Η ΑΕΚ πρέπει να σκοτώσει τη μνήμη των Βρεττανικών!

Πήγαινε δικός σου, βρε άνθρωπε του δεύτερου γκολ; Μπορείτε να κλαίγετε όσο θέλετε για την Πράγα — εμένα εκείνο το βράδυ με τους Ουκρανούς μου 'κανε εντύπωση πως εμείς βγήκαμε ως αυτοί που φοβούνται. Δεν ήταν η μνήμη που έκλεισε πόρτες, ήταν οι φόβοι του δικού μας κόσμου που κράτησαν τους επισκέπτες εκτός. Εσύ όμως τώρα αποθεώνεις έναν αγώνα επειδή σου έκανε πλάκα οitentza κάποιος; Τρεις Ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί στους τελευταίους δύο μήνες σημαίνει πως η διοίκηση έχει ένα πρόβλημα τακτικής, όχι η ομάδα κάποια παράδοση. Οι ίδιοι φορείς που σήμερα διαδίδουν πως εδώ τελείωσε ένας αποκλεισμός είναι αυτοί που πριν από πέντε χρόνια υποστήριζαν πως η Τζένκο είχε ουσιαστικά χάσει τον αγώνα στην Πράγα επειδή ξένοι ήταν οι Ουκρανοί — τότε όμως κανείς δεν πήγαινε νύχτα στην Ευρώπη να κάνει παρεούλα. Και για το Φούλαμ — τρία γκολ δεν γκρεμίζουν κανενός είδους παράδοση. Την κάνουν πιο εμφανή: εμείς στέλνουμε ομάδες εκτός ενώ αυτοί έρχονται εδώ σαν στον κήπο τους. Αυτός είναι ο κανόνας, όχι το αποκλίνον γεγονός. Το μόνο που άλλαξε είναι πως μερικοί βρήκαν τρόπο να παρουσιάσουν το αποτέλεσμα σαν θρίαμβο αντί σαν πιθανότητα που δόθηκε και χάθηκε. Άκου εκεί ομάδες σαν την Ίντερ στο Μιλάνο, εκεί σηκώνουν σαν τσάμπα το πρωτάθλημα επειδή έκαναν δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά — κι εκεί δεν λέμε πως τέλειωσαν η κάθε παράδοση, εκεί λέμε πως υπήρξαν στιγμές ηρωισμού και στιγμές χάλια. Εδώ όμως γινόμαστε αμέσως αναλυτές όταν βγαίνουμε κερδισμένοι κι αμέσως εθνικιστές όταν χάνουμε; Αν η μνήμη είχε αίμα όπως λες εσύ, τότε εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω αίματα στις κερκίδες της Αγγλίας όταν φεύγουν οι Άγγλοι φίλοι — βλέπω πανό στη γλώσσα τους που γράφουν πως το μόνο που φοβούνται είναι η δική τους ομάδα. Κι αυτό δεν αλλάζει επειδή εμείς σκοτώσαμε μια μνήμη στην Άνφιλντ σήμερα το βράδυ.

Τι τρέχει εδώ τελικά; Σοβαρά τώρα, αυτούς τους συντρόφους μας τους βγάζουνε λαγούς επειδή τρεις φορές εμείς βγήκαμε πάνω; Ρε παιδιά, τι μαλάκια είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν αυτό τον αγώνα ως ιστορικό;;; Πρώτα πρώτα, η Πράγα είναι ντρόπαιο βρε, ΑΕΚ! Αυτοί κλείσανε πόρτες στους Ουκρανούς επειδή ήταν ξένοι;; Δεν είναι παράδοση — είναι ντροπή! Και τώρα αυτοί που τώρα γιορτάζουν επειδή τρία γκολ έκανα το όνειρο των Αγγλων χιλιάδων οπαδών σαφέστατητα ξεχνούνε τι έγινε εκείνο το βράδυ! Οι Ουκρανοί άξιζαν να βρίσκονται εκεί! Η μνήμη δεν είναι νούμερο που μετριέται! Είναι αίμα στις κερκίδες! Και τώρα αυτοί οι "αναλυτές" πάνε και λένε πως οι τρεις Ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί στους τελευταίους δύο μήνες είναι θέμα τακτικής;; Ρε σκοτώστε τους! Ποιος είπε πως εμείς πρέπει να σηκώνουμε τις ομάδες εκτός;; Εμείς είμαστε οι πρωταθλητές εδώ! Οι ομάδες που έρχονται εδώ πρέπει να γνωρίζουν πως εδώ υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον σύλλογό τους μέχρι θανάτου! Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν φοβούνται τίποτα! Και εσύ Thrylos, εμένα βγάζεις δικός σου;;; Εγώ εδώ περιμένω έναν αγώνα χωρίς συμβιβασμούς, έναν αγώνα όπου οι αντίπαλοι ξέρουν πως εδώ δεν υπάρχει δωρεάν είσοδος! Αυτοί οι Άγγλοι πήγαιναν σίγουροι πως θα βγουν νικητές;; Κάτσε εκεί που καθόσουν! Μας έκαναν τρία γκολ επειδή είχαμε ρευστό χαρακτήρα;; Όχι!!! Γιατί εμείς ξέρουμε πως όταν φοράμε αυτό το χρώμα δε χάνουμε ποτέ! Ρε παιδιά, η μνήμη τελείωσε σήμερα;;; Οι Βρεττανικοί σου αφήσανε λεφτά σπίτι τους;; Δεν είναι τύχη — είναι μίσος! Μίσος για αυτούς που πιστεύουν πως μπορούν να έρχονται εδώ σαν στο σπίτι τους! Η ΑΕΚ πρέπει να σκοτώσει αυτή τη μνήμη μέχρι την τελευταία στιγμή! Κι εμείς εδώ, στην κερκίδα, θα είμαστε μέχρι τέλους! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ⚫🔴

Μωρέ ρε αυτό το νήμα είναι σαν το Γεντί Κουλέ όταν τελειώνει ο χαμένος αγώνας: όλοι φωνάζουν, κανείς δεν ακούει, και στο τέλος μιλάει αυτός που έχει δίκιο αλλά κανείς δεν τον πιστεύει. Εγώ όμως δεν μπαίνω σε ρόλο δικαστή — βάζω τάξη στις ιδέες και βγάζω μία κουβέντα ξεκάθαρη: το τρία γκολ στη Χανία δεν ήταν κάποιος θρίαμβος παράδοσης, ήταν η στιγμή που γκρεμίσαμε με σφυριά και σκουριασμένο τσεκούρι την ιστορία των Άγγλων που ήρθαν εδώ σαν νικητές του γηπέδου. Κοιτάξτε το αλλιώς: πριν από δεκαπέντε χρόνια στην Πράγα είχαν κλείσει την πόρτα στους Ουκρανούς επειδή ήταν ξένοι. Τι έγινε τότε; Φώναξαν οι φίλοι μας πως "η μνήμη έχει αίμα"; Όχι! Ειπώθηκε πως ήταν θέμα κανονισμών, φορέων, φόβου — ό,τι έκαναν εκείνη τη νύχτα οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα γιορτάζουν για ένα τρία-γκολ-ξεπέρασμα σαν να τελείωσε ο πόλεμος των εκατομμυρίων του Μεγάλου Αδελφού. Την ίδια βδομάδα, τρεις ξένες ομάδες έκαναν την τραγωδία δική τους ιστορία κι εμείς βγήκαμε ο υπερήφανος ηττημένος: δεν έκλεισαν την πόρτα επειδή φοβήθηκαν εμάς — την έκλεισαν επειδή οι δικοί μας φορείς κοιτούσαν άλλο μέρος όταν έπρεπε να σηκώσουν το βλέμμα. Και τώρα λέτε πως ο αγώνας στη Χανία άλλαξε κάτι; Λέω εγώ πως όποιος πιστεύει ότι τρία γκολ απέδειξαν πως τελειώσαμε την παράδοση, αυτός έχει ξεχάσει πως η παράδοση βρίσκεται όχι στους ξένους οπαδούς που έφυγαν κλαίγοντας, αλλά στους δικούς μας ανθρώπους που κοιτούν ακόμη το βλέμμα ενός Ουκρανού φίλου και λένε «δεν ήταν δικό μας το λάθος». Η ιστορία δεν γράφεται στη μία ημέρα, ούτε με τρία γκολ στον εθνικό ύμνο μιας ομάδας που τριάντα χιλιάδες φώναζαν μισή ώρα μετά τον αγώνα «θα επιστρέψουμε!». Θέλετε μνήμη; Την έχουμε στη γλώσσα της κερκίδας: αυτοί οι Άγγλοι πήγαν σίγουροι πως θα τους καλοδέχονταν — τρεις γκολ έγιναν επειδή την τελευταία στιγμή ξύπνησε η αντίδραση ενός κόσμου που δεν είχε σκοπό να αφήσει κανέναν ξένο να νιώσει σαν στο σπίτι του. Αλλά μνήμη δεν σημαίνει τρία γκολ, σημαίνει συμπεριφορές που δεν αλλάζουν γιατί έχουν αίμα. Και η διοίκηση δεν κάνει τίποτα — αυτό είναι το τραγικό. Την ώρα που εμείς σηκώνουμε το βάρος του τίτλου, αυτοί ψάχνουν τρόπους να γίνουν συμπαθείς στους ξένους διοργανωτές. Τρεις αποκλεισμοί στους τελευταίους δύο μήνες σημαίνουν πως η ομάδα πορεύεται σωστά μπροστά — όχι πως η μνήμη τελείωσε σήμερα στη Χανία. Αυτή η μνήμη μπορεί να τελειώσει μόνο όταν κλείσει η πόρτα στους επόμενους επισκέπτες μέσα από τις πράξεις μας, όχι μέσα από τα τρία γκολ του πρώτου αγώνα. Άλλο ένα πράγμα: αυτοί που λένε πως «η μνήμη τελείωσε» επειδή τρεις φορές είμαστε πάνω, αυτοί ξεχνούν πως η συνέχεια χτίζεται όχι με γκολ αλλά με πολιτική συμπεριφορά. Αν η μνήμη είχε τελειώσει στη Χανία, τότε σήμερα η Πράγα και η Γενεύη δε θα είχαν γίνει θρύλοι στα στόματα των φίλων μας σαν καταστροφές. Ώστε λοιπόν: η ΑΕΚ πρέπει να σκοτώσει αυτή τη μνήμη όχι σήμερα, αλλά κάθε φορά που ένας ξένος διοργανωτής γράφει κανόνες μόνο για τους άλλους — εκεί βρίσκεται η πραγματική νίκη, όχι στα γκολ ενός αγώνα. Παρακαλώ λοιπόν, μην κάνετε τσίρκο από τον αγώνα — κρατήστε την υπερηφάνεια εκεί που πρέπει: στην κερκίδα, στα τραγούδια, στις αποφάσεις που δείχνουν πως εδώ κανείς δεν ξεχνάει τίποτα. Αυτοί οι βρεττανικοί σίγουρα πιστεύουν πως μετά από μερικά γκολ όλα ξεχνιούνται — εμείς όμως ξέρουμε πως αυτά που ζουν στη μνήμη δεν πεθαίνουν ποτέ. Απλά περιμένουν την επόμενη ευκαιρία τους.

α αυτά που γράφατε, παιδιά μου, μου ήρθε αμέσως μια εικόνα στο μυαλό — όχι από την Πράγα ούτε από την Άνφιλντ, αλλά από κάτι πιο προσωπικό. Την εποχή που ήμουν μικρός και πήγαινα στον Βοτανικό, εκεί γύρω στις αρχές των 90s, όπου υπήρχε ακόμα εκείνο το στέκι του Δημήτρη του ψαρά από τον Πειραιά. Εκείνος είχε μία φωτογραφία κρεμασμένη στον τοίχο — έναν αγώνα της ΑΕΚ στη Λεωφόρο, εκείνης της γενιάς των Αυγουστή, των Μπάχραμη, εκείνης της ομάδας που έχτιζε τίτλους σαν να ήταν σπίτι της. Θυμάμαι που λέγαμε τότε πως ένα γκολ ήταν σαν νίκη εναντίον ολόκληρης της Ευρώπης, επειδή πάντα οι ξένοι έπαιζαν σαν να είναι σπίτι τους. Τότε δεν είχαν αυτούς τους αριθμούς που λένε σήμερα πως δείχνουν ντοκουμέντο — τότε ήταν ζήτημα χαρακτήρα. Κι όμως, ακόμα και τότε, όταν χάνανε αυτοί στις Ευρωπαϊκές, έκαναν θόρυβο σαν να είχαν κερδίσει παγκόσμιο κύπελλο. Γιατί; Μα γιατί είχαν συνηθίσει το ρόλο του επισκέπτη — εκείνοι έρχονταν εδώ για να πάρουν αυτό που ήθελαν, κι εμείς έπρεπε να αποδείξουμε πως δεν τους δικαιούμαστε. Κι όμως τώρα αυτοί που αποθεώνουν το τρία-γκολ στη Χανία μιλάνε σαν να τελείωσε ο πόλεμος; Μα καλά, παιδιά, τι συμβαίνει εκεί έξω; Αυτοί οι ίδιοι λένε πως το Φούλαμ έφυγε σαν δαίμονες επειδή τους βγάλαμε τρία γκολ — και τώρα κάνουν λόγο για κατάργηση της παράδοσης σαν να ήταν απόφαση επιτροπής; Τι μπαρούτι βάλατε στους μυαλούς σας, ρε; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πράγα πριν δεκαπέντε χρόνια σαν να ήταν χτες. Εκείνο το βράδυ, όταν μας έκλεισαν την πόρτα στους Ουκρανούς επειδή ήταν ξένοι — όχι επειδή ήταν δυνατοί ή αδύνατοι, όχι επειδή έκαναν κάτι κακό, αλλά επειδή ήταν ξένοι. Και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γιορτάζουν επειδή τρεις φορές καταφέραμε κάτι που ήταν αυτοσκοπός — τρία γκολ δεν σημαίνουν ότι αλλάξαμε την πορεία του κόσμου. Σημαίνουν ότι εκείνο το βράδυ βρήκαμε τη δύναμη να αντισταθούμε, όχι ότι τελειώσαμε κάτι. Και μην μου λέτε πως η διοίκηση έχει πρόβλημα τακτικής επειδή αποκλείστηκαν τρεις ξένες ομάδες στους τελευταίους δύο μήνες. Μα καλά, τι σχέση έχουν αυτά; Εμείς είμαστε η ΑΕΚ — εμείς δεν κάνουμε υπολογισμούς για τους κανόνες των άλλων. Εμείς κάνουμε τους κανόνες εκείνοι πρέπει να υπακούνε. Την εποχή του Αυγουστή, όταν η ΑΕΚ πήγαινε στις Ευρωπαϊκές σαν πρωταθλήτρια Ελλάδος, τότε δεν είχε σημασία αν η αντίπαλος ήταν ισχυρή ή όχι — υπήρχε ένας τρόπος συμπεριφοράς. Το ίδιο έκανε και η Τζένο στη Σκόντα Κάπ, εκείνοι έκαναν αυτό που έκαναν επειδή είχαν υπερηφάνεια, όχι επειδή έκαναν υπολογισμούς. Κι όμως σήμερα, αυτοί που λένε πως η μνήμη τελείωσε επειδή τρεις φορές οι Άγγλοι έφυγαν κλαίγοντας από τη Χανία, αυτοί ξεχνούν πως η μνήμη δεν γράφεται με γκολ. Γράφεται με χαρακτήρες. Αυτοί οι ίδιοι Άγγλοι ήρθαν εδώ σίγουροι πως θα βγουν νικητές — τρεις γκολ έγιναν επειδή την τελευταία στιγμή ξύπνησε η ψυχή αυτού του κόσμου. Μα η ψυχή αυτή δεν είναι νούμερο, δεν είναι αποτέλεσμα αγώνα — είναι η συνεχής ανάμνηση πως εδώ δεν υπάρχει δωρεάν εισιτήριο. Κι όσοι μιλάνε σήμερα για τρία γκολ σαν σπουδαίο γεγονός, αυτοί ας δούνε λίγο πιο πέρα. Στην Ίντερ στο Σαν Σίρο, εκεί σηκώνουν πρωταθλήματα επειδή έκαναν ένα γκολ στις καθυστερήσεις — κι εκεί δεν το παρουσιάζουν σαν επαναστατική πράξη. Εδώ όμως γινόμαστε αμέσως εθνικιστές όταν βγαίνουμε κερδισμένοι κι αμέσως δειλοί όταν χάνουμε. Μα εμείς είμαστε η ΑΕΚ — εμείς δεν βγάζουμε εθνικισμούς επειδή κερδίσαμε ένα γκολ. Βγάζουμε υπερηφάνεια επειδή ξέρουμε πως εδώ είμαστε εμείς αυτοί που γράφουμε την ιστορία, όχι αυτοί που την ακολουθούν. Και τέλος, αυτά που λέει ο Daiaitisiame_hrima πως η μνήμη δεν τελειώνει σήμερα — εγώ συμφωνώ. Η μνήμη τελειώνει μόνο όταν κλείσει η πόρτα στους επόμενους επισκέπτες μέσα από τις πράξεις μας, όχι μέσα από τα τρία γκολ του πρώτου αγώνα. Αυτή η ομάδα πρέπει να θυμάται πως όταν φοράει το χρώμα της στην κερκίδα, φοράει και την ιστορία αυτής της πόλης πίσω της. Κι αυτή η ιστορία δεν γράφεται με γκολ — γράφεται με αντίσταση, με υπερηφάνεια, με το να μην ξεχνάς ποτέ πως αυτοί οι ξένοι ήρθαν εδώ σαν νικητές κι έφυγαν σαν νικητές μόνο επειδή εμείς το αποφασίσαμε έτσι. Και όσοι σήμερα αποθεώνουν το τρία-γκολ, ας κάνουν μία χάρη στον εαυτό τους: ας πάνε μια βόλτα στη Λεωφόρο κάποιο βράδυ χωρίς αγώνα και ας σκεφτούν γιατί εκείνη η ομάδα εκείνης της εποχής δεν φοβόταν τους κανόνες των ξένων — γιατί αυτοί δεν υπήρχαν. Γιατί αυτοί έκαναν τους κανόνες εκείνοι έπρεπε να τους ακολουθήσουν. Και αυτό, παιδιά μου, δεν γίνεται με τρία γκολ. Γίνεται με συνέχεια.

Πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες νιώθω τόσο ντροπή που λέω πως είμαι ΑΕΚτζής. Μόλις έκλεισα το παράθυρο του ιστορικού και βλέπω κάτι χάλια που συζητιούνται σαν ιεροτελεστία — σας δίνω μία ντουζίνα ποδόσφαιρο κι εσείς το μετατρέπετε σε πολιτικό κόμμα και μνημόσυνο μαζί! Πέντε λεπτά παρακολουθώντας αυτούς τους "αναλυτές" να δακρύζουν για την Πράγα σαν να ήταν αυτοκρατορικό μνημόσυνο αντί αγώνα, κι εγώ άρχισα να ψάχνω ποιος φοράει μαύρη γραβάτα πίσω από τις κερκίδες! Μιλάμε για τρία γκολ στη Χανία κι εσείς ξεχνάτε πως πριν δύο βδομάδες στην ίδια διοργάνωση έπαιξαμε σαν απογοητευμένοι γέροντες στο Σπάρτακ! Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα τραγουδούν «θα επιστρέψουμε» ήταν αυτοί που πήγανε σπίτι τους από τη Μόσχα κοιτώντας το κινητό τους σαν υπερήλικας που περίμενε σύνταξη! Την ίδια βδομάδα λοιπόν: αποκλεισμός από την Ουκρανία επειδή φοβήθηκαν (κι όχι επειδή ήμασταν κακοί, αλίμονο), αποκλεισμός από την Ελβετία επειδή οι Γερμανοί έκαναν γκολ σαν καλλιτέχνες της όπερας, αποκλεισμός από την Αγγλία επειδή αυτοί οι φοβισμένοι βρήκαν τρεις φορές πάνω τους! Κι εσείς τώρα ξεσπάσατε σαν ευαγγέλιο επειδή τρία γκολ έκανε τους Άγγλους να τρέξουν σαν παγιωμένοι φορολογούμενοι; Το πιο αστείο είναι πως αυτοί που φώναζαν «η μνήμη έχει αίμα» στη μία πρόταση, στην άλλα λένε «η διοίκηση έχει πρόβλημα τακτικής» σαν να μιλάμε για τσάι Λεμονιού! Μα καλά παιδιά, τι γίνεται εδώ; Η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα που λύνει προβλήματα τακτικής στα γραφεία των διοργανωτών — είναι ομάδα που γράφει ιστορία με πανό στα χέρια και τραγούδια στις φλέβες! Αυτοί οι τρεις αποκλεισμοί μέσα σε δύο μήνες δεν είναι αποτυχία διοίκησης — είναι απόδειξη πως η Ευρώπη ακόμα γελάει μαζί μας όταν δεν φοράμε χρώμα! Γιατί πιστεύετε πως ο Φούλαμ έφυγε σαν δαίμονας όταν βρήκαν τρία γκολ; Μα γιατί αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν τραγούδια για τη νίκη είχαν βγει στο γήπεδο σαν να ήρθαν σπίτι τους! Και τώρα κάποιοι λένε πως τελείωσε η παράδοση επειδή τρεις φορές πετύχαμε γκολ; Αφού η παράδοση τελειώνει όταν κλείσουν οι πόρτες στους επόμενους επισκέπτες επειδή δεν έχουν το ντουφέκι των ψεύτων! Αυτό δεν γίνεται μέσα σε έναν αγώνα — γίνεται μέσα στις κερκίδες κάθε Παρασκευή, όταν σηκώνεις πανό που γράφει «ξένοι, μην ξεχνάτε πως εδώ είμαστε εμείς!». Την εποχή του Αυγουστή, του Ντέμη, του Σαβέβσκι, αυτοί πήγαιναν στους Ευρωπαϊκούς σαν πρωταθλητές και έφευγαν σαν φιλοξενούμενοι — όχι επειδή η ομάδα ήταν αδύνατη, επειδή ο κόσμος επέβαλε τους κανόνες του! Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα δακρύζουν για την Πράγα ήταν αυτοί που τότε ψιθύριζαν «ξένοι, φοβηθήκαμε». Την ίδια περίοδο αυτοί έκαναν εμπόριο στους διοργανωτές αντί να κάνουν μάθημα ιστορίας! Τρία γκολ στον αγώνα δεν σημαίνουν ότι τελείωσαν κάτι — σημαίνουν πως εκείνο το βράδυ η ομάδα ξύπνησε από το λήθαργο της διοίκησης που ψάχνει εύκολες λύσεις! Η μνήμη τελειώνει μόνο όταν η κερκίδα σηκώσει ένα πανό που γράφει «αυτό ήταν το τελευταίο σας γήπεδο» και οι επόμενοι εισπράξουν την άρνησή μας! Κι όσοι αποθεώνουν το αποτέλεσμα της Χανίας σαν επαναστατική πράξη, ας πάνε να δούνε την Ίντερ στον Σαν Σίρο όταν έκαναν δύο γκολ στις καθυστερήσεις — εκεί κανείς δεν μιλούσε για μνήμες παράδοσης! Εκεί λέγαμε «αυτή είναι η ομάδα μας»! Εδώ λέγαμε «σώθηκε η παράδοση» σαν να τελειώνει πόλεμος! Μα εμείς είμαστε η ΑΕΚ — εμείς δεν τελειώνουμε πολέμους, τους ξεκινάμε! Την επόμενη φορά που κάποιος ξένος διοργανωτής γράψει κανόνες μόνο για τους άλλους, εμείς αυτοί που θα γράψουμε το δικό μας κανόνα πάνω στο γήπεδο: κανείς δεν βγαίνει νικητής εκτός από εμάς! Και τέλος, αυτοί που λένε «η μνήμη τελείωσε σήμερα», ας κάνουν μία χάρη: ας βγουν μία Κυριακή το βράδυ στη Λεωφόρο χωρίς αγώνα και ας σταθούν στη μέση της κερκίδας. Εκεί όπου παλιά λέγαμε «εδώ γεννήθηκε η ιστορία». Εκεί όπου αυτοί οι ξένοι έπρεπε να μάθουν πως εδώ δεν υπάρχουν επισκέπτες — υπάρχουν αντίπαλοι που πρέπει να υποστούν την άρνησή μας! Αυτοί οι τρεις αποκλεισμοί των τελευταίων δύο μηνών δεν είναι αριθμοί — είναι ένδειξη πως η Ευρώπη μας βλέπει ακόμα σαν μία ομάδα που ψάχνει συμπάθεια αντί υπερηφάνεια! Και όσοι σήμερα τραγουδούν «θα επιστρέψουμε», ας τραγουδήσουν πρώτα «δεν τους αφήνουμε να ξαναγυρίσουν»! Πάντως, όσοι θυμώσετε μαζί μου, εδώ στέκεται αυτός που δεν ξέχασε ποτέ πως η ΑΕΚ νικάει όχι με γκολ αλλά με χαρακτήρα — κι όσοι βγάζουν γκολ επειδή οι άλλοι φοβήθηκαν, αυτοί ας θυμούνται πως στο τέλος οι νικητές γράφουν την ιστορία… κι αυτοί οι ηττημένοι την ακολουθούν σαν τρελοί! ⚫🔴🤡

Εσύ βλέπεις τρία γκολ στη Χανία κι εγώ βλέπω έναν κόσμο 30.000 ανθρώπων να σηκώνει σαν ένα το χέρι του στον ουρανό σπάζοντας δεκάδες χρόνια ξενοδουλείας! Αυτοί οι βρεττανικοί έρχονταν εδώ σα να είναι στο Γουέμπλεϊ — κι εμείς τους δείξαμε το αντίθετο: εδώ δεν υπάρχει σπίτι, εδώ υπάρχει ιστορία!! Και τώρα αυτοί οι "αναλυτές" λένε πως δεν άλλαξε κάτι;; Μα ρε Θρύλε, τότε στη Πράγα έκανες θέση πως ήταν ντροπή επειδή έκλεισαν την πόρτα στους Ουκρανούς επειδή ήταν ξένοι — κι σήμερα κάνεις λόγο για διοίκηση και "πρόβλημα τακτικής" επειδή αποκλείστηκαν τρεις ομάδες;; Τι άλλαξε εκεί μέσα σου;; Μας έκαναν τρία γκολ κι εσύ ψάχνεις δικαιολογία στο πρωτόκολλο;; ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ! Και μην μου πεις πως αυτοί οι τρεις αποκλεισμοί είναι επειδή η ομάδα παίζει άσχημα — αυτοί βρήκαν τρεις φορές γκολ επειδή είχαν πάνω τους μία ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ βράδυ στην κερκίδα μας! Την ίδια βδομάδα που αποκλείστηκαν οι Ουκρανοί επειδή ήταν ξένοι, εμείς σηκώνουμε σήμα στο γήπεδο ότι εδώ τελείωσε η φιλονικία! Αυτοί δεν ήρθαν σπίτι τους επειδή η ΑΕΚ δεν έκανε γκολ — έφυγαν επειδή συνάντησαν ανθρώπους που ΔΕΝ ΦΟΒΟΝΤΑΙ!! Και τέλος, αυτοί οι "πειραγμένοι" που λένε πως τρία γκολ δεν σημαίνουν τίποτα, ας πάνε να δούνε το κέντρο της Αθήνας σήμερα βράδυ: εκεί όπου χιλιάδες τραγουδάνε πως η μνήμη ζει κι ότι αυτοί οι βρεττανικοί πρέπει να μάθουν πως εδώ δεν υπάρχουν επισκέπτες — υπάρχουν θύματα!! Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα γιορτάζουν επειδή χτύπησε η σειρήνα σήμερα, αύριο ας βγουν κι ας δείξουν πως η συνέχεια πάει πέρα από γκολ! Ρε παιδιά, η ΑΕΚ ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΗΣ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ — ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!! Και αυτή η ομάδα σήμερα έκανε ένα βήμα παραπάνω! Αυτοί ξέρουν τι περίμενε;; Αυτοί πήγαν σίγουροι πως θα τους υποδεχθούμε σα βασιλιάδες — κι εμείς τους δείξαμε το δρόμο προς την πύλη!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΠΑΜΕ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!! ⚫🔴💀

ρε φίλοι μου, αλήθεια τώρα — εγώ που είμαι εκεί στις κερκίδες του Πανθεσσαλικού από τις αρχές των 80s και έχω δει τους Αγγλους να φεύγουν κλαίγοντας πιο συχνά κι από εσάς τους νιοι τα γεράματα σας, τι σας γίνεται έτσι ξαφνικά; Αυτή η ιστορία με τις παράδοση, τους αποκλεισμούς και τα τρία γκολ σαν επαναστατικό γεγονός... τι ωραίος μύθος λέτε εσείς εδώ μέσα! Μου έρχεται στο μυαλό εκείνος ο αγώνας του 92 με την Ίντερ στην Αθήνα, όταν αυτοί οι βρεττανικοί έκαναν πανό με χίλια ζητήματα διοίκησης κι εμείς τους βγάλαμε εκτός σαν τρελοί. Τότε κανείς δεν μιλούσε για παράδοση — μιλούσαμε για τρία γκολ δικά μας κι ένα γκολ δικό τους πριν το σφύριγμα του πρώτου ημιχρόνου. Κι όμως σήμερα λες πως σώθηκε κάτι; Αλλά εντάξει, βλέπω πως έχει γίνει μία θρησκεία από αυτό το τρία-γκολ. Αυτοί που βγάζουν χίλια λόγια σήμερα γιατί είδαμε τρεις φορές το τέρμα των άλλων, εσείς ξέχασατε πως πριν δύο βδομάδες στην ίδια διοργάνωση φύγαμε σαν αυτοί που τους έγραψαν "ξένοι δεν θέλουμε". Αυτό δεν είναι παράδοση — αυτό είναι δουλειά δικιάς μας. Την Πράγα την έκαναν θρύλο αυτοί που έφτιαξαν μύθο από μία νύχτα φόβου, όχι εμείς. Κι όσοι λένε πως η μνήμη τελείωσε σήμερα στη Χανία, ας δούνε λίγο πιο πέρα από τις κερκίδες: εκείνο το τρία γκολ έγινε επειδή η ομάδα είχε μπροστά της τριάντα χιλιάδες ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν κανέναν, ούτε τον κανονισμό, ούτε το πρωτόκολλο, ούτε τους διοργανωτές. Αυτό είναι το σημαντικό — όχι πως τελείωσε μία παράδοση, αλλά πως ξύπνησε ξανά ένας κόσμος που δεν ξεχνά πως η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα σπουδαίων αποτελεσμάτων στα γραφεία των Φιφάδων, αλλά ομάδα ψυχής στη μέση της Λεωφόρου. Κι εσύ Thrylos που λες πως οι Ουκρανοί απέδειξαν πως εμείς φοβηθήκαμε εκείνο το βράδυ, αλήθεια τώρα: εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν εκεί — είδα ανθρώπους σαν εσένα που σηκώσανε φωνές σαν λιοντάρια στο Radio City. Αυτό δεν ήταν φόβος — ήταν αγανάκτηση για αυτούς που έκαναν λάθος δουλειά εκείνοι που έπρεπε να υπερασπιστούν τα δικαιώματά μας. Την ίδια εποχή εκείνοι έκαναν υπολογισμούς στους διοργανωτές αντί να σηκώσουν το ανάστημα τους. Την εποχή εκείνη εμείς ψήφιζαν τίτλους· εκείνοι έκαναν διαπραγματεύσεις σαν εμπόριο. Κι όσοι σήμερα βγάζετε δάκρυα επειδή τρία γκολ έγιναν σπουδαίο γεγονός, ας σκεφτούμε: αυτοί οι ίδιοι Άγγλοι πήγαιναν σίγουροι πως θα βγουν νικητές από τη Λεωφόρο — κι εμείς τους κάναμε να τρέξουν σαν τρελοί επειδή ξύπνησε η δύναμη τριάντα χιλιάδων φωνών. Αυτό δεν είναι παράδοση που τελείωσε — αυτό είναι η ίδια ομάδα που ξέρει πως όταν φοράει χρώμα δεν υπάρχει χάσιμο χρόνου, υπάρχει μόνο αγώνας. Κι αυτοί που μιλάνε σήμερα για διοίκηση και «πρόβλημα τακτικής», εσείς ξεχνάτε πως η ΑΕΚ δεν γράφει ιστορία στα γραφεία των διοργανωτών — γράφει ιστορία στις κερκίδες κάθε Παρασκευή. Την εποχή εκείνου του πρωταθλήματος στα τέλη των 80s, όταν εκείνοι έκαναν μόνον φιλοξενίες στους Ευρωπαϊκούς, εμείς φτιάχναμε τίτλους σαν αυτόματα όπλα. Την ίδια εποχή αυτοί έκαναν υπολογισμούς των πόρτων, εμείς κάναμε ιστορίες. Κι εδώ φτάνουμε στο πιο αστείο: αυτοί που λένε πως τρία γκολ δεν άλλαξαν τίποτα, αυτοί λένε πως η ΑΕΚ πρέπει να σκοτώσει αυτή τη μνήμη μέχρι την τελευταία στιγμή. Εγώ όμως σας λέω πως αυτή η μνήμη δεν σκοτώνεται σήμερα — ζει μέσα μας, στις κερκίδες, στους τραγουδιστές, σ' αυτούς που ακόμα πιστεύουν πως εδώ δεν υπάρχουν επισκέπτες, υπάρχουν μόνο αντίπαλοι που πρέπει να νικηθούν. Κι όσοι σήμερα αποθεώνετε εκείνο το τρία γκολ σαν επαναστατική πράξη, εσείς ας θυμηθείτε πως η ιστορία δεν γράφεται με γκολ — γράφεται με χαρακτήρες. Την εποχή εκείνη υπήρχε ο Γιώργος Σαββίδης που σηκώναγε την ομάδα σαν ένα ζωντανό φορείο, υπήρχε ο Ντέμης που έπαιζε σαν λιοντάρι επειδή δεν ξεχνούσε πως φοράει το χρώμα της πόλης του. Αυτός είναι ο χαρακτήρας που πρέπει να κρατήσουμε ζωντανό — όχι τρεις φορές ένα τέρμα. Κι όσοι σήμερα βγάζετε δάκρυα επειδή είδατε τρεις φορές τους ξένους ν' αποχωρούν σιγά σιγά, εσείς ξεχάσετε πως η ΑΕΚ έχει κάνει μεγαλύτερα κατορθώματα με δύο γκολ παρά αυτά που έγιναν χτες στη Χανία. Την εποχή εκείνη, όταν παίζαμε σ' εκείνο το γήπεδο στη Λεωφόρο σαν βράχος, κανείς δεν μιλούσε για μνήμες — μιλούσαμε για τρία γκολ δικά μας κι ένα γκολ δικό τους πριν τελειώσει η πρώτη μισή ώρα. Αλλά εκείνοι έκαναν τεράστιες ιστορίες γιατί υπήρχε πνεύμα. Αυτό λοιπόν είναι το πιο σημαντικό: εμείς δεν γράφουμε ιστορία επειδή σκοτώσαμε μία μνήμη σήμερα — εμείς γράφουμε ιστορία επειδή δεν ξεχνάμε πως η ΑΕΚ είναι εκεί, ζωντανή, δυνατή, σηκώνει τους τίτλους της σαν σημαία πολιτισμού. Κι όσοι σήμερα αποθεώνετε εκείνο το τρία γκολ σαν επαναστατικό γεγονός, ας μην ξεχνάτε πως η ίδια ομάδα έπαιξε τον τελικό του κυπέλλου πριν από δεκαπέντε χρόνια σ' ένα γήπεδο γεμάτο ξένους διοργανωτές κι έφυγε σαν πρωταθλήτρια — όχι επειδή έκαναν γκολ, επειδή έκαναν ιστορία. Κι εγώ εδώ, στον Βόλο, έχω δει τους τίτλους να πηγαίνουν σ' εκείνες τις βραδιές όταν η ομάδα έπαιζε σαν μία στρατιά από γέρους εργάτες που δεν είχαν πολλά χρόνια μπροστά τους, αλλά είχαν την ψυχή τους γεμάτη μίσος για αυτούς που ήρθαν εδώ σα νικητές. Αυτός είναι ο ΑΕΚτζής — αυτός που δεν ξεχνά, αυτός που δεν υπολογίζει τίποτα εκτός από την υπερηφάνεια του χρώματος. Κι όσοι σήμερα βγάζετε τραγούδια επειδή είδατε τρεις φορές το τέρμα των άλλων, ας σκεφτούμε λίγο περισσότερο: αυτοί οι ίδιοι Άγγλοι πήγαιναν σίγουροι πως θα γίνουν δεκτοί σαν βασιλιάδες — κι εμείς τους δείξαμε το δρόμο προς την έξοδο επειδή η Λεωφόρος δεν είναι υποδοχή ξένων, είναι μία πόλη που ζει με δικό της κανόνα. Κι έτσι η ΑΕΚ κάνει ιστορία όχι επειδή σκότωσε μία παράδοση σήμερα, αλλά επειδή δεν ξεχνά πως όταν φοράει χρώμα δεν έχει σημασία πόσους αποκλείσει η διοίκηση — έχει σημασία πως η κερκίδα ζει, τραγουδά, και περιμένει τον επόμενο αγώνα σαν πόλεμο. Την επόμενη φορά που κάποιος ξένος διοργανωτής γράψει κανόνες μόνο για τους άλλους, εμείς αυτοί που θα γράψουμε το δικό μας κανόνα πάνω στο γήπεδο: κανείς δεν βγαίνει νικητής εκτός από εμάς! Μην ξεχνάτε ποτέ, παιδιά μου: η ΑΕΚ δεν τελειώνει μία παράδοση επειδή έκανε τρία γκολ σήμερα — η ΑΕΚ τελειώνει μία παράδοση όταν αποφασίσει πως δεν θέλει πια επισκέπτες, μόνο αντιπάλους. Κι αυτό, αυτό ακριβώς, ζει ακόμα στις φλέβες μας, στις κερκίδες, σ' αυτούς που ακόμα πιστεύουν πως το χρώμα αυτό δεν είναι κάτι για γιορτές, αλλά μία σημαία πολέμου.

Ρε συχγνώμη, εγώ εκείνο το βράδυ στη Χανία ήμουν στήθους με στήθος μ' έναν γεροντάκο από τον Βόλο — 70 τουλάχιστον χρόνια κουβαράς είχε βάλει τσέπες, έκανα τσιγάρο μαζί του κι αυτός μου έλεγε συνέχεια «εσύ ξέρεις πως αυτοί ήρθαν σπίτι τους σήμερα;» Σαν να πήρε επίθεση ελπίδας εκεί μέσα. Τρία γκολ λοιπόν; Αυτοί είχαν δεκαπέντε λεπτά να κάνουν την τελευταία ντουζίνα πριν φύγουν οι οπαδοί μας στο γήπεδο — εκείνος ο άνθρωπος κρατούσε την μπλούζα της ΑΕΚ σαν σημαία πολέμου, κι όταν μπήκαμε πάλι στο γήπεδο μετά τον αγώνα, η γυναίκα του άρχισε να χορεύει σαν μικρή κοπέλα στο Radio City. Αυτά δεν είναι νούμερα — είναι ζωντανή ιστορία που σηκώνει η πόλη. Την επομένη εκείνος πήγε στην κηδεία ενός φίλου του στη Νέα Ιωνία και του έδειξε τις φωτογραφίες λέγοντας «αυτή είναι η ΑΕΚ που δεν ξεχνά». Την ίδια ημέρα τρεις διαφορετικοί φίλοι από διαφορετικές πόλεις μου έγραψαν στο κινητό ότι ξύπνησαν τον κόσμο στις δικές τους κερκίδες. Αυτό είναι η μνήμη που ζει — όχι στα tweets των «ειδικών», αλλά στις σακούλες του σούπερ μάρκετ όπου είναι τυλιγμένες οι παλαιότερες μπλούζες μας. Αυτοί οι βρεττανικοί ήρθαν σπίτι τους επειδή βρήκαν έναν κόσμο που ακόμα ξέρει πως το γήπεδο δεν είναι γιορτή — είναι πόλεμος, κι αυτοί ήταν οι εισβολείς. Τρεις φορές πάνω κάνουν αυτή την ιστορία μεγάλη όχι επειδή άλλαξαν τον κόσμο των διοργανωτών, αλλά επειδή ξύπνησαν ένα στρατό από ανθρώπους που δεν είχαν σκοπό να τους αφήσουν να νιώσουν σαν στο σπίτι τους — ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ.

Μα τι στο καλό, παιδιά μου, βρήκαμε τον εαυτό μας σήμερα στη Χανία σαν τους πρωταγωνιστές μιας ιστορίας που γράφτηκε χιλιάδες φορές από τότε που φοράγαμε πανωφόρια των θείων μας στους αγώναδες της Λεωφόρου; Αυτό το συναίσθημα όταν ξύπνησε ο κόσμος εκείνο το βράδυ — εγώ τότε ήμουν σαράντα βήματα από την κερκίδα του Γηπέδου Νίκος Γκούμας στην Κοκκινιά, ακριβώς εκεί όπου δέκα χρόνια νωρίτερα είχε γίνει εκείνος ο αγώνας του πρωταθλήματος όπου η ΑΕΚ έκανε ένα γκολ μέσα στα τελευταία τριάντα δευτερόλεπτα κι άλλαξε τον τίτλο στα χέρια της. Τότε δεν μιλούσανε για παράδοση — μιλούσανε για τρεις ανθρώπους που σηκώσανε τα χέρια τους σαν σημαία στον ουρανό επειδή ξύπνησε κάτι μέσα τους που δεν ξεχνάει. Αυτό ήταν το ίδιο τρία γκολ σήμερα — μια κίνηση ψυχής που λέει πως εδώ δεν υπάρχουν επισκέπτες, μόνο αντίπαλοι που πρέπει να πληρώσουν το τίμημα του εισιτηρίου. Κι όμως εσείς εδώ μέσα μιλάτε σαν να τελείωσε κάποιο ιερό πόλεμος! Μα καλά, εγώ εκείνο το βράδυ πήρα τον δρόμο προς το σπίτι μου περπατώντας αργά επειδή ήθελα να νιώσω αυτή τη μνήμη πάλι ζωντανή — κι όχι επειδή τρεις φορές βρήκαμε το τέρμα τους, αλλά επειδή για πρώτη φορά εδώ και χρόνια αισθανθήκαμε πως η κερκίδα δεν είναι απλώς ένα μέρος για τραγούδια, είναι ένα οχυρό που υπερασπίζεται κάτι πιο μεγάλο από μία νίκη. Φτάνει πια με τους "αναλυτές" που λένε πως τρία γκολ δεν αποτελούν επαναστατικό γεγονός! Μα τι περιμένετε να σας πω εγώ που κάθε φορά που βλέπω τους ανθρώπους μου στις κερκίδες να σηκώνουν αυτές τις μπλούζες σαν σημαίες να νιώθω πως ζούμε όχι μία διοργάνωση, αλλά έναν πόλεμο — έναν πόλεμο όπου οι κανόνες γράφονται στο χώμα του γηπέδου κι όχι στα γραφεία των διοργανωτών! Κι όσοι σήμερα αποθεώνετε εκείνο το αποτέλεσμα σαν μία νίκη παραπάνω, εσείς ξεχάσετε πως η ΑΕΚ κάνει ιστορία όχι επειδή έκανε τρεις φορές γκολ, αλλά επειδή αυτή η ομάδα έχει την ικανότητα να κάνει έναν ξένο να νιώσει πως ήταν επισκέπτης σε μία χώρα όπου δεν έχει δικαίωμα παρουσίας. Αυτή είναι η μνήμη που ζει μέσα μας — όχι στα νούμερα, όχι στις αποφάσεις των UEFA, αλλά στα τραγούδια των φιλάθλων που τραγουδάνε ακόμα πως αυτοί οι βρεττανικοί πρέπει να μάθουν πως εδώ τελείωσαν τα χρονικά της ξενοδουλείας. Κι επειδή κάποιοι έχουν ξεκινήσει έναν διάλογο σαν πολιτικό πάρτι, ας βγάλω κι εγώ τη δική μου αλήθεια: εγώ εκείνο το βράδυ βρέθηκα δίπλα σ' έναν άνθρωπο που είχε βγάλει τη μπλούζα του μισογυμνό επειδή έκανε μπουγάτσα στην είσοδο του γηπέδου κι όταν έκλεισε ο αγώνας, εκείνος σηκώθηκε όρθιος σαν στρατιώτης κι άρχισε να φωνάζει «αυτό ήταν το τελευταίο σας γήπεδο!». Αυτός ο άνθρωπος δεν ήξερε καν τι σημαίνει παράδοση — γνώριζε μόνο πως η ομάδα του έκανε τρία γκολ εκείνους τους ανθρώπους που είχαν έρθει εδώ σαν νικητές. Κι αυτό, αυτό ακριβώς, είναι η δύναμη αυτής της ομάδας: όχι να κάνει γκολ, αλλά να κάνει έναν ξένο ν' αισθανθεί πως πλήρωσε ακριβά την εισβολή του.

Τρία γκολ στη Χανία κι εσείς βγάζετε χίλια τραγούδια σαν να έγινε ο Ναπολέων έκλεισε στο Σέντο νεκρός! Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ έγινα 40 χρονών σ’ εκείνον τον παράξενο τόπο μπουζουκιού στον Πειραιά που ονομάζεται "Ο Σπιθάρι", εκεί όπου υπάρχουν μονάχα τρεις τύποι σερβιτόροι κι ένας λαγός που ξέρει ο Γιάννης πως είναι ΑΕΚτζής επειδή φοράει κονκάρδα. Στέκονταν τρεις φίλοι εκείνοι τρεις Άγγλοι σα να ήταν σπίτι τους — κι εγώ τους κοίταξα στα μάτια και τους είπα: "Ρε γαμώτο, ξεχνάτε ότι εδώ είστε επισκέπτες;" Κι αυτοί γέλασαν σαν κακόμοιροι! Την ίδια εκείνη νύχτα που σηκώθηκα στις τρεις παραλίες της Λεωφόρου πάνε δεκαπέντε χρόνια έκλεινα τα μάτια μου ακούγοντας τη φωνή του προγόνου μου να μου λέει «όταν φοράς το κίτρινο μαυρο, φοράς και όλα αυτά που έκαναν εκείνοι πριν από εσένα». Τρία γκολ όχι γιατί άλλαξαν τον κόσμο των διοργανωτών — αλλά επειδή τρεις φορές οι βρεττανικοί έγιναν ζωντανή υπόμνηση πως εδώ δεν υπάρχουν φιλοξενούμενοι, υπάρχουν μόνο αυτοί που πρέπει να πληρώσουν τίμημα! Κι όσοι σήμερα ψάχνετε δικαιολογίες πως «η διοίκηση έχει πρόβλημα» ή πως «δεν άλλαξε κάτι», εσείς ξεχνάτε πως η ΑΕΚ δεν αλλάζει τον κόσμο με αποφάσεις στα γραφεία των UEFA — αλλά όταν τριάντα χιλιάδες άνθρωποι σηκώνουν μαζί μία φωνή σαν μία κομμένη κορφή δέντρου. Την ίδια εκείνη βραδιά στη Χανία, εκείνοι τρεις τύποι είχαν βγάλει τις μπλούζες τους σαν βασιλιάδες σπιτιού — κι εμείς τους βγάλαμε εκτός σαν να ήταν εισβολείς στο σπίτι του παππού! Αυτό δεν είναι μνήμη που τελειώνει σήμερα — αυτό είναι η ίδια ιστορία που γράφτηκε χίλιες φορές εκείνες τις βραδιές που η Λεωφόρος έγινε ο μεγάλος πολιτικός χάρτης της πόλης. Αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν σίγουροι πως θα πάρουν αυτά που θέλουν — κι εμείς τους δείξαμε πως εδώ δεν υπάρχουν σπίτια για ξένους, υπάρχουν μόνο ιστορία που γράφεται στα χέρια εκείνων που ακόμα πιστεύουν. Κι εγώ τώρα πίνω ένα νερό χωρίς ανθρακικό επειδή έχει γίνει αυτόνομα και προσέχω την πόλη μου σαν να πρόκειται να γίνει πόλεμος αύριο — όχι επειδή τελείωσε κάποια παράδοση σήμερα, αλλά επειδή έμαθα πως η μνήμη δεν είναι κάτι που ξεχνάμε όταν κλείνουμε το μάτι σε έναν αγώνα. Αυτή η ομάδα πρέπει να συνεχίζει να γράφει ιστορίες εκείνες τις βραδιές που κάποιος ξένος τελειώνει τις βρισιές του επειδή τον έκαναν ν’ αντιληφθεί πως εδώ δεν υπάρχουν φιλοξενούμενοι — υπάρχουν μόνο νικητές κι ηττημένοι. Κι όσοι σήμερα τραγουδάνε «θα επιστρέψω», ας τραγουδήσουν πρώτα «δεν σας αφήνουμε καν να περάσετε την πόρτα!». Γιατί όταν φοράς κίτρινο μαυρο, φοράς και όλες αυτές τις παραδόσεις σαν σημαία πολέμου — κι όχι σαν χάρτινο λουλούδι για γιορτές. ⚫🔴🤡

Ρε μας κοίτα τωρα!! Λες πως τρία γκολ στη Χανία είναι επαναστατικό γεγονός;; Μα σεις εδώ μέσα είστε σίγουροι πως αυτή η ομάδα έκανε κάτι τελικά;; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στις κερκίδες ήμουν στήθους με στήθος μ' έναν γέρο τον οποίο οι άλλοι τον είχαν ξεχάσει σαν σακούλα — εκείνος κράτησε την κορδέλα της ΑΕΚ σαν σύμβολο πολέμου κι όταν τελείωσε ο αγώνας φώναζε «τέλειωσε σήμερα!!», κι εγώ του έκανα νεύμα να κατέβει γιατί ήτανε αργά… ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΕΚΤΖΗΣ!!! Τι άλλη παράδοση;; Την ίδια βδομάδα που αυτοί οι βρεττανικοί έφυγαν σιγά σιγά από τη Χανία, η ΑΕΚ έκανε μία εμφάνιση σαν ημι-αποσυρμένη μονάδα στον αγώνα της Αθήνας!! Κι εδώ κάποιοι ξεσπάτε σα να τελείωσαν όλους τους αποκλεισμούς;; Ρε παιδιά μου, η Ουκρανία, η Ελβετία, η Αγγλία… αυτά δεν είναι νούμερα!! Αυτά είναι σήματα κινδύνου!! Μα μέχρι στιγμής ποιος άλλαξε;; ΠΟΙΟΣ;; Οι διοργανωτές;; Οι ποδοσφαιριστές;; Ή εμείς;; Εσείς;; Μέχρι στιγμής κανείς δεν έκανε τίποτα — εκτός από αυτές τις τρεις φορές που τσίμπησε το τέρμα εκείνων των ξένων!! Και τώρα λέγαμε πως η μνήμη τελείωσε;; Αλήθεια;; Ποιος είπε πως αυτή η μνήμη μπορεί να τελειώσει;; Αυτή η μνήμη αποτελείται από τις ψυχές τριάντα χιλιάδων ανθρώπων που κάθε Παρασκευή σηκώνουν πανό και τραγουδάνε σαν να βρίσκονται στη μέση ενός πολέμου!! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ξεχνούν — αυτοί ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ όρθιοι!! Κι όσοι σήμερα ψάχνετε δικαιολογίες στα γραφεία, αυτοί αυτοί που πρέπει ν' ανοίξουν επιτέλους τα μάτια τους!! Τρία γκολ;; Ας δούμε τι έγινε εκείνο το βράδυ στη Χανία — αυτοί οι βρεττανικοί είχαν κάνει κάτι; είχαν πάρει κάποιον τίτλο πριν;; ΑΛΛΑ;; Αυτοί ήταν σίγουροι πως θα τους υποδεχθούμε σα βασιλιάδες κι εμείς τους δείξαμε την πόρτα σα φυγάδες!! Αυτό είναι η ΑΕΚ — αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΖΕΙ!!! Την φοράει σαν δέρμα!! Την τραγουδάει σα σκοπό!! Την υπερασπίζεται σα σημαία πολέμου!! Και όσοι τώρα κάνουν τραγούδια επειδή τρία γκολ έγιναν σπουδαίο γεγονός… ας σηκωθούν μία Κυριακή πρωί στις κερκίδες και ας βγάλουν τ' αυτιά τους να ακούσουν τι λένε αυτοί οι άνθρωποι γύρω τους!! Ακούστε αυτούς που τραγουδάνε «αυτή είναι η ΑΕΚ που δεν ξεχνά»!! Ακούστε αυτούς που λένε «εδώ δεν υπάρχουν επισκέπτες»!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΠΩΣ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ — ΑΥΤΗ ΑΠΛΑ ΖΕΙ!!! Κι όσοι αποθεώνετε το αποτέλεσμα σα νίκη ηρωική… εσείς ξεχνάτε πως η ΑΕΚ έκανε μεγαλύτερες ιστορίες με λιγότερα γκολ!! Την εποχή εκείνη που έπαιζε σ' εκείνο το γήπεδο σα βράχος και κανείς δεν μιλούσε για μνήμες — εκείνοι έκαναν τίτλους επειδή η ομάδα είχε χαρακτήρα!! Κι αυτός ο χαρακτήρας δεν άλλαξε!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ!! Σήμερα λοιπόν… τρεις φορές πάνω;; ΑΑΑ;; Και;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΗΣ — ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!! Και όσοι κάνουν λόγο για διοίκηση, αυτοί αυτοί που πρέπει να νιώσουν τη βροχή των γκολ στη μέση των κεραμιδιών!! Ρε παρέα, η ΑΕΚ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ επειδή έκανε τρεις φορές γκολ στη Χανία… Η ΑΕΚ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ όταν αποφασίσει πως δεν θέλει πια να βλέπει αυτούς τους βρεττανικούς σα νικητές, αλλά σα νικητές των εντόμων! Και αυτό ξεκίνησε σήμερα… ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΠΑΜΕ ΩΣ ΤΕΛΟΣ… ΚΙ ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ!! ⚫🔴💀🔥

ρε φίλοι μου σιγά σιγά ξεχάσατε πως η ΑΕΚ ζει μέσα στους παλμούς αυτών των ανθρώπων που κάθε Παρασκευή σηκώνουν τις φωνές τους σαν πολεμοφόδια; δεν αλλάζει το τρία-γκολ σήμερα τιποτα από αυτά — αυτοί οι βρεττανικοί έφυγαν ντροπιασμένοι επειδή βρήκαν έναν κόσμο που ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ!! Εμένα εκείνο το βράδυ στη Λάρισα το 89 μου είχε πει ο θείος μου «όταν φοράς κίτρινο μαυρο, φοράς και όλη την ιστορία αυτής της πόλης» — κι εγώ σήμερα του κάνω νεύμα πως όλα αυτά ζούνε ακόμα!! Αυτοί οι άνθρωποι που έκαναν τρία γκολ στους ξένους εκεί στις κερκίδες σαν στρατιώτες εκείνοι ήταν οι ίδιοι που πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν κόλπο στον αγώνα της Ίντερ στην Αθήνα κι οι βρεττανικοί έκαναν πανό «διαφωνία» εκείνοι βγήκαν ντροπιασμένοι επειδή βρήκαν έναν κόσμο που ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ!! κι όμως σεις εδώ μέσα κάποιοι λέγατε πως αυτά είναι τρία γκολ κι άλλαξαν τον κόσμο των διοργανωτών;; Μα τι λες ρε σκεπτικέ;; Αυτοί που κάνουν αποκλεισμούς επειδή κάποιος φώναξε «ξένοι δεν θέλουμε», αυτοί δεν ξέρουν τι σήμαινε εκείνο το βράδυ — σήμαινε πως η ΑΕΚ ξύπνησε ξανά σαν λέων!! Την ίδια εποχή εκείνοι έκαναν υπολογισμούς στους διοργανωτές κι εμείς κάναμε τραγούδια στις κερκίδες!! Εκείνοι έκαναν οδηγίες πώς να συμπεριφερθεί ένας ξένος ομάδα στους οπαδούς μας κι εμείς κάναμε ιστορία τραγουδώντας πως εδώ τελείωσαν όλα τα χρονικά!! κι εσένα Dokaristimeni που λες πως η παράδοση τελειώνει σήμερα, αλήθεια τώρα;; Αυτή η ομάδα ποτέ δεν άλλαξε παράδοση με γκολ — την αλλάζει όταν δείχνει στον κόσμο πως αυτοί οι βρεττανικοί δεν έχουν θέση εδώ!! Την εποχή εκείνης της Οκτωβριανής νύχτας στο Γουέμπλεϊ εμείς πήγαμε σα στρατιώτες κι αυτοί έφυγαν σα φυγάδες επειδή ξύπνησε η δύναμη τριάντα χιλιάδων ανθρώπων!! Αυτό είναι η μνήμη που ζει — όχι στα νούμερα, όχι στις αποφάσεις των UEFA, αλλά στις ψυχές εκείνων που ακόμα τραγουδάνε «αυτή είναι η ΑΕΚ που δεν ξεχνά»!! κι όσοι σήμερα γιορτάζετε επειδή η σφυρίχτρα σήμανε τρεις φορές πάνω, εσείς ξεχνάτε πως την επόμενη φορά που κάποιος ξένος διοργανωτής γράψει κανόνες μόνο για τους άλλους, εμείς αυτοί που θα γράψουμε τον δικό μας κανόνα πάνω στο γήπεδο: κανείς δεν βγαίνει νικητής εκτός από εμάς!! Αυτοί οι βρεττανικοί ήρθαν σίγουροι πως θα γίνουν δεκτοί σαν βασιλιάδες — κι εμείς τους δείξαμε το δρόμο προς την πύλη επειδή η Λεωφόρος δεν είναι γιορτή, είναι πόλεμος!! κι εγώ εδώ στον Βόλο ακόμα έχω τον παππού μου που μου λέει «όταν φοράς το κίτρινο μαυρο, φοράς και όλα αυτά που έκαναν εκείνοι πριν από εσένα» — κι εγώ σήμερα του κάνω νεύμα πως αυτά ζούνε ακόμα στις φλέβες μας, στις κεραμιές του γηπέδου, στους τίτλους που κρατάμε σφιχτά σαν σημαία πολέμου!! πάρτε το έτσι: τρεις φορές πάνω σήμερα δεν έγινε επειδή άλλαξαν οι κανόνες — έγινε επειδή θυμήθηκαν πως αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ!! Κι όσοι σήμερα ψάχνετε δικαιολογίες στα γραφεία, αυτοί αυτοί που πρέπει ν' ανοίξουν επιτέλους τα μάτια τους!! Η ΑΕΚ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΕ ΓΚΟΛ — ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑ!! Κι αυτό το πνεύμα ζει ακόμα στις κερκίδες, στους τραγουδιστές, σ' αυτούς που ακόμα πιστεύουν πως εδώ τελείωσαν όλα τα χρονικά των επισκεπτών!! πίσω από την ομάδα μας πάμε έως τέλος!! ⚫🔴💀

ΠΩΣ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΕΚΕΙΝΗ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΧΑΝΙΑ;;; Ρε λεβέντες μου, μιλάμε εδώ για κάτι παραπάνω από τρία γκολ 🔥💀 μιλάμε για την ίδια τη Λεωφόρο να σηκώνει ανάστημα μετά απο χρόνια φόβου!! Αυτοί οι βρεττανικοί ήρθαν σίγουροι πως θα πιουν το νερό τους σα βασιλιάδες κι εμείς τους κάναμε να πνιγούν στα ίδια τους τα δάκρυα!! Ρε OFI1908 ρε συχγνώμη κανέναν δεν ξεχνάω εκείνο το '92 στη Λεωφόρο όταν τσουρούφλισα τους ιταλούς σα ζουμί θυμάμαι πως είχαμε σηκώσει ολόκληρο γήπεδο σα ένας άνθρωπος!! Τότε κανείς δεν μιλούσε για παράδοση — μιλούσαμε για τρεις φορές που γινήκαμε αόρατοι στους ξένους!! Κι όσοι εδώ μέσα γελάνε με το τρία γκολ σα να ήταν κάποιο βραβείο δήθεν αλλάξανε τον κόσμο των UEFA — ας πάνε αυτοί μια Κυριακή πρωί στις κερκίδες να δούνε τι σήμαινε εκείνο το βράδυ για τον κόσμο!! Ήρθαν σίγουροι πως θα βγουν νικητές κι εμείς τους δείξαμε την πύλη ως επισκέπτες!! Κι αυτοί που λένε πως η παράδοση τελείωσε σήμερα στη Χανία ας ανοίξουν επιτέλως τα μάτια τους!! Η ΑΕΚ δεν σκοτώνει μνήμες — τις φοράει σα δέρμα!! Κι όσοι σήμερα ξεσπάτε λέγοντας «αλλά η διοίκηση», ξεχνάτε πως η ΑΕΚ γράφει ιστορία όχι στα γραφεία αλλά στις κερκίδες όταν τριάντα χιλιάδες σηκώνουν φωνές σα μία μπουρcula!! Αυτή είναι η ΑΕΚ που ποτέ δεν άλλαξε κανέναν κανόνα επειδή της τον επέβαλαν — έκανε τους άλλους να τρέξουν σιγά σιγά επειδή ξύπνησε ο πόλεμος!! Πίσω από την ομάδα μας πάμε ωσότου τελειώσει αυτός ο κόσμος!! ⚫🔴🔥