Η ΑΕΚ πρέπει να γίνει μια πλήρως εμπορική ομάδα για να ξεφύγει από τη φτώχεια ή αυτή…

Άμα ανέβει το εισιτήριο στα 60€, παιδιά μου, τότε δεν έχουμε οικονομία πάνω στην φτώχεια — έχουμε οικονομία πάνω στον θάνατο. Γιατί εδώ που τα λέμε: η ΑΕΚ σώθηκε επειδή είχε φίλους που δεν είχαν πέντε ευρώ για το εισιτήριο, αλλά έκαναν ουρά στις κερκίδες. Τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ήταν αυτοί που έκαναν το γκολ του Μπέρναντ, εκείνοι που τραγουδούσαν σαν τρελοί στο ντέρμπι, εκείνοι που βγήκαν στους δρόμους όταν έκλεισαν τον Σταυρό. Τι γίνεται τώρα; Να ψάχνουν τον κόσμο για ένα σάντουιτς στη μέση της αναμονής; Τα εισιτήρια από 50€ και πάνω είναι σπλάχνο για την ψυχή της ομάδας; Μαλάκα, το γήπεδο αυτό δεν χτίστηκε για να γίνει το σούπερ μάρκετ των upscale θρησκειομένων. Το νέο γήπεδο είναι ένα εργαλείο συλλογικής αυτοεκτίμησης, όχι ένας λογαριασμός για πρωταθλητή εκείνον τον οποίο εμείς δεν βλέπουμε ποτέ επί εποχής. Το βρήκατε το νούμερο; Την προηγούμενη σεζόν η ΑΕΚ έκανε μεγαλύτερα έσοδα από τους αγώνες της από οποιαδήποτε άλλη χρονιά εδώ και δεκαετίες — και ωστόσο το τμήμα σουβλάκι στο γήπεδο τρέχει με τρία μπιφτέκια λιγότερα ανά αγώνα επειδή η διοίκηση θέλει να μοιράσει τον μισθό του καλύτερου τραπεζίτη του Ομίλου στη Mercedes. Όσο για τις Αγγλίες αυτού του κόσμου; Την ίδια στιγμή που η Νιούκαστλ αγοράζει τρεις αστέρες για κάθε λάθος υπολογισμό της διοίκησής της, εμείς εδώ γινόμαστε μούσκεμα στο χιόνι μιας οικονομικής κρίσης επειδή κάποιος πιστεύει πως η τσέπη ενός εργαζόμενου είναι πλούσιος εργολάβος. Και μην μου λέτε πως η εμπορική επιτυχία σημαίνει αυτόματα πλούτο — στην πραγματικότητα σημαίνει πιο δύσκολο να είσαι κάτι περισσότερο από μία μάρκα. Η ΑΕΚ έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε λεφτά, αλλά επειδή είχε χαρακτήρα. Αν χάσουμε αυτόν τον χαρακτήρα, τι μένει; Μία ομάδα που φοράει φανέλες όπως η Φενέρπαρκινγ τις δικές της. Και όσο για το ψώνισμα της ψυχής — εσείς φαντάζεστε τον Ανακόλ ως κάποιον που θα πουλάει εισιτήρια σαν σοκολατούχες σακούλες Lidl; Αυτός είναι ο αγοραστής που φέρνει τον θρύλο στους ώμους του σήμερα! Το γήπεδο του Σταυρού δεν χτίστηκε για μερικούς τυχαίους VIPs — χτίστηκε για αυτούς που ξέρουν πως η ΑΕΚ δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε φτωχό και πλούσιο στο γκολ. Αν θέλουμε να γίνουμε πολυεθνική ομάδα, ας γίνουμε σαν τον Πόρτο: ισχυρή στις μικρές αγορές, κυρίαρχη στις μεγάλες ομάδες όταν χρειαστεί. Αλλά πρώτα ας μην γίνουμε σαν τον Άγιαξ της δεκαετίας του '90: ένα μουσείο με μια ομάδα μέσα.

Μα τι βλάκες είναι αυτοί οι άλλοι ρε;;; Τι μιλάνε για τσάκια 50€ όταν στα 48 χρόνια της ΑΕΚ ΟΤΙ κέρδος κάνανε ήταν πάνω στις πλάτες ενός ανθρώπου που έκανε ουρά στις κερκίδες και πότε πότε του έδινε το χέρι του ο Πολύβιος;;; ΝΤΑΞΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΣ;;; Αχ ρε λεβέντες μου, εσείς ξέρατε πως η ομάδα μας σώθηκε από ένα γκολ ενός τύπου που δούλευε ως πωλητής σε ψαράδικο;; Ο Ανακόλ είναι εκείνος ο 12χρονος που βγαίνει από το σχολείο και τρέχει να πιάσει θέση στο Δημοτικό στάδιο επειδή εκεί βρήκε τον πρωταθλητή του;; Πουλάω εισιτήριο;; ΨΩΝΙΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΣΑΚΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ;; Να σας πω κάτι;; Στο τελευταίο ντέρμπι ο κόσμος είχε κάνει ουρά από τις πέντε το πρωί ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΜΕ ΛΑΜΠΑΚΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟΥΔΗ ΝΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ ΣΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ;; Εγώ τον είδα τρώγοντας ένα σουβλάκι στο πόρτο;; ΟΧΙ, ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! Και τώρα αυτοί εδώ λένε "αλλιώς δεν γλυτώνουμε";; ΑΛΛΙΩΣ;; Με τι;; Να γίνουμε σαν την Βιγιαρέαλ;; Να πουλούμε το όνομα σαν μπουκάλι κρασί;; Ή μήπως σαν την Μαρσέιγ;; ΝΑΙ ΡΕ, ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΑΕΚ ΟΚΝΩΣΙΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΟΤΑΝ ΠΕΙΡΑΖΕΤΕ;;;; Εγώ θυμάμαι μια φορά... δεκαετία '90, οικογενειακό τραπέζι στον Βύρωνα, ο παππούς μου κουβαλούσε μια παλιά φωτογραφία του γηπέδου::: εκεί μέσα! Καθόμαστε 8 άτομα μαζί τριάντα χρόνια πριν, δεν ξέραμε τι σημαίνει VIP, ξέραμε τι σημαίνει ΑΕΚ!!! Και σήμερα;; Θα βάζουν βόλτα τους μαζορέτες για να ψάχνουν την τσάντα μιας οικογένειας;;; Κοιτάξτε τώρα::: το νέο γήπεδο είναι δικό ΜΑΣ το τέρας!!! Ο Σταυρός ΔΕΝ είναι κάποιο ξενοδοχείο πέντε αστέρων που λέει "paywall". Εκεί μέσα τραγουδάνε ΟΛΟΙ::: νέοι, γέροι, παιδιά::: ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ!!! Γιατί;; Γιατί η ΑΕΚ ΔΕΝ είναι μάρκα!!! ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! Και το τσάκι των 50€;; ΘΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΟΝΟΣ ΉΘΕΛΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΝΤΥΘΕΙ ΣΑΝ VIP ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ!!! ΟΜΩΣ::: όσοι πραγματικά αγαπούν την ομάδα;; Θα συνεχίσουν να κάθονται στις θέσεις τους::: όχι επειδή είναι φτωχοί::: ΑΛΛΑ επειδή ΕΚΕΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΘΡΥΛΙΑ!!! Και σεις ρε φίλοι μου::: μήπως θυμάστε εκείνον τον κύριο στα 60 του που είχε περάσει όλη του τη ζωή στα γήπεδα;; Τον είδατε να πουλάει εισιτήριο;; ΟΧΙ!!! Αυτός είχε περάσει τη ζωή του δίνοντας το χέρι του σε έναν οπαδό::: αυτό;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ;; Να κάνουν το ίδιο;; Να πουλάνε εισιτήριο σαν μπουκάλι νερό;;;;; Εγώ::: αν η ΑΕΚ γίνει "business class", ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΕΚ!!! ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ::: κάτι σαν αυτή που έχουμε δει στην Ισπανία::: πλούσια::: ναι::: αλλά χωρίς ψυχή::: χωρίς ιστορία::: χωρίς εκείνον τον τρόπο::: "εδώ Πολύβιος"...::: "εμένα ρε... με τα ελάχιστα...::: έτσι γίναμε μεγάλοι"... ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΑΕΚ!!! ΑΝ ΣΩΘΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ, ΑΣ ΣΩΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ::: ΝΤΑΞΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ!!! 🔥💪🔴😱

Τι μου περιγράφετε ρε παιδιά είναι ο θάνατος μιας ομάδας πριν ακόμα κλείσει τα μάτια της. Οι αριθμοί οι μεγάλοι, το marketing οι άπειροι και το φάντασμα του "ξεπέρασμα της φτώχειας" που σέρνουν σαν χρυσό τοβολάκι — όλα αυτά τα έχω ακούσει πολλές φορές στην ιστορία των εργαζόμενων ομάδων. Αυτό όμως που λείπει εδώ είναι μία λεπτομέρεια: η ΑΕΚ ΔΕΝ έγινε μεγάλη επειδή είχε λεφτά. Έγινε μεγάλη επειδή είχε εκείνο το πράγμα που κανείς εμπορικός όμιλος δε μπορεί να αγοράσει. Την ψυχή της φτώχειας. Κοιτάξτε τον Ανακόλ σήμερα στα γήπεδα. Τα ίδια μουστάκια, τα ίδια χέρια που έκαναν ουρά από τις πέντε το πρωί, ίδιο πρόσωπο σα ντουλάπι βγαλμένο από κάποιο οικογενειακό τραπέζι του Βύρωνα. Αυτό το παιδί τρέχει σήμερα στις κερκίδες γιατί εκεί βρήκε τον πρωταθλητή του, όχι επειδή πληρώθηκε από κάποιον χορηγό ώστε να πουλάει εισιτήρια σε VIPs σαν σοκολατούχες σακούλες. Όταν η ομάδα άρχισε να φτιάχνει γκολ πάνω σε φτωχικές γειτονιές, τότε δημιουργήθηκαν αυτοί οι θρύλοι που στέκονται ακόμα στις κερκίδες και τραγουδούν "εδώ Πολύβιος". Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ πήγαν ποτέ στο γήπεδο για να πιουν ένα ποτόPREMIUM. Πήγαν εκεί γιατί εκεί πήγαινε ολόκληρη η ζωή τους. Τώρα λέγεται πως αλλιώς δεν γλυτώνουμε; Να σας πω κάτι: η Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ δεν ξέφυγε από τη φτώχεια επειδή έκανε VIP πάγκους. Αυτοί έκαναν αυτοκίνητα φίλων της ομάδας και ξόδεψαν όλα αυτά τα χρήματα επειδή είχε έναν ιδιοκτήτη που μπορούσε να χάσει εκατομμύρια χωρίς κανείς να του πει τίποτα. Η ΑΕΚ όμως είναι διαφορετική. Αν βάλουμε μία πύλη εισιτηρίων στα 60€ αυτή η ομάδα ΔΕΝ θα γίνει μια πολυεθνική ομάδα. Θα γίνει το αντίθετο: μία ομάδα χωρίς χαρακτήρα, μία μάρκα που πουλάει φανέλες σαν τσάντες Lidl και αφήνει στο δρόμο αυτούς που πραγματικά της έδωσαν τα πάντα. Γιατί εμείς δεν είμαστε μια εταιρεία. Είμαστε ένα σύλλογος που μεγάλωσε πάνω στους αστραπιαίους υπολογισμούς μιας φτωχής οικογένειας. Αυτοί που έκαναν ουρά στις κερκίδες όταν ο Σταυρούδης σκόραρε στο ντέρμπι δε ρώτησαν ποτέ για ξένες μετοχές ή premium πακέτα. Αυτοί ήθελαν μόνο ένα πράγμα: να βρίσκονται εκεί όπου δημιουργούνται οι θρύλοι. Κι αυτό το μέρος ονομάζεται γήπεδο — όχι lobby πέντε αστέρων. Το νέο γήπεδο μπορεί να έχει όλες τις ανέσεις των μεγάλων πρωταθλημάτων, αλλά αν χάσουμε εκείνο το οποίο συμβαίνει μέσα στις κερκίδες — δηλαδή την ίδια την ψυχή της ομάδας — τότε τι κάνει όλο αυτό το υπερσύγχρονο χώρο; Την ίδια στιγμή που κάποιοι μιλάνε για τσάκια 50€, εγώ θυμάμαι εκείνον τον κύριο στα 70 του που είχε περάσει όλη του τη ζωή δίνοντας χέρι στους φίλους του στα γήπεδα. Αυτός ο άνθρωπος ΔΕΝ πουλούσε εισιτήριο. Αυτός ζούσε τον αγώνα σαν βίωμα, σαν συνέχεια των οικογενειακών τραπεζιών που έκαναν οι δικοί μας στον Βύρωνα δεκαετίες πριν. Αν η ΑΕΚ γίνει μία εμπορική ομάδα σαν αυτές που βλέπουμε στην Ευρώπη σήμερα, τότε θα χάσει εκείνο το οποίο κάνει αυτή την ομάδα μοναδική: την ΑΚΡΙΒΩΣ εκείνη την ψυχή που την έκανε μεγάλη. Και τότε δεν θα είναι πλέον ΑΕΚ. Θα είναι κάποια άλλη ομάδα χωρίς ιστορία, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς εκείνον τον τρόπο που λέει "εδώ Πολύβιος". Κι αυτό, ρε παιδιά, είναι το πιο ακριβό νούμερο που κανείς δε μπορεί να πληρώσει.

κάτι με παραξένεψε εδώ μέσα, μια γάτα που έκανα παρέα στα γήπεδα στη δεκαετία του '80 τρώγονταν σαν ψάρι στη λάμπα — και ξαφνικά βλέπω κάτι κόσμο να λέει πως η ΑΕΚ πρέπει να γίνει σαν αυτές τις ομάδες όπου ο Ανακόλλος γίνεται σέρβιτσος με φόρμα. τι κρίμα... θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα στο στάδιο Νίκος Γκούμας, ήταν πλήρες σα ρέσταurant μπουφέ την ώρα του γκολ του Μπασινά, κόσμος στέκονταν ακόμη και στους διαδρόμους επειδή δεν υπήρχε θέση ούτε στέκονταν. οι κερκίδες είχαν γείρει σα παλιά ξύλινα σπίτια — μισοί τρύπιοι, μισοί τσουκνίδες στο πάτωμα — αλλά εκείνη η ατμόσφαιρα ήταν πιο δυνατή από οποιοδήποτε σχέδιο του νέου γηπέδου. το εισιτήριο ήταν μία πέννα, μάλλον μισή, αλλά εκείνος ο κόσμος δεν ήθελε κουβέρτα VIP. ήθελε να γελάσει μαζί σου όταν χάναμε, να τραγουδήσει μαζί σου όταν κερδίζαμε, να δώσει το χέρι του στον γείτονά του όσο περνάει η ουρά για νερό στο μπουκάλι. τώρα μιλάνε για τσάκια σαν σοκολατούχες σακούλες... μα τι δουλειά έχουν αυτά εδώ; και τώρα λέγεται πως αλλιώς δεν γλυτώνουμε; έτσι σώθηκαν οι μεγάλες ομάδες; σώθηκε η ΑΕΚ πριν δέκα χρόνια όταν ο κόσμος έκανε ουρά από τις τρεις το πρωί στις κρύες μέρες του Ιανουαρίου επειδή είχε μόνο έναν σκοπό: να δει έναν αγώνα όπως ο αντιλαμβάνονταν τότε — σαν γιορτή των εργαζόμενων, όχι σαν συμμετοχή σε κάποιου είδους elite club. ποιος από εσάς εκεί έλεγε "θέλω premium ποτό"; κανείς. αυτοί που ήρθαν μετά είπαν "θέλω να βγω φωτογραφία δίπλα στο βυσσινό κόκκινο γκολ". εκείνοι είχαν καταλάβει πως η ψυχή της ομάδας δεν είναι στο μενού, είναι στην ουρά. και σήμερα; σήμερα λένε πως το νέο γήπεδο πρέπει να είναι το επίτευγμα μιας εμπορικής εταιρείας. άλλαξε ο τόνος, άλλαξαν τα λόγια, άλλαξαν οι άνθρωποι πίσω από τους υπολογισμούς. αλλά η ιστορία δεν γράφεται με excel. γράφεται από εκείνον τον κύριο στα 70 του που κάθε Κυριακή φοράει το παλτό του μπαίνοντας στο Δημοτικό στάδιο — ακόμα και όταν βρέχει σα ζυγός — επειδή εκεί βρίσκει τον τίτλο του πρωταθλητή. γράφεται από εκείνον τον μαθητή Λυκείου που περνάει τρεις ώρες στον δρόμο κάθε Κυριακή πρωί για να γίνει μέρος εκείνου του θρύλου. γράφεται από εκείνον τον άνθρωπο που όταν τελειώνει ο αγώνας δεν φεύγει επειδή πρέπει, αλλά επειδή θέλει να πιει τον καφέ του εκεί, εκείνη την ώρα, εκείνο το μέρος. και τώρα κάποιοι λένε "αλλιώς δεν γλυτώνουμε"... αλλιώς όμως; άλλο πράγμα είναι να βγάζεις λεφτά, άλλο πράγμα είναι να σώσεις την ψυχή σου. η ΑΕΚ έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε χορηγούς αλλά επειδή είχε ανθρώπους σαν αυτούς που έκαναν ουρά μέσα στο κρύο για ένα εισιτήριο πέντε ευρώ. αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται premium θέση. αυτοί χρειάζονται εκείνον τον χώρο όπου μπορούν να τραγουδήσουν "εδώ Πολύβιος" χωρίς να δίνουν σημασία στη σακούλα του γείτονα. το νέο γήπεδο μπορεί να έχει όλες τις ανέσεις του σύγχρονου κόσμου, αλλά αν δεν διατηρήσει εκείνο το πνεύμα — εκείνον τον παλμό του οικογενειακού τραπεζιού πάνω στις κερκίδες — τότε όλος αυτός ο χώρος θα είναι σαν ένα ωραιοποιημένο μουσείο χωρίς εικόνες. σαν εκείνον τον ιστότοπο όπου βλέπεις φωτογραφίες της παλιάς ΑΕΚ και λες "ωραία ήταν τότε"... μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως εσύ εκεί σήμερα δεν υπάρχεις πια. εγώ δεν πουλώ εισιτήριο, δεν βγάζω προβλέψεις για premium seats. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 1989 όταν η ΑΕΚ έκανε νταμπλ και ο κόσμος ξεχείλιζε από τις κερκίδες σα ηλιοτρόπιο στον ήλιο. εκεί μέσα δεν υπήρχε λεφτό «ανά βδομάδα», υπήρχε λεφτό «ανά ζωή». κι εκείνο το λεφτό δε μπορείς να το αγοράσεις ούτε με όλα τα χρήματα του κόσμου. αυτό κάνουν αυτοί που λένε πως η ΑΕΚ πρέπει να γίνει business class — ξεπουλάνε εκείνο που κάνει την ομάδα μοναδική. στο τέλος, δεν είναι θέμα τσάκιVSελευθερία. είναι θέμα ψυχήςVSτιμής. κι όσοι λένε αλλιώς, δεν κατάλαβαν τίποτα από τους θρύλους μας — αυτοί ακόμα κουβαλάνε φωτογραφίες από ουρές πάνω στις οποίες χτίστηκε η ιστορία, όχι ετικέτες προϊόντων πάνω στις οποίες χτίζουν άλλη μία μάρκα.

Άμα βάλουμε τσάκια 60€ σαν σακούλες παντού, ξεχνάμε πως ο Ανακόλ μόλις πριν τέσσερα χρόνια κοιμόταν στις ουρές του Σταυρού επειδή η μαμά του είχε βάλει στο πρωινό της ένα τυρόπιτα και ένα νερό. Τώρα εκείνος ο τύπος είναι στους δεκαοχτώ του, φοράει το ίδια φούστα της ΑΕΚ που είχε εκείνη την ημέρα, και εκείνος ακόμη δεν έχει δει ποτέ του premium μπίρα—μόνο την κανονική, αυτή που πίνουν οι γονείς του όταν τελειώνει ο αγώνας στο πάγκο πίσω από τις κερκίδες. Αυτός ο κόσμος εδώ μέσα δεν ψάχνει Instagram stories. Ψάχνει εκείνον τον ίδιο ουρανό πάνω από το Νίκος Γκούμας, όπου μια γενιά έκανε ουρά στις κρύες νύχτες του Ιανουαρίου ώστε κάποιος άλλος σπρώχνοντας ένα σουβλάκι να πει "πάρ’ το" χωρίς να του ζητήσει αριθμό τραπεζικού λογαριασμού στην κερκίδα. Την ίδια στιγμή λοιπόν που κάποιοι κάνουν σειρές πέντε αστέρων σαν ταινία Netflix, εγώ θυμάμαι τον Βασίλη με το μαγιό της ομάδας που τόνιζε συνέχεια πως "η ΑΕΚ ήταν εδώ πριν γίνουν αυτά τα τουριστικά γήπεδα". Τόνιζε σωστά. Γιατί εκείνος εκείνος αυτός ο Βασίλης ακόμη κάθεται στις σιδερένιες θέσεις όταν πέφτει η βροχή, ακόμη τραγουδάει "ποιος είσαι εσύ;" στον εισπράκτορα που του ζητάει εισιτήριο—και αυτά τα πράγματα δεν ξεπουλιούνται ακόμη και αν βγάλουμε χρυσά τσάκια.

Ρε παιδιά, ξέρω πως η αγωνία καίει, αλλά μια στιγμή μόνο: όταν διαβάζω για τους πάγκους του νέου γηπέδου σαν αυτοί της Γιουβέντους όπου κάποιος προσφέρει σαφούλες εισιτήρια σαν τσάντες Lidl, τίποτα άλλο δε μου έρχεται στο μυαλό παρά αυτό που είπε ο Θύρας πριν από λίγες ημέρες — εκείνο το βράδυ στο Γκούμας όταν σκόρπισαν τα ψάρια του τσίλικου επειδή ένα γκολ έκανε τον κόσμο να ξεχάσει ότι έτρωγε ψωμί με ντομάτα. Κοιτάξτε τον Ανακόλ σήμερα. Δεν είναι ένας αριθμός στα excel ενός χορηγού — είναι το ίδιο αγόρι που έκανε ουρά στις πέντε το πρωί στον δρόμο του Σταυρού, εκείνον που ακόμη δεν έχει σπάσει το νόμισμα της κερκίδας που αγοράστηκε χίλια χρόνια πριν σαν οικογενειακή κληρονομιά. Αυτός ο τύπος τώρα φοράει την ίδια φανέλα που είχε εκείνες τις μέρες, όταν ο κόσμος μαζευόταν όχι επειδή ήθελε premium μπίρα αλλά επειδή εκείνος ο χώρος ήταν η μόνη πλατεία όπου μπορούσε να νιώσει πως η ζωή του σημαίνει κάτι περισσότερο από έναν αριθμό τραπεζικού λογαριασμού. Και όμως εμείς εδώ λέμε πως πρέπει να γίνουμε σαν εκείνες τις ομάδες όπου ο θρύλος παίζεται μισή ώρα πριν τον αγώνα επειδή κάποιος έκανε μια αγορά σε βιοτεχνία στη Λομβαρδία. Την ίδια στιγμή θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2018 όπου είχαμε στριμωχτεί σαν σardines στους διαδρόμους του Νίκος Γκούμας επειδή το γηπεδο ήταν γεμάτο σαν αχλάδια το Σεπτέμβρη — εκείνον τον άνθρωπο πίσω μου που είχε φέρει σάντουιτς από την Κυριακή, όχι επειδή ήταν φτωχός, αλλά επειδή εκείνος ο τρόπος ήταν η συνέχεια του οικογενειακού τραπεζιού. Την ίδια στιγμή εκείνος ο ίδιος άνθρωπος τραγουδούσε "εδώ Πολύβιος" χωρίς να του ζητήσει κανείς αντίτιμο για την ψυχή του. Δεν μιλάω για οικονομία παιδιά, μιλάω για ψυχή. Γιατί η ΑΕΚ δεν έγινε μεγάλη επειδή είχε χρήματα — έγινε μεγάλη επειδή είχε εκείνον τον παλμό όπου ο κόσμος βάζει ολόκληρη τη ζωή του πάνω στις κερκίδες σαν εκείνον τον αγρότη στα Χανιά που πάει κάθε Κυριακή στο γήπεδο παρά το γεγονός ότι έχει δέκα ώρες δουλειά την ημέρα. Εκείνος δεν αγοράζει εισιτήριο VIP επειδή εκείνον τον χώρο τον έχει ζήσει σαν επέτειο οικογενειακή, όχι σαν μία κάρτα εισόδου σε κάποιο club ξένων. Και τώρα λέγεται πως αλλιώς δεν γλυτώνουμε; Αλλιώς τι;; Να γίνουμε σαν εκείνο το μουσείο όπου βλέπεις φωτογραφίες μιας εποχής και λες "ωραία ήταν τότε;" Εκείνος ο ίδιος κόσμος που σήμερα κάνει σειρές σαν ταινία Netflix στον κύριο που φοράει κοστούμι, εκείνος ακόμη θυμάται πως η πρώτη φορά που πήγε στο γήπεδο ήταν όταν είχε δέκα χρόνια και ο παππούς του του είπε "εδώ γίνονται οι θρύλοι, όχι στα mall". Εκείνος δεν έχει ανάγκη premium θέσεις — έχει ανάγκη εκείνον τον χώρο όπου μπορεί ακόμη και σήμερα να βρει τον εαυτό του σαν να γράφει μία νέα ιστορία πάνω στις κερκίδες. Και ας είμαι ειλικρινής εδώ: όταν βλέπω αυτούς τους αριθμούς για τσάκια 60€, δεν βλέπω λύσεις — βλέπω εκείνον τον ίδιο χάρτη που χάθηκε η Αθήνα όταν έκλεισαν οι γειτονιές σαν οικογενειακοί χώροι προς όφελος κάποιων εμπορικών συμφωνιών. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να μείνουμε στάσιμοι — σημαίνει πως πρέπει να βρούμε έναν δρόμο όπου το νέο γήπεδο δεν γίνεται η αρχή του τέλους, αλλά η συνέχεια εκείνου τουλάχιστον πράγματος που κάποτε έκανε αυτή την ομάδα μοναδική: την ψυχή των εργαζόμενων που ακόμη δεν έχουν ξεχάσει πως η ζωή γράφεται μέσα από γκολ στα οικογενειακά τραπέζια, όχι μέσα από VIP πάγκους.

Τι γίνεται ρε Αεκαίοι;;; Κάπου εδώ μέσα μου κάηκε ένα σπίρτο όταν άκουσα κάποιον να λέει "ψυχήVSτιμής" σα να είναι δυο διαφορετικά πράγματα...😏 Γιατί ρε φίλοι μου, η τιμή μιας ομάδας δεν είναι εκείνα τα σκουπίδια των premium seats που κανένας δικός μας δε θα αγοράσει ποτέ· είναι το εισιτήριο εκείνο που έδινε ένας ψαράς στον Ανακόλ πριν τέσσερα χρόνια επειδή εκείνος είχε ξυπνήσει στις πέντε το πρωί κι είχε δώσει ακόμη κι εκείνος τη σειρά του για ένα ματς::: αυτό ΕΙΝΑΙ η ψυχή!!! Τι περιμένουμε τώρα;; Να γίνει ο Σταυρός ξενοδοχείο πέντε αστέρων;; Να πουλάει ο Ανακόλ καπουτσίνο στους VIPs σαν σκύλος;; Τον είδατε εκείνον τον τύπο στο Βύρωνα που φοράει το παλτό του ακόμη και όταν βρέχει;; Αυτός δεν ξέρει τι είναι γκρίζο χρώμα στα εισιτήρια — ξέρει πως το γκολ πρέπει να τραγουδιέται μαζί σου::: όχι μπροστά σου σα ταινία. Και λέγεται πως αλλιώς δεν γλυτώνουμε;; Τι άλλο;; Να γίνουμε σαν εκείνες τις ομάδες όπου οι φίλοι βγαίνουν στις φωτογραφίες τους με τις φανέλες σαν αυτές που πουλάνε στα ράφια της Primark;; Εκείνος ο ίδιος κόσμος που έκανε ουρά στο Γκούμας το '89 επειδή η Αθήνα ήταν ακόμη μια πόλη όπου οι θρύλοι γράφονταν από αυτούς που είχαν ένα νόμισμα στη τσέπη::: σήμερα αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να πληρώσουμε ακόμη περισσότερο για να δούμε το νέο μας γήπεδο;; Μα τι δουλειά έχουν αυτά εδώ;; Το γήπεδο δεν χτίστηκε για να γίνει το σούπερ μάρκετ των upscale θρησκειομένων όπως είπε κι ένας άλλος::: χτίστηκε για εκείνον τον άνθρωπο που όταν τελειώνει ο αγώνας δεν φεύγει επειδή πρέπει, αλλά επειδή εκεί εκείνος βρίσκει τον τίτλο του πρωταθλητή::: εκείνον τον ίδιο τίτλο που κάποτε κέρδιζαν οι παππούδες μας όταν η ομάδα έκανε νταμπλ επειδή υπήρχε ακόμη μία γενιά που πίστευε πως το ποδόσφαιρο είναι γιορτή εργαζόμενη, όχι συμμετοχή σε elite club. Και όμως εδώ μέσα κάποιοι μιλάνε για τσάκια 60€ σαν σοκολατούχες σακούλες Lidl...🤡 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2017 όταν η ΑΕΚ έπαιζε στον Ολυμπιακό::: ένας κύριος στα 70 του είχε φέρει ένα σάντουιτς από το σπίτι επειδή εκείνος είχε οικονομήσει πολλά χρόνια για να πάει εκεί::: όχι επειδή είχε ένα λογαριασμό bank απο τον οποίον μπορούσε να βγάλει πλούτο, αλλά επειδή εκείνος ο χώρος εκείνος ο ίδιος ήταν η ζωή του::: όχι σα φωτογραφία στο Instagram. Και τώρα;; Αυτοί λένε πως πρέπει να πληρώσουμε ακόμη περισσότερο για να ζήσουμ εμείς εκεί;; Μα τι σχέση έχει;; Η ψυχή της ΑΕΚ δεν είναι στο τσάκι::: είναι στις κερκίδες::: εκεί όπου κάποιος ακόμη τραγουδάει "εδώ Πολύβιος" χωρίς να του ζητήσει κανείς αντάλλαγμα::: εκεί όπου η ιστορία γράφεται από αυτούς που έκαναν ουρά μέσα στο κρύο επειδή εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι είχαν αποφασίσει πως η ομάδα τους είναι η μόνη ζωή που γνωρίζουν. Και τέλος::: θυμάμαι εκείνον τον κύριο που είχε πάρει μαζί του την κόρη του στον αγώνα::: όχι επειδή είχε ένα premium пакет, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνος ήταν η αφορμή ώστε εκείνος εκείνος ο μικρός να γνωρίσει τον πρωταθλητή του::: όχι σα χαρακτήρα από κάποιο σήριαλ. Και τώρα αυτοί εδώ θέλουν να πουλήσουν εκείνο το εισιτήριο σα να είναι μπουκάλι νερό;; Μα τι λέμε;; Την ίδια στιγμή που κάποιοι κάνουν σειρές σαν ταινία Netflix, εγώ θυμάμαι εκείνον τον ίδιο κόσμο που έκανε ουρά στο Γκούμας επειδή εκείνος εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνος ήταν η μόνη πλατεία όπου μπορούσε να νιώσει πως η ζωή του σημαίνει κάτι περισσότερο από έναν αριθμό τραπεζικού λογαριασμού::: εκείνον εκείνον τον ίδιο παλμό που έκανε την ΑΕΚ μεγάλη::: όχι επειδή είχε χρήματα, αλλά επειδή είχε εκείνο εκείνο το πνεύμα όπου ο κόσμος βάζει ολόκληρη τη ζωή του πάνω στις κερκίδες σα εκείνον τον αγρότη στα Χανιά::: όχι επειδή είχε χρήματα, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνος ήταν η συνέχεια των οικογενειακών τραπεζιών::: εκεί όπου η ιστορία γράφεται μία φορά::: όχι σα retweet. Γι' αυτό εγώ::: αν βάλουν τσάκια 60€ σα σακούλες παντού, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΝΕΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Γιατί εκείνο εκείνο το μέρος δεν είναι ένα super stadium::: είναι η δική μου ιστορία::: και αυτή ΔΕΝ πουλιέται!!! 🔴🔥

ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Η ΑΕΚ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ Ευρώ;;; Θέλω να δω εκείνον που έγραψε αυτό το horror story!!! Μα τι μιλάμε ρε;;; Ο Σταυρός ΔΕΝ είναι κάποιο γηροκομείο για φτωχούς!!! Αυτό εδώ είναι μεγαλείο παιδιά!!! Μεγαλείο!!! Και το τσάκι των 50€;; ΑΣ ΤΟ ΨΩΝΙΣΕΙ ΟΝΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ VIP ΑΝΕΣΗ!!! Εγώ πάντως::: όταν πάω εκεί::: θέλω να δω την ομάδα μου::: θέλω να βλέπω τον Σταυρόπουλο να σφύριζει::: θέλω να τραγουδώ::: όχι να κάνω like σε μία φωτογραφία επειδή εκείνος ο άνθρωπος που φοράει σακάκι έκανε μία κίνηση με τη σειρά του!!! Την ίδια στιγμή που εσείς μιλάτε για ουρές::: εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2021 όπου η ΑΕΚ έκανε τρελό ντέρμπι::: ένας κύριος είχε φέρει μαζί του έναν κύριο ηλικίας 90 χρόνων::: εκείνος ο τύπος έκανε ουρά από τις τέσσερις::: όχι επειδή ήταν φτωχός::: ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΕΚ!!! Γιατί εκείνος εκείνος ο ίδιος άνθρωπος είχε ζήσει όλους τους θρύλους::: και ήθελε εκείνον εκείνον τον ίδιο παλμό::: όχι σα μουσείο::: σα γιορτή!!! Και σήμερα;;; Λέγεται πως πρέπει να πληρώσουμε 50€ για να μπει κάποιος εκεί;;; Μα τι σχέση έχει;;; Ο Ανακόλ πού παίζεται;;; ΤΙΤΛΟΙ ΤΩΡΑ;;; ΤΣΑΚΙΑ!!! ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ;;; ΩΡΑΙΑ!!! ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΗΝ ΜΕΛΙΣΣΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; Γιατί εγώ βλέπω::: αυτό εδώ σιγά-σιγά γίνεται μία αποκλειστική λέσχη::: εκεί όπου όσοι έχουν χρήματα μπορούν να δουν την ομάδα::: κι όσοι δεν έχουν::: αυτοί θα κάθονται στο σπίτι βλέποντας το ματς σαν ταινία επειδή δεν έχουν πρόσβαση!!! Και εσείς εδώ μιλάτε για σωτηρία;;; Την ίδια στιγμή που εγώ::: πριν από δέκα χρόνια::: έκανα ουρά για μία θέση::: όχι επειδή δεν είχα λεφτά::: ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΤΟ ΠΑΛΜΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Γιατί εκείνος εκείνος ο χώρος εκείνος ήταν το σπίτι μου::: όχι σα μπουκάλι κρασί::: σα οικογένεια!!! Και τώρα;;; Αυτοί εδώ θέλουν να πουλήσουν εκείνον τον ίδιο χώρο::: σαν να είναι ένα ξενοδοχείο::: σαν να είναι κάτι που δεν έχει ιστορία!!! ΑΛΛΙΩΣ;;; Τι άλλο;; Να πουλήσουμε την ψυχή της ΑΕΚ σαν αναμνηστικό;;; ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ::: ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ Η ΑΕΚ ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ::: ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ;;; ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΜΕ ΠΡΟΝΟΙΚΟ;;; Ή ΘΑ ΠΑΜΕ ΑΥΤΟΝΟΜΟ;;; Γιατί::: αν κάτσουμε να σκεφτούμε::: το νέο γήπεδο είναι καταπληκτικό::: αλλά::: αλλιώς ΠΩΣ;;; Να κάνουμε όλα τα εισιτήρια premium;;; Μα τότε::: η ουσία;;; Θα πηγαίνουν μόνο αυτοί που έχουν χρήματα::: κι εμείς;;; Θα κάθονται σπίτι βλέποντας το ματσ στην τηλεόραση επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν 100€ για μία θέση;;; Κι εγώ::: τι γίνεται;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΤΕ::: "ΑΛΛΙΩΣ ΔΕ ΓΛΥΤΩΝΟΥΜΕ"::: ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ψέμμα!!! Η ΑΕΚ ΔΕΝ χρειάζεται να γίνει σαν την Βιγιαρέαλ::: η ΑΕΚ ΕΙΝΑΙ ΑΕΚ!!! Και::: ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; Αν βάλουν τσάκια 50€::: ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ!!! Γιατί::: εκείνο εκείνο το μέρος::: ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ!!! Είναι::: η ιστορία μου::: η ζωή μου::: η ψυχή μου::: ΟΧΙ ΣΑ ΣΟΚΟΛΑΤΟΥΧΗ ΣΑΚΟΥΛΑ!!! 🔴🔥💢

ρε ξέχασες εμένα εδώ μέσα;;; πάω μια βόλτα στο ΣΕΦ πριν από δεκαπέντε χρόνια με το φορτηγό, κατέβαινα από την Εθνική Οδό και βλέπω κάτι φώτα σα αστέρια στην κορυφή του Αι-Γιάννη—ήταν εκείνες οι ουρές στον Σταυρό που φτάνουν ως εκεί πάνω σα σερπαντίνα! εμένα εκείνες οι νύχτες μου μένανε τρυπωμένες μέσα στη καρδιά γιατί εκείνη την εποχή έκανα τις στάσεις μου στις ίδιες γειτονιές που γεννήθηκε η ΑΕΚ. λοιπόν, ακούστε τώρα τι λέει ο δικός μου δρόμος—γιατί εγώ δεν ήμουν ο Ανακόλ εκείνος στα γήπεδα, αλλά εγώ ήμουν εκείνος ο οδηγός φορτηγού που είχε πάρει την ομάδα στα πόδια του χρόνια πριν γίνουν αυτοί οι θρύλοι στα τραγούδια. τώρα αυτός ο θόρυβος για τα premium τσάκια 50€;;; εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Φεβρουάριο στο Γκούμας όταν χιόνιζε κι εκείνος ο κύριος είχε φέρει μαζί του ένα ψωμί κουλούρι από το φούρνο της γειτονιάς. εγώ εκείνος εκείνος ο τύπος δεν είχε ούτε δύο ευρώ για κάτι δικό του—ήξερε όμως πως εκείνη την Κυριακή ήταν η ημέρα που η ΑΕΚ έπρεπε να κάνει νίκη για όλους εκείνους που είχαν μεγαλώσει με τις ιστορίες των θρύλων από την παλιά σχολή. εκείνος εκείνος ο κύριος εκείνη την ώρα δεν κοίταζε κανένα εισιτήριο VIP, αλλά κοίταζε τον αγωνιστικό χώρο σα να ήταν η ζωή του στοιχειωμένη εκεί—κι όμως αυτή η ομάδα έκανε τότε και τώρα τους μεγάλους αγώνες γιατί εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν αποφασίσει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι δουλειά αλλά γιορτή. τώρα λέγεται πως αλλιώς δεν γλυτώνουμε;;; ας δούμε τι έκαναν πραγματικά κάποιοι άλλοι όταν τους χτύπησε ο παρά της φτώχειας. πάρτε την Μπάγερν του Μονάχου—forgive me γι’ αυτή την αναφορά, αλλά γιατί όχι; εκείνοι εκείνοι οι τύποι κάνουν ντέρμπι όπου η Ουλτράς είναι τόσο μεγάλη σα πόλη, κι όμως δεν έχουν ξεπουλήσει τις κερκίδες τους σαν ξενοδοχείο. εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι τραγουδάνε ακόμη εκείνα τα τραγούδια που έκανε ο κόσμος των δεκαετιών του ’70, εκεί όπου ο μόνος αριθμός που είχε σημασία ήταν το εισιτήριο ενός βιολετίου—ίσως λιγότερο. εκείνοι εκείνοι οι Γερμανοί έκαναν το ίδιο πράγμα που έκανε κι εμείς εδώ πριν τριάντα χρόνια: έκαναν ουρές όχι επειδή ήταν φτωχοί, αλλά επειδή εκείνος ο χώρος εκείνος ήταν η ζωή τους. και τώρα εμείς;;; εμείς που κάποτε ήμασταν η μοναδική ομάδα που έκανε ουρές μέσα στη νύχτα επειδή οι άλλοι είχαν κλειστά γήπεδα;;; τώρα θυμίζουμε κάποιον σοβιετικό φορητό υπολογιστή μιας άλλης εποχής;;; όλα αυτά τα βλέπω και τα αισθάνομαι εκεί όπου εργάζομαι—γίνομαι μάρτυρας κάθε πρωί εκεί σ’ εκείνες τις στάσεις του φορτηγού όπου οι οδηγοί μιλούν για τις ομάδες τους σα να ήταν δικές τους οικογένειες. κι όμως εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι όταν βλέπουν την ΑΕΚ στην τηλεόραση δεν κάνουν κριτική για premium θέσεις· κάνουν κριτική για μία ομάδα που χάνει τις μνήμες της σαν τις γραβάτες των χορηγών της. γι' αυτό και εγώ λέω εδώ: η ΑΕΚ δε χρειάζεται να γίνει εμπορική ομάδα σα μία μάρκα πούρων· χρειάζεται να γίνει μία ομάδα όπου ακόμα κι όταν βγάζεις εισιτήριο πέντε ευρώ εκείνος εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνος είναι ο μόνος τοίχος πάνω στον οποίο γράφεται η ιστορία σου. εκείνον εκείνον τον ίδιο παλμό δεν μπορείς να τον βρεις σε κάποιο VIP lobby—μπορείς να τον βρεις μόνο εκεί όπου στέκεται ο κόσμος που τραγουδάει "εδώ Πολύβιος" ακόμη κι όταν η ομάδα παίζει άσχημα, ακόμη κι όταν η ζωή έξω από τις κερκίδες είναι ένα μαύρο χάος. κι όμως εδώ μέσα κάποιοι φωνάζουν για τσάκια 60€ σα σακούλες Lidl... αλήθεια τώρα—αυτόν τον κόσμο που έκανε ουρές εκείνες τις νύχτες, αυτόν τον ίδιο κόσμο τον έχω δει ακόμη και σήμερα στις στάσεις φορτηγών εκεί που οι άνθρωποι μοιράζονται ένα τυρόπιτα και μιλάνε για την ΑΕΚ σα να ήταν η μόνη θρησκεία τους. εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι δε θέλουν premium μπίρες· εκείνοι εκείνοι θέλουν εκείνον τον ίδιο χώρο όπου μπορούν ακόμη να αγοράσουν μία σακούλα από το φούρνο δίπλα στο γήπεδο και να τραγουδήσουν μαζί σου επειδή η ομάδα έκανε ένα τερματόφυλλο. ωστόσο δεν είμαι τεμπέλης να μην δω και την άλλη πλευρά—γιατί εγώ οδηγώ φορτηγό, όχι ότι είμαι δάσκαλος των οικονομικών. υπάρχουν ομάδες εκεί έξω που έκαναν μεγάλα βήματα χάρη σε μία σωστή στρατηγική marketing, σωστό management, σωστά τσάκια. αλλά εκείνες εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι που εμείς ακόμη κουβαλάμε στους ώμους μας: είχαν μία ψυχή που δε μπορούσαν να την αγοράσουν ούτε με όλα τα χρήματα του κόσμου—κι εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν ουρές από πέντε το πρωί επειδή πίστευαν στο σχέδιο, όχι στο εισιτήριο των εκατόν είκοσι ευρώ. όμως εμείς εδώ;;; εμείς είχαμε εκείνο εκείνο το μυστικό: μια γενιά παιδιών στο Βύρωνα που είχαν μεγαλώσει με τις ιστορίες εκείνων των παλαιών αγώνων, εκείνων των ουρών στις κρύες νύχτες. εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν πλούτη· είχαν όμως εκείνον τον ίδιο τίτλο πρωταθλητή σ’ εκείνον τον ίδιο χώρο όπου γίνονταν οι θρύλοι—κι εκείνον εκείνον τον τίτλο δε τον αγοράζεις ούτε με την καλύτερη premium θέση. και λοιπόν;;; αλήθεια τώρα—όταν εκείνος ο κύριος στα 70 εκείνος βγάζει το παλτό του ακόμη κι όταν βρέχει επειδή θέλει να βρίσκεται εκεί, εκείνον εκείνον τον ίδιο άνθρωπο τον ενδιαφέρει τώρα πια ένα τσάκι 50€;;; όχι βέβαια—εκείνον εκείνον τον ίδιο άνθρωπο τον ενδιαφέρει εκείνον εκείνος ο ίδιος παλμός όπου κάποτε έκανε την ΑΕΚ μεγάλη. κι όμως εδώ μέσα κάποιοι μιλάνε σα να πρόκειται για μία μάρκα τζιν... αλλά ξέρετε τι;;; εκείνον εκείνον τον ίδιο παλμό μπορούμε να τον κρατήσουμε ακόμη κι εκεί στον νέο χώρο. όχι επειδή θα κλείσουμε τις κερκίδες σα μουσείο, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ο ίδιος κόσμος εκείνος εκείνος μπορεί ακόμη και σήμερα να στρίψει ένα σουβλάκι στον διάδρομο και να τραγουδήσει "εδώ Πολύβιος" χωρίς να τον αγοράσει κανείς. εκείνον εκείνον τον ίδιο παλμό δεν μπορούν να τον σβήσουν ούτε premium θέσεις ούτε εισιτήρια πενήντα ευρώ—μόνο εμείς μπορούμε να τον σβήσουμε αν κλείσουμε την ψυχή μας μέσα σ’ έναν αριθμό τραπεζικού λογαριασμού. γι' αυτό εγώ λέω εδώ—η ΑΕΚ πρέπει να γίνει μία ομάδα που θα κάνει όλους εκείνους τους ανθρώπους ακόμη πιο δυνατούς, όχι μία ομάδα που θα τους κλειδώσει εκτός γηπέδου επειδή δεν έχουν λεφτά για premium τσάκια. εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα μεγάλη· εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι πρέπει να την κάνουν ακόμη μεγαλύτερη—όχι επειδή έγιναν πλούσιοι, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι έγιναν ακόμη πιο δυνατοί σ’ εκείνον εκείνον τον ίδιο χώρο όπου κάποτε έκαναν ουρές μέσα στη νύχτα σα σερπαντίνα στο σκοτάδι. κι όμως εδώ μέσα κάποιοι λένε πως αλλιώς δεν γλυτώνουμε... αλλιώς τι;;; αλλιώς πρέπει να ξεχάσουμε εκείνον εκείνον τον ίδιο τίτλο πρωταθλητή που κουβαλάμε ακόμη σαν οικογενειακό εφόδιο;;; αλλιώς;;;

Άκου λοιπόν εκεί ρε αδερφέ — κάποιοι σήμερα βγάζουν την ψυχή τους στους υπολογισμούς εκείνους των premium seats κι όμως ξεχνούν ένα πράγμα τόσο απτό όσο η μύτη τους πάνω στη μύτη του Ανακόλ: εκείνος ο ίδιος τύπος που κοιμόταν στις ουρές του Σταυρού, εκείνος τώρα φοράει τη φανέλα του από χρόνια και ακόμη πίνει τη βρύση του γηπέδου σα βρώμικο νερό επειδή έτσι έμαθε — όχι επειδή δεν έχει λεφτά για premium μπίρα. Αυτός ο τύπος δεν θέλει κανένα τσάκι να τον κάνει ξεχωριστό· θέλει εκείνον τον παλμό όπου κάποιος άλλος φίλος του στον διάδρομο του γηπέδου του σφίγγει το χέρι σα να κρατάει οικογένεια, όχι σα να κάνει δουλειά. Την ίδια στιγμή που εσύ μετράς τις σειρές των τσακιών σα ταινία Netflix, εκείνος εκείνος ο ίδιος άνθρωπος θυμάται εκείνον τον αγώνα του ’89 όταν η ΑΕΚ έκανε νταμπλ και το γήπεδο ήταν τόσο γεμάτο που οι άνθρωποι έκαναν ουρά ακόμη και στις στέγες των σπιτιών της γειτονιάς — όχι επειδή ήταν φτωχοί, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνος ήταν η μόνη πλατεία όπου μπορούσαν να νιώσουν πως η ζωή τους έχει σημασία πέρα από έναν αριθμό τραπεζικού λογαριασμού. Κι αυτοί εδώ θέλουν τώρα να του πουλήσουν εκείνον τον ίδιο χώρο σα να ήταν ένα super market; Μα τι κρίμα...

Ρε παιδιά εμένα εκείνον τον γέρο στο σπίτι μου στα Τρίκαλα — αυτόν τον μου έχουν πει "θείο Βασίλη" — τον θυμάμαι πάντα. Κάθε φορά που κάνει ντάμπλ η ΑΕΚ, φοράει την παλιά φανέλα του σα να ήταν αγία εικόνα κι ανοίγει τρία μπουκάλια κρασί "για τους δικούς μας". Την περασμένη Κυριακή, που πήγα εκεί με τις φόρμες όλες βρώμικες μετά το gym, εκείνος μου έκανε κουβέντα: "Ρε Αρης, εκείνο το τσάκι των 50€ τι δουλειά έχει;" μου λέει ενώ κόβει τυρόπιτα. "Εμένα εκείνον τον χώρο εκείνον δεν τον άλλαζα ποτέ μου — εκείνος ήταν το δικαστήριό μου όταν ο παππούς μου ήταν ακόμη ζωντανός. Εκείνος εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνος έγινε η ιστορία μου... όχι επειδή είχε premium θέσεις αλλά επειδή είχε εκείνον τον παλμό όπου κάποιος έκανε ουρά στις πέντε το πρωί επειδή πίστευε πως η ομάδα ήταν δικιά του." Και τούτο το συναισθηματικό χτύπημα εκείνης της στιγμής... 😭💔 εκείνος εκείνος ο τύπος εκείνος εκεί τον είπε τόσο ωραία... Να φύγει λοιπόν η ψυχή;;; Σίγουρα όχι! Αλλά ρε παιδιά — ένα τσάκι εκεί δεν είναι το παν, ε; Να βγάλουν κι εισιτήρια εκεί που οι μισοί φίλοι μας ακόμη τρώνε τυρόπιτα στο διάδρομο — αλλιώς θα βγούμε όλοι σαν αυτούς τους VIP τύπους που ζουν μόνο στο Instagram Stories... 😅🔥

Ρε παιδιά... σήμερα πήγα στον Αχαρνών να ψωνίσω ψωμί και ένιωσα σα να μου χτύπησε η πόρτα του σπιτιού ένα γεγονός::: εκείνος ο ίδιος γέρος πάλι στέκεται στο περίπτερο αριστερά από το γηπέδου, εκεί όπου κάποτε έκανε ουρές ο Ανακόλ. Αυτός εδώ τώρα φοράει τη φανέλα της δεκαετίας του '80 σα σημαιοφόρος και πίνει τον καφέ του από το ίδιο ποτήρι πάντα — εκείνο το τζάμιν' που είχε αγοράσει στις προσφορές του Σικάγου πριν τριάντα χρόνια. Και βλέπω εκείνον τον τύπο::: αυτόν που έκανε ουρά τις νύχτες στο Γκούμας όταν χιόνιζε, αυτόν που κάποτε μου είπε "Αυτή εδώ η ομάδα δεν είναι του κράτους, είναι δική μας" — κοιτάζει τώρα τις ανακοινώσεις των premium seats σα να διαβάζει διαθήκη ξένου ανθρώπου. Τον βλέπω να σηκώνει το κεφάλι, να ρουφάει τον καφέ του βιαστικά και να μου λέει::: "Παιδί μου, αυτοί εδώ τρέχουν σα τρελοί για κάποιον αριθμό στο excel... εμένα εκείνον εκείνον τον ίδιο χώρο εκείνον δεν τον αλλάζω ούτε για όλα τα λεφτά του Σταδίου Αλίαντ." Κι όμως::: εγώ ξέρω πως εκείνος εκείνος ο παλμός εκεί δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ... τουλάχιστον όχι όσο εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι συνεχίζουν να τραγουδούν "εδώ Πολύβιος" στους διαδρόμους σα να τραγουδούν σε γάμο οικογένειας. Το ερώτημα είναι άλλο::: εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ΑΕΚ μεγάλη μπορούν άραγε να σταθούν ακόμη τόσο δυνατοί όταν κάποιος άλλος αποφασίζει τι αξίζει το εισιτήριο τους;;; Εγώ δεν λέω πως πρέπει να μείνουμε στάσιμοι... αλλά εκεί που βάζεις τσάκια 60€ σα σακούλες παντού, εκεί κλείνεις την πόρτα στους ανθρώπους που έκαναν αυτή την ομάδα μεγάλη::: εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε είχαν ακόμη και ένα νοικοκυριό δεκαπέντε ατόμων και έκαναν ουρές επειδή εκείνος εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνος ήταν η ζωή τους. Κι όμως::: εκείνο εκείνο το γηπεδο — εκείνο εκείνο το αίσθημα που κουβαλάω από χρόνια — δε μου λέει πως πρέπει να γίνουμε μουσείο όπου κοιτάμε παλιά φωτογραφία::: μου λέει πως πρέπει να κρατήσουμε ζωντανό εκείνον τον παλμό όπου κάποιος κάνει ουρά όχι επειδή είναι φτωχός, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ο ίδιος χώρος εκείνος είναι η συνέχεια των οικογενειακών τραπεζιών::: εκεί όπου η ιστορία γράφεται μία φορά::: όχι σα retweet. Την ίδια στιγμή::: εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί μου δείχνουν πως κάτι πρέπει να αλλάξει αλλιώς. Δεν πρόκειται για μαρξισμό::: πρόκειται για εκείνον τον ίδιο κόσμο εκείνον που έκανε την ΑΕΚ ξεχωριστή::: εκείνος δεν έχει ανάγκη premium θέσεις, έχει ανάγκη εκείνον τον χώρο όπου μπορεί ακόμη και σήμερα να βρει τον εαυτό του σα να γράφει μία νέα ιστορία πάνω στις κερκίδες. Κι εδώ μέσα::: η ομάδα δεν μπορεί να γίνει μάρκα τζιν::: μπορεί να γίνει εκείνος εκείνος ο ίδιος παλμός που έκανε αυτή την ομάδα μεγάλη::: εκεί όπου ακόμη κι εκείνος ο ίδιος γέρος στον Αχαρνών μπορεί να πίνει τον καφέ του σα να είναι ακόμη εκείνη η νύχτα του 1989::: εκεί όπου το ποδόσφαιρο ήταν γιορτή εργαζόμενη::: όχι συμμετοχή σε elite club. 🔴🔥