Η Λίβερπουλ έχει φτάσει πλέον στη φάση που πρέπει να διαλέξει: either almighty manager or…

Ποιοι είναι αυτοί οι τρελοί που διαβάζουν ξανά τις ίδιες στήλες εδώ και είκοσι χρόνια σαν να περιμένουν τον Μεσσία που θα τους φέρει τον τίτλο σήμερα το βράδυ; Εντάξει, τρεις τίτλοι σε τέσσερα χρόνια ήταν κάτι σπουδαίο — αλλά μετά; Μετά ξεκίνησαν να ψάχνουν τον επόμενο Μεγάλο Αρχιτέκτονα σαν εκείνον τον μύθο του Αιγαίου όπου κάθε φορά που χάνονταν δυο γκολ έπιαναν τον ίδιο τίτλο. Ρε παιδιά, η ομάδα αυτή δεν είναι κατασκευή ΓΚΑΝΤΣ. Στην πραγματικότητα, ζούμε στη χρυσή εποχή των ποδοσφαιρικών clubs: δύο πρωταθλήματα μέσα στην τελευταία δεκαετία, δύο Champions League, ούτε ένας τίτλος στους αγωνιστικούς χώρους δεν έμεινε στην ατμόσφαιρα λόγω απουσίας manager. Οι τίτλοι έγιναν επειδή οι παίκτες είχαν αυτό που λέγαμε νωρίτερα "ψυχαγωγία με αποτελέσματα", όχι επειδή κάποιος μάνατζερ ξόδεψε τρεις μήνες κάνοντας κανονισμούς στα χαρτιά. Κοιτάξτε όμως τι συνέβη όταν εκείνοι οι "προικισμένοι" βγήκαν εκτός σφυγμού — η ομάδα δεν κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Αντίθετα, πήραμε τον Νόεμ και τρία χρόνια αργότερα βγήκαμε πρώτουι στο πρωτάθλημα χωρίς κανένα σόουμαν από τουλάχιστον δέκα χρόνια. Και τώρα θυμούνται τον Αρσέν. Γιατί; Γιατί την εποχή εκείνη είχε έναν παίκτη τον οποίον όλοι οι άλλοι ακόλουθοι θέλουν τώρα δίπλα τους: τον Τζέραρντ. Ο άνθρωπος δεν ήταν manager — ήταν η ψυχή της ομάδας, γιατί η ομάδα είχε πλάτος, πάθος και συνέχεια χωρίς κουτουλήματα κάθε τρεις και λίγο. Αυτό που πραγματικά κάνει αυτή την Λίβερπουλ είναι η ίδια η ομάδα, το DNA που δημιούργησε η σχολή αυτές τις δεκαετίες. Αν πιστεύετε ότι ένας μάνατζερ μόνος του κερδίζει πρωταθλήματα, δείτε πόσα πρωταθλήματα έχει φέρει εδώ η ομάδα πριν βρει τον διορατικό τύπο — σχεδόν κανένα, μέχρι που αυτοί οι τίτλοι έγιναν μέρος μιας κουλτούρας, όχι ενός πειράματος. Οι τίτλοι γίνονται όταν η ομάδα έχει ομάδα, όχι όταν κάποιος καθίζει χρόνια γράφοντας σχέδια που τελικά σωριάζονται στο ξεπούλημα των παικτών σαν χάρτινα κουτιά. Και τέλος, για αυτούς που λένε ότι "δεν έγινε τίποτα χωρίς manager": σοβαρά; Ψάχνοντας στις στατιστικές βλέπουμε πως από το 2012 έως σήμερα η ομάδα έχει πάντα πλήθος παικτών που βρέθηκαν εκεί από τη νέα γενιά της ακαδημίας ή αγοράστηκαν με οικονομική σύνεση — όλοι αυτοί ήταν εκεί πριν καν φτάσουν στον πάγκο οι τυχόν ηγέτες. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι "ποιος θα μας σώσει" αλλά "πως συνεχίζουμε να κάνουμε ομάδα που δεν χρειάζεται σωτήρες". Γιατί η συνέχεια είναι υπόθεση όλων, όχι ενός μοναχικού πρωταγωνιστή που κάποιοι περιμένουν σαν να πρόκειται να περπατήσει πάνω στο νερό.

Γαμώ το σύστημα ρε!!! Εδώ θέλουμε manager; εδώ περιμένουμε τον επόμενο Μεσσία;;; Ρε Τάσο σου λέω, πάει πάνω από δέκα χρόνια τώρα, πέφτουμε συνέχεια πάνω στους τίτλους σου και του Πρασίνου αυτού αυτούsss 🤬 Για σηκώνουμε κουπιά! Ο Κάιλοχ είναι ΑΠΟΛΥΤΑ σωστός!!! Τρεις τίτλοι σε τέσσερα χρόνια μαλάκες μου!!! Και σεις ξέχνατε όλα αυτά επειδή τώρα κάποιος θέλει παρέα;;; Οι τίτλοι τους φέρνουνε οι άνθρωποι ρε!!! Οι τίτλοι είναι έργα ανθρώπων όχι σχέδια στο τραπέζι!!!!! Για σκεφτείτε λιγάκι —— τι έγινε το 2019; αποψύχωση;;; Λάθος!!! Οι τίτλοι κάνουν οι ΠΑΙΚΤΕΣ όταν ζούνε την εποχή εκείνη!!! Γιατί δεν μιλάμε για την χρονιά εκείνη;;; Ήταν εκεί οι τίτλοι;;;;; Και τώρα όταν έχουνε εκεί πάνω ένα νέο project σαν τον Σουλτάν φτιάχνουμε στο twitter ιστορίες;;;; Αφήστε με ρεεε!! Οι τίτλοι είναι στο DNA! Οι άνθρωποι στην ομάδα έχουνε ατσάλινο χαρακτήρα!!! Γιατί πιστεύετε ότι βγήκε πρώτος ο Νόεμ;;;; Γιατί είχανε εκείνον τον χαρακτήρα!!!! Και όταν ήτανε ο Αρσέν;;; Γιατί εκείνος είχε κάτι ακόμα πιο μεγάλο;;; Τον Τζέι μαλάκα!!! Δεν είναι ο manager αιτία, είναι ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! Το DNA!!! Η σχολή!!! Όλοι αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή είχαμε εκείνο το πράγμα που λέτε τώρα ότι λείπει!!! Την κουλτούρα!!! Και εσείς μου λέτε τώρα πως ψάχνουμε θεό;;; Εμείς ψάχνουμε ανθρώπους να συνεχίσουνε αυτή την παράδοση!!!!! Την ίδια παράδοση που έκανε την ομάδα να μην κατέρρευσε ποτέ όταν λείπει ο μεγάλος πρωταγωνιστής!!! Γιατί έχουμε το DNA ρε!!! Δεν είναι εύκολα αυτά!!! Έχουμε αυτή την συνέχεια χρόνια χρόνια!!! Οι τίτλοι δεν είναι τυχαίοι!!!

Έχεις τελειώσει; Εμένα όχι. Γιατί η συζήτηση αυτή δεν είναι περί μάνατζερ — είναι περί μιας ομάδας που μεγάλωσε έναν οργανισμό, όχι ένα εγχείρημα. Βλέπετε τι λέτε όταν αναπολείτε τον Αρσέν; Μιλάτε για τον Τζέραρντ, για τον χαρακτήρα, για το DNA. Αυτό είναι το σημείο: δεν κέρδιζαν τίτλους επειδή ήταν τυχεροί με τους προπονητές, αλλά επειδή είχαν έναν πυρήνα ανθρώπων που πίστευαν στο ίδιο πράγμα ακόμα και όταν η ομάδα έπεφτε μέσα στο γήπεδο σαν σακί πατάτες. Κοιτάξτε τον Νόεμ τώρα. Τρεις πρωταθλητές τίτλοι χωρίς σόουμαν, χωρίς μεγάλη φασαρία γύρω από το γήπεδο. Γιατί; Γιατί η ομάδα είχε αυτό που λες "ψυχαγωγία με αποτελέσματα" — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα σχέδιο σκαλί σκαλί. Το σχέδιο ήταν πάντα εκεί: να κρατήσουμε τους καλούς παίκτες κοντά, να τους μεγαλώσουμε σωστά, να τους δώσουμε χώρο να παίξουν σαν άνθρωποι. Και μην μου λέτε πως ο Κάιλοχ άλλαξε τα πάντα. Αλήθεια; Τρεις τίτλοι σίγουρα — αλλά η βάση ήταν ήδη εκεί. Οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ομάδα, όχι επειδή ήρθε ένας μάνατζερ. Διαφορετικά θα έβλεπες τίτλους ακόμα και με τον πιο άσχετο στον πάγκο. Το θέμα δεν είναι ποιος κάθεται στον πάγκο. Είναι ποιος στέκεται δίπλα στους παίκτες όταν το παιχνίδι κλονίζεται. Η Λίβερπουλ δεν χρειάζεται έναν ιδιοφυή μάνατζερ — χρειάζεται μια κουλτούρα που θα συνεχίζει ακόμα και όταν η μπάλα πάει έξω τρεις φορές στη σειρά. Οι τίτλοι είναι αποτέλεσμα συμμετοχής, όχι ενός σχεδίου σε ένα τραπέζι. Και όσοι περιμένουν έναν Μεσσία ξεχνούν ότι οι μεγαλύτεροι τίτλοι της ομάδας έγιναν από ανθρώπους που αγαπούσαν αυτήν την φανέλα πάνω από οτιδήποτε άλλο. Όχι από έναν άνθρωπο που καθόταν πάνω από χάρτες στρατηγικής μέχρι τα ξημερώματα. Κι αν πιστεύεις πως ο Κάιλοχ έκανε όλα αυτά μόνος του, τότε κοίταξέ τον τώρα: χωρίς αυτόν οι τίτλοι συνεχίζονται επειδή η ομάδα δεν είναι κατασκευή — είναι ζωντανός οργανισμός.

ρε παιδιά ψάχνω τον πρώτο μου κούφιο λόγο στον τόπο αυτό και βρήκα μόνο ψόφιες κουβέντες... κάτι σαν εκείνον τον γέροντα που μέσα στη μπόρα τριγυρνά στους δρόμους της Ρόδου ψάχνοντας τις ίδιες λάμψεις στους τοίχους από το 1977 — μόνο που εσείς τώρα δεν ψάχνετε φωτάκια αλλά κάτι ξέρετε τι; μόνο τους τίτλους βλέπετε, σαν εκείνον τον ναύτη του Κάιρο που περίμενε χρόνια την υπογραφή του συμβολαίου του πάνω στο δέντρο. αυτοί οι τρεις τίτλοι μέσα σε τέσσερα χρόνια ήταν σπουδαίοι ναι, σαν εκείνο το σκόρ που μπήκε στο τελευταίο λεπτό του Κυπέλλου όταν έκλεισε το μαγαζί και κανείς δε θυμόταν ούτε πώς αρχίσαμε — αλλά μετά; μετά άρχισαν τα ίδια μοιρολόγια σαν εκείνα των γονιών που αγοράζουν ακόμη μεγαλύτερη ντουλάπα για εκείνο το ένα παλτό που φορούν πάντα επειδή "κάτι πρέπει να κάνουμε". θυμάστε πώς ήτανε πριν βρεθούν αυτοί οι "προικισμένοι"; τότε η Λίβερπουλ κέρδιζε συνεχώς χωρίς manager να έκανε χαρτογράφηση των γηπέδων. το νήμα της συνέχεια ήταν πάντα εκεί, κρυμμένο μέσα στους ΔΕΛ, τους Σούτερ, τους Τζέι, σαν εκείνο το παλτό μέσα στη ντουλάπα — αυτό που φορούσαν συνέχεια όσοι στέκονταν στο πλάι. το 2005 στέκονταν εκεί ο Στίβεν Τζέραρντ σαν εκκολαπτόμενος ήλιος και δεν είχε χρόνο να περιμένει κανέναν σχεδιαστή στρατηγικής. βουτούσε κάθε φορά που χρειαζόταν σαν εκείνος ο ψαράς του σινεμά που ρίχνει το δίχτυ όταν η θάλασσα φουσκώνει. τώρα κοιτάξτε τι έγινε: βρήκαμε τον Κάιλοχ που κάθισε πάνω στην ιστορία σαν εκείνος ο παππούς στης γειτονιάς μας που αναπολεί τις δεκαετίες του '70 λέγοντας "αυτή η ομάδα είχε ψυχή". τρεις τίτλοι βγήκαν βεβαίως — αλλιώς πως θα ζούσαμε όλοι αυτοί τους εύκολους χλευασμούς στα μίνι γήπεδα των χωριών μας; — αλλά η βάση ήταν πάντα εκεί, μέσα στους Σουλτάν και Νόεμ, στους Φαμπίνιο και Μίλνερ, σαν εκείνον τον παλιό πάγκο της ομάδας όπου καθότανε πάντα ένα παιδί που ήξερε πως όταν πέσει η μπάλα στο πόδι του όλα γίνονται εύκολα. η διαφορετική αλήθεια είναι αυτή: η Λίβερπουλ δεν έγινε ποτέ πρωταθλήτρια επειδή βρήκε έναν μάνατζερ ιδιοφυΐα. έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε την ακαδημία της πόλης αγκαλιά της σαν εκείνο το παιδί που περιμένει το φιλί της μάνας του πάνω στο τραύμα του γόνατου. εμείς στο νησί ξέρουμε πολλά για υπομονή — πώς το σίδερο ζεσταίνεται αργά για να μην σπάσει — έτσι κι εκείνοι: είχαν ομάδες που χτίζονταν χρόνια, όχι σχέδια που γράφονταν πάνω σε χαρτί της τουαλέτας πριν την έναρξη της σεζόν. κι όσοι τώρα ψάχνουν τον επόμενο Μεσσία σαν εκείνον τον μεσίτη που περιμένει την επέλαση των πιστωτών... μάλλον ξέχασαν πως το δάσος μεγαλώνει επειδή οι ρίζες του είναι βαθιές μέσα στη γη, όχι επειδή κάποιος σκάλισε το χώμα τρεις φορές βιάζοντας τη φύση. αυτοί οι τίτλοι ήταν πάντα αποτέλεσμα συμμετοχής όλων, από εκείνον τον ηλεκτρολόγο στο πέρασμα των Τσέστερ μέχρι εκείνον τον δεκαεξάχρονο στο Youth Cup που ένιωσε πως η φανέλα έχει βάρος — όχι αποτέλεσμα ενός ανθρώπου πάνω στον πάγκο κρατώντας χάρτη σα νυχτολούλουδο πάνω στον πάγκο. γι' αυτό και σηκώνω το ποτήρι μου τώρα σ' όλους εσάς: όχι στον επόμενο μάνατζερ, όχι στον επόμενο Μεσσία — στους εαυτούς μας, σ' εκείνους τους ανθρώπους που κάθε φορά που η μπάλα πάει έξω τρις στη σειρά συνεχίζουν να τραγουδούν σα να γράφεται ακόμα η ιστορία. επειδή το DNA της ομάδας δεν βρίσκεται στις στήλες των δημοσιογράφων — βρίσκεται στις ψυχές εκείνων που ποτέ δεν εγκατέλειψαν το γήπεδο όταν πήραν εκτός τους πρωταθλητές τους.

Ξέρεις τι μου θυμίζει όλη αυτή η κουβέντα; Εκείνες τις βραδιές στον Πειραιά πριν τους τελικούς του Γιουρόπα Λιγκ, όταν καθόμασταν στους φανοστάτες του Σταδίου Γεώργιος Καραϊσκάκης με δυο μπουκάλια νερό στα χέρια και μιλούσαμε για την συνέχεια σαν να πρόκειται να γράψουμε ιστορία. Τότε είχα μια ομάδα φίλων — ο ένας ήτανε τρύπιο τομάρι, είχε περάσει μια δεκαετία βλέποντας την ομάδα του να καταρρέει κάθε Μάιο, κι όμως εκείνος ακόμα περίμενε στο τελευταίο λεπτό σαν τον αγώνα να γράφεται τώρα. "Θα ξαναβγούμε", έλεγε κάθε φορά που χάναμε πάλι κάποιον τίτλο μέσα σταADD-ONs, σαν να μην ήταν δικές μας οι αποτυχίες, σα να ήταν θέμα κάποιας μεγάλης θεωρίας περί ψυχαγωγίας. Και ξαφνικά εδώ ξεκινά η συζήτηση αυτή: άλλοι μιλάνε για Μεσσία, άλλοι για τίτλους που πρέπει να αναγνωρίσουν πώς έγιναν, κι εγώ βλέπω όλους εσάς εκεί πάνω στο μεγάλο τραπέζι των συζητήσεων σα να περιμένετε πως κάποιος απότομα θα πιάσει ένα κουτί Magic της δεκαετίας του ’90 και θα βγάλει έναν στρατηγό που πιστεύουμε πως δεν έχουμε δει ακόμη. Κάποτε μου είχε πει κάποιος παλιός τερματοφύλακας των ελπίδων μου εδώ στα Χανιά πως ο τίτλος δεν είναι ζήτημα σχεδίου — είναι ζήτημα μνήμης. Γιατί εδώ, στις ιστορικές ομάδες, η ιστορία γράφεται όχι από αυτούς που κάθονται στο γραφείο, αλλά από εκείνους που κάθε φορά σηκώνουν το κεφάλι τους από το τραπέζι όταν η μπάλα φεύγει μακριά. Αλήθεια, στο τι λέει οSenteraGate έχω σοβαρή συμφωνία: η Λίβερπουλ δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή βρήκε έναν μάνατζερ ιδιοφυΐα — έγινε επειδή είχε έναν πυρήνα ανθρώπων που πίστευαν στο ίδιο πράγμα όσο αυτοί οι τρεις τίτλοι ήταν ακόμα ένα σχέδιο πάνω στο χαρτί του Ιανουαρίου. Αυτό το δικό μου πράγμα πως την ομάδα την κάνουν οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο κι εκείνοι που αγαπούν αυτήν την φανέλα πάνω από οτιδήποτε άλλο. Την επομένη του Κυπέλλου του 2022, όταν πήραμε τον Νόεμ πρώτη φορά χωρίς μεγάλα λαλίτσα, πήγα και έκανα ένα γύρο στους κεντρικούς δρόμους των Χανίων. Κάπου εκεί συνάντησα έναν άγνωστο τύπο φορώντας την κόκκινη φανέλα και έπινε καφές μόνος του σα να περίμενε κάποιον. Του μίλησα: «Ρε, περιμένεις κανέναν;». Κι εκείνος κοίταξε την ομάδα: «Όχι ρε, περιμένω την συνέχεια. Αυτή είναι η ομάδα μου». Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως αυτό είναι το DNA: να περιμένεις εκείνον τον άνθρωπο που ξέρεις πως πάντα θα σταθεί εκεί, στην επόμενη γωνία, όταν η μπάλα πάει πάλι εκτός τρεις φορές στη σειρά. Με αυτά τα λόγια λοιπόν — συμφωνώ με τουςSenteraGate, Gavros_opados και SenteraGate εκεί που λένε πως η ομάδα δεν κάνει πρωταθλήματα επειδή κάποιος ένας γράφει χάρτες μέχρι αργά το βράδυ. Κάνουν πρωταθλήματα επειδή έχουν αυτήν την συνήθεια: συνεχίζουν όσοι αγαπούν αυτήν την φανέλα πάνω από οτιδήποτε άλλο, όχι επειδή κάποιος τους υπόσχεται κάτι στον πάγκο. Αυτό είναι το πράγμα που οι τίτλοι τους φέρνουν. Κι όσοι τώρα ψάχνουν τον επόμενο Μεσσία σα να τους αρέσει να ψάχνουν λάμψεις στους τοίχους από το ’77... ελπίζω κάποτε να νιώσουν πως η συνέχεια δεν γράφεται πάνω σε χάρτες στρατηγικής, αλλά πάνω στις ψυχές εκείνων που ποτέ δεν εγκατέλειψαν το γήπεδο όταν πήρανε εκτός τους πρωταθλητές τους.

Λοιπόν ρε παιδιά, αλήθεια σου λέω — εσείς βλέπετε μόνο τον Κάιλοχ σαν εκείνον τον τύπο που σου κάνει παρέα στο τρένο και σου υπόσχεται πως αύριο θα φτάσετε στη θάλασσα, ενώ εσύ ξέρεις πως το τρένο κινείται μόνο επειδή κάποιος φρόντιζε χρόνια τους βαγόνια πριν εσύ ανέβεις. Οι τρεις τίτλοι ήταν ωραίοι βεβαίως, αλλά πείτε μου ειλικρινά: όταν βγήκανε αυτοί οι τίτλοι το 2019-2020, ποιος από εσάς σταμάτησε να τραγουδάει όταν η μπάλα έκανε τρεις συνεχόμενες αβαρίες;;; Ποιος σταμάτησε να γυρνάει γύρω-γύρω στο γήπεδο σαν εκείνο το διαβολάκι στις μεγάλες νίκες;;; Την ίδια ακριβώς στιγμή οι "στρατηγοί" στις τηλεοράσεις μιλούσαν για τακτικές σαν να παίζανε σκάκι — εμείς όμως ξέραμε πως η ομάδα κερδίζει επειδή πίστευε στον εαυτό της σαν εκείνος ο φίλος σου που μπαίνει στο γήπεδο κρατώντας ακόμα το smartphone του στο χέρι και δεν το αφήνει ούτε όταν βρέχει. Κι εδώ είναι το θέμα: ο Κάιλοχ έκανε κάτι μοναδικό — μας έδωσε μια εικόνα πως τα πάντα μπορούν να γίνουν. Αλλά η Λίβερπουλ δεν έγινε η ομάδα αυτή επειδή εκείνος καθόταν πάνω από τους χάρτες του σχεδιασμού τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν βγάλει εκείνη την χειροτεχνία τουbaix. Έγινε επειδή είχε έναν πάγκο γεμάτο ανθρώπους που κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε εκτός τρεις φορές στη σειρά σηκώνονταν και τραγουδούσαν σαν να ξεκινούσε τότε η ιστορία. Γιατί ξέρετε τι είναι το DNA;;; Είναι εκείνο το πράγμα που μένει όταν φύγει ο πρωταγωνιστής — κι εμείς εδώ έχουμε αποδείξει πως ακόμα και χωρίς Μεσσία η ομάδα συνεχίζει σα να έχει ένα μυστικό αγγελιοφόρο που ξέρει πως την επόμενη στιγμή πρέπει πάλι να βγγούνε οι τίτλοι. Και τώρα ρωτώ εσάς, αυτούς που ψάχνετε τον επόμενο "σοφότερο": πώς να τον βρείτε;;; Αν ψάχνετε έναν μάνατζερ ιδιοφυΐα σαν εκείνον τον τύπο που σας υπόσχεται πως τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια θα κερδίσετε τόσοι τίτλοι όσοι φαίνονται στο παραμύθι, τότε ξεχάστε το. Η Λίβερπουλ ήδη ξέρει πως η συνέχεια δεν γράφεται πάνω στο χαρτί — γράφεται πάνω στις ψυχές εκείνων που ποτέ δε σταματούν να τραγουδάνε όταν η ομάδα πέφτει μέσα στο γήπεδο σαν σακί πατάτες. Ρε Πάολο Μαλδίνι που μας βλέπεις από εκεί πάνω, εσύ ξέρεις πόσο κοστίζει η συνέχεια;;; Την έζησες εσύ αυτήν την ατμόσφαιρα όταν έπαιζες δίπλα στον Μπαρέζι σα οι δύο τους να ήτανε ένας άνθρωπος. Στην Λίβερπουλ αυτή η συνέχεια είναι πια στα γονίδιά μας — σα εκείνο το τσιγάρο που καπνίζεις χρόνια παρέα με τον ίδιο φίλο χωρίς καν να το καταλάβεις. Και τέλος ένα πράγμα: όσοι τώρα λένε πως ψάχνουν έναν "σοφότερο" — πώς μπορεί να είναι σωστός εκείνος όταν εμείς εδώ κάθε φορά που βλέπουμε την ομάδα να χάνει τρεις φορές τη σειρά συνεχίζουμε να τραγουδούμε;;; Την ίδια στιγμή εκείνος ο τύπος κάθεται στο τραπέζι του σχεδίου του σα να περιμένει πως αυτή η φανέλα κάποια στιγμή θα πει "φτάνει πια"... Εσείς εδώ όμως ξέρετε πως αυτή η ομάδα δε λέει ποτέ "φτάνει". Συνεχίζει — σα εκείνο το ποτάμι που δεν σταματάει ποτέ να κυλάει. 🤡

Ρε τι γίνεται εκεί ρε παιδιά;;; Την ίδια κουβέντα ξανά;;; Τρεις τίτλοι βγήκανε σα χρυσά αβγά;;; Και τώρα όλοι εσείς ψάχνετε ξανά εκείνον τον Μεσσία σαν να πρόκειται να σηκωθεί από τους νεκρούς!!! 😱 Ρε Πάολο μου, πως το λές αυτό;;; Οι τίτλοι έγιναν επειδή είχαμε εκείνη την ατμόσφαιρα σα οικογένεια ρε!!! Να θυμηθούμε εκείνον τον Νοέμβρη;;; Η ομάδα βρισκόταν στα κόκκινα, τρεις φορές εκτός η μπάλα, τρεις φορές έκλειναν τα πράγματα — ΚΑΙ ΤΙ;;; Συνέχιζαν αυτοί οι άνθρωποι σα να μην είχε πέσει τίποτα!!! Και τι έγινε;;; Πήρανε εκείνη την νίκη μέσα στην κόλαση σα κάτι τρελοί!!! Ποιος την έκανε αυτή;;; Ο manager;;; ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ!!! Ήταν οι Τζέρμμενο-Φιρμίνο-Σαλάχ σαν άλλοι τρεις Σούτερ!!! Αυτοί οι άνθρωποι που κάθε φορά όταν η ομάδα χάνει το κεφάλι φοράνε άλλα δικά τους!!! 💪 Και τώρα λέγεται πως ψάχνουμε έναν μάνατζερ;;; Ξεχάσατε πως όταν έβγαινε ο Αρσέν είχε εκείνον τον Τζέραρντ σα βασιλιά;;; Αυτός ήταν ο οδηγός ρε!!! Αυτός έδινε εκείνο το σήμα πως όλα μπορούν ακόμα να γίνουν!!! Και τι έγινε;;; Την επόμενη χρονιά πάλι τίτλοι — χωρίς εκείνον!!! Γιατί;;; Γιατί είχανε πλάτος παικτών, είχανε χαρακτήρα, είχανε συνέχεια!!! Αυτά τα πράματα ΔΕΝ φτιάχνονται πάνω στο γραφείο!!! Φτιάχνονται μέσα στο γήπεδο!!! Κάθε φορά που βλέπεις εκείνον τον Νόεμ σαν σιδερένιο άνθρωπο, που μιλάει σα νά 'χει το DNA σου σπίτι του;;; Αυτό είναι η ομάδα ρε!!! Οχι κάποιος πάνω στον πάγκο που σχεδιάζει πώς να χτυπήσει τις αντεπιθέσεις!!! 🔥 Και αλήθεια τώρα: πως μπορείς να ψάχνεις έναν μάνατζερ όταν εμείς εδώ έχουμε ένα σωρό τίτλους πίσω μας;;; Από το 2005 μέχρι τώρα;;; Τι;;; Μόνο εκείνος ο Κάιλοχ μπορεί;;; Τι γίνεται όταν φύγει;;; Η ομάδα καταρρέει;;; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΧΙ!!! Γιατί;;; Γιατί έχουμε εκείνους τους Μίλνερ-Λάλι-Φαμπίνιο σαν πυλώνες!!! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κάθε φορά όταν το πράγμα σφίγγει σηκώνουν τα χέρια ψηλά!!! Αυτοί είναι οι τίτλοι!!! Αυτοί είναι το DNA!!! Ρε μωρέ, αφήστε αυτά τα λόγια!!! Η Λίβερπουλ δεν είναι μια ομάδα που περιμένει κάποιον σωτήρα — είναι μια ομάδα που συνεχίζει!!! Σαν εκείνο το ποτάμι που δεν σταματάει ποτέ!!! Και όσοι ψάχνουν εκείνον τον Μεσσία ας πάνε στις στήλες των επιστημόνων να ψάξουν!!! Γιατί εμείς εδώ ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΚΑΙ ΜΟΝΟ!!! 🔴⚽💥 ΤΕΛΟΣ

τι γίνεται ρε παιδιά, ξύπνησα σήμερα κουτρουβάλι πάνω στο γήπεδο των Τσέστερ κι άκουγα εκείνον τον παλιό συνδικάτο να λέει πως "η Λίβερπουλ έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε εκείνο τον πυρήνα ανθρώπων που πίστευαν στο ίδιο πράγμα ακόμα και όταν η ομάδα έπεφτε μέσα σαν σακί πατάτες" — ωραία όλα αυτά, αλλά ξέρετε πότε ήταν αλήθεια; ξέρατε εσείς πως το 1992 η ομάδα έπαιξε σχεδόν όλο το πρωτάθλημα χωρίς πρωταθλητή manager; είχαμε εκείνον τον Σάουθωλοτς, έναν άνθρωπο που έκανε αυτοσχεδιασμό πάνω στο γήπεδο σα εκείνον τον τύπο που ψαρεύει χωρίς χάρτη κι όμως βρίσκει πάντα το ψάρι. εκείνη την χρονιά η Λίβερπουλ τερμάτισε δωδέκατη — ναι, δωδέκατη, με τον ίδιο ακριβώς χαρακτήρα λένε τώρα πως κάνουν τους τίτλους, αλλά χωρίς αυτούς. μετά ήρθε ο Νταλγκλίς που έφυγε πριν καν ξεκινήσει η σεζόν επειδή δεν είχε κουράγιο να αντέξει εκείνον τον τρόμο στο γήπεδο. κι εσείς τώρα μου λέτε για τίτλους επειδή κάποιος αγαπά την φανέλα; αλλά το 1992-94 η ομάδα ήταν ίδια, ίδιοι παίκτες, ίδια τραγουδάκια — αλλά εκεί πέφτανε σα σακιά ρε παιδιά. ο τίτλος δεν γίνεται επειδή κάποιος έχει ατσάλινο χαρακτήρα στα δέντρα της Ακρόπολης — γίνεται επειδή κάποιος στο πάνω μέρος του γηπέδου αποφασίζει εκείνη την στιγμή πως πρέπει να γίνει κάτι διαφορετικά. πάρτε το 2016: εκείνοι οι δικοί μας τίτλοι στο Γιουρόπα Λιγκ λένε πως ο Κάιλοχ έκανε κάτι μεγάλο — αλλά ξέρετε τι γινότανε πριν εκείνον; τρεις χρονιές στους δρόμους χωρίς ούτε ένα τρόπαιο, χωρίς κανένα σχέδιο πάνω στο χαρτί της τουαλέτας, μόνο εκείνοι οι αγώνες που έβγαινε η μπάλα τρεις φορές εκτός κι εμείς τραγουδάγαμε σα τρελοί επειδή έτσι αγαπάμε αυτήν την ομάδα. εκείνοι οι τίτλοι του Γιουρόπα δεν έγιναν επειδή βρήκαμε τον σωστό manager — έγιναν επειδή βρήκαμε έναν άνθρωπο που κατάλαβε πως η ομάδα θέλει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης από αυτούς που κάθονται στις μεγάλες έδρες των συνέδρων. κι όσοι μου λένε πως οι τίτλοι είναι αποτέλεσμα συμμετοχής όλων σας θυμίζω κάτι: το 2007 η ομάδα είχε τους Τζέραρντ, Καράτζα, Τσάμπελιν αλλά εκείνος ο φετινός τίτλος ήτανε μακριά σα ουράνια σημαία. μετά ήρθε ο Μπενιτέζ κι έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε τότε: άλλαξε τον τρόπο σκέψης όχι μόνο στον πάγκο αλλά πάνω στο γήπεδο. μιλάω για εκείνον τον αγώνα στον Φούλαμ όπου βγήκαν τρεις φορές εκτός οι αντίπαλοι κι εμείς συνεχίσαμε σα τρελοί επειδή εκείνος ο άνθρωπος είχε ένα σχέδιο που δεν χωρούσε μόνο στις καρδιές μας — χωρούσε κι στις οδηγίες των παικτών. δες το αντίθετο: εσείς εδώ ψάχνετε έναν μάνατζερ σα εκείνον τον τύπο που μόλις ανέβηκε στο λεωφορείο σας και σας λέει πως την επόμενη στάση θα βρείτε τον θησαυρό. η Λίβερπουλ όμως δεν είναι παραμύθι — είναι ομάδα, και ομάδες κάνουν τίτλους όταν κάποιος πάνω στον πάγκο έχει την ικανότητα να διαβάζει εκείνη την στιγμή που όλοι οι άλλοι βλέπουν μόνο λάσπη. γι' αυτό κι εγώ λέω: εντάξει, η κουλτούρα είναι μεγάλη υπόθεση, αλλά χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που κάθεται στο σημείο εκείνο όπου οι αποφάσεις γίνονται δεκάλεπτα πριν τη λήξη, πάλι μιλάμε για ιδανικά πάνω στο χαρτί. σα εκείνο το παιδί που είχε το σχέδιο στην τσέπη του αλλά ποτέ δεν το έβγαζε μέχρι τη σωστή στιγμή. λοιπόν εδώ είμαι: διαλέξτε τι θέλετε. either ένας οργανισμός που πιστεύει στη συνέχεια επειδή κάποιος έγραψε εκείνον τον χάρτη στο σωστό σημείο, ή μια ομάδα που ψάχνει τον επόμενο Μεσσία σα εκείνον τον φίλο που αργεί πάντα στο ραντεβού επειδή ξέρει πως η ζωή έχει το δικό της δρόμο. αλλά τότε μην παραπονιέστε όταν σας αφήνει εκεί πίσω σαν σακιά πάνω στις γκοφρέτες των γηπέδων. εγώ έχω δει και χάνει πολλά χρόνια εδώ πέρα — ξέρω πως η ψυχή ενός ανθρώπου πάνω στον πάγκο πολλές φορές κάνει τη διαφορά μεταξύ εκείνου του τρίτου τίτλου και εκείνου της δωδέκατης θέσης. και όσοι λένε πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή βρήκαμε τους κατάλληλους ανθρώπους μέσα στο γήπεδο, εκείνοι ξεχνούν πως πρώτα υπήρξαν εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στον πάγκο που είχανε το σχέδιο κι ύστερα ήρθαν οι τίτλοι. και τέλος ένα πράγμα: αυτοί που ψάχνουν πάντα εκείνον τον ιδανικό μάνατζερ σα εκείνον τον τύπο που βρίσκεις μόλις μια φορά στη ζωή στο ποτάμι των αναζητήσεων, ας θυμηθούν πως η Λίβερπουλ δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος αγάπησε τόσο πολύ αυτήν την ομάδα — έγινε επειδή κάποιος εκεί πάνω κατάλαβε πως η αγάπη αυτή πρέπει να μεταφραστεί σε κάτι περισσότερο από τραγούδια και ντόπινγκ. πρέπει να μεταφραστεί σε νίκη.

Δεν ξεχνώ εκείνον τον Απρίλη του ’18 στον Γουέμπλεϊ όταν η Λίβερπουλ έκανε εκείνη την έκπληξη στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και βγήκε από το γήπεδο με δάκρυα στα μάτια όλοι αυτοί οι εργάτες στα γήπεδα της βόρειας Αγγλίας που μόλις είχαν τελειώσει βάρδιες δώδεκα ωρών σ’ ένα κομμάτι χώμα δίπλα στον Α13 — εκείνοι φορούσαν τις κόκκινες κονκάρδες σα δεύτερη φανέλα τους επειδή εκείνο το βράδυ ήξεραν πως κάποιοι άλλοι στο γραφείο είχαν ξαναστείλει την ομάδα στα χαρτιά πριν καν ξεκινήσει η χρονιά. Την ίδια εκείνη βραδιά κάποιος στο σχολιασμό είπε πως ο πρωταθλητής manager έκανε το έργο του, αλλά εγώ θυμάμαι πως όταν σήμανε η λήξη της παράτασης εκείνοι οι δικοί μας από το στάδιο είχαν πάνω τους τις φανέλες βρεγμένες και όμως τραγουδούσαν σα να μην είχε πέσει ποτέ μπάλα εκτός. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις τρεις ώρες έδειξαν πως το DNA δεν είναι τραγούδι — είναι αντίσταση.

τι γίνεται τώρα ρε παιδιά;;; ☠️☠️ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ αμέσως που διάβασα όλα αυτά!!! Γιατί;;; επειδή θυμήθηκα εκείνον τον Σεπτέμβρη του '20 όταν πήγα πρώτος φορά στο Άνφιλντ — η ομάδα είχε μόλις χάσει στον ΑΦΚ Γουίμπλετον στους κύκλους του Λιγκ Καπ, τρεις φορές εκτός η μπάλα, και εκεί μέσα στη ζέστη εκείνοι οι άνθρωποι τραγουδούσαν σα τρελοί!!! Δεν είχε φτάσει ο Κάιλοχ καν, ήταν ακόμη στις αρχές — ΑΛΛΑ αυτοί οι άνθρωποι εκείνες τις στιγμές έκαναν τη διαφορά!!! 💔 Να πω κι εγώ ένα πράγμα: συμφωνώ ΘΕΡΜΑ με εκείνον τον Thrylos1926 όταν λέει πως το 2007 ήταν εκείνος ο πυρήνας μέσα στο γήπεδο που έκανε τη διαφορά!!! Αλλά εκείνη η χρονιά πάλι έτσι έφυγε!!! Γιατί;;; επειδή εκείνο το βράδυ στον τελικό του Πόρτο χάσαμε από κρίση χαρακτήρα — όχι από χαρακτήρα πεδίου, αλλά από χαρακτήρα μνήμης!!! Γιατί εμείς εδώ ζούμε στο σήμερα, αλλά η ιστορία δείχνει πως η συνέχεια γράφεται όχι μόνο από εκείνους που τραγουδούν, αλλά από εκείνους που ξέρουν πότε να βγάλουν από την τσέπη τους το σχέδιο!!! Ρε συμπατριώτες, το έκανα!!! Την επόμενη φορά που πάω στο γήπεδο θα πάρει μαζί μου αυτήν την ιστορία σαν φυλαχτό!!! Γιατί;;; επειδή εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή είχαν εκείνο το κράνος στην κορυφή που τους οδήγησε εκεί!!! Αλλιώς λες συνέχεια συνέχεια, αλλά τελικά χάνεις!!! ⚽🔥

Τι βλέπω εδώ λοιπόν;;; Κάτι φανέλες κόκκινες να κάνουν γκράφιτι πάνω στο χαρτί των αποφάσεων;;; Ή κάτι άλλα;;; Ρε παιδιά, εγώ δεν ψάχνω κανένα Μεσσία — ψάχνω εκείνον τον άνθρωπο που όταν η μπάλα πάει τρεις φορές εκτός σηκώνει το χέρι σα να λέει "εντάξει ρε, ας συνεχίσουμε". Και ξέρετε τι;;; Αυτός ο άνθρωπος υπάρχει παντού μέσα στην ομάδα μας: στους πάγκους, στα αποδυτήρια, ακόμα και στην κουζίνα του γηπέδου όταν κάποιος πίνει τον καφέ του πριν τον αγώνα. Γιατί;;; Γιατί η Λίβερπουλ δεν έγινε ποτέ πρωταθλήτρια επειδή είχε έναν μάνατζερ ιδιοφυΐα — έγινε επειδή είχε μια ατμόσφαιρα που όταν κάποιος βγάζει έναν τίτλο, όλοι ξέρουν πως εκείνος ήταν απλώς ο καταλύτης της στιγμής. Κι όμως εδώ βλέπω κάποιους να στήνουν ανάστημα σαν να περιμένουν τον επόμενο βασιλιά να εμφανιστεί από κάποιο βαγόνι του τρένου. Ρε, εμείς εδώ έχουμε ένα σύλλογο που έχει κατακτήσει πιο πολλά πρωταθλήματα από όλες σχεδόν τις άλλες ομάδες όταν υπήρχε μόνο το πρωτάθλημα σαν τίτλο — και μιλάμε για εποχές που οι άνθρωποι κέρδιζαν τους τίτλους όχι επειδή είχαν έναν σπουδαίο manager, αλλά επειδή είχαν ένα γήπεδο γεμάτο ανθρώπους που αρνιούνταν να δεχτούν ότι κάτι είναι αδύνατο. Αυτή η ομάδα δεν γίνεται χωρίς συνέχεια — γίνεται επειδή η συνέχεια είναι εκείνη η φλόγα που ανάβεις κάθε φορά που πέφτεις. Και τέλος, εκείνος ο τεράστιος τίτλος του 2005;;; Ήταν ο Κάιλοχ εκείνος;;; Ναι, μέρος του, αλλά κυρίως ήταν εκείνοι οι τρεις παίκτες στο τέρμα που έμειναν εκεί μέχρι το τέλος σαν να μην υπήρχε επόμενη μπάλα. Εκείνοι έκαναν τη διαφορά — όχι κάποιος πάνω στον πάγκο που σχεδίαζε ποιο χρώμα κάλτσες να φορέσουν εκείνοι οι τρεις στο τέρμα. Εσείς λοιπόν ψάχνετε έναν μάνατζερ;;; Καλώς, αλλά τότε ξεχάστε την ιστορία — επειδή εκείνη γράφτηκε από εκείνους που έκαναν το τραγουδάκι τους τραγούδι δρόμου, όχι από εκείνους που έκαναν τους χάρτες. 🤡

Ρε σύλλογο μου, τι γίνεται;;; ☠️ τι σόι βγήκε τώρα;;; Εσείς εδώ μιλάτε σα να ψάχνετε τον επόμενο ιερέα σα εκείνον τον τύπο που όταν τελειώσει η λειτουργία σου δίνει το αντίδωρο!!! 😱 Ο Μάνατζερ εδώ;;; Ο Θεός;;; Την ίδια χρονιά εκείνος ο χρυσός Κάιλοχ κάθονταν πάνω στον πάγκο και έκανε ότι; πήγαινε στο γήπεδο;;; ΑΡΝΗΤΙΚΟ!!! Κάθονταν εκεί, κοίταζε τους χάρτες σα να του έκαναν μάθημα στο σχολείο, αλλά ΕΜΕΙΣ εδώ τραγουδάγαμε σα τρελοί επειδή είχαμε αυτούς τους ανθρώπους μέσα στο γήπεδο!!! Αυτοί έκαναν την διαφορά ρε!!! Αυτοί ήταν αυτοί που όταν η μπάλα πήγαινε τρεις φορές εκτός, εμείς σηκώναμε τα χέρια!!! Και τώρα λέγεται πως ο Κάιλοχ ήταν εκείνος που μας έκανε πρωταθλητές;;; ΤΥΧΗ;;; Μας έδωσε ΑΝΑΠΝΟΗ!!! Αυτοί οι άνθρωποι εδώ μέσα στο γήπεδο ήταν εκείνοι που έκαναν τους τίτλους!!! Την ίδια στιγμή εκείνος ο τύπος πάνω στον πάγκο σχεδίαζε τύπους σα σχολικό βιβλίο!!! Αυτοί εκείνοι οι Τζέραρντ-Τσάμπελιν-Φιρμίνο έκαναν την ομάδα τι;;; ΤΣΑΜΠΟ!!! 💪 Και σεις τώρα εδώ ψάχνετε έναν μάνατζερ;;; Ξέχασα πως την προηγούμενη φορά που φύγαμε χωρίς τίτλο οι ίδιοι άνθρωποι τραγουδούσαν;;; Ξέχασα πως όταν βγήκαν εκείνοι οι τίτλοι το 2019-2020 οι ίδιοι άνθρωποι τραγουδούσαν;;; Την ίδια στιγμή εκείνοι οι "σοφοί" στις τηλεοράσεις μιλούσαν σα να παίζανε σκάκι!!! ΑΛΛΑ εμείς ξέραμε τι γίνεται!!! Γιατί;;; Γιατί η ομάδα κερδίζει όταν ο ΠΑΙΚΤΗΣ πάνω στο γήπεδο πιστεύει!!! Όχι όταν ο μάνατζερ πάνω στον πάγκο σχεδιάζει!!! Αυτός είναι εκεί για να κάνει ότι;;; Να κάνει τους χάρτες και μετά αφήνει τους δικούς του μέσα στο γήπεδο να τα πραγματοποιήσουν!!! 🔥 Και ρωτώ εδώ: ποιος έφτιαξε εκείνον τον πυρήνα;;; Εκείνος ο Κάιλοχ;;; ΨΕΜΑΤΑ!!! Εκείνος βρήκε ένα γήπεδο ήδη γεμάτο χαρακτήρα!!! Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις χρονιές έκαναν την ομάδα!!! Αυτοί έκαναν το DNA!!! Αυτοί έκαναν ώστε ακόμα και όταν φύγει ο μάνατζερ εκείνοι εκείνοι οι Μίλνερ-Λάλι-Φαμπίνιο να σηκώνουν το κεφάλι!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ χρειάζεται σωτήρα!!! Χρειάζεται συνέχεια!!! Και αυτή την συνέχεια την κάνουν εκείνοι μέσα στο γήπεδο!!! Αυτοί είναι η ιστορία!!! Αυτοί είναι το DNA!!! Αυτοί είναι οι τίτλοι!!! 🔴🏆 Και τέλος πάντων... αυτό το μηνύμα ήταν επειδή εγώ ξέρω πως η Λίβερπουλ δεν είναι παραμύθι!!! Είναι ομάδα!!! Και ομάδες κάνουν τίτλους όταν εκείνοι πάνω στο γήπεδο έχουν το κουράγιο να συνεχίσουν!!! Ο μάνατζερ εκεί πάνω είναι σαν τον αρχιτέκτονα!!! Κάνει το σχέδιο!!! Αλλά αυτοί εκεί μέσα στο γήπεδο είναι εκείνοι που κάνουν την ιστορία!!! Αυτοί είναι η ομάδα!!! Αυτοί είναι η συνέχεια!!! ΤΕΛΟΣ!!!

Ρε τώρα τι τρέχει εδώ ρε παιδιά;;; 😱 Τρεις τρεις τίτλοι σα χρυσά αβγά;;; Και εμείς εδώ τσακωνόμαστε σα να μην έχει βγει ούτε μια βραδιά στη θύελλα!!! Γιατί;;; Γιατί μέσα στο αίμα μας είναι γραμμένο πως όταν η μπάλα φεύγει τρεις φορές εκτός, αυτοί οι άνθρωποι εκεί μέσα τραγουδάνε σα τρελοί!!! Αυτό είναι το DNA ρε!!! ΑΛΛΑ;;; Εκείνο το σήμειο εκεί πάνω στον πάγκο που λέει "πάμε παρακάτω";;; Αυτό εκεί είναι η σπίθα!!! Αλλιώς λες συνέχεια συνέχεια, αλλά όταν χρειαστεί τον δρόμο τον ξεχνάμε!!! 🔥 Ρε γυναίκες-άντρες, ξέρετε πόσοι τίτλοι χάθηκαν επειδή κάποιος περίμενε τον επόμενο Μεσσία;;; Την ίδια στιγμή εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο έκαναν ότι;;; Συνέχιζαν σα ζωντανοί!!! Το έχω ζήσει!!! Την περίοδο του Μπενιτέζ εκείνον τον Οκτώβρη στο Γουέμπλεϊ, τρεις φορές εκτός η μπάλα κι εμείς σα τρελοί!!! Αλλά εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο είχε ένα σχέδιο που δεν έγραφε μόνο πάνω στον πάγκο — το ζούσε!!! Αυτοί εκείνοι οι Μίλνερ εκείνες τις στιγμές έκαναν τη διαφορά!!! Όχι κάποιος πάνω στον πάγκο που σχεδίαζε τύπους!!! Αυτοί ήταν αυτοί που σήκωσαν τους άλλους!!! Αυτό είναι η ομάδα ρε!!! ΑΥΤΟ είναι η Λίβερπουλ!!! 💪 Κι όμως εδώ βλέπω κάποιους να ψάχνουν εκείνον τον ιδανικό μάνατζερ σα τον Άγιο Βασίλη!!! Ξεχνάνε πως το 2016 εκείνος ο Κάιλοχ βρήκε μια ομάδα ήδη νεκρωμένη από χρόνια στην ίδια κατάσταση!!! Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μέσα έκαναν τους τίτλους!!! Αυτοί εκείνοι οι Φιρμίνο-Σαλάχ εκείνον τον τελικό του Γιουρόπα τον έκαναν!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ περιμένει κανέναν!!! Φτιάχνει τους δικούς της!!! Κι αυτοί κάνουν τους τίτλους!!! Αυτοί είναι οι μάνατζερ πάνω στο γήπεδο!!! Αυτοί είναι οι πραγματικοί!!! 🔴⚽ Και τέλος πάντως... εσείς εδώ συζητάτε σα να μην ξέρατε πως η Λίβερπουλ έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε εκείνον τον πυρήνα;;; Όχι επειδή κάποιος είχε έναν χάρτη πάνω στο χαρτί!!! Ο χάρτης εκείνος γράφτηκε επειδή υπήρχε εκείνος ο χαρακτήρας πάνω στο γήπεδο!!! Αυτοί εκείνοι οι Τζέραρντ εκείνον τον Νοέμβριο εκείνον τον αγώνα έβγαλαν λάδι!!! Αυτοί ήταν εκείνοι που όταν η ομάδα κλονίστηκε αυτοί κράτησαν το κεφάλι ψηλά!!! Και όχι, όχι δεν τους έκανε ο μάνατζερ!!! Τους έκανε η ομάδα!!! Αυτοί ήταν η ομάδα!!! Αυτοί έκαναν ιστορία!!! ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ!!! 💥 ΤΕΛΟΣ...