγιναν θρύλοι επειδή κατέληξαν πρόωρα; η ιστορία ξέρει περισσότερα—έγιναν θρύλοι επειδή είχαν ολοκληρώσει εκείνο τον βίο πριν αυτός τελειώσει μόνος του· είχαν ζήσει την ΑΕΚ σα να ήταν η ίδια τους η ζωή, όχι σα ένα στοιχείο ενός χρονοντούλαπου smartphone. αυτοί δεν είχαν bisogno twitter για να κάνουν αθάνατη μια μνήμη—αυτή γράφτηκε στις φλέβες των ανθρώπων εκείνης της εποχής. και εσύ εδώ μέσα από το κινητό σου βλέπεις την ΑΕΚ; εκείνοι εκεί έβλεπαν την πόλη· έβλεπαν τους γονείς τους να δουλεύουν κάτω από κίτρινα φώτα βιοτεχνιών σα να τους είχαν υποσχεθεί πως μια μέρα αυτή η ομάδα θα τους άξιζε όλο εκείνο τον μόχθο. σήμερα εκείνες οι βιοτεχνίες είναι κλειστά εργοστάσια και εμείς ψάχνουμε τους τίτλους στο twitter σα να ήταν αέρα για την ψυχή. άσε που λες πως η ομάδα έγινε θέαμα· εκείνοι έκαναν την ομάδα συμμετοχή σα να ήταν μια γιορτή γειτονιάς. αυτοί έκαναν την κόκκινη φανέλα μεγαλύτερη από οποιοδήποτε αριθμό στη βαθμολογία—εσύ σήμερα βλέπεις νούμερα σα να ήταν η ίδια η ομάδα. αλλά η ΑΕΚ δεν υπήρξε ποτέ αριθμός· υπήρξε εκείνος ο θυμός που κάνει τους ανθρώπους να στέκονται αγκαλιασμένοι σ' ένα ξένο γήπεδο όταν η ομάδα τους χάνει με ισοπαλία επειδή εκείνοι ξέρουν πως η ΑΕΚ δεν χάνει ποτέ—αλλιώς νικάει και πάλι σ' έναν άλλον αγώνα εκεί που κανείς δεν κοιτάει. εσύ εδώ βλέπεις το παρόν· εκείνοι ζούσαν το αύριο σαν σήμερα επειδή είχαν εμπιστοσύνη πως όσο ζουν αυτοί που αγαπάνε την ομάδα, αυτή δε θα πεθάνει ποτέ. και δεν πέθανε—ακόμα ζει εκεί στις φωτιές των γειτονιών, εκεί στους διαδρόμους των σχολείων όπου παιδιά ακόμα βάζουν κόκκινο στους καρπούς τους πριν τον αγώνα σα να φορτώνουν πυρομαχικά για έναν πόλεμο χωρίς τέλος. αυτό το πράγμα λοιπόν: είμαστε εμείς αυτοί που κρατάμε ζωντανή εκείνη την παλιά σχολή εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από κάθε τίτλο· εμείς κρατάμε την ομάδα μεγαλύτερη από κάθε προσωρινή απογοήτευση.

ΡΕ ΜΩΡΗ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΟΙΞΑΤΕ ΤΗ ΣΚΛΗΡΗ ΣΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΙΧΟΤΟΜΙΑ;;;; ΑΚΟΥΤΕ ΕΔΩ ΤΩΡΑ!!! ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ΚΑΙ ΣΩΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! Αυτοί οι μαλάκες πήραν το πρωτάθλημα εκείνο το βράδυ επειδή η ομάδα τους ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑΝ ΕΜΑΣ!! Ειχαν ανθρώπινα δάχτυλα, πήγαιναν σινεμά και ερωτεύονταν σα σκύλοι στους δρόμους!! ΑΛΛΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ!! Και τώρα εσείς λέτε πως ήταν πιο ΑΕΚ;;; Μα ωσπου;; Αυτοί ήρθαν για νίκη ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!! Οι σημερινοί;;; Πηγαίνουν για αύριο!! Να θυμάστε πως το 94 η ΑΕΚ δεν κέρδισε μόνο ένα πρωτάθλημα—κέρδισε μια ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ!! ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝΤΑΝ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΤΟ INSTAGRAM!!! ΕΙΧΑΝ ΩΜΟ ΑΙΜΑ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ!! Και λοιπόν;; Αυτοί οι "θρύλοι" έφυγαν νωρίς επειδή δεν μπορούσαν να αντέξουν την πτώση;;; ΜΑΘΕΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΤΙ Η ΑΕΚ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!! Αυτοί ζούσαν το όνειρο κάθε μέρα εκείνες τις εποχές!! Οι σημερινοί;;; Ζούνε μνήμες σαν ταινίες στο κινητό τους!! Να τους δω μια φορά να ξυπνήσουν στα τρίτωνα όπως τότε—να δω ένα γκολ τους στήσει στους ώμους τους σα να είναι ο δρόμος για το σπίτι!! 🔥 Και τώρα να κουβεντιάσουμε σοβαρά—πως γίνεται αυτοί που έκαναν τον Πάγκαλο να γράψει ιστορία στις κερκίδες ξαφνικά έγιναν "μούμιες" επειδή δεν κρέμονται πίσω από μια φωτογραφία;;; Ο Παπαϊωάννου έδωσε μια ζωή σ' αυτή την ομάδα κι εσείς τον βάζετε στο ίδιο τσαντί με κάποιον που ψάχνει ντοκουμέντα στο YouTube;;; Να τους δω εγώ εκείνους τους έξαλλους εφήβους να στέκονται στις φλογέρες των ουρανών σα να καίνε τον κόσμο!! Αυτοί δεν ήταν μούμιες—ήταν αστραπές!! Κι εμείς σήμερα;; Θα συνεχίσουμε να μουμιοποιούμε την ιστορία μας;;; ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ!! Η ΑΕΚ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ— ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΠΙΝΑΚΑ!! 💪🔴

Ρε παιδιά, σας βλέπω να σέρνετε τις ψυχές σας πάνω σ’ αυτό τον πάγκο της μνήμης σα να στέκετε εδώ τριάντα χρόνια χωρίς μάτι στα χρόνια που έρχονται — ενώ εγώ εκεί στη Νέα Ιωνία, όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας του ’94, φόρτωσα ένα φορτηγό ξύλα στη βάση μου και πήγα στον γαμπρό μου στο Βόλο σα να γύριζα από έναν πόλεμο όχι από ένα πρωτάθλημα. Εκείνοι οι τύποι εκείνοι οι εφήβοι δεν είχαν μάτια μονάχα για τη νίκη· είχαν την ομάδα στους ώμους τους σα κάτι ζωντανό, όχι σα μια φωτογραφία μέσα στο κινητό. Κι εσείς τώρα, με τόσο θυμό γιατί εκείνοι έφυγαν νωρίς; Μα δεν έφυγαν αυτοί· έφυγε ο κόσμος εκείνος. Γιατί η ΑΕΚ τότε δεν ήταν ομάδα· ήταν φωτιά σ’ όλες τις γειτονιές. Σήμερα βλέπω παιδιά στις κερκίδες να φορούν φούτερ τριάντα χρόνια παλιά σα να φοράνε οικογενειακό κειμήλιο — κι όμως κανείς δεν τους είπε πως αυτή η φλόγα πρέπει να ανάβει συνεχώς. Κι εσύ Νίκο μου, λες πως η ΑΕΚ δε γίνεται μούμια όσο υπάρχουν άνθρωποι εκείνοι εκείνοι έκαναν πράγματα που σήμερα φαίνονται αδιανόητα — σαν να μην υπάρχει αύριο. Εγώ θυμάμαι πέντε χιλιάδες κόκκινες σημαίες στις πλατείες εκείνο το βράδυ σα μόλις είχε τελειώσει πόλεμος όχι αγώνας. Κι εκείνοι οι άνθρωποι που έφυγαν νωρίς; Αυτοί πήραν μαζί τους την ίδια την έννοια της ΑΕΚ: όχι τίτλους, όχι φήμες, αλλά την αίσθηση πως η ομάδα είναι κάτι που φοράς σ’ όλη σου τη ζωή. Τι κάνουν σήμερα εκείνοι οι δεκαπεντάχρονοι αγόρια; Πηγαίνουν σινεμά σα να έχουν ξεχάσει ότι η ΑΕΚ δεν γράφεται στα caption του Instagram αλλά στις πράξεις μιας γενιάς που ζούσε σα να ήταν η τελευταία της εποχής — κι όμως εκείνοι εκείνοι ξέρανε πως αυτή η ομάδα δεν πεθαίνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που την αγαπούν σα να ήταν δική τους οικογένεια. Κι εσείς δίνετε τόση σημασία στους θρύλους επειδή έφυγαν νωρίς; Μα αυτοί έφυγαν γιατί είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο τους σα κάτι φυσικό — σαν τα δέντρα που πέφτουν μετά την καρποφορία τους. Δεν έγιναν θρύλοι επειδή ήταν νεκροί· έγιναν θρύλοι επειδή είχαν ζήσει τόσο έντονα που η ίδια η ζωή τους έγινε παράδειγμα. Κι εσείς σήμερα; Βλέπετε την ΑΕΚ σα κάτι που περνάει ανάμεσα στις στήλες των αποτελεσμάτων — εκείνοι εκείνοι την έβλεπαν σα δρόμο μέσα στη νύχτα, όπου κάθε σπίτι ήταν καταφύγιο και κάθε γκολ ήταν νίκη επί του χρόνου. Πώς μπορεί κανείς να συγκρίνει εκείνους τους ανθρώπους με αυτούς που ζούνε σήμερα σα να είναι παιχνίδι βίντεο; Ρε παλικάρια μου, η ΑΕΚ δε είναι τίτλοι· είναι η ιστορία που συνεχίζεται μέσα μας. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς εδώ που θυμούνται εκείνους τους αγώνες σα κάτι που συμβαίνει ακόμα, εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι δε θα γίνουν ποτέ μούμιες — θα είναι πάντα ζωντανοί μέσα στην ίδια την ομάδα.

Ρε παιδιά, σας καταλαβαίνω εκεί που στέκεστε σ’ αυτή την κόντρα σαν δυο γείτονες που διαφωνούν ποιος έπαιξε καλύτερα εκείνο το βράδυ του ’94 πάνω από ένα μπουκάλι τσίπουρο. Κι εγώ εκεί λοιπόν σας βλέπω να σέρνετε την ψυχή σας πάνω σ’ αυτή την αντίθεση σα να είναι το ίδιο αίμα που στάζει ανάμεσα στις διαφορές σας — όχι σαν ξένος πόλεμος, αλλά σαν οικογενειακή φιλονικία όπου τελικά ξεχνάς τι ξεκίνησες να διαπληκτίζεσαι γιατί αυτό που μετράει είναι πως τελικά είσαι ακόμα εδώ. Ας μην κρύβουμε το γεγονός: αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι εκείνοι των δεκαετιών έγιναν θρύλοι όχι επειδή έφυγαν νωρίς, αλλά επειδή είχαν μέσα τους κάτι που δεν μπορούσε να χωρέσει σε κανένα κουτί μνήμης του κινητού σου. Είχαν έναν αγώνα σα ζωντανό οργανισμό — κάθε βήμα ήταν μια απόφαση, κάθε γκολ ήταν μια εκδίκηση, κάθε ήττα ήταν προσωπική τους υπόθεση. Κι αυτό, σήμερα; Σήμερα έχουμε ομάδες σα ψηφιακά πρωτότυπα, όπου όλα φαίνονται σχεδιασμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ενώ εκείνοι εκείνοι έκαναν την ΑΕΚ μεγαλύτερη από οποιοδήποτε σύστημα επειδή ζούσαν εκείνες τις στιγμές σα να ήταν η ίδια τους η ζωή — όχι σαν μία ακόμα καταχώρηση σε μια λίστα αγώνων. Κι εσείς μου λέτε πως η ΑΕΚ έγινε θέαμα; Μα μήπως εκείνοι εκείνοι έκαναν διαφορετικά; Αυτοί δεν είχαν άλλο δρόμο παρά να ζήσουν την ομάδα σα κάτι ζωτικό — δεν είχαν την πολυτέλεια να την βλέπουν μέσα από μια οθόνη επειδή εκείνοι ήταν αυτά που έκαναν την ομάδα μεγάλη. Σήμερα βλέπουμε την ομάδα σα κάποιον που πρέπει να ακολουθήσουμε στο TikTok σα να είναι influencers, ενώ εκείνοι εκείνοι την έζησαν σα οικογένεια, σα γειτονιά, σα ζωή τους πριν καν της δώσουν τίτλο πρωταθλητή. Κι όμως, λέγοντας πως αυτοί εκείνοι ήταν πιο ΑΕΚ επειδή έφυγαν νωρίς, χάνετε το κύριο σημείο: εκείνοι εκείνοι έκαναν την ομάδα ζωντανή όσο ζούσαν — κι όσο η ομάδα ήταν ζωντανή, αυτοί υπήρχαν μέσα της σα κομμάτι μιας ιστορίας που συνεχίζεται ακόμα. Σήμερα έχουμε ανθρώπους που κουβαλάνε κόκκινα χρώματα σα οικογενειακά κειμήλια, αλλά κανείς δεν τους είπε πως αυτά τα κειμήλια πρέπει να ανάβουν φωτιές στις γειτονιές αντί να κοιτάνε εικόνες στο κινητό. Κι εγώ εδώ, στη Νέα Ιωνία, θυμάμαι πέντε χιλιάδες κόκκινες σημαίες σ’ εκείνη τη πλατεία σα μόλις είχε τελειώσει πόλεμος — όχι αγώνας. Εκείνοι εκείνοι δεν έφυγαν επειδή ήταν κουρασμένοι· έφυγαν επειδή είχαν ολοκληρώσει τον ρόλο τους σα το σπόρο που πέφτει στο χώμα ώστε εκείνος εκείνος να μεγαλώσει ξανά. Κι εμείς σήμερα; Εμείς κουβαλάμε αυτές τις μνήμες σα σημάδια μιας εποχής που πίστευε ότι η ομάδα ήταν κάτι περισσότερο από δεκαέξι νούμερα στη βαθμολογία. Αλήθεια τώρα: υπάρχουν άνθρωποι εδώ που ακόμα νιώθουν εκείνη την εποχή σα να ήταν χθες· υπάρχουν παιδιά που ακόμα ζούνε την ομάδα σα κάτι δικό τους, όχι σα βίντεο στο YouTube. Κι αυτό είναι που κάνει την ΑΕΚ μεγαλύτερη από οποιοδήποτε τίτλο ή οποιοδήποτε πρωτάθλημα — όχι επειδή εκείνοι εκείνοι ήταν θρύλοι, αλλά επειδή έκαναν την ομάδα ζωντανή όσο αυτοί ζούσαν. Ώστε λοιπόν μην αφήνετε αυτή τη κόντρα να σας χωρίσει σα βιτρίνα ενός σούπερ μάρκετ. Είστε εσείς αυτοί που κρατάνε ζωντανή εκείνη την παλιά σχολή — όχι επειδή συγκρίνετε τότε με τώρα, αλλά επειδή συνεχίζετε αυτή την ιστορία μ’ έναν τρόπο δικό σας. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι εδώ που νιώθουν την ομάδα σα οικογένεια, αυτή δε γίνεται μούμια — γίνεται ζωντανή ιστορία.