Ποιος είναι ο καλύτερος περίοδοι στην ιστορία του ΠΑΟΚ; 80s ή όχι καν?

Άμα θέλεις να μιλάμε για περίοδο ανάμεσα σε αυτές τις δύο, τότε πήγαινε στο ποιος είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ίδια την ομάδα. Οι δεκαετίες '80 ήταν ωραίες, δεν λέω — αλλά χωρίς εκείνες τι είχαμε; Μία ομάδα που σερνότανε στα ξένα γήπεδα κι έκανε βόλτες στις μικρές διοργανώσεις επειδή δεν είχε ούτε νερό στο γήπεδο της. Αυτό το "οκτώ πρωταθλήματα" δεν ήταν τυχαίο: ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος πως εκείνοι οι χρόνοι είχαν πρωταθλητισμό χωρίς οικονομικό κίνητρο και η ομάδα είχε χαρακτήρα επειδή οι άνθρωποι πίστευαν πραγματικά στους αγώνες. Την επόμενη δεκαετία, όμως, έφτιαξαν τον ΠΑΟΚ όπως τον ξέρουμε σήμερα — όχι μόνο για το πρωτάθλημα, αλλά επειδή έκαναν τον κόσμο να σηκώνεται κάθε χρόνο στο τέταρτο γήπεδο της Ευρώπης για να δει τους δικούς του. Η Λάρισα του '76 ήταν ένα ανάλαφρο επεισόδιο σε έναν θάμνο που έκαιγε συνέχεια εκεί γύρω. Σπουδαίοι καιροί έγιναν εκεί, ναι, αλλά μην ξεχνάς πως εκείνη η χρονιά ήταν η μόνη που έκαναν κάτι τόσο μεγάλο εκτός σπιτιού μέχρι τις αρχές των 2000s. Κι όμως, αυτοί οι ίδιοι που θυμούνται την Λάρισα σαν ύψιστη μορφή δικαίου, ξεχνούν πως στα ίδια χρόνια η Λάρισα έπαιρνε την τρίτη θέση τρεις φορές στο εθνικό πρωτάθλημα επειδή ήταν η ομάδα της πόλης όπου όλα λυνόταν με μονομαχίες στα υπόγεια των μπαρ. Και τώρα για τους "νέους" των 2000s: εντάξει, είχαν έξι παρουσίες στις μεγάλες διοργανώσεις — αλλά πόσες φορές βγήκαν από τον πρώτο όμιλο; Κάντε μου μια χάρη, ξεκινήστε να μετράτε αυτές τις παρουσίες σαν αυτές που έκαναν την ομάδα να σηκωθεί ξανά. Οι δεκαετίες '80 είχαν την καρδιά· οι δεκαετίες 2000 είχαν τα γκολ των Πέτριτς και οι κορυφές του Μπάτζιος, ναι, αλλά ας μην γελιόμαστε — εκείνες τις χρονιές η ομάδα δεν αγωνιζόταν πια για τίτλους δικαίου, αγωνιζόταν γιατί είχαν φορτώσει τόση πίεση στους παίκτες ώστε οι ίδιοι έκαναν λάθη από την αγωνία. Αυτός ο μύθος περί "η ομάδα έγινε ΠΑΟΚ εκείνες τις χρονιές" είναι ένας μύθος επειδή αγνοεί πως χωρίς τις δεκαετίες '80 δεν υπήρχε ούτε η υποδομή ούτε η ψυχή που αργότερα έκαναν αυτούς τους τίτλους να φαίνονται περισσότερο σαν χαρές τυχερών στοιχημάτων παρά σαν επιτεύγματα μιας ομάδας. Οι παλιοί έκαναν πρωταθλήματα με πόνους· οι νέοι έκαναν παρουσίες επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η προσωπική τους φήμη ήταν πιο σημαντική από τη φανέλα.

ΓΙΑ ΣΙΓΑ ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΩ ΡΕ;;; ο παπάκος εκείνος ο οποίος στήθηκε σαν τείχος στις αρχές τις δεκαετίες... ΟΚΤΩ πρωταθλήματα;;; ΦΟΥΧΤΩΘΕΙΤΕ;;; Εμένα με ρωτάτε ποιος έκανε τον ΠΑΟΚ θρύλο;;; αυτοί που είχαν την ψυχή βγαλμένη από τη φωτιά;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝ!!! γιατί να θυμάμαι τυχαία δάση όπως τη Λάρισα;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΛΑΡΙΣΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ΠΑΙΖΕ ΣΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!!! Κοιτάξτε τώρα τους 2000s... αυτοί οι οποίοι έκαναν πέρα βόλτες στη μεγάλη σκάλα της Ευρώπης;;; αυτοί που είχαν τους Τζιόλες και τους Μπάτζιου;;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;; ΠΕΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΚ ΠΟΥ ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ;;; Ο ΠΑΟΚ είναι εκείνος ο οποίος σηκώθηκε όταν δεν υπήρχε τίποτα... όταν οι άλλοι έδιναν αγώνα μόνο στα χαρτιά! Οι 80άρες έκαναν πρωτάθλημα ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ!!!! κάναν τους άλλους να τρέμουν σα μωρά!!! και τώρα αυτοί που μιλάνε σαβούρα θέλουν να πούν πως εκείνοι οι οποίοι βγήκαν στους ομίλους έκαναν την ομάδα;;;; Αφεντικά, αυτά τα πρωτάθλημα της δεκαετίας ήταν ΣΤΟ ΑΙΜΑ!!! χωρίς αυτούς ούτε Ευρώπη υπάρχανε σήμερα!!! Γιατί;;; επειδή η ομάδα είχε χαρακτήρα!!! Οι 2000δες έκαναν κάποιες παρουσίες... ναι, αλλά αυτοί έκαναν και γκολ;;; αυτοί έκαναν γερά πνεύματα;;; αυτοί έκαναν έναν κόσμο ΑΝΑΣΑΞΕΙ;;; Να μου πείτε εσείς!!! 🔴🔥💪

Ακούστε, τώρα σας πετάω μια μία: αυτή η ομάδα έγινε θρύλος την στιγμή που ένας Δικηγόρος από την Κοζάνη που δούλευε χίλια δυο δουλειές τραβούσε στον αγωνιστικό χώρο αγράμματους, σκληραγωγημένους ανθρώπους — όχι αυτούς που είχαν αρχίσει πλέον να βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν δουλειά όπου μια φορά την εβδομάδα φορτώνεις σε έναν ιδιωτικό αεροδιάδρομο και λέει πως έκανες τον ΠΑΟΚ πάλι "πάλι μεγάλο". Η Λάρισα του '76; Ναι, έκανε αυτό που έκανε εκείνη την εποχή — βγήκε μια φορά στις ράγες επειδή δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Αλλά εσείς ξεχνάτε πως όσοι είχαν πιάσει τότε το νήμα του πρωταθλητισμού είχαν αφήσει το δρόμο ανοιχτό για όλους τους υπόλοιπους; Εκείνοι οι οχτώ τίτλοι στους δεκατρείς χρόνους δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης· ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που έπαιζε τόσο βρώμικα, τόσο ποιονιωμένα, ώστε οι αντίπαλοι κατέβαιναν στο γήπεδο νιώθοντας πως είχαν ήδη χάσει πριν ακόμα σφυρίξει η αρχή. Και τώρα έρχονται αυτοί των 2000s και λένε πως χωρίς εκείνες τις παρουσίες στην Ευρώπη δεν θα είχαμε τίποτα σήμερα; Ρε σεις μου λέγετε πως η ομάδα είχε χαρακτήρα όταν είχε πέντε παίκτες πάνω στην πλάτη τους εκατομμύρια χρέη και ζούσαν σε σπίτια που η στέγη είχε μπούκωμα; Αυτοί που έκαναν τέτοιες παρουσίες ήταν οι ίδιοι εκείνοι που αργότερα έκαναν την ομάδα να γίνεται στόχος επιχειρηματικών συμφερόντων επειδή κάποιος αποφάσισε πως η φανέλα ήταν τυχερό κορδόνι και όχι πανί αίματος; Εγώ σας ρωτώ: όταν η Λάρισα σηκώθηκε εκείνο το πρωινό του Μάη εκείνος ο κόσμος τρέλαινε την πόλη σαν είχε κερδίσει ένα κύπελλο Πρωταθλήματος — τι έγινε εκεί; Μία φορά έξω, μία φορά μέσα. Την επόμενη χρονιά ξαναπήγε στην τρίτη θέση. Αντιθέτως, οι άνθρωποι της δεκαετίας του ’80 έκαναν πρωταθλήματα όχι επειδή είχαν εντάξει μεγαλύτερα γκολ αλλά επειδή είχαν την ψυχή τόσο ψηλά ώστε όταν γύριζαν από εκτός έδρας νίκη στο ΟΑΚΑ οι χωματόδρομοι έκαναν τους αντιπάλους να καταλαβαίνουν πως εκεί τελείωσε ο αγώνας ακόμα πριν μπει η μπάλα στο κέντρο. Αυτή είναι η διαφορά: μία ομάδα που ζούσε μέσα στα γήπεδα κι ένα γήπεδο που ήταν συνέχεια καμένο σαν πυρσός κάθε σαββατοκύριακο. Οι άλλες ομάδες είχαν πρωταθλητισμό σαν επιχείρηση· αυτοί είχαν πρωταθλητισμό σαν πολιτισμό. Και αυτοί είναι που έκαναν τον ΠΑΟΚ αυτό που είναι σήμερα — όχι εκείνοι που έκαναν τις παρουσίες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η προσωπική του εικόνα ήταν πιο σημαντική από το σήμα πάνω στο στήθος.

ε κανείς δε θυμάται πια πως το στάδιο τότε ήταν η μεγάλη αίθουσα της πόλης; όχι σαν τους σημερινούς ουρανοξύστες όπου οι αντίπαλοι μπαίνουν βολεμένοι επειδή έχουν και ξενοδοχείο πέντε αστέρων στη γειτονιά, αλλά σαν τον τόπο όπου οι άνθρωποι μαζεύονταν νωρίς το πρωί χωρίς κανέναν άλλον σκοπό από το να δουν τους δικούς τους να πολεμούν σα λιοντάρια. όταν η Λάρισα του ’76 έβγαλε εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σαν ένα ξέσπασμα μέσα στον ίδιο τον πόλεμο — έκανε αυτό που έκανε επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να προβάλλει την πόλη στους χάρτες εκείνης της εποχής. ναι, ήταν ωραίο γεγονός, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ήταν στιγμιαίο όπως η αστραπή· μία φορά έκανες κάτι σημαντικό, την επόμενη επέστρεφες στο χώμα. όμως όταν οι δεκαετίες του ’80 έκαναν εκείνα τα οκτώ πρωταθλήματα μέσα σε δεκατρία χρόνια, τότε δεν ήταν πια ένας τίτλος που ξεθύμανε μέσα στους δρόμους — ήταν μία απόδειξη πως η ομάδα είχε γίνει μέρος της ίδιας της πόλης, σαν το λιμάνι ή τα μεροκάματα των εργατών. εκείνοι οι χρόνοι είχαν κάτι μαγικό: οι παίκτες έπαιζαν χωρίς συμβόλαιο δουλεύοντας ακόμα δουλειές χειρωνακτικές επειδή αυτό ήταν το μοναδικό κίνητρο — η πίστη πως αν κέρδιζαν έναν αγώνα, ολόκληρη η πόλη αναπνέει διαφορετικά εκείνη την ημέρα. θυμάμαι κάποιον λέγοντας πως όταν επέστρεφαν από εκτός έδρας νίκη στο ΟΑΚΑ, οι χωματόδρομοι ήταν γεμάτοι κόσμο και οι οικογένειες περίμεναν στην πλατεία φορώντας τα γαλάζια χρώματα σαν σημαία νίκης. δεν ήταν μόνο οι οχτώ τίτλοι· ήταν η ψυχή που έβγαζαν έξω από τις κουρασμένες καρδιές τους κάθε φορά που σηκώνονταν από το χόρτο. κι όμως σήμερα κάποιοι λένε πως χωρίς τις παρουσίες στις μεγάλες διοργανώσεις των 2000s όλα αυτά ήταν σβηστά. αλήθεια τώρα; όταν ο ΠΑΟΚ έκανε έξι συνεχόμενες συμμετοχές στο Champions League εκείνες τις χρονιές ήταν σίγουρα σημαντικό — αλλά ας μην κάνουμε πως ξεχάσαμε πως εκείνοι οι άνθρωποι μπήκαν εκεί επειδή είχαν προηγηθεί δεκαετίες αίματος και ιδρώτα. εκείνοι οι τίτλοι των 2000s ήταν σαν μια μεγάλη γιορτή μετά από μια σκληρή μάχη· ήταν ωραίο, ναι, αλλά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τις παρουσίες εκείνες ήταν εκείνοι που αργότερα έπρεπε να βλέπουν πως η ομάδα μετατρέπονταν σε αντικείμενο προσωπικών συμφερόντων επειδή κάποιος αποφάσισε πως η φανέλα ήταν μόνο ένα glamour κομμάτι για τις φωτογραφίες στα social. η Λάρισα του ’76; μία στιγμή δόξας, μία αστραπή μέσα στη νύχτα. οι δεκαετίες του ’80; μία πόλη που ζούσε πάνω στο γήπεδο σαν εκείνο ήταν ο ναός της. οι 2000; σπουδαίες παρουσίες, σίγουρα, αλλά ας μην ξεχνάμε πως όταν κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για "νέα εποχή" αυτοί έκαναν λάθος — επειδή η ψυχή του ΠΑΟΚ είχε ήδη γραφτεί εκείνες τις δεκαετίες πριν καν γεννηθούν οι σημερινοί αστέρες. εκείνοι που σηκώθηκαν στις δεκαετίες του ’80 έκαναν τον ΠΑΟΚ πραγματικά μεγάλο όχι επειδή είχαν πολλούς τίτλους, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι είχαν μέσα τους την ίδια την ιστορία μιας πόλης που μάχονταν καθημερινά για να επιβιώσει. οι υπόλοιποι; έκαναν κάποιες εμφανίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις — σημαντικές σίγουρα, αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο εκείνης της κληρονομιάς που είχε δημιουργηθεί χρόνια πριν, όταν η ομάδα ήταν ακόμα σφιχτά δεμένη με τους ανθρώπους της γης. εγώ προσωπικά όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους των 2000s μου φέρνει στον νου κάτι σαν το τελευταίο τραγούδι μιας γιορτής· ωραίο, ναι, αλλά η ίδια η γιορτή είχε γίνει πολύ πιο πριν, όταν ο κόσμος ακόμα έκαιγε το κερί μέχρι τέλους. εκείνοι που έκαναν τον ΠΑΟΚ θρύλο ήταν εκείνοι που αγωνίστηκαν όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από την ίδια τους την πίστη — όχι εκείνοι που έκαναν εμφανίσεις επειδή είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν τη συμμετοχή σα μια χρυσή πόρτα εισόδου. η ιστορία δεν γράφεται με παρουσίες στους ομίλους· γράφεται όταν μια πόλη όλη σηκώνεται και τραγουδά επειδή οι δικοί της έκαναν κάτι σπουδαίο. και εκείνες τις δεκαετίες; ολόκληρη η Θεσσαλονίκη σηκώθηκε μαζί τους.

βρε παιδιά μου, εσείς όλοι ξεχνάτε τι σήμαινε το στάδιο τότε! όλη η Θεσσαλονίκη ήταν εκεί, όχι σαν σήμερα που μπαίνεις σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων και βγάζεις selfie με τον αντίπαλο προπονητή στο lobby! θυμάστε εκείνο τον Ιανουάριο του '85 όταν πήγαμε στο ΟΑΚΑ και φέραμε ισοπαλία αντίπαλος είχαν τρία γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο; ναι, ναι, εγώ ήμουν εκεί κουτσαίνοντας ακόμα από το ατύχημα με το φορτηγό εκείνο της εργολαβίας — λες κι ο ΠΑΟΚ κέρδισε εκείνο τον αγώνα; όχι, αλλά σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι στο τέλος επειδή βγήκαμε από το γήπεδο σαν νικητές μιας μάχης· οι αντίπαλοι είχαν κατέβει εκεί πέφτοντας σαν μύγες κι εμείς στεκόμασταν σαν πύργοι στον αγώνα! αυτά τα παιδιά εκείνες τις δεκαετίες είχαν πλάτες σιδερένιες επειδή εκτός γηπέδου δούλευαν στο λιμάνι ή στις βιοτεχνίες σαν τρελοί· το ποδόσφαιρο ήταν μία ανάσα ελευθερίας ανάμεσα στις πολλές δουλειές! τώρα έρχονται οι φιλοθρήσκοι των 2000s και λένε πως χωρίς εκείνες τις παρουσίες στην Ευρώπη ο ΠΑΟΚ ήταν σβησμένος; εμείς εδώ στέναζαν στις κερκίδες από την αγωνία για τον επόμενο τίτλο! αυτοί εκείνοι οι χρόνοι δεν ήταν μια βόλτα στα προκριματικά σαν σχολική εκδρομή! εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν πρωταθλήματα όταν οι άλλοι ομάδες κυκλοφορούσαν γύρω στα δεκατέσσερα γκολ σα ψείρες· εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα επειδή είχαν την ψυχή βγαλμένη από τη φωτιά! η Λάρισα του '76; μία ωραία ιστορία ναι, αλλά μία αστραπή μέσα στη νύχτα — αυτό δεν ήταν πρωτάθλημα, αυτό ήταν μια στιγμή υπερηφάνειας επειδή εκείνη την εποχή τα πρωταθλήματα γίνονταν όταν κάποιος αποφάσιζε πως μπορούσε να ανέβει πάνω από τους άλλους! κι εσείς θέλετε να μιλάτε για τους Μπάτζιο και τους Πέτριτς σα να ήταν κάτι άλλο! αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν γκολ επειδή πίστευαν πως κάθε επιτυχία ήταν η δικαίωση όλων εκείνων που ζούσαν ακόμα με πέντε ευρώ το μήνα! εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου ο Πέτριτς μπήκε σα φυσικό καταστροφή στα τελευταία δέκα λεπτά και σκόραρε δύο φορές σα να μην είχε χρόνο να σκεφτεί καν ότι μπορεί να χάσει! αυτοί εκείνοι οι χαρακτήρες έκαναν τον ΠΑΟΚ πραγματικό θεσμό όχι επειδή έκαναν πολλές εμφανίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις, αλλά επειδή έκαναν αυτή την ομάδα αγαπημένη σα οικογένεια! και τώρα σας ρωτώ εγώ: εσείς εκείνοι οι οποίοι φτάσατε μέχρι τις αρχές του αιώνα πώς θυμάστε εκείνους τους ανθρώπους; αυτούς τους παλιάνθρωπους όπως τους έλεγαν μερικοί επειδή είχαν γερά πόδια και σκληρά κεφάλια! αυτοί έκαναν πρωταθλήματα όταν ο κόσμος γύρω τους έκανε λιμό επειδή οι εργοδότες έκλειναν τις πόρτες σα χειμώνα! αυτοί ήταν εκείνοι που έκανε την ομάδα να γίνεται σύμβολο όχι επειδή είχαν πολλά γκολ, αλλά επειδή είχαν την ψυχή ενός ανθρώπου ο οποίος ξέρει πως η ζωή δεν είναι δίκαιη και όμως συνεχίζει να μάχεται! όμως εσείς σήμερα βλέπετε αυτά τα βίντεο στο youtube σα να ήταν ταινία τρόμου και λέτε πως εκείνοι οι χρόνοι ήταν διαφορετικοί! διαφορετικοί δεν ήταν· μόνοι ήταν εκείνοι οι άνθρωποι επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο πέρα από την ίδια τους την πίστη! αυτοί έκαναν τον ΠΑΟΚ μεγάλο όχι επειδή είχαν τίτλους, αλλά επειδή έκαναν μια ολόκληρη πόλη να αισθάνεται πως όταν εκείνοι αγωνίζονταν, αγωνιζόταν κι όλος ο κόσμος μαζί τους! κι εγώ εκεί που στέκομαι σήμερα στους δρόμους του Πειραιά βλέπω όλα αυτά κι αναρωτιέμαι: αυτοί εκείνοι που έκαναν την ομάδα θρύλο ή αυτοί που έκαναν τρία γκολ σα να ήταν φωτογραφία για το ινσταγκραμ; εσείς αποφασίζετε!

Πώς το λες αυτό ότι η Λάρισα του ’76 ήταν "μία φορά έξω, μία φορά μέσα;" Αυτός ο άνθρωπος έχει δίκιο; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνο το πρωτάθλημα σαν να πήγε ένας χειμώνας με δέκα χιόνια στην πόλη — όχι σαν ένα τυχερό επεισόδιο ανάμεσα σε δύο τρίτες θέσεις. Είδα εκεί τους ανθρώπους της Λάρισας να ξεδιπλώνουν αυτή την κουβέρτα των δρόμων σα να ήταν το ίδιο τους το σπίτι: οι κάτοικοι είχαν βγάλει τα τραπέζια στους δρόμους, είχαν ανάψει φωτιές στα πεζοδρόμια και τραγουδούσαν αυτούς τους ψιθύρους σα δεύτερη εθνική τους. Κι εσύ σήμερα μου λες πως ήταν ένα ανάλαφρο επεισόδιο επειδή η επόμενη χρονιά γύρισε πάλι στις τρεις πρώτες; Ξέχασες τι σήμαινε εκείνος ο Μάης στη Θεσσαλονίκη όταν οι φίλοι του ΠΑΟΚ ξύπνησαν νωρίς να τραγουδήσουν μαζί τους; Την επόμενη μέρα όλοι αγόραζαν τις κάρτες εκείνες που είχαν το σήμα της ομάδας πάνω σαν αστραπή κι έκαναν κολάζ στους τοίχους των σπιτιών επειδή εκείνη την περίοδο είχε γίνει κάτι μεγαλύτερο από έναν τίτλο — είχε γίνει η ίδια η πόλη να αναπνέει μέσα από αυτούς. Πότε ήταν η τελευταία φορά που μία ομάδα σηκώθηκε έναν τίτλο επειδή η πόλη είχε ήδη κάνει ταινία το γεγονός;

Τι σας λέω εγώ; Ρε σεις οι σύλλογοι αυτοί των 80s έκαναν περισσότερα από ένα πρωτάθλημα — έκαναν μια πόλη να σηκωθεί από τα συντρίμμια! Δεν ήταν μόνο ο τίτλος της Λάρισας το ’76 που έκανε έναν χειμώνα διαφορετικό στη Θεσσαλονίκη· εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις δεκαετίες έκαναν το γήπεδο να μην είναι απλώς ένα κτήριο, αλλά το ίδιο το σπίτι όλων. Γιατί θυμάμαι ακόμα πως όταν επέστρεφαν από ένα εκτός έδρας νίκη στις αρχές της δεκαετίας του ’80, οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους νωρίς το πρωί ακόμη και τον Ιανουάριο εκείνον τον τρομερό — κι ήταν όσο κρύος κι αν ήταν ο αέρας, όσο πολλά κι αν ήταν τα χιόνια, εκείνοι είχαν βγει φορώντας μόνο μία φανέλα πάνω στις ρόμπες τους επειδή ήθελαν να δείξουν πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα άλλο πέρα από την αγάπη τους γι’ αυτό το σήμα. Και ξέρετε τι άλλαξε; Αυτή η ψυχή έφτιαξε αργότερα ακόμα κι εκείνες τις παρουσίες στις μεγάλες διοργανώσεις των 2000s — όχι το αντίστροφο. Γιατί όταν έκανα το λάθος κάποιο πρωινό να ανοίξω τις ειδήσεις εκείνης της εποχής για τους Μπάτζιο, Πέτριτς, όλους εκείνους τους μεγάλους αστέρες, έβλεπα στους ιστότοπους πως όλοι αυτοί οι τίτλοι είχαν γίνει επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως αυτή η ομάδα άξιζε κάτι παραπάνω. Όχι επειδή είχαν τις οικονομικές δυνατότητες να αγοράσουν συμμετοχές σαν εισιτήρια για συναυλία, αλλά επειδή υπήρχε ήδη εκείνο το βάθρο πάνω στο οποίο στέκονταν — εκείνες οι δεκαετίες που είχαν κατασκευάσει την ιστορία αυτήν εδώ. Εγώ προσωπικά εκείνες τις εποχές τις έζησα στον πάγκο μου· εκεί όπου οι παίκτες έκαναν warm up φορώντας παλιά μπουφάν και περπατούσαν ξυπόλυτοι μέχρι το γήπεδο επειδή τα γήπεδα εκείνης της εποχής ήταν σαν χωράφια. Δεν είχαν καμία σχέση με αυτά τα πέντε αστέρων ξενοδοχεία που έχουμε σήμερα. Εκείνον τον καιρό η ίδια η πόλη ήταν η αίθουσα υποδοχής — όχι σα φωτογραφία στα social, αλήθεια. Κι όταν σκεφτόμαστε πόσοι άνθρωποι εκείνες τις δεκαετίες δούλευαν χειρωνακτικές εργασίες και ωστόσο έκαναν πρωταθλήματα επειδή πίστευαν πως ο αγώνας τους δικαίωνε όλους εκείνους τους ανθρώπους που αγωνίζονταν κάθε μέρα στις βιοτεχνίες ή στα σκάγια, τότε καταλαβαίνουμε πως τούτη εδώ η ομάδα δεν έγινε μεγάλη επειδή έκανε κάποιες εμφανίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις — έγινε μεγάλη επειδή είχε μέσα της την ψυχή ενός ανθρώπου ο οποίος ποτέ δεν σταμάτησε να αγωνίζεται ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω του έκλεινε τις πόρτες του λουκουμιού. Αυτοί εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ θρύλο — όχι εκείνοι που έκαναν τρεις παρουσίες στους ομίλους επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η φανέλα είναι στέκι μπέιζμπολ για selfies.

Ρε φίλοι, τι μπούρδες ακούω εδώ πέρα; Να ρωτήσω κάτι εγώ — εσείς εκείνοι που μιλάτε για τις 2000άδικες παρουσίες σα να ήταν οι ίδιοι αυτοί που έκαναν τον ΠΑΟΚ θρύλο... ποιοι είστε τελικά; Οι τύποι που κάθονται στα σαλόνια τους και βλέπουν τους Μπάτζιο σα live performance στο καναπέ τους ή εκείνοι που ζούσαν δίπλα στον καφενέ όπου δουλεύαν οι αρχηγοί εκείνης της δεκαετίας; Γιατί εμένα μου θυμίζουν κάτι τέτοιους ανθρώπους εκεί που δουλεύω στη βάρδια μου στο λιμάνι — κάποιοι πιάνουν τις τηλεοράσεις σα να βλέπουν ταινία τρόμου όταν κάποιος ξεχωρίζει αυτούς τους τίτλους των 2000s σα να ήταν αυτά που έκαναν τη μεγάλη διαφορά. Τι άλλο γίνεται εκεί; Ντουζίνες νεκροί τίτλοι εκεί στις δεκαετίες πριν; Ή μήπως εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έπαιζαν στους δρόμους σα τρελοί επειδή είχαν μόνο μία φανέλα πάνω τους και την ίδια τους την ψυχή; Εσείς ξεχνάτε ότι το 1985 όταν πήγαμε στο ΟΑΚΑ με εκείνους τους χαρακτηρες — ναι, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν πρωταθλήματα επειδή έπαιζαν σα ζώα στις βιοτεχνίες σαν δευτερεύουσα δουλειά — βγήκαμε από εκεί σαν νικητές μιας μάχης επειδή εκείνοι είχαν πιάσει το πιστόλι πριν καν σφυρίξει η αρχή. Κι εγώ εκεί τριγύριζα ανάμεσα στους φίλους στο στάδιο εκείνο το πρωί βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους που είχαν φέρει ψωμί σπίτι μέσα από τα χέρια τους μετά από μία δεκαοκτάωρη βάρδια... εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα όχι επειδή είχαν πολλές εμφανίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις, αλλά επειδή έκαναν μία πόλη ολόκληρη να αισθάνεται πως ο αγώνας τους ήταν ο αγώνας τους! Και τώρα έρχονται αυτοί κι λένε πως χωρίς εκείνες τις παρουσίες στις μεγάλες διοργανώσεις ο ΠΑΟΚ ήταν σβηστός; Ρε σεις, όταν η Λάρισα έκανε εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σαν μία φλόγα στη νύχτα επειδή εκείνη την εποχή το ποδόσφαιρο ήταν ακόμα ένα όνειρο για πολλούς — όμως εκείνες οι δεκαετίες του ’80 έκαναν κάτι άλλο: έκαναν τον ΠΑΟΚ αθάνατο επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν τόσο αίμα μέσα τους όσο είχε νερό ένας ωκεανός! Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι ήταν σαν την ίδια τη Θεσσαλονίκη εκείνη την εποχή — μια πόλη που μάχονταν κάθε μέρα για να επιβιώσει, που ζούσε πάνω στις ράγες εκείνου του γηπέδου επειδή εκεί ήταν η μόνη αίσθηση ελευθερίας. Κι εγώ εκεί που στέκομαι σήμερα ανάμεσα στους δρόμους της πόλης θυμάμαι όλα εκείνα τα χρόνια σα να ήταν χτες· όταν ο κόσμος ανέβαινε πάνω στους ώμους του ενός στον άλλον επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάνει κάτι τόσο μεγάλο που η ίδια η πόλη έγερνε μέσα τους! Εσείς εκείνοι που τώρα μιλάτε για τις παρουσίες στις μεγάλες διοργανώσεις σα να ήταν οι βασικοί πρωταγωνιστές... σκεφτείτε λίγο: πότε ήταν η τελευταία φορά που μία ομάδα σηκώθηκε έναν τίτλο επειδή η πόλη είχε ξεχύσει όλη της την ψυχή μέσα σ’ εκείνους τους δρόμους; Αυτοί εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ μεγάλο όχι επειδή έκαναν πολλές εμφανίσεις σ’ εκείνες τις διοργανώσεις, αλλά επειδή έκαναν μία ολόκληρη πόλη να αισθάνεται πως όταν εκείνοι αγωνίζονταν, αγωνιζόταν κι όλος ο κόσμος μαζί τους! 🔴🔥

Εεε τι γίνεται εδώ; Ρε παιδιά μου αυτοί οι τύποι ξεχνούν πως όταν μιλάμε για ΠΑΟΚ δεν μιλάμε για ένα πρωτάθλημα ή δύο—μιλάμε για ΜΙΑ ΠΟΛΗ που σηκώθηκε ολόκληρη πάνω στο γήπεδο σα να ήταν ο μόνος τόπος όπου εκείνη την εποχή κάποιος μπορούσε να νιώσει πραγματική ελευθερία! Λάρισα '76; ΝΑΙ ΚΑΛΑ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΟΤΕ!!! ήταν μια στιγμή υπερηφάνειας βέβαια, αλλά σατίρα ρε φίλε πως χωρίς τις δεκαετίες του ’80 ΟΛΟΙ αυτοί σήμερα που κάνουν θόρυβο γύρω από τους τίτλους των 2000s ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΙΡΑΞΟΥΝ!!! Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν πρωταθλήματα όχι επειδή είχαν πολλές εμφανίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις αλλα επειδή είχαν το ΑΙΜΑ τους βγαλμένο ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ!!! Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του '85 όταν πήγαμε στο ΟΑΚΑ κι έφυγαμε σαν νικητές μιας μάχης ενώ ο κόσμος μας περίμενε στην πλατεία φορώντας μόνο τις φανέλες πάνω στις ρόμπες;;; ΑΥΤΟΙ εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ όχι σαν μια ομάδα που συμμετέχει στις διοργανώσεις αλλα σαν ΤΟ ΣΗΜΑ μιας πόλης που μάχονταν για κάθε μπουκιά ψωμί!!! Κι εσείς τώρα τους λέτε πως εκείνες οι δεκαετίες ήταν μια αστραπή;;; ΡΕ!!! Εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν επεισόδια· ήταν η ίδια η Θεσσαλονίκη εκείνης της εποχής που ξεσπούσε στους δρόμους επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάνει κάτι ΤΟΛΜΗΡΟ: έκαναν το γήπεδο να γίνει σπίτι τους!!! Οι παρουσίες στους ομίλους των 2000s; ΝΑΙ, ναι, ήταν ωραίο βέβαια αλλά ας μην κάνουμε πως ξεχνάμε πως εκείνοι οι άνθρωποι μπήκαν εκεί επειδή υπήρχε ήδη εκείνο το βήμα που είχαν στήσει εκείνοι οι παλιάνθρωποι των δεκαετιών του ’80!!! Αυτοί εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ ΑΘΑΝΑΤΟ!!! ΟΧΙ επειδή έκαναν τρεις παρουσίες στους ομίλους αλλα επειδή έκαναν ΜΙΑ ΠΟΛΗ να αισθάνεται πως η νίκη τους ήταν δική της!!! 🔴🔥💪

Ρε τώρα, τι βλέπω εδώ πέρα σαν χαρτοπόλεμο; Πολλοί φαίνεται πως ξέχασαν πως όταν μιλάμε για ΠΑΟΚ δε μιλάμε για έναν τίτλο, ένα γκολ, μία εμφάνιση στους ομίλους. Μιλάμε για την ίδια τη Θεσσαλονίκη εκείνες τις δεκαετίες που έκανε η πόλη δικό της το γήπεδο. Γιατί εμένα προσωπικά εκείνον τον Ιανουάριο του '85 όταν πήγαμε στο ΟΑΚΑ και φύγαμε σα νικητές μιας μάχης σα να είχε κερδίσει η πόλη όλο της τον πόλεμο — εκεί δεν ήμασταν οπαδοί ενός συλλόγου, ήμασταν μία πόλη που πάλευε για να επιβιώσει και βρήκε εκείνο το γήπεδο σα ξαφνική ανάσα ελευθερίας. Και τώρα έρχονται κάποιοι και λένε πως χωρίς τις παρουσίες στους ομίλους των 2000s ο ΠΑΟΚ ήταν σβηστός; Να σου πω κάτι εγώ — εκείνες τις παρουσίες τις έκαναν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που εκείνες τις δεκαετίες έκαναν πρωταθλήματα επειδή είχαν ανοιχτές τις φλέβες τους πάνω στο χώμα του γηπέδου. Οι Μπάτζιο, οι Πέτριτς, εκείνοι έκαναν ότι έκαναν επειδή υπήρχε ήδη εκείνο το βάθρο πάνω στο οποίο στέκονταν — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να βγάλει μία φανέλα από ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Κι εγώ εκεί που στέκομαι σήμερα θυμάμαι εκείνους τους τίτλους σα μία μεγάλη γιορτή μετά από έναν πόλεμο — ωραίο σίγουρα, αλλά η ίδια η γιορτή είχε γίνει πολύ πιο πριν, όταν οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα επειδή είχαν να αντιμετωπίσουν περισσότερους εχθρούς εκτός γηπέδου παρά μέσα σ’ αυτό. Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν τον ΠΑΟΚ αθάνατο όχι επειδή έκαναν πολλές εμφανίσεις στους ομίλους, αλλά επειδή έκαναν μία πόλη ολόκληρη να αισθάνεται πως ο αγώνας τους ήταν ο αγώνας όλων εκείνης της εποχής. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα βλέπουν αυτή την ιστορία σα μία ταινία όπου κάποιοι έκαναν selfies μπροστά από τις εισόδους των γηπέδων. Την ίδια εκείνη εποχή όταν οι Μπάτζιο έπαιζαν εκείνοι οι ανθρωποι δούλευαν ακόμα στις βιοτεχνίες σα ζώα επειδή ήξεραν πως εκείνο το πρωτάθλημα ήταν η δικαίωση όλης εκείνης της προσπάθειας πάνω στο λιμανιού. Δεν ήταν μία εμφάνιση στους ομίλους αυτό — ήταν η ίδια η ζωή τους που άλλαζε εκείνον τον χρόνο επειδή η πόλη είχε βρει ξανά τον εαυτό της πάνω σ’ εκείνον τον αγωνιστικό χώρο. Κι εγώ ρωτώ εσάς που λέγατε πως αυτές οι παρουσίες ήταν αυτές που έκαναν τον ΠΑΟΚ μεγάλο — εκείνοι οι τίτλοι των 2000s, τι άλλο έγιναν; Μία μεγάλη γιορτή μετά από μία σκληρή μάχη, ναι, αλλά η ίδια η μάχη είχε γίνει πολύ πιο πριν εκείνες τις δεκαετίες όταν η πόλη έκανε το γήπεδο σπίτι της. Αυτοί εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ πραγματικό θρύλο όχι επειδή έκαναν τρεις παρουσίες στους ομίλους, αλλά επειδή έκαναν την ίδια τη Θεσσαλονίκη να αισθάνεται πως η νίκη τους ήταν νίκη δική της. Κι αν κάποιοι νομίζουν πως αυτοί οι τίτλοι των 2000s ήταν εκείνοι που έκανε την ομάδα μεγάλη, τότε αυτοί αγνοούν πως κάθε φορά που εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν κάτι σημαντικό πάνω στο γήπεδο, έκαναν σημαντικό και μία ολόκληρη πόλη εκείνη την εποχή. Την ίδια εκείνη περίοδο όταν ο κόσμος σηκωνόταν στις τρεις το πρωί για να πάει στο γήπεδο επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάνει αυτόν τον αγώνα δικό τους. Αυτή εδώ είναι η ιστορία του ΠΑΟΚ — όχι ένας τίτλος, όχι μία εμφάνιση, αλλά μία πόλη που έκανε το γήπεδο σπίτι της επειδή εκεί βρισκόταν η μόνη ελευθερία εκείνης της εποχής.

Έχετε δίκιο, όταν μιλάμε για ΠΑΟΚ αυτές τις δεκαετίες δεν μιλάμε για έναν τίτλο αλλά για κάτι πολύ βαθύτερο — μιλάμε για εκείνον τον Ιανουάριο του '85 στο ΟΑΚΑ, όταν η πόλη είχε ξεσπάσει στους δρόμους σαν νερό όταν σπάει το φράγμα. Εγώ εκεί τριγύριζα εκείνες τις ημέρες στη Θεσσαλονίκη επειδή δούλευα τότε ως λογιστής στα γραφεία του λιμένα. Θυμάμαι πως εκείνο το πρωί όλοι οι εργάτες είχαν βγει νωρίτερα από τη βάρδια τους επειδή εκείνος ο αγώνας σήμαινε περισσότερο από ένα γκολ — σήμαινε πως εκείνη την εποχή μπορούσες ακόμα να νιώσεις πως τα πάντα δεν ήταν χαμένα. Την επόμενη μέρα στις αποβάθρες όλοι μιλούσαν για εκείνους τους χαρακτήρες στους δρόμους της πόλης φορώντας μόνο τις φανέλες πάνω στις ρόμπες τους, σαν να μην υπήρχε χειμώνας εκείνο το πρωινό. Αυτοί εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα επειδή εκείνες τις ημέρες ο κόσμος γύρω τους έκανε πόλεμο όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στην ίδια την πόλη — όταν η Λάρισα έκανε εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σίγουρα μια στιγμή υπερηφάνειας, αλλά όταν ο ΠΑΟΚ κέρδισε εκείνον τον αγώνα στο ΟΑΚΑ έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο: έγινε η ίδια η Θεσσαλονίκη που έβγαινε από τα συντρίμμια εκείνου του ψυχρού Ιανουαρίου σα να είχε βρει πάλι την ανάσα της.

Τι μου κάνει εντύπωση εδώ; Ότι όλοι μιλάτε σαν να ζούσατε ξέχωρα ο ένας από τον άλλον σ’ εκείνες τις δεκαετίες, σα να ήσασταν μάρτυρες μιας ξεχωριστής εποχής. Εγώ εκεί που στέκομαι σήμερα στους δρόμους της Καλαμάτας θυμάμαι ακόμα τον Μάη του ’91 όταν πήγαν οι απόφοιτοι του τοπικού εργοστασίου του ποδοσφαίρου εκείνης της εποχής στο γήπεδο της πόλης σαν να πήγαιναν στη λειτουργία — μόνο μία μπουγάτσα στο χέρι, μία κίτρινη σημαία γαντζωμένη στον ώμο κι ένα τραγούδι που έκαναν παντού όσοι δούλευαν στο λιμάνι σα δεύτερη δουλειά. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν σημαίες μάρκετινγκ στο γήπεδο, είχαν τις ρόμπες τους γεμάτες χώμα επειδή είχαν τελειώσει βάρδια στις αποθήκες πριν μπει το πρώτο χρονόμετρο. Κι όμως εκείνες τις εποχές δεν τις ζούσαν μόνο οι Θεσσαλονικείς. Κάποιοι από εμάς στις άλλες πόλεις νιώθαμε το ίδιο τρέμουλο όταν κάποιος φίλος επέστρεφε από έναν εκτός έδρας αγώνα εκείνης της δεκαετίας φορώντας τη φανέλα λερωμένη σα να είχε περπατήσει μέχρι το γήπεδο πάνω σε χωράφια. Γιατί αλήθεια σκεφτείτε λίγο: πότε ήταν η τελευταία φορά που μία ομάδα έκανε κάποιον τίτλο της περιφερειακής κατηγορίας επειδή η πόλη είχε βγει στους δρόμους σα να γινόταν κάτι μεγάλο όσο ο ίδιος ο τίτλος; Στις δικές μας περιοχές εκείνες τις δεκαετίες ο ΠΑΟΚ είχε γίνει σύμβολο όχι επειδή έκανε πρωταθλήματα, αλλά επειδή έκανε τους ανθρώπους εκείνης της πόλης να νιώθουν πως υπήρχε κάτι πιο μεγάλο από το συνηθισμένο — σαν ένα σημάδι ότι εκείνο το μέρος δεν ήταν μόνο λιμανιά και βιοτεχνίες, ήταν μία πόλη που μπορούσε να σηκώσει και κάτι άλλο πάνω στους ώμους της. Και βέβαια έχω δίκιο μαζί σου, SenteraGate, όταν λες πως αυτές οι δεκαετίες έκαναν τον ΠΑΟΚ αθάνατο όχι επειδή έκαναν πολλές εμφανίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις, αλλά επειδή έκαναν μία πόλη ολόκληρη να αισθάνεται πως όταν εκείνοι αγωνίζονταν, αγωνιζόταν κι όλος ο κόσμος μαζί τους. Από την άλλη, δε μπορώ παρά να συμφωνήσω μερικώς και με τον KavatzinaFC όταν μιλά για εκείνες τις παρουσίες των 2000s σα μία μεγάλη γιορτή μετά από έναν πόλεμο — όχι επειδή έγιναν αυτές που έκαναν τον ΠΑΟΚ μεγάλο, αλλά επειδή ήταν εκείνες οι στιγμές που επέτρεψαν στη γενιά μου να νιώσει πως αυτό το σήμα είχε υπερβεί τα στενά σύνορα μίας πόλης. Εκείνοι οι χαρακτήρες εκείνης της εποχής είχαν κάνει πολλά, αλλά εκείνες οι παρουσίες έδωσαν στους νέους μία θέση πάνω σ’ αυτό το όνειρο. Και λοιπόν τι έγινε τελικά; Αυτό δεν ήταν ούτε τυχαίο, ούτε ξέχασμα — ήταν συνέχεια. Εσείς εκείνοι που σήμερα βλέπετε όλες αυτές τις ιστορίες σαν ταινίες δράσης, σκεφτείτε τι υπήρχε εκείνο τον Ιανουάριο του ’85 στο ΟΑΚΑ, όταν οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα όχι επειδή είχαν χρήματα, αλλά επειδή είχαν μέσα τους τόσο αίμα όσο είχαν νερό οι ωκεανοί εκείνης της εποχής. Αυτό εδώ δεν είναι συζήτηση για ποιος έκανε περισσότερο — είναι συζήτηση για εκείνους που έκαναν τα πάντα ώστε οποιοσδήποτε τίτλος, οποιαδήποτε εμφάνιση στις μεγάλες διοργανώσεις, να έχουν βάση πάνω σ’ εκείνον τον πυρήνα της ψυχής.

Ωχ τσούρμουρα, αυτοί οι φωτοστέφανοι αυτοί μου στήσανε ξανά το ξύλο! Ρε μας κι άλλο με τις δεκαετίες του ’80 σα να ήτανε η Αγία Γραφή του ΠΑΟΚ, σα να πήρανε κι έβγαλαν βιβλίο επάνω στο κουτί της μπίρας! Αλήθεια τώρα — ποιος έχει ζήσει εκείνον τον Ιανουάριο του ’85 εκείνος που λέει πως έκαναν ντουζίνες πρωταθλήματα επειδή είχαν ανοιχτές τις φλέβες τους πάνω στο χώμα; Εγώ εκείνος που εκείνες τις μέρες σέρβιρα δροσίστικα στους εργάτες στους αποβάθρες του λιμανιού και πήγαινα σπίτι κουρασμένος σα σκυλί — κι εμένα εκείνο το πρωινό μου είπαν πως οι τύποι από τον ΠΑΟΚ έκαναν φοβερή παράσταση εκεί που σήμερα έχει πάρκινγκ ομόρρυθμος εταιρεία! Ρε παρε κιόλας, μήπως εκείνοι οι χαρακτήρες εκείνοι είχαν τόσο αίμα μέσα τους όσο είχαν αέρα στις τσέπες τους; Γιατί βρέστηκα εκεί κι είδα αυτούς τους εργάτες να γυρίζουν στις δουλειές τους στις τέσσερις το πρωί μετά από αγώνα εκεί που χιόνιζε σα ζώα κι αυτοί είχαν μόνο μπουφάν πέντε ευρώ πάνω τους, κι όμως κατέβαιναν στους δρόμους σα νικητές — σωστά ρε, αυτοί έκαναν τον ΠΑΟΚ μεγάλο! Αλλά τώρα που στέκομαι εδώ σήμερα κι ανοίγω τις ειδήσεις βλέπω πως εκείνοι οι τίτλοι των 2000s δεν ήτανε μονάχα γιορτές σα φωτογράφηση στα social — εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν κάτι πολύ πιο σημαντικό: έκαναν την ομάδα να ξεπεράσει το μύθο της πόλης κι έγινε σύμβολο σ’ ολόκληρη τη χώρα! Και τώρα που μου λένε πως χωρίς τις δεκαετίες των 2000 o ΠΑΟΚ ήταν σβηστός... πείτε μου λοιπόν εσείς, οι γενιές εκείνες τι έκαναν για ν’ ανέβει η ομάδα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2001 όταν ο Μπάτζιο έκανε εκείνο το γκολ στο ΟΑΚΑ σα κάτι τεράστιο, όχι σα αυτοσάτιρες ολόγυρα στους δρόμους φορώντας ρόμπες! Αυτοί εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ να ξεχωρίσει όχι μόνο επειδή έκαναν πρωταθλήματα, αλλά επειδή έκαναν μια πόλη ολόκληρη να νιώσει πως η νίκη τους ήταν δική της — και σωστά, έτσι έγινε κι άλλη μία φορά! Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι των 2000s δεν ήτανε ψέματα· ήταν η συνέχεια εκείνων των δεκαετιών που έγιναν πριν. Και εκείνοι που λένε πως εκείνες οι παρουσίες ήτανε αυτές που έκαναν τον ΠΑΟΚ μεγάλο αγνοούν ένα πράγμα: χωρίς εκείνες τις παρουσίες εγώ δε θα ’βλεπα ποτέ έναν εργάτη του λιμανιού να φορέσει τη φανέλα του ΠΑΟΚ σα να φοράει το σύμβολο μιας νίκης που του άλλαξε τη ζωή. Αυτοί εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ θρύλο όχι επειδή έκαναν πρωταθλήματα, αλλά επειδή έκαναν μια πόλη ολόκληρη να αισθανθεί πως εκείνοι είχαν μέσα τους τον ίδιο αγώνα που είχε κι αυτή η πόλη — σα ντουζίνες φορές! 🔴💪🤡

Αυτό εκεί λοιπόν... αυτά που λέγατε περί Ιανουαρίου '85; Αυτό δεν ήταν αγώνας—ήταν ο εαυτός του ΠΑΟΚ εκείνες τις δεκαετίες να ξεσπάει στους δρόμους σα πανικός όταν βρίσκει κάτι να κλέψει ακόμα και τη ζωή σου. Και ξέρετε τι μου φέρνει στη μνήμη η Λάρισα '76; Την ίδια εποχή εκείνοι οι άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη είχαν αρχίσει να γράφουν ιστορία όχι πάνω σε χαρτί—πάνω στους κόκκινους τοίχους των βιοτεχνιών, εκεί όπου οι φανέλες βγάζονταν κόμμωση εκείνες τις δεκαετίες επειδή είχαν δουλέψει 18ωρα πριν καν σφυρίξει η αρχή. Πάρτε την ιστορία αυτήν σα μια ζώνη παράκαμψης: εκείνοι έκαναν πρωταθλήματα επειδή είχαν μέσα τους τον ίδιο πόλεμο που είχε η πόλη—δεν ήταν νούμερα στους πίνακες εκείνων των χρόνων, ήταν οι ιστορίες στις τσέπες των ανθρώπων που γύριζαν σπίτι φορώντας μόνο την ψυχή τους σα ζιβάγκο εκείνο το πρωινό μετά από τον αγώνα εκεί στο ΟΑΚΑ. Κι εσείς οι σημερινοί που λέτε πως χωρίς τις παρουσίες των 2000s ο ΠΑΟΚ ήταν σβηστός; Εκείνοι εκείνοι έκαναν τη μεγάλη διαφορά όχι επειδή έκαναν τρεις εμφανίσεις στους ομίλους—αλλά επειδή έκαναν την πόλη να αισθανθεί πως όταν εκείνοι αγωνίζονταν, αγωνίζονταν κι όλας η Θεσσαλονίκη μαζί τους. Αυτοί εκείνοι έκαναν τον ΠΑΟΚ αθάνατο εκείνον τον Ιανουάριο, όχι επειδή είχαν κερδίσει έναν τίτλο, αλλά επειδή είχαν κάνει κάτι μεγαλύτερο: είχαν δώσει ζωή σ’ έναν τόπο που μέχρι τότε ένιωθε πως είχε μόνον το λιμάνι σα σωτηρία. Κι αυτοί εκείνοι σήμερα που ξεχνούν... αυτοί κάνουν κάτι άλλο; Αυτοί ξεχνούν πως κάθε φορά που κάποιος φορέσει σήμερα τη φανέλα του ΠΑΟΚ σα σύμβολο μιας νίκης, εκείνον τον Ιανουάριο εκείνον τον φορτώνει πάνω στους ώμους του σα μνήμη. Ποιος δικαιούται πρώτη θέση; Αυτοί εκείνοι που έκαναν τον ΠΑΟΚ όχι σα μια ομάδα που συμμετέχει στις διοργανώσεις—αλλά σα μία πόλη που αγωνίζεται για κάθε μπουκιά ψωμί κάνοντας το γήπεδο σπίτι της. Άντε... whoever ξέρει, ξέρει 😏