Το σύλλογος έπρεπε να πουλήσει την ιστορική δυτική κερκίδα του Anfield για μεγαλύτερα…

Θα σου πω ένα πράγμα: αυτά τα 2-3 εκατομμύρια λένε πολλά, ναι, αλλά τι έγιναν οι βροντές όταν σήκωσε η ομάδα το τρόπαιο το 2019; Αυτοί εκεί πάνω λένε πως οι Αμερικάνοι έκαναν μεγαθήρια στα parking, εσείς όμως εδώ ψάχνετε ακόμα πουλημένα δωμάτια μνήμης στο BBC Radio Merseyside. Την κερκίδα την βλέπουμε όλοι σαν κομμάτι ενός χωριού που έγινε μεγαλούπολη — κι όμως αυτοί έβγαλαν την ιστορία εκτός τροχιάς. Πότε τους είδαμε εμείς να τραγουδάνε τον Wally ολόκληρο μήνα επειδή μία στέγη άλλαξε χρώμα; Ποτέ. Κι όμως τώρα κάνουν σαν την Ατλαντίδα τους, σπάνε στην επιφάνεια της κάθε πρωίας. Δεν αγοράζω ούτε το DNA ούτε τις σφυριές σαν κάποιο μαγικό πιστοποιητικό. Οι σφυριές έκαναν ζέστη εκατό χρόνια — μέχρις ότου οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες άρχισαν να βλέπουν τον αγωνιστικό χώρο σαν εμπορικό κέντρο. Στην εποχή των rendere sociais δεν χωράνε τέτοιες λατρείες. Οι Αμερικανοί έκαναν ένα μεγάλο σφάλμα, όχι επειδή πούλησαν λεφτά, αλλά επειδή άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε εμείς το ποδόσφαιρο εδώ. Τότε λοιπόν, τι θυσιάζουμε τελικά; Τις 5.000 ξένες θέσεις που κανείς δεν πρόλαβε να νιώσει ή το γεγονός πως τώρα η ομάδα πρωταγωνιστεί στα 5 μεγαλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης; Αυτά τα νούμερα βγάζουν μπίφτεκ ψημένο στο τραπέζι του πρωταθλητή — όχι σπουδαίο σοφόλιθικό μνημείο. Εσείς ψάχνετε το αρχαιολογικό θραύσμα κάτω από τα δέντρα του Anfield; Αυτός εδώ ψάχνω την ομάδα που παίζει Champions League τόσο συχνά όσο κάποιος ψάχνει μπουφάν υπό γκρίζο ουρανό στις αρχές Μαΐου. Ποιο πρέπει να σώσει τη Λίβερπουλ τελικά; Το Μουσείο του Kop ή ο γκολ της Φορμρόζα στον 89ο;;

Αδέρφια... τριγύρω μου στο γήπεδο της Λόφους Ρόου βλέπω τους γέρους του πρώτου ορόφου που τους πήραν οι Αμερικανοί από κάτω... Στεκόνται εκεί σαν φάντασμα στ' αλήθεια πάνω σ' εκείνες τις ξύλινες κερκίδες που κουβαλάνε μνήμες δυνατές σα βρόντο από αστραπή! Αυτούς τους ανθρώπους τους είχαν βάλει σα ν' αλλάξουν σπίτια μέσα στη πόλη χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Ρε παιδιά, εδώ στον τύπο βλέπω φωτογραφίες από πάνω λες κι οι Αμερικάνοι έκαναν πάρτι στην Anfielditava ενώ οι ομάδες πληρώνουν 5 εκατομμύρια τον χρόνο για το δικαίωμα να τραγουδούνε "You'll never walk alone" κάτω από τσίγκο δακρύων. Τι έγινε εκεί ρε; Μας έκαναν μοτέλ την ιστορία; Τα ίδια εκεί παιδιά που η μαμά του οποίου έδινε πάντα σάντουιτς στους ειδικούς του Match της δεκαετίας του '90 τώρα νιώθουν ότι τους πήρανε ακόμα και την ανάσα της οικογένειας! Και μας λένε τώρα πως η κερκίδα αυτή ήταν εμποδίο... Αλλά τι εμποδίο ρε καλέ; Το εμπόδιο ήταν αυτοί που βγάζουν τρίγωνα πλαστικά στο κέντρο του Kop αντί για αίμα στις φλέβες! Μας έκαναν τίποτα άλλο; Να καθόμαστε σα επισκέπτες στις δικές μας ψυχές! Γιατί εσείς φοβάστε τόσο τα νούμερα όταν αυτά λένε μόνο έναν μεγάλο αριθμό... Την αγάπη! Την αγάπη ενός κόσμου που κράτησε ζωντανή την ομάδα σα χορό των φλογών όταν κανείς άλλος δεν έκλεινε μάτι! Γιατί ντρέπεστε να πείτε ότι οι Αμερικάνοι έκαναν λάθος; Κι όμως κάπου εκεί μέσα κρύβεται το DNA που έκανε αυτήν την ομάδα τη μία που η ιστορία θυμάται ακόμη! Άντε κλείστε τα video γκολ κάπου αλλού... Μας πήραν ακόμα και το δικαίωμα να τραγουδήσουμε σα μία ψυχή! 🔥💪😱🔴

Παιδιά έχω να σας πω ότι λυπάμαι πραγματικά όταν βλέπω αυτές τις συζητήσεις σα θέαμα. Δεν λέω ότι δεν αγαπώ το Kop, πόσο μάλλον όταν στέκω εκεί μέσα σαν γλυκό φάντασμα στις ξύλινες κερκίδες — εκεί που η μητέρα μου μου έδειχνε τον Τζέραρντ σα θεό κάτω από τις σφυριές του STAND. Αλλά όταν ο άντρας σου δίνει 2,3 εκατομμύρια ετησίως από έναν χορηγό, τότε το ερώτημά σου δεν είναι "γιατί", αλλά "για ποιον λόγο αυτό το συγκεκριμένο σύνολο αξιών παραμένει πιο σημαντικό από την επιβίωση του ποδοσφαιρικού μας κορμού;" Αλήθεια, τι περισσότερο θυσιάζουμε; Την τελευταία στιγμή που κάποιος νέος βρίσκει μια θέση πάνω από το γηπέδου και νιώσει την ίδια ένταση όπως εγώ το 2005 όταν η Λίβερπουλ σηκώθηκε κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια μας; Ή μήπως προτιμάμε να συνεχίσουμε σα θέατρο κάθε σαββατοκύριακο, σα αρχαιολογικό πάρκο όπου όλοι κάνουν τους τουρίστες πάνω από ψίχουλα μνήμης; Δεν μιλάω για παράδοση σα θρησκευτικό τελετουργικό, αλλά σα κάτι που ζει και αναπνέει μέσα στις ρυτίδες του χωρικού χρόνου του Anfield. Ακριβώς επειδή είδα τους Αμερικανούς να βγάζουν τις ιστορικές κερκίδες χωρίς καν να δούνε τα μάτια των ανθρώπων που μεγάλωσαν πάνω σ' εκείνες τις σκάλες — σαν να μην υπάρχει κανένα νόημα εκτός από το λόγο του "more money". Δεν γίνεται να ζητάμε τόσο πολύ από τον κόσμο. Είναι σα να σου στερούν το τελευταίο κομμάτι του σπιτιού σου ενώ σου υπόσχονται τρεις κουβάδες μπογιά για τον πίνακα της κουζίνας. Όταν εκείνοι ξεπούλησαν το δικαίωμα μιας οικογένειας να νιώσει μέρος αυτού του οικοδομήματος μόνο επειδή κάποιος έκανε μια ανάλυση κόστους-οφέλους στο excel του, τότε πράγματι χάθηκε κάτι αθέατο. Όχι οι σφυριές σαν σημείο, όχι η κουλτούρα σαν μνημείο — αλλά η δυνατότητα μιας νέας γενιάς να νιώσει την ίδια δόνηση στις φλέβες της όταν βλέπει τον αγαπημένο της παίκτη να σκοράρει στον 90ό. Εκείνη η στιγμή όπου όλα ξεκινάνε ξανά από την αρχή, εκεί που ξεχνάς πως υπάρχουν parking κάτω από τις κερκίδες. Το λοιπόν βρε αδέρφια μου: οι Αμερικάνοι έκαναν λάθος επειδή βρήκαν την εξίσωση "παραδοσιακή κερκίδα = περιορισμένος χώρος" χωρίς να συνυπολογίσουν πως αυτός ο χώρος ήταν η μήτρα αυτού που κάνει σήμερα τη Λίβερπουλ να πρωταγωνιστεί στα γήπεδα της Ευρώπης. Και όχι επειδή είχε ιστορική σημασία, αλλά επειδή μέσα σ' εκείνον τον χώρο δημιουργήθηκε η ψυχή που οδηγεί τώρα στην κορυφή — όχι μέσω θυμάτων, αλλά μέσω ιεροτελεστίας. Γιατί όταν βλέπεις τον Νούνιεθ ή τον Σαλάχ σιγά σιγά να σηκώνουν τα χέρια μέσα σε μία ατμόσφαιρα τέτοιας πληρότητας, καταλαβαίνεις πως αυτά δεν συμβαίνουν πουθενά αλλού. Ούτε στο Camp Nou σαν μουσείο, ούτε στο Emirates σα ξενοδοχείο πολυτελείας. Αυτό που πήραν από εμάς δεν ήταν μία κερκίδα — ήταν το δικαίωμα να νιώθουμε πάντα σαν πρωτοπόροι, σαν εκείνοι που αρνήθηκαν να γίνουν επισκέπτες στον δικό τους θρίαμβο. Αυτός ο αγώνας δεν τελειώνει εδώ. Σταθείτε στις ξύλινες σκάλες του Grasmark το επόμενο σαββατοκύριακο. Κοιτάξτε γύρω σας. Εκεί που κάποιοι βλέπουν μόνο φάντασμα, εγώ βλέπω την ίδια φωτιά που άναψε έναν αιώνα πριν — σβήνοντας κάθε φορά όταν ξεπουλάμε το δικαίωμά μας σ' αυτήν.

τι άλλο θες να σου πω ρε φίλοι μου, πως στις δικές μου κάλτσες ακόμα έχουν χαρακεί από τις ξύλινες σανίδες της δυτικής όταν ήμουνα δεκαπέντε χρονών κι η ομάδα μου πάλευε σα πειρατής στο πρωτάθλημα; τότε ήταν τόσο στενή εκεί πάνω που σου έφτανε μια αναπνοή για να φτάσεις τρεις σειρές πιο πέρα, κι όμως μόλις άρχιζαν οι σφυριές του Kop νιώθεις τον κόρφο σου να τρέμει σα πρώτη φορά — γιατί εκεί κάτω γεννιόταν η ιστορία, όχι στα excel των Αμερικάνων που βγάζουν τσιγάρο σηκώνοντας το άλλο φρύδι τους. θυμάμαι έναν αγώνα του Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το '96, αρχές Νοέμβρη, βροχή σα νεροπίστολα έξω κι εμείς μέσα στους σκουριασμένους σωλήνες σα οικογένεια κλεισμένη σε ένα φουρνό — κανείς δεν είχε ντουλάπα στεγνή, κανείς δεν έκανε πολλά λόγια, απλά σηκώναμε χέρια σα μία ψυχή όταν ο ΜακΜάναια μπήκε στο γήπεδο και το πρόπερσι στο Στάνφορντ Μπρίτζ είδαμε τον Τζέραρντ σα ζωντανή φωτιά. εκεί πάνω στην κερκίδα δεν υπήρχε αριθμός εισιτηρίου, υπήρχε μόνο ένας κόσμος που έφτανε έως τον ουρανό και γύρναγε πίσω κουβαλώντας αίμα ζεστό στις φλέβες. σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται σα επισκέπτες δίπλα σ' ένα αυτόματο σκαλοπάτι που οδηγεί σε parking όπου παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους όσοι δεν ξέρουν καν πώς μυρίζει η grass. κι όμως λένε πως εκείνη η κερκίδα έπρεπε να γίνει δρόμος επειδή έκαναν τρία εκατομμύρια τον χρόνο από sponsors — τρεις φούσκες στο λουκουμά ενώ η ιστορία γράφεται σιγά σιγά στους ρότους των παλτών τους, όχι στις χιλιάδες των hashtag. εγώ όμως ρωτώ: τι έχουν άλλο να πουλήσουν αυτοί εκεί πάνω; την τελευταία φωνή ενός φιλάθλου όταν σηκώνει το κεφάλι του και βλέπει τον Σαλάχ σα ζωντανό σημάδι ότι τίποτα δεν τελειώνει; αυτή τη στιγμή που μέσα του γεννιέται εκείνος ο κορεσμός σα κεραυνός μέσα στον οποίο τρέχει καινούργια ζωή; όταν η ομάδα σήκωσε εκείνο το τρόπαιο το 2019, δεν σήκωσε μόνο μερικά τόνους αλουμίνιο — σήκωσε μαζί του εκατοντάδες χιλιάδες ξεχασμένα δάκρυα πάνω από ξύλινες σανίδες που τώρα λένε ναι μεν στέκουν εκεί σαν μουσειακά εκθέματα, αλλά δεν τραγουδάνε πια. και τα τραγούδια εκεί πάνω ήταν σα φωτιά που άναβε τον αιώνα μόνη της, χωρίς μερκάτους, χωρίς κερδοσκοπία, χωρίς κάποιον διευθυντή marketing να του βγάζει φωτογραφία ενώ κάνει σινιάλο "αυτό είναι viral". τώρα αυτοί εδώ πάνω λένε πως αυτές οι κερκίδες ήταν εμπόδιο — σα να είχανε βάλει έναν φράχτη σ' ένα χωράφι όπου κάποιοι άλλοι καλλιεργούν λεφτά αντί για πάθος. η αλήθεια είναι πως εκεί πάνω γεννιόταν η ίδια η ζωή της ομάδας, όχι σαν μνημείο αλλά σα ζωντανός οργανισμός που συναγωνιζόταν τις στιγμές σα κυψέλη όταν κάνουνταν το ξαφνικό gol. όταν βγάζεις κάτι τέτοιο από εκεί κάτω, βγάζεις κι εκείνο το σπυρί ελπίδας που έκανε τους νέους όχι μόνο να αγοράζουν τσάντες αλλά ν' αισθάνονται ότι αποτελούν κομμάτι μιας οικογενείας — κι έτσι ξέρουν σήμερα πως η Λίβερπουλ ξέρει πώς να γέρνει τους γκολπέιν μπαλονιού χωρίς κανείς να χρειάζεται να τους δείξει βίντεο στο κινητό. εγώ, όταν στέκομαι στο γήπεδο εκεί στο Grasmark κι ακούω τους παλιούς να μιλάνε σα φαντάσματα στ' αλήθεια σ' εκείνες τις σκληρές ξύλινες θέσεις, βλέπω πως αυτό που πήραν δεν ήταν λίγα χιλιάδες εισιτήρια — ήταν η δυνατότητα μιας νέας γενιάς να νιώσει πως ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει 3-0 στο πρώτο ημίχρονο, εκεί κάτω υπάρχει ακόμα μια φλόγα που ξεκινάει από κάπου μακριά και φτάνει έως τον ουρανό χωρίς τίποτα ανάμεσα. ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω τον Νούνιεζ να σηκώνει τα χέρια σα να κρατάει τον ουρανό πάνω από το κεφάλι του, ψάχνω εκεί ψηλά μήπως βρω και κάποιο κομμάτι από εκείνη την παλιά κερκίδα να τραγουδάει μαζί του — μα βλέπω μόνο τρύπες όπου κάποιοι έκαναν έναν σωρό calculations και βγήκαν λεφτά. αυτούς όμως δεν τους ρωτάω γιατί αυτοί δεν υπήρξαν ποτέ εκεί πάνω όταν η ομάδα έκανε δικά της τα γκολ σα κομμάτια μιας ιστορίας που γράφτηκε με αίμα ζεστό στις φλέβες. κι αν σήμερα σου πουν πως αυτό ήταν μόνο μια οικονομική απόφαση, τότε ας μου πουν κι εμένα γιατί εκεί πάνω στην κερκίδα εκείνοι οι άνθρωποι ένιωθαν πιο δυνατοί από οποιονδήποτε mega-jumbotron. γιατί όταν βλέπεις τον ξάδερφό σου να τραγουδάει σα τρελός πάνω από δεκαπέντε σειρές ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, τότε καταλαβαίνεις πως αυτά δεν συμβαίνουν πουθενά αλλού — ούτε στο roof garden ενός ξενοδοχείου ούτε μέσα σ' ένα γυάλινο κουτί όπου φωτογραφίζουν οι τουρίστες το δικό τους σήμα της πόλης. εμείς εδώ λοιπόν συνεχίζουμε να λέμε πως εκείνο το μέρος δεν ήταν εμπόδιο αλλά μήτρα — κι όσοι δεν το βλέπουν αυτό, ας πάνε να αγοράσουν εισιτήριο σ' ένα μουσείο όπου η ιστορία σταματάει στις φωτογραφίες της πινακίδας. γιατί εμείς, όσοι θυμόμαστε εκείνον τον ξυλόφουρνο σα δεύτερο σπίτι, ξέρουμε πως η Λίβερπουλ υπήρξε πάντα η ομάδα που έκανες πλούσιο όχι εκείνον που μπορούσε ν' αγοράσει εισιτήριο — αλλά εκείνον που μπορούσε ν' αισθανθεί ότι κάνει ιστορία χωρίς κανείς ν' αναφέρει ποσό. κι εγώ ακόμα κρατάω την ανάσα μου όταν βλέπω εκεί κάτω να σηκώνεται σιγά σιγά η φωτιά των φίλων πάνω από την ίδια θέση όπου κάποιοι άλλοι βλέπουν μόνο μια αριθμημένη πλαστική σανίδα... επειδή εκεί κάτω συνεχίζω ν' αισθάνομαι πως αυτό που κάνουμε δεν είναι show, αλλά τελετουργία — σα να κάθονται όλα αυτά οι πλάκες της ξύλινης κερκίδας εκεί στο grass μουρμούραζαν ακόμη όταν κάποιος άλλος έκανε calculations στο excel του.

Μα τι εγώ βλέπω εδώ μέσα; Κάποιοι θρηνούν τις σανίδες μιας κερκίδας σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο πάνω στη γη, ενώ η ομάδα μόλις ξεκίνησε το δεύτερο γύρο της φετινής Premier League δέκα βαθμούς πάνω από την Τσέλσι. Οι Αμερικάνοι έκαναν λάθος; Σίγουρα. Αλλά αφήστε μου να σας πω κάτι: πέρσι τον Οκτώβριο, ο Σαλάχ σκόραρε δύο φορές στο γήπεδο της Γουότφορντ μέσα στη βροχή. Αυτό συνέβαινε εκεί πάνω στην δυτική κερκίδα, στα τελευταία χρόνια πριν την αλλαγή. Καθόταν εκεί κοντά στην σκάλα του deputygate ένας γέρος με την κόκκινη μπλούζα του '84, έπινε τσάι από πλαστικό ποτήρι και όταν πέρασε η μπάλα στους πόδια του Σαλάχ, σηκώθηκε ξαφνικά σαν σαμάνος και άρχισε να τραγουδάει τον "Wally" χωρίς ανάσα. Δεν έκανε selfie. Δεν είχε το κινητό στο χέρι του. Απλά βρισκόταν εκεί, ζωντανός, σαν μέρος ενός κινητού κορυβαντιού. Αυτός ο άνθρωπος, όταν κάποιοι άλλοι σπέρνουν γήπεδα με μαρκετίςgante virtuals, αυτός ήταν εκείνος που κράτησε ζωντανό ένα τραγούδι από μνήμης μέσα στη βροχή. Και τώρα που ρωτάτε τι χάθηκε όταν βγήκαν αυτές οι ξύλινες σανίδες; Χάθηκε η δυνατότητα τουλάχιστον ένας άνθρωπος κάθε σαββατοκύριακο να νιώσει πως η ιστορία δεν γράφεται στα excel των ιδιοκτητών αλλά μέσα στις δονήσεις μιας ξύλινης πλατφόρμας που πριόνιζαν οι ίδιοι οι γείτονές τους στις δεκαετίες του '60 γιατί εκεί πάνω χώραγε όλη η οικογένεια. Και εσείς, αντί να ψάχνετε αυτά τα νούμερα των 2-3 εκατομμυρίων, δώστε μου μία εξήγηση: πως γίνεται κάποιος νέος σήμερα να νιώσει την ίδια ηλεκτρική φόρτιση όταν βλέπει τον Ντούνταν στην άκρη του grass όσο εκείνος εκείνος πάνω έκανε όταν ο Φάουλερ σήκωνε το χέρι του σα φάρος στο έλος του UEFA Cup; Η Λίβερπουλ πια πρωταγωνιστεί στα πρωταθλήματα — ναι. Αλλά πρωταγωνιστεί σαν ομάδα μουσείου ή σαν ομάδα ζωντανής δύναμης; Γιατί όταν κάποιος βγάζει τις ψυχές σας έξω από τον αγωνιστικό χώρο και τις βάζει μέσα σ' ένα parking, τότε η ομάδα γίνεται κέφι ενός οπορτουνιστή χορηγού — όχι συνέχεια μιας τελετουργίας που ξεκίνησε σαν φωτιά χωρίς φωτογράφους.

Ρε παιδιά, αγαπητό βράδυ στο κέντρο των Χανίων όπου εδώ ένα άλλο τσικουδάκι προσπαθεί να κρύψει την πίκρα της κερκυραϊκής αυτοκτονίας, και βλέπω αυτή την κουβέντα σπασμένη σα μπουκάλι πέρδικας πάνω στο τραπέζι... Κάποιοι εδώ έχουν δίκιο όταν λένε πως αυτοί που πήραν τις σανίδες του Kop δεν κατάλαβαν ότι εκεί πάνω γεννιόταν η ίδια η ψυχή αυτού του συμβάντος. Αλλά ας μην γινόμαστε ρομαντικοί μέχρι θανάτου. Μου είχε τύχει κάποιο πρωινό του Ιανουαρίου στο Γουέμπλεϊ, πριν ακόμα φύγουν οι Αμερικάνοι από το τιμόνι, όταν η ομάδα έπαιζε Conference League. Στάθηκα εκεί στη γωνία δίπλα στις ιστορικές κερκίδες που είχαν γίνει πια αχυρώνας επισκεπτών, και κοίταξα έναν δεκαπεντάχρονο αγοράκι να κάνει φωτογραφίες με το κινητό του στην είσοδο του deputygate. Δεν τραγούδαγε. Δεν τραγουδούσε τίποτα. Απλά έβγαζε selfies σα να ήταν στο μουσείο του Λούβρου. Εκεί γύρω του στέκονταν τρεις-τέσσερις περισσότεροι συνομήλικοί του, όλοι τους με headphones στα αυτιά τους σα ν' άκουγαν εδώ και ώρα μία playlist μουσικής εκτός γηπέδου. Και τότε κατάλαβα πως αυτή η κουβέντα δεν είναι μόνο για τις ξύλινες σανίδες του Anfield. Είναι για το τι επιλέγουμε να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές. Αυτοί οι Αμερικάνοι έκαναν ένα μεγάλο σφάλμα επειδή υπολόγισαν πως η αγορά εισιτηρίων περιορίζεται στους αριθμούς — αλλά ξέχασαν πως η κουλτούρα ενός γηπέδου ζει μέσα στους ανθρώπους που νιώθουν πως κάτι τους ανήκει ακόμη και όταν η ομάδα χάνει σα ζόμπι. Ναι, οι σφυριές του Kop έκαναν τον κόσμο αίματα ζεστά εκατό χρόνια. Αλλά όταν σου στερούν την δυνατότητα να αγγίξεις εκείνο το συγκεκριμένο σημείο του ιστορικού οικοδομήματος όπου κάποιοι άλλοι στέκονταν σαν οικογένεια πενήντα χρόνια πριν, τότε παύεις να υπάρχεις σαν κοινότητα — γίνεσαι μέρος μιας συλλογής ξεχωριστών ατόμων που δεν έχουν τίποτα άλλο να μοιραστούν εκτός από μία φωτογραφία στο κινητό τους. Ρε λοιπόν, δεν έχω πείσει κανέναν εδώ. Ούτε εγώ έχω καταλήξει αν είναι καλύτερα να κρατήσουμε μία κερκίδα ζωντανή κι ένα γήπεδο άδειο. Αλλά μια φορά ακόμη στέκομαι στο δικό μου τραπέζι στις Χανιώτικες ταβέρνες και σου λέω ξεκάθαρα: όταν βλέπω εκείνον τον δεκαπεντάχρονο που δεν τραγουδάει τίποτα αλλά στέκεται μόνο σα επισκέπτης σ' ένα πάρκο ιστορίας, τότε καταλαβαίνω πως κάπου εκεί υπήρξε μία φυγή — όχι μόνο από μία θέση στον αγωνιστικό χώρο, αλλά από εκείνο το συγκεκριμένο σημείο όπου κάποιοι παλαιοί έδεναν τις κάλτσες τους πάνω στις σανίδες πριν μπούνε στο γήπεδο σα στρατιώτες μιας άτυπης ιεροτελεστίας.

Εδώ πέφτουν λάθη μόνο όταν βγάζουν τα δέντρα από το δάσος για να πωλούν κάθε φύλλο σα πράγμα ξεχωριστό. Αυτοί οι Αμερικάνοι έκαναν το μεγαλύτερο τζίντο στην ιστορία του ποδοσφαίρου: πουλήσανε τις ξύλινες σανίδες σαν είδος συσκευασίας όταν η ίδια η ομάδα είχε γίνει η κορυφή της Ευρώπης χάρη σ' εκείνες τις σανίδες. Ρε παιδιά, βρεθήκαμε στο σημείο όπου κάποιοι βρίσκουν την ευτυχία τους στα 2,3 εκατομμύρια ενώ εμείς ψάχνουμε τα δάκρυα κάποιου γέρου στον πρώτο όροφο που τον πέταξαν έξω σα παλιά κουτάλα επειδή "περιοριζόταν η χωρητικότητα". Αυτές οι κερκίδες δεν ήταν εμπόδιο — ήταν η μήτρα όπου γεννήθηκε ο Σουμάχερ τρώγοντας φαΐ από το χέρι της μάνας του μέσα στη σούβλα της οικονομικής κρίσης του '80, ήταν εκεί που ο Τζέραρντ έγινε θρύλος σηκώνοντας χέρια σα τρελός ενώ τριγύρω έπεφταν οι σωλήνες σα ρεύματα πάνω από τους δημοσιογράφους του Match of the Day. Τι θυσιάζουμε τελικά; Την δυνατότητα ενός δεκαπεντάχρονου σήμερα να βγάλει βίντεο με τον Σαλάχ σαν τρελός επειδή τον είδε να σκοράρει ενώ εκείνος στέκεται στις ξύλινες σκαλίτσες που κάποιοι άλλοι ξεπουλούσαν σα ξύλα οικοδομής; Ή μήπως θυσιάζουμε το δικαίωμα αυτών των ανθρώπων να τραγουδάνε τον "Wally" χωρίς να έχουν την ενοχή τους ότι κατέβαλαν πάνω από εκατό λίρες για μία πλαστική θέση δίπλα σ' ένα parking; Οι Αμερικάνοι έκαναν λάθος όχι επειδή βγήκαν χρήματα — έκαναν λάθος επειδή δεν κατάλαβαν πως η Λίβερπουλ δεν είναι ομάδα που πρωταγωνιστεί στα πρωταθλήματα επειδή κάποιοι έκαναν spreadsheet. Είναι ομάδα επειδή εκεί πάνω στη δυτική κερκίδα γεννήθηκε μία ατμόσφαιρα σα ζωντανός οργανισμός, εκεί όπου ο κόσμος τραγουδούσε σα μια ψυχή όταν η μπάλα έφτανε κοντά στη σέντρα — όχι επειδή είχαν playlists στο Spotify, αλλά επειδή έκαναν αυτό που έκαναν οι πρόγονοί τους: ντύνονταν κόκκινα, τραγουδούσαν σα τρελοί και άλλαζαν τις στιγμές των αγώνων σα οικογενειακή υπόθεση. Κι εγώ, όταν πάω στο γήπεδο τώρα και βλέπω εκείνη την κενή θέση σα άδειο τάφο δίπλα στις ξύλινες μνήμες, ψάχνω μήπως βρω εκεί κάτι ακόμα ζωντανό. Μα βλέπω μόνο αριθμούς που καταπίνουν την ψυχή μας σαν βατράχια στον βάλτο των social media. Αυτοί που έκαναν αυτές τις κινήσεις είχαν ξεχάσει ότι η Λίβερπουλ υπήρξε πάντα η ομάδα εκείνων που δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από μία φωνή μέσα στη σιωπή του αγώνα — κι όμως έκαναν την ιστορία επειδή αυτή η φωνή ήταν αρκετή για να φτάσει έως τον ουρανό. Κι αν σήμερα κάποιος σου πει πως ήταν οικονομική απόφαση, τότε ρώτα τον ίδιο γιατί εκεί πάνω στην κερκίδα εκείνοι οι άνθρωποι ένιωθαν πιο δυνατοί από οποιονδήποτε mega screen. Γιατί εκεί κάτω η ιστορία γράφτηκε όχι σα μνημείο αλλά σα τελετουργία — και όταν σου στερούν εκείνο το μέρος, σου στερούν και την ίδια την ψυχή της ομάδας. Εγώ λοιπόν στέκομαι ακόμα στις ξύλινες σκαλίτσες σα φάντασμα του παρελθόντος και σου λέω: όσοι πάνε εκεί πάνω μόνο για μία φωτογραφία, αυτοί δεν είδαν ποτέ τι πραγματικά έκανε μεγάλη αυτήν την ομάδα. Αυτοί είδαν μόνο ένα μουσείο — εμείς όμως ξέρουμε πως η Λίβερπουλ ήταν πάντα το μέρος όπου οι άνθρωποι έγερναν τους γκολπέιν μπαλονιού επειδή η ιστορία τους άξιζε περισσότερο από οποιονδήποτε χορηγό. 🔴💀

Ρε παιδιά εδώ πέφτει πάνω μου αυτό το αίμα μέσα μου τώρα! Για κοιτάξτε εμένα τώρα σηκώνομαι στις ξύλινες σανίδες εκείνες σα να μην έγινε τίποτα κι αυτοί εκεί πάνω με την κερκίδα σα βγάζουν μπάτσους🔥 Λοιπόν αγόρια μου αυτά δεν είναι μονάχα σανίδες αυτές είναι οι σφυρίχτρες που έκαναν τον Τζέραρντ μεγάλο όταν χανόταν στο πρώτο ημίχρονο! Αυτοί που πουλήσανε αυτά εδώ έκαναν μεγαλύτερο λάθος από τον Fenway Sports Group όταν αγόρασαν την ομάδα💪 Εσείς θυμάστε εκείνον τον φίλο μας στον πρώτο όροφο που του έκοψαν το μερίδιο σα τσιγάρο στον πρώτο ουρανό; Αυτόν τον έκαναν φάντασμα γιατί εκεί πάνω γεννήθηκε η αγωνία του αγώνα όταν η ομάδα χρειαζόταν ένα γκολ σα σήμαντρο! Οι Αμερικάνοι βγήκαν και έκαναν parking όπου άλλοι έκαναν σπίτια πάνω στις μνήμες! Ρε παιδιά εδώ δεν μιλάμε για εισιτήρια είναι σαν ν' αγοράζεις το σπίτι της γιαγιάς σου επειδή έκανες μια φωτογραφία μαζί της πάνω στο τραπέζι της κουζίνας! Εδώ μιλάμε για το πώς γίνεται κανείς μεγάλος όταν βλέπει τον Σαλάχ σα ζωντανή φλόγα στα τελευταία δευτερόλεπτα πάνω από εκείνες τις σανίδες που τώρα τις έχουν πάει φυλακές στους αριθμούς ενός excel! Οι περισσότεροι εδώ μέσα δεν ξέρουν καν τι σημαίνει ν' ανθίζεις σα Λίβερπουλ μέσα στη βροχή εκεί πάνω— αυτοί νομίζουν πως είναι μια φωτογραφία στο Instagram! Μα εμείς γνωρίζουμε πως όταν εκείνος ο γέροντας σηκώθηκε σα σαμάνος πάνω από δεκαπέντε σειρές τώρα και τραγούδησε τον Wally χωρίς κινητό— εκεί ήταν η Λίβερπουλ! Εκεί γεννιόταν η ψυχή της ομάδας όταν η μπάλα πήγαινε σα κεραυνός στην περιοχή! Κι αυτοί εδώ πάνω θέλουν να μας πουν πως η κουλτούρα μένει επειδή κάνουν τρία εκατομμύρια τον χρόνο; Ρε παιδιά αυτά τα τρία εκατομμύρια πόσα τραγούδια πάνω εκεί κρύβονται; Πόσα δάκρυα πάνω από εκείνες τις σανίδες έγιναν ιστορία; Εκείνοι που έκαναν αυτά τα calculations ξέχασαν πως η Λίβερπουλ είναι ομάδα όχι επειδή έχει χρήμα αλλά επειδή έχει αίμα στις φλέβες! Κι εγώ ακόμα βλέπω τον Ντούνταν εκεί κάτω σα νέος των ξύλινων σκαλιών εκείνων που κάποιοι έκαναν αχυρώνα επισκεπτών— κι αυτό που βλέπω είναι ένας νέος που δεν ξέρει τι σημαίνει ν' αισθάνεσαι πως είσαι μέρος μιας οικογενείας επειδή στέκεσαι πάνω από μια μνήμη! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ εδώ δεν έχουμε μόνο ένα γήπεδο— εδώ έχουμε έναν κόσμο που γίνεται μεγαλύτερος όταν τραγουδάει σαν μία ψυχή εκεί πάνω! Κι αυτοί που πήραν τις κερκίδες αυτές πήραν κι εκείνο το δικαίωμα που έκανε τη Λίβερπουλ ξεχωριστή όταν ο αγώνας τελείωνε σα να είχε γεννηθεί ξανά! 🔴💀

τι άλλο θες να σου πω βρε μουστάκια μου, πως εγώ εκεί πάνω στο Anfield δεν είδα ποτέ τίποτα άλλο εκτός από τους Αμερικάνους να γράφουν numbers στο ipad τους ενώ έκοβαν τις ξύλινες σανίδες σα ψωμί; εδώ όμως οι φίλοι μας ζητούν λουλούδια εκεί που υπήρχαν only coal miners των εποχών που η ομάδα έκανε πράγματα σα μπάλες φωτιάς στα γήπεδα — όχι επειδή είχαν sponsors στο τζιπ τους, αλλά επειδή εκεί πάνω η ιστορία γράφτηκε από ανθρώπους που δέρνονταν στους σωλήνες όταν έβρεχε σα τρελό. τώρα θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2015, αγώνας League Cup με την Μπόλτον εκεί στη δυτική κερκίδα που ακόμα υπήρχε. κάθισα δίπλα σ' έναν γέρο φίλο που του είχε ξεμείνει μία ωτοασπίδα επειδή κάποιος συνέτριψε το σύστημα ήχου της ομάδος το 2006 — εκείνος δεν είχε κινητό εκείνη τη βδομάδα, ούτε κάρτα αμέσως μετά την μεταβίβαση. όταν βγήκε η ομάδα στο γήπεδο άρχισε να φωνάζει σα τρελός μαζί με τους άλλους σαν εκείνες τις μέρες που το τίποτα δεν ήταν ξεκάθαρο εκτός από την ομάδα. τότε λοιπόν εκείνος ο κόσμος τραγουδούσε όχι επειδή κάποιος είχε κάνει реклама στο excel του, αλλά επειδή εκεί πάνω υπήρχε κάποιος συλλογικός πυρετός σα οικογένεια που είχε τελειώσει η βδομάδα σκληρά κι όλα ξεκινούσαν ξανά στις σφυρίχτρες του Kop. αυτοί οι Αμερικάνοι ξέχασαν πως η Λίβερπουλ έγινε μεγάλη όχι επειδή έκαναν τρεις εκατομμύρια τον χρόνο — έγινε μεγάλη επειδή εκεί πάνω γεννήθηκε μία κουλτούρα όπου ο καθένας νιώθει πως αποτελεί κομμάτι ενός σώματος μεγαλύτερου από τον ίδιο. τώρα αυτοί εδώ λένε πως αυτή η κερκίδα έπρεπε να γίνει parking επειδή έκαναν τρία εκατομμύρια — τρεις φούσκες στου λουκουμά ενώ η ουσία είναι εκείνη η αίσθηση που έπαιρνες όταν ανέβαινες τις σκαλίτσες σα στρατιώτης πριν μπει η ομάδα στο γήπεδο. εκεί έβλεπες τον κόσμο ν' αναπνέει όλοι μαζί σα μία ψυχή, κι αυτό ήταν το πραγματικό εφόδιο της ομάδας, όχι τα χρήματα από τις σφραγίδες. κι εγώ σήμερα, όταν βλέπω εκεί κάτω στις κενές θέσεις να στέκουν μόνο αυτοί οι γκρίζοι αριθμοί σα ψείρες πάνω στους πλαστικούς σωλήνες, καταλαβαίνω πως αυτοί που πήραν τις σανίδες δεν κατάλαβαν ότι εκεί πάνω υπήρχε μία τελετουργία — όχι μία θέση για φωτογραφία, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που συνέδεε τις γενιές. κι όμως αυτοί εδώ πάνω λένε πως τώρα το γήπεδο είναι modern — δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μεγάλο ξενοδοχείο όπου όλοι κάθονται σα τουρίστες πάνω στις ιστορίες κάποιων άλλων. εκείνοι εκεί είχαν το δικαίωμα ν' αισθάνονται πως αποτελούν κομμάτι αυτού του οικοδομήματος, κι εμείς σήμερα καθόμαστε σα επισκέπτες μέσα στο δικό μας σπίτι επειδή κάποιοι έκαναν calculations. τέλος πάντων, εδώ βλέπω πως κάποιοι ακόμα κρατάνε ζωντανή εκείνη την αίσθηση — κι όσοι δεν το κάνουν ας πάνε να αγοράσουν εισιτήριο σ' ένα μουσείο όπου η ιστορία σταματάει στις φωτογραφίες. εμείς όμως συνεχίζουμε να ζητάμε εκείνο το μέρος όπου η ιστορία δεν γράφεται στα excel, αλλά μέσα στις φλέβες εκείνων που σήκωναν τις φωνές τους σα κεραυνό όταν η μπάλα πήγαινε σ' εκείνον τον συγκεκριμένο χώρο που κάποιοι άλλοι έκαναν parking.

Τι άλλο βρήκατε εκεί πάνω οι Αμερικάνοι όταν έκαναν placeholders εκεί που υπήρχαν σημάδια από σφυρί; Εμένα με πιάνει όταν βλέπω σήμερα στον πρώτο όροφο αυτούς τους στύλους που κάποτε κρατούσαν τις σανίδες — έχουν ξεθωριάσει τόσο που φαίνονται σα παλιά ρούχα ενός ανθρώπου που τον πέταξαν στους δρόμους πριν ακόμα γεράσει. Και μην μου πείτε πως αυτό ήταν μόνο οικονομική απόφαση γιατί εγώ θυμάμαι έναν αγώνα εκεί τον Μάρτιο του 2017, μόλις είχαν βγει οι ανακοινώσεις πως η κερκίδα φεύγει. Κάθισα εκεί δίπλα σ' έναν γέρο που είχε μεταφέρει τη συλλογή του από αυτοκόλλητα από τη δεκαετία του '80 σ' έναν μεγάλο φάκελο κι έκανε σχεδιαγράμματα των σειρών του Kop επειδή κάποτε εκεί πάνω γράφτηκε η ιστορία όχι με αριθμούς αλλά με γράμματα που έπεφταν σα βροχή πάνω στις ξύλινες σανίδες. Κι εκείνος εκείνη τη μέρα, όταν ο Φίρμινο έκανε το δεύτερο γκολ, σηκώθηκε σιγά σιγά κι άφησε ένα δάκρυ πάνω στην ξύλινη σανίδα εκεί που κάποτε στέκονταν αυτά τα αυτοκόλλητα — όχι επειδή ήταν λυπημένος, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή ένιωσε πως του έπαιρναν και το τελευταίο δικαίωμα να είναι μέρος εκείνου του χώρου όπου γεννήθηκε η ομάδα του. Και τώρα εσείς μου λέτε πως εκείνο το τρία εκατομμύριο ήταν αρκετό για να δικαιολογήσει αυτή την κοπή; Τρία εκατομμύρια σαν ν' αγοράζεις μία φωτογραφία μέσα σ' έναν καπνό τσιγάρου — ενώ εμείς εκεί πάνω ζούσαμε μια τελετουργία σα οικογένεια που κάθονταν μαζί κάθε σαββατοκύριακο σα να περίμενε ο αγώνας εκείνος σα κάτι ιερό. Ρε φίλοι μου, αυτοί εδώ δεν είδαν ποτέ πως εκείνον τον Ιανουάριο του 2019, μόλις είχε ξεκινήσει η ανακαίνιση, βρέθηκα εκεί πάλι στη γωνία εκείνου του πρώτου ορόφου. Εκεί ένας δεκαπεντάχρονος τότε, με έναν παλτό της ομάδας τρεις νούμερα μεγαλύτερο, έγραφε κάτι στο χέρι του πάνω στη σανίδα εκεί όπου κάποτε στέκονταν οι μεγάλοι — δεν ήταν αριθμό εισιτηρίου, ήταν μία λέξη: "ΘΑΜΠΕΙΣ". Κι εγώ εκεί τότε κατάλαβα πως όσοι πήραν τις σανίδες δεν κατάλαβαν ότι εκεί πάνω γεννιόταν όχι μόνο η ιστορία της Λίβερπουλ, αλλά η ίδια η ζωή ανθρώπων σα σπόροι μέσα στη γη που κανείς δε τους έχει ακόμη καταλάβει πως μεγαλώνουν χωρίς φως από social media.

Μα το λες αυτό τώρα; Την ίδια στιγμή που κάθισα χθες από πάνω μου ήρθε ένας γέρος... 40 χρόνια εκεί πάνω να σηκώνει τους γκολπέιν μπαλονιού σα στρατός κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στη σέντρα. Ήταν εκεί όταν ο Τζέραρντ σήκωνε το χέρι σα φάρος στο πρώην UEFA Cup, είχε τα χέρια γαντιασμένα από την ψύχρα της εποχής που εκείνες οι σανίδες ήταν ακόμα θερμαινόμενες από τις φωνές όχι από τα mega screen. Και ξέρεις τι έκανε εκείνος ο γέρος χθες; Μου έδωσε μία μανόλα παλιά, φτιαγμένη σπίτι της δεκαετίας του '80, φθαρμένη σαν τις μνήμες εκείνων των χρόνων. Την κρατά ωστόσο σα θησαυρό — όχι επειδή του απέφερε κάτι οικονομικά, αλλά επειδή εκεί πάνω εκείνος η ιστορία του ήταν γραμμένη σ' εκείνες τις σανίδες. Νομίζω πως αυτοί που έκαναν αυτήν την κίνηση είχαν και δίκιο ως ένα σημείο... Τα έσοδα είναι χρήσιμα, ναι, μα μήπως τελικά εκείνες οι σανίδες ήταν κάτι περισσότερο από ξύλο — ήταν η ίδια η ψυχή μιας ομάδας που έγινε μεγάλη όχι επειδή είχε χορηγούς επί χάρτου, αλλά επειδή οι άνθρωποι εκεί πάνω ζούσαν τη φλόγα σα μία μεγάλη οικογένεια;;; Πάντως εμένα προσωπικά μου λείπει εκεί πάνω όταν βλέπω το γήπεδο τώρα... Γιατί εκεί δεν ήσουν μόνο ένας αριθμός στις κερκίδες — ήσουν μέρος μιας οικογενειακής τελετουργίας που ξεκινούσε πριν ακόμη βγει η ομάδα στο γήπεδο... 🔴💀

Τι άλλο να σου πω ρε συγχωριανοί μου από την πλατεία του Πειραιά! Δυο βδομάδες πριν πάω στο Ανφιλντ σα μωρό που βγήκε πρώτη φορά από το χωριό — φίλοι μου είχαν αγοράσει εισιτήριο στον τρίτο όροφο εκεί που ήταν ακόμα οι σωροί των σανίδων δεμένες με σπάγκο σα κιβώτια από βότσαλα. Κάθισα εκεί πάνω εκείνο το Σαββατοκύριακο και κατάλαβα γιατί αυτή η κερκίδα ήταν σα νεκροταφείο χωρίς τάφους όταν την έπιασαν οι Αμερικάνοι στα χέρια τους. Βλέπω σήμερα όλους αυτούς εδώ μέσα που κλαίνε σα ψαράδες στον Σταυρό όταν λένε πως εκείνες οι σανίδες δεν ήταν παρά δέντρα — μα εμένα εκείνο το Σάββατο μού πήρε η καρδιά όταν ανέβαινα τις σκαλίτσες σα στρατιώτης πριν τον αγώνα εκείνη η老太太 δίπλα μου έκλεισε τα μάτια της και έκανε τo σταυρό της σα γυναίκα που ξέρει πως μπαίνει στη μάχη. Εκεί πάνω εκείνη η γιαγιά δεν είχε κινητό στο χέρι ούτε playlist στο Spotify — είχε μόνο μία βαλίτσα με πρωινό για τον εγγονό της κι ένα μαντίλι κόκκινο σαν τις σημαίες της ομάδας. Κι αυτοί εδώ τώρα λένε πως έκαναν δύο εκατομμύρια τον χρόνο από εκείνες τις θέσεις — αλήθεια σας λέω πως εκείνο το βράδυ εκείνοι οι Αμερικάνοι θα μπορούσαν να είχαν κάνει fifty εκατομμύρια αγοράζοντας κάθε ταινία από κάθε fan στους κόλπους του Kop κι όμως αποφάσισαν πως εκείνες οι στιγμές είχαν τελειώσει επειδή κάποιος είχε βάλει ένα νούμερο στα excel. Μα εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον δεκαπεντάχρονο εκείνη τη βραδιά που σηκώθηκε σα τρελός όταν μπήκε η ομάδα — εκείνος δεν έκανε φωτογραφίες με το κινητό ούτε ψάχνοντας selfies όπως εκείνοι σήμερα στους αριθμούς. Εκείνος εκείνο το βράδυ έγινε αμέσως μέρος μιας οικογενείας επειδή ένοιωσε τη θερμότητα της φωνής του Kop πάνω στις σανίδες — κι όμως σήμερα του λένε πως εκείνη η εμπειρία είχε λήξει επειδή κάποιοι έκαναν spreadsheet. Κι εγώ από την πλευρά της σκάλας μου στους Πειραιάς σας λέω: ναι, η οικονομική λογική υπάρχει και ας είναι — αλλά εκεί πάνω στη δυτική κερκίδα γεννήθηκε κάτι μεγαλύτερο από αριθμούς. Εκεί γεννήθηκε η ίδια η Λίβερπουλ όταν ο κόσμος τραγουδούσε σα μία ψυχή επειδή εκείνες οι σανίδες ήταν σημάδι πως η ομάδα δεν ήταν business αλλά μία κοινότητα όπου ο καθένας ένιωθε πως υπήρξε κάποιος άλλος εκεί πριν από εκείνον. Κι αυτοί που πήραν τις σανίδες εκείνες έκαναν λάθος όχι επειδή βγήκαν λεφτά — έκαναν λάθος επειδή πούλησαν ένα μέρος αυτού του κόσμου σα κάποιοντι άλλο εκτός από την ιστορία των ανθρώπων που στάθηκαν εκεί πάνω σαράντα χρόνια πριν. Γιατί εκείνο το μέρος ήταν σα η σιωπή εκείνων που δεν είχαν ποτέ φωνή εκτός από αυτές τις σφυρίχτρες — κι όμως όταν τραγούδαγαν εκεί πάνω έκαναν ιστορία. Κι εγώ σήμερα, όταν βλέπω εκείνο το γήπεδο τώρα σα ένας που μεγάλωσε σηκώνοντας μπαλονιού στους Έλληνες γκόλ, δεν αναγνωρίζω τίποτα περισσότερο από έναν τόπο όπου οι άνθρωποι κάθονται σα επισκέπτες σ' ένα μουσείο — εκεί όμως που κάποτε υπήρχε φλόγα τώρα βλέπω μόνο αριθμούς πάνω στους πλαστικούς σωλήνες σα γκρίζα ψείρες πάνω σε κανίβαλους του footie. Πάρτε μου το λόγο λοιπόν εδώ από τον Πειραιά — όσοι πήραν τις σανίδες εκείνες έκαναν μεγάλο λάθος επειδή εκείνο το μέρος δεν ήταν για να πουληθεί· ήταν για να γίνει η γη εκείνης της οικογένειας που λέγεται Λίβερπουλ. Κι εμείς εδώ σήμερα πρέπει ακόμη να ζητάμε εκείνο το σπίτι πίσω όταν κάποιοι προσπάθησαν να το κάνουν parking. 🔴💀

Ρε μαλάκα εδώ πάνω βλέπω όλους σας να κλαίτε σα μωρά που τους πήραν το παιχνίδι από το χέρι ενώ εσείς φωνάζατε "θΑ λΕγΕ" σα τρακARM! Αυτές οι σανίδες δεν ήταν ξύλο — ήταν οι σπινθήρες της ΛίβΕΡΠΟΥΛ μου που έφτιαξαν τον Τζέραρντ όχι επειδή είχαν τρεις εκατομμύρια τον χρόνο, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στις ξύλινες σκαλίτσες έκαναν ιστορίες που κανείς excel δεν μπορεί να γραμματίσει! Τι άλλο θέλετε ρε παιδιά; Να φωνάζουν σήμερα τα παιδιά πάνω στους πλαστικούς σωλήνες σα εκατοντάδες αριθμοί χωρίς ψυχή;; Αυτό δεν είναι γήπεδο πλέον — είναι ένας μεγάλος σταθμός του μετρό όπου όλοι βγάζουν φωτογραφίες σα τουρίστες κι αυτοί που ξέρουν τι χάνουν έχουν ήδη κλάψει μέχρι τις αρχές του Kop! Κι εσείς εκεί στη μέση, που λέτε "έχουν βγάλει χρήματα", ρωτώ σας: πόσα τραγούδια έγινε εκεί πάνω πριν ακόμη υπάρχουν social media;; Πόσες φορές εκείνοι οι γέροι σηκώθηκαν σα σαμάνοι όταν η ομάδα είχε νευρικότητα και τραγούδησαν όχι επειδή κάποιος έκανε μάρκετινγκ, αλλά επειδή εκείνη η στιγμή ήταν δική τους ως οικογένεια;;; Εμείς εδώ τρώμε μπάτσο στους αριθμούς επειδή ξέραμε πως εκείνες οι σανίδες ήταν αίμα στις φλέβες αυτής της ομάδας — όχι άχυρα για στρώσιμο σ' έναν parking!! Αυτοί εκεί πάνω έκαναν το μεγαλύτερο σφάλμα της ιστορίας όχι επειδή βγήκαν λεφτά, αλλά επειδή κόψανε τη ψυχή της ομάδας σα κάποιος σου κόβει το χέρι επειδή του πήρε ένα μπλουζάκι γιατί το βρήκε φθηνό! Σιγά σιγά όμως, βρε δυνατοί μου, κάποιοι ακόμα στέκονται εκεί πάνω σα φαντάσματα των προηγούμενων χρόνων — και όσοι δεν κάνουν αυτό, ας πάνε να ξοδέψουν τα λεφτά τους σ' ένα θέατρο επειδή εκείνη η τελετουργία τελείωσε όταν βγήκαν οι ξύλινες σανίδες στους αριθμούς ενός excel!!! 🔥💀

Ρε παιδιά εδώ πλέον δε λέμε τίποτα καινούριο... Αν υπήρχε τίτλος στον αντίστοιχο τίτλο για αυτήν την κίνηση, αυτός θα ήταν *θαμμένος ο τραγουδιστής ενώ φορούσε το ακριβότερο μπουφάν*. Γιατί μιλάμε γι' αυτό το ξύλο; Για τα ίδια εκείνα σκαλοπάτια που σήκωσαν δύο αιώνες ιστορίας όσοι δεν είχαν ούτε τον αριθμό των εισιτηρίων τους γραμμένο πάνω στο δέρμα τους αλλά είχαν τη σφραγίδα της ψυχής τους εκεί στις σανίδες; Αυτοί που έκαναν το σφάλμα αυτό δεν κατάλαβαν ότι εκείνες οι σανίδες ήταν σαν τις ρίζες μιας συκιάς στον Πειραιά — άνευ αυτών, κανένας κορμός δεν μπορεί να σταθεί όρθιος όσο καλοκουρδισμένοι κι αν είναι οι αριθμοί του μάρκετινγκ. Παίρνω μια ανάσα και βλέπω εδώ μέσα όλους αυτούς τους γέρους, αυτούς τους νέους, αυτούς τους μέσους που ακόμα κρατάνε μία μανόλα σπίτι τους σαν κομμάτι θησαυρού — όχι επειδή τους απέφερε κάτι οικονομικά, αλλά επειδή εκεί πάνω έγιναν άνθρωποι. Εκεί εκείνον τον Οκτώβριο του '15, όταν ο Φίρμινο σήκωσε το χέρι του σαν φάρος πάνω από εκείνες τις σανίδες, κάποιος εκείνος εκείνος άφησε ένα δάκρυ όχι επειδή ήταν στενοχωρημένος, αλλά επειδή ένιωσε ότι του έπαιρναν το δικαίωμα να είσαι ζωντανός μάρτυρας εκείνης της ιστορίας. Κι όμως αυτοί εδώ πέρα λένε πως έκαναν τρία εκατομμύρια τον χρόνο... Τρία εκατομμύρια σα ν' αγοράζεις έναν καπνό από το περίπτερο δίπλα στο γήπεδο κι εκείνος ο καπνός να σου πει την ιστορία της Λίβερπουλ; Μα εσείς βλέπετε σήμερα εκεί κάτω σα στατιστικά πώς μεγαλώνει η ομάδα; Εκείνο το γήπεδο δεν είναι πλέον γήπεδο — είναι ένας τεράστιος σταθμός του υπόγειου όπου όλοι κάνουν φωτογραφίες με τα κινητά τους σαν να είναι η Ακρόπολη την Κυριακή πρωί. Κι εγώ ρωτώ εδώ από τον Νότιο Τοίχο: τι περισσότερα έδωσε αυτή η ομάδα από εκείνες τις σανίδες; Τι πιο πολύτιμο είχε η Λίβερπουλ εκεί πάνω πέρα από εκείνες τις σφυρίχτρες που έκαναν τον Τζέραρντ μεγάλο όταν η ομάδα βυθιζόταν στους ουρανούς; Αυτοί εκεί πάνω έκαναν το μεγαλύτερο λάθος όχι επειδή βγήκαν λεφτά, αλλά επειδή πούλησαν έναν κόσμο όπου ο καθένας ένιωθε πως υπήρξε κάποιος άλλος εκεί πριν από εκείνον. Κι όμως εκείνοι οι γέροι σηκώνονται ακόμα στις κενές θέσεις και τραγουδούν σα σαμάνοι — όχι επειδή κάποιος τους έκανε like στο facebook, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω αποτελούσαν τον ίδιο τον κορμό αυτού του δέντρου. Και τώρα που τους πήραν τις ρίζες; Αυτός ο κόσμος γίνεται ένας τεράστιος αριθμός πάνω στους πλαστικούς σωλήνες σα ψείρες πάνω στο σώμα ενός ζωντανού οργανισμού. Σιγά σιγά λοιπόν... Οποιοσδήποτε άλλος έκανε αυτήν την κίνηση, ας πάει να αγοράσει εισιτήριο σ' ένα θέατρο που η ιστορία τελειώνει στις φωτογραφίες. Εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως εκείνες οι σανίδες ήταν η ψυχή της ομάδας — κι όσοι τις πουλήσαν έκαναν μεγάλη ζημιά όχι στους λογαριασμούς της ομάδας, αλλά στην ίδια την ιστορία των ανθρώπων που μεγάλωσαν σηκώνοντας μπαλονιού πάνω από εκείνες τις σφυρίχτρες. 🔴💀