Με τόσες ισοπαλίες η Κηφισιά γίνεται βόλτα… στους ξενώνες του πρωταθλήματος

🔥🔥ΜΠΡΑΒΟ ΣΕ ΣΕΝΑΝ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΡΕΛΕΥΕΣΑΙ!!! 🔴😱 ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟΡΕ;;; ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΟΥΝ ΣΤΑ ΞΕΝΩΝΑ ΠΑΝΤΑ;;; ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟ;;; ΠΟΤΕ ρε;;; ΑΜΑΝ; ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΣΚΙΖΟΥΝ;;; ΣΟΥ ΛΕΜΕ;;; ΑΠΟ ΤΙΣ 9 ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ;;; ΤΟΥΣ ΠΙΕΖΟΥΝ ΣΑΝ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ;;; ΟΤΑΝ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΝ!!!

Τι θέλεις να πεις λοιπόν όταν βλέπεις μια ομάδα να σέρνεται στις ισοπαλίες σαν αργόσυρτος γάτος στην ασφάλτου; Όχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν προσπάθειες — υπάρχει κι η ψυχή εκεί — αλλά οι αριθμοί μιλάνε ακόμα πιο σκληρά από τους θορυβώδεις φανατικούς. Κοίταξε την εικόνα αλλιώς: 26 αγώνες, 27 βαθμοί, 32 τέρματα υπέρ έναντι 42 κατά. Μιλάμε για μια ομάδα που πάνω στο χόρτο της βρίσκει συνέχεια τον τρόπο να μην χάνει — όμως η γκολ η ίδια μετράει σαν αγκάθι μέσα στο συκώτι. Οι 9 ισοπαλίες δεν είναι τυχαίο σημείο συμφοράς· είναι η ανάγνωση μιας ομάδας που ξέρει να μην σπάει το ποτάμι, ακόμα κι αν η πλώρη της γέρνει ελαφρώς προς τα νερά της απαξίας. Δεν είναι θέμα ανδρεία ή απουσίας από αυτούς εκεί μέσα. Είναι ζήτημα στρατηγικής — ή καλύτερα, της ίδιας της κουλτούρας του αποτελέσματος. Κάθε ισοπαλία είναι κι ένα αποτύπωμα ενός πρωταθλήματος που δεν σου δίνει πολλά περιθώρια για λάθη, πόσο μάλλον για «έξυπνες» ισοπαλίες. Στην ουσία βλέπουμε μια ομάδα η οποία κατέχει τελικά αρκετά στοιχεία ελέγχου του παιχνιδιού, όμως η μετατροπή σε νίκη είναι το μεγάλο ερωτηματικό — κι αυτό δεν φτιάχνεται ούτε με πίεση ούτε με ευχές. Ρωτώ εγώ τώρα: γιατί όταν μια ομάδα ζει μέσα σε αυτές τις ισοπαλίες σαν σε μονοτονία, δεν είναι φανερό ότι χρειάζεται μια πραγματική ανακίνηση στα θεμέλια; Όχι βέβαια διαλυμένη ομάδα, όχι βία — μια αναδιάταξη που ξεπερνά τις συνήθειες. Το γήπεδο της Κηφισιάς μπορεί να γίνει μέρος της λύσης, αρκεί κάποιος εκεί πάνω να αποφασίσει ότι η ψυχή πάνω στο γκαζόν δεν αρκεί· χρειάζεται κι η σκληρότητα των νικητών. Εμείς εδώ λοιπόν, σαν κοινότητα φιλάθλων, πρέπει να αναρωτηθούμε πρώτα εμείς οι ίδιοι: τι πραγματικά θες να δεις; Έναν πρωταθλητισμό σαν ταινία του Τζον Γουίκ ή έναν πρωταθλητισμό όπου η επιβίωση είναι αρκετή; Γιατί όσο κι αν οι φίλοι εκεί γίνονται φρουροί της πίστης, η βόλτα στα ξενοδοχεία δεν κρατιέται μόνο με τραγούδια και σφυρίγματα.

Μα φίλοι μου τσέπες, εδώ σκοτώνεστε σαν τον πιτσιρικά που γράφει στο notebook του "θα γίνω πιλότος" ενώ κρατά ένα νόμισμα του ενός λεπτού στο χέρι; Εσείς δείτε: 9 ισοπαλίες σαν χαρτιά σε γκρούπουλινους — δεν ξέρεις πότε θα σου βγάλουν φωτιά! 🔥 Την ίδια στιγμή η ομάδα σου εκεί κάτω σέρνεται σαν τις ώρες τις νυχτερινές του Αυγούστου όταν περιμένεις το φορτηγό της πίτσας. Φυσικά και έχουν ταξιδιάρικη σύνεση οι μικροί μας ήρωες στα ξενοδοχεία του πρωταθλήματος — αλλά στα ξενοδοχεία αυτά όχι μόνο δεν κλείνουν γκολ, ούτε καν ανοίγουν την ψυχή τους! Ποια λεφτεριά;;; Η ίδια ομάδα που γράφει στο φυλλάδιο της αγωνιστικής: "θα σπάσουμε τις ισοπαλίες" και μετά βγάζει μια σειρά από γκολ έξω σαν να παίζει μπάσκετ;;; Θέλω οι αναλύσεις σου, SenteraGate, αυτές τις ιδέες στις οποίες βρίσκεσαι τώρα — αλλά πού είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα;;; Το γεγονός ότι εκεί πάνω στον πάγκο δεν υπάρχει κανείς ικανός να γκρεμίσει αυτή τη μονοτονία! Και εσύ NikolErythra2009, εσύ βγαίνεις τώρα σαν κουκουβάγια που θυμώνει όταν βλέπει το φεγγάρι να μην κουνιέται;;; Γιατί όχι;;; Δεν έχεις άλλον στόχο από το να στέκεσαι στον καναπέ σου και να φωνάζεις "πώς μπορεί να είναι έτσι;;;";;; Εμένα τι μου λέτε;;; Γιατί όταν πάω στο γήπεδο του Palais des Sports και βλέπω ομάδες να κάνουν σειρήνες σαν βόδια στην αγορά;;; Εκεί μέσα η Κηφισιά όχι μόνο δεν κάνει σειρήνες — ούτε καν βήχει σωστά! Την επόμενη φορά που θα σας πουν "η ομάδα μας έχει ψυχή" θυμηθείτε: η ψυχή χωρίς γκολ είναι σαν το σπίτι σας χωρίς λουλούδια — όμορφη ατμόσφαιρα, αλλά πουθενά κουζίνα! 🤡💸

ΡΕ ΛΑΡΙΣΑΙΟΙ!!! ΤΙ ΛΕΜΕ ΕΔΩ;;; ΑΛΛΩΣΤΕ;;; ΤΙ ΣΟΥΣ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ!!! 🔥💪🔴 Κι αυτοί;;; 9 ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ;;; ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΑΤΕΨΑΝ;;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ;;; Όταν πήγα πρώτη φορά στο Στάδιο Αλκαζάρ βλέπω την Κηφισιά σέρνεται σα γάτα που έχει φάει χόρτο!!! 🤬 Μα πότε τραβούν;;; Στο 80' έχεις δει τους αντιπάλους να κοιτάνε το ρολόι!!! ΠΡΟΒΛΗΜΑ;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΡΕ;;;; ΑΛΛΩΣΤΕ;;; Οι παίκτες εκεί πάνω έχουν μπει σε μια ρότα — σαν τρελός που γράφει συνέχεια το ίδιο τραγούδι στο Spotify!!! 🎶 Θέλεις νίκη;;; ΠΑΙΖΕΙΣ;;; Αλλαξε ταινία ρε!!! Δεν γίνεται να κάνεις πλάκα στους φιλάθλους που σηκώνουν τις σημαίες και τραγουδούν!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;;;; Κι όσοι λένε "οι αριθμοί δεν είναι όλα" — 32 ΓΚΟΛ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;; Πρέπει να τρέχεις μισό γήπεδο για ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ!!! Αλλιώς;;; ΑΝΑΠΤΥΞΗ;;; ΣΥΛΛΟΓΟΣ;;; ΤΙ;;;; ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΑΝΑΤΡΟΠΗ;;; ΣΙΓΑ;;; Οι αντίπαλοι;;; ΞΕΚΟΛΛΟΥΝ;;; Από εκεί;;; ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;; ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΛΟΥΝ;;;; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΡΕ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΟ ΘΕΑΜΑ;;; Η ΛΕΦΤΕΡΙΑ;;; ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ;;; Ή ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΞΕΝΩΝΑ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;;;; ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΠΑΝΕ;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΌΧΙ ΕΣΕΙΣ;;; ΤΑ ΛΕΦΤΑ;;; ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ;;;

βρε παιδιά εσείς ξεχάσατε πως όταν ζούσαμε μικρόι στη γειτονιά μας παίζαμε μπάλα μέχρι νυxta στο Στάδιο Αλκαζάρ — γιατί τώρα βλέπω την Κηφισιά σέρνεται σα σκυλί που γλύφει μια μπουκιά; για τις ισοπαλίες πείτε ό,τι θέλετε, εμένα θυμίζουν τις ισολογισμούς του σχολείου όταν περιμέναμε τον καφετζή να φέρει τα υπόλοιπα λεφτά — πάνω-κάτω όλα ίσια κι όμως αισθάνεσαι πως κάτι λείπει. SenteraGate σου λέω πως εκεί που κοιτάς τη στρατηγική εγώ βλέπω έναν άντρα που προσπαθεί ν' ανέβει στο τρίτο όροφο ενός σπιτιού χωρίς σκάλα — μιλάμε για προσπάθεια που δεν φέρνει αποτέλεσμα. Dokaritypos εσύ με τους δικούς σου λόγους μου θύμισες έναν θείο μου που αγόραζε γκολ στις αγορές της λαϊκής κι έλεγε «αύριο η ομάδα μου κάνει γκολ» — μέχρι που κάποια μέρα αντιλήφθηκε πως έπρεπε να γίνει κι εκείνος λιγότερο εμμονικός σαν αγοράστρα. κι οι Larissaiοι εδώ πάνω ψέλνετε σαν χορωδία από εκκλησία που ξέχασε πως πρέπει να τελειώσει η λειτουργία — μια ομάδα 9 ισοπαλιών είναι σα ψωμί που ψήθηκε δύο φορές: έχει σχήμα, έχει ζύμη, αλλά δε θρέφει. τώρα για σένα NikolErythra2009, εμένα αυτή η ιστορία μου φέρνει μνήμες από τον Ολυμπιακό όταν έκανε σειρήνες κάθε βδομάδα και τελικά βρέθηκε να ψιλοχώνει σα δειλός — νάτου η ψυχή; νάτου ο χαρακτηρας; νάτου το γκολ που κάνει την διαφορά; εγώ πιστεύω πως αν η Κηφισιά θέλει ν' ανέβει ας βάλει έναν διευθυντή ο οποίος καταλαβαίνει πως το γκολ είναι σαν το μπουκάλι νερό μέσα στο κρύο — πρέπει ν' ανοιχτεί για ν' αποκτήσει αξία. όσο για τους ξενώνες, όταν βρίσκεσαι εκεί να θυμάσαι πως εκεί τελειώνει η βόλτα, όχι η ιστορία σου. τώρα πειράζω τους νιοτόπουλους εδώ: εσείς που κρίνετε από τον καναπέ σας βγείτε στο γήπεδο του Καισαριανίου μια βροχερή ημέρα και δείτε πώς μοιάζει μια ομάδα που παίζει σα νυχτερίδα στον ήλιο — χρειάζεται περισσότερη σκληρότητα, όχι περισσότερα τραγούδια. κι όταν κάποιος σου πει «η ομάδα έχει ψυχή», ρώτησε πόσο μεγάλη είναι αυτή η ψυχή — γιατί ψυχή χωρίς γκολ είναι σα ντουλάπα χωρίς γάντια: όλα φαίνονται ωραία μέσα στο σκοτάδι.

ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΕΚ;;; ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΔΥΟ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΕΦΙΣΙΑ ΡΕ;;; Ή ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΙΝΕΤΑΙ;;; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΡΕ;;; 9 ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ;;; ΑΛΛΟ ΣΚΟΡ;;; ΑΛΛΟ ΛΑΚΟ;;; ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;;; ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΙΟΤΙΚΗ;;; ΠΟΙΟΤΙΚΗ;;; ΠΟΙΟΤΙΚΗ;;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΙΚΗ;;; Ή ΣΙΓΑ;;; Γιατί αν είναι να κάνουμε ντράιβερ των ξενοδοχείων;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΣΗΜΑΙΕΣ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΥΛΙΑ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΦΤΕΡΙΑ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;; ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ;;; ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΗΤΟΙ;;; Ή ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΩΡΑ;;; ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ;;; ΝΑ ΒΓΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΡΕ ΡΕ;;;";;; ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ 45;;; ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΙΟΥ;;; ΠΑΡΑΤΑΣΗ;;; Ή ΘΕΑΤΡΟ;;; Γιατί όταν μπαίνω εκεί;;; Νιώθω σα να βρίσκομαι σ' ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΦΟ;;; Οι φίλοι;;; ΦΩΝΑΖΟΥΝ;;; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΡΕ;;; ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;;; Ή ΣΤΑ ΞΕΝΩΝΑ;;; ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ;;; Ή ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΕΙΝΑΜΕ;;;

τι λέω τώρα εγώ; άλλοι με τσιγάρο σπάνε τα δάχτυλα τους ψάχνοντας το φακέλωμα, άλλοι ξερνάτε περίφημη κριτική και στο τέλος η Κηφισιά σέρνεται σαν ξεμένουλος σκύλος στις αρχές του χειμώνα πάνω στη Συγγρού — μιλάμε για ομάδα που έχει χάσει τον αγώνα πριν ακόμα βγει από τις αποδυτηρίριο! 9 ισοπαλίες σα να βάζεις χειρόφρενο στο ίδιο λουλούδι κάθε μέρα λες και ξέχασες πως στο ποδόσφαιρο όταν δεν κινείσαι σβήνεσαι. Ή μάλλον ζεις σαν αυτοζήσιμο ελαιοτριβείο — ξέρεις πως κάτι γίνεται εκεί μέσα, αλλά δε βγαίνει ούτε λάδι ούτε γκολ, μόνο μυρίζει δύσοσμη δουλειά. SenteraGate αυτό το παινεμένο τραπέζι στρατηγικής είναι σα να βάζεις τέσσερα κουτάκια μπίρας στη σειρά και να περιμένεις ν' ανέβεις στη Λυκαβηττό — λέει ωραία λόγια, όμως η ουσία είναι πως 42 γκολ κατά είναι τόσα πολλά όσα τραγούδια σου έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης για τις εξοχές. Μα δεν ντρέπεστε; Dokaritypos αυτός μιλάει σαν να ζούσε η Κηφισιά μέσα σε ένα μουσείο όπου το κάθε γκολ είναι έκθεμα — κι όμως εσύ ξέχασες πως στις πραγματικές συλλογές οι πίνακες δεν κρέμονται στον αέρα μόνο επειδή κάποιος πήρε άδεια σπουδών στην Ιστορία Τέχνης. Εδώ είμαστε: είμαστε ομάδα που σέρνεται σα γάτα με παλτό τον Οκτώβριο — προσπαθείς πολύ, αλλά δε μπορείς καν να κάνεις step πάνω στο χιόνι. FrangoGate θυμήθηκες εμένα τώρα; Πάρε φτερά ρε Λάρισαε — εσύ αλλάζεις παραγράφους με νίκες σαν φωτισμένοι κήποι στον δρόμο προς την Κρήτη, κι εμείς εδώ βρίσκουμε νέα είδη βιολόγου κάτω από τις ξύλινες κερκίδες! Μια ομάδα που τελειώνει αγώνες σα να διαβάζει τη Βίβλο ανάποδα — πρώτα το Ωσαννά, μετά οι Ηλιασμοί... Κάτι κάνει, όχι όμως νίκες! OFI1908 είμαι από εκείνα τα παιδιά που μεγάλωσαν βλέποντας τον Ολυμπιακό να κάνει γκολ σαν ανοιχτή βρύση την εποχή του Αλεξανδρή κι αργότερα τον Παναθηναϊκό να ψήνει ψωμί όσοι ήταν γύρω από τους φανοστάτες στα Νέα Φιλάδelfεια — όμως εδώ η ιστορία είναι διαφορετική· η Κηφισιά είναι σα βενζίνη που την ανάβεις συνέχεια και δεν παίρνει φωτιά ποτέ. Σκληρότητα χρειάζεται, όχι ελαφριές μεταφυσικές αναλύσεις — ψυχή έχουμε όλοι, όμως η ψυχή χωρίς αποτέλεσμα είναι σα ημερολόγιο που γράφεις για χρόνια χωρίς να βγάζεις συμπεράσματα. IraklisUltras κι εσύ τώρα παίζεις τον ρόλο του τυφλού που μιλάει για το φως — θέλεις να γίνεις η ομάδα εκείνης της γειτονιάς που κάθε Κυριακή περνούν οι γονείς κουβαλώντας ψωμί κι ελπίδα, όμως αντί γκολ βγάζεις έναν κατάλογο τιμής σαν να πουλάς λάχανα στην λαϊκή. Πότε είναι η τελευταία φορά που είδες μια κόρνα Κηφισιάς να ηχεί σαν νίκη κι όχι σα λυόμενο κουδούνι συναγερμού; Φίλοι μου εδώ είναι φοβερό: όλες οι ομάδες γύρω μας έχουνλάχιστο έναν στόχο, έναν πρωταθλητισμό, έναν λόγο ύπαρξης — κι εμείς εδώ κουβαλάμε μια ψυχή που μόνο στα κλειδιά των ξενοδοχείων βρίσκει πανομοιότυπο ξενοδοχείο κάθε βδομάδα. Μα ποιος θ' ανέβει εκεί πάνω και θ' ανοίξει το παράθυρο; Το ζητούμενο δεν είναι να μην χάνουμε — είναι να ξέρουμε πως όταν βγαίνουμε σπίτι μας θ' αφήσουμε κάτι πίσω μας, όχι μόνο τα λεφτά των εισιτηρίων στο αυτί του προπονητή! Όσο για το γήπεδο του Καισαριανιού — εκεί δεν υπάρχει ταφόπλακα, υπάρχει όμως μια κερκίδα που κάθε φορά βλέπει την ομάδα της σαν σπουδαστή που γύρισε από το δημοτικό χωρίς βαθμό! Μα η ζωή δεν είναι όλα γκολ κι ισοπαλίες· η ζωή είναι και εκείνος ο τύπος που σηκώνεται και βάζει το χέρι του στον ώμο ενός συμπαίκτη όταν αυτός λυγίζει — όμως πριν γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να ζήσουν και οι ίδιοι την νίκη μέσα τους, όχι στις κερκίδες των ξενοδοχείων!

ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΟΥ ΖΩ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ 💪🔴 δεν υπάρχει πιο μεγάλο θέαμα από ομάδα που βγάζει γκολ!!! Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο του Καισαριανιού σα κουκούτσι — εκείνος ο αέρας που μύριζε τσίπουρο και η ομάδα να μπαίνει σαν ανέμος! Τώρα;;; Σέρνεται σα γατούλα που την κυνήγησαν τρεις γάτες 😱 τι πάει να πει αυτό;;; Εγώ εκεί πάνω στους τσιμεντένιους κόκκινους πάγκους ψέλνω κάθε φορά "θα 'ρθει η στιγμή" μα μέχρι στιγμής;;; Μια σειρά από γκολ στα χαρτιά των ξενοδοχείων 💸 ενώ οι φίλοι;;; Φεύγουν κουβαλώντας την ψυχή τους σφιχτά στην τσέπη σα να τους έκλεψαν την τελευταία λύτρα! Η Λάρισα λέει πως αλλάζουν παραγράφους με νίκες;;; ΝΑΙ!!! Γιατί εκεί έχουνCharacter!!! Εδώ;;; Character;;; Μα ποιο;;; Το χαρακτηριστικό είναι πως όταν ο αντίπαλος βγάζει γκολ η ομάδα κοιτάει το ρολόι σα να της είπε "ψέμα σου λέω!" 🔥 Κι αυτοί;;; Μας λένε για ψυχή;;; Η ψυχή είναι σαν το κάρβουνο — πρέπει να ανάψει για να ζεστάνει! Αν δεν βγάζεις γκολ;;; Κάτι άλλο γίνεται εκεί μέσα... κάτι σα ψυχή που έκανε γκουλάγκ χωρίς χιόνι! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! Αλλά όταν βλέπω αυτά τα λόγια;;; Θέλω ν' ανέβω εκεί πάνω και ν' αγγίξω μια σημαία κρεμασμένη σα νάταν πιστοποίηση επιτυχίας — όχι σαν σήμα για ξενοδοχείο!!!

τι να σου πω εδώ παιδί μου... 9 ισοπαλίες σα να προσμένεις το τραμ κάθε πρωί στις Οκτώ και πριν φύγεις έχεις ήδη γυρίσει σπίτι σαν να 'παιρνες τον αριθμό σου και να ξεχνιόσουν ότι στο τέλος περιμένει κι άλλη σειρά — εκεί που έλειπες ν' ανοίξεις την πόρτα της μονάδας εστίασης. αυτοί εδώ οι αριθμοί του στόλου είναι σαν τις τσέπες των παλιών μας παντελονιών όταν ψάχναμε το υπόλοιπο — ξέρεις πως υπάρχει κάτι εκεί, αλλά όταν βγάζεις το χέρι σου βρέχει μόνο απογοήτευση. τώρα λέτε εσείς πως πρέπει ν' ανέβει κανείς στον πάγκο να γκρεμίσει αυτή τη ρότα — σωστά. αλλά όταν βλέπεις έναν προπονητή να βγάζει αλλαγές σα να αλλάζει κανάλι στον κουβαριέρα επειδή κουράστηκε από το ίδιο πρόγραμμα για τρίτη φορά μέσα στη βδομάδα, τότε ξέρεις πως το ζήτημα δεν είναι η κλάση, είναι το περίβλημά της. σα να στήνεις ένα ωραίο βιβλίο χωρίς όμως να έχει τίποτε μέσα στις σελίδες εκτός από κενό χώρο και κάποια τελίτσα σα σημάδι του συντάκτη. FrangoGate μην μου πεις ότι από εκεί πάνω λένε πως η Λάρισα "αλλάζει παραγράφους με νίκες" — σαν να είναι η πορεία της μια σειρά από κουμπιά που πιέζεις μέχρι να βρεις αυτό που ανάβει το σπίρτο. εγώ πάλι θυμάμαι μια ομάδα, εκεί στα χρόνια του Ίω Φέργκουσον, που έκανε και αυτή την αρχή χρόνια νωρίτερα κι ύστερα έμεινε σα εκείνο το ρολόι στο σχολείο που είχαν ξεχάσει πως πρέπει ν' αλλάξουν τις μπαταρίες — χτυπούσε ακόμα, αλλά στην ουσία είχε σταματήσει. στην Κηφισιά φαίνεται πως όλοι έχουν καλή διάθεση σα φοιτητές την πρώτη βδομάδα του Σεπτέμβρη — ακόμη δεν ξέρουν πως σύντομα θα τους περιμένει εξεταστική χωρίς βιβλία, μόνο σημειώσεις γραμμένες πάνω στις κάλτσες επειδή έχασαν το τετράδιο. αυτό εδώ είναι σαν την ιστορία εκείνης της γειτονιάς στο Αιγάλεω όπου μαζεύονταν οι παλιοί να παίζουν μπάλα μέχρι αργά — υπήρχε γκολ εκεί; υπήρχε προσπάθεια; ναι. υπήρχε όμως και ένταση, ένταση και φόβος για τον διαιτητή που μπουκώνει τον αγώνα σα σφραγίδα στο τέλος μιας βδομάδας δουλειάς. εδώ όμως; εδώ η ένταση βγάζει κόμπο στο λαιμό σαν γουλιά νερό όταν περιμένεις τον γύρο σου στην ουρά του φούρνου — υπάρχει, όμως δεν οδηγεί πουθενά. Gavros_opados μιλάς σαν εκείνος ο θείος που στην αγορά σου λέγαίνει πως πρέπει να αγοράσεις κεράσια ενώ έχεις αγοράσει βυσσινιές — όλα φαίνονται έτσι ωραία στη θεωρία, όμως όταν βγεις έξω το σακούλι είναι γεμάτο χόρτα και μια-δυο μύγες που έκαναν πάρτι. εκείνο το τραπέζι στρατηγικής που αναφέρεις; είναι σαν εκείνο το σαλονάκι που είχαμε στο Πέραμα όπου συγκεντρωνόμαστε για ποτό — υπήρχαν όλοι εκεί, είχαν όλα φτιαχτεί σωστά, όμως η μπουκάλα τελείωνε πάντα στον χειρότερο δυνατό χρόνο, σα το γκολ που χάνεις την τελευταία στιγμή επειδή χτύπησε η καμπάνα του σχολείου. τώρα όλα αυτά τα λόγια περί ψυχής... μια ψυχή χωρίς γκολ είναι σα το βράδυ του Αυγούστου όταν περιμένεις τον κόσμο να πέσει — ξέρεις πως κάτι συμβαίνει εκεί πάνω, όμως τελικά σου έρχονται μόνο τα κουνούπια. όταν η ομάδα σου παίζει σαν να έχει τρία βλέμματα ανοιχτά και δει δύο αστραγάλους σπασμένους, τότε μιλάμε για κίνηση χωρίς προορισμό — σα εκείνον τον τύπο που τρέχει στον Μαραθώνα επειδή είχε ξεχάσει το πορτοφόλι του σπίτι κι έψαχνε μόνος του μέσα στους δρόμους της Αθήνας ενώ η οικογένεια τον περίμενε στο πάρκο. IraklisUltras εσύ ζητάς νίκη σα να είναι αυτή η τελευταία μπουκιά πριν το τέλος της βάρδιας — φυσικά και θέλουμε νίκη, όμως εκεί που εσύ φαντάζεσαι τους αντίπαλους να σέρνονται σα γατούλες που τρώνε ψωμί μπαγιάτικο, εμείς εδώ βλέπουμε την ομάδα μας σα εκείνον τον μαθητή της Γ' Δημοτικού που γράφει το ίδιο γράμμα πέντε φορές επειδή του είχε λείψει η μιλιμετρέ στη διαγώνιση. υπάρχουν φωνές στις κερκίδες, υπάρχουν σημαίες, υπάρχει φανατισμός — όμως υπάρχει κι εκείνος ο παίκτης που όταν αγγίζει τη μπάλα του φαίνεται σα να ζυγίζει ένα κλικ ιστού στο χέρι του. τόσοι λίγοι γκολ, τόσο πολλά λόγια — σα εκείνη την εποχή που στο γήπεδο του Αλκαζάρ μάζευαν όλα τα παράπονα σ' ένα μεγάλο σάκο κι έφευγαν στο τέλος της ημέρας κουβαλώνταςLOAD:1415βloadوبعد τον αγώνασαν να μην ξαναδεί κανένας εκείνον τον σάκο γιατί στο τέλος είχε σκάσει ολόκληρος σα ψωμί ζεστό στην κατσαρόλα. θα πω κι εγώ όπως αυτοί εκεί πέρα: κάτι πρέπει ν' αλλάξει, αλλιώς η επόμενη φορά που θα πάω στο γήπεδο του Καισαριανιού δε θα δω μια ομάδα — θα δω έναν κατάλογο επιθυμιών σα εκείνον που κρεμούσαν οι βοσκοί στους φανοστάτες όταν χάνονταν το κοπάδι τους. εκείνος ο πάγκος στους κόκκινους τσιμεντένιους πάγκους που μιλάς; εκεί βρίσκονται οι ίδιοι άνθρωποι εδώ και δεκαπέντε χρόνια που περιμένουν την ομάδα σα τον κόσμο εκείνον που είχε κάνει κράτηση για διαμέρισμα στην Κηφισιά πριν ακόμα γεννηθεί ο πρώτος παίκτης της ομάδας. τι διαφορετικό πρόκειται να γίνει; τέλος πάντως, θα δούμε

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!!! ΑΛΛΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΤΡΕΧΕΙ ΕΔΩ!!! 🔴💪🔥 ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΤΣΙΜΕΝΤΕΝΙΟ ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΙΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΩΝ!!! ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΑΝΑΡΕΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🤬 ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; "9 ισοπαλίες;;;" Κι εγώ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ ΤΙΣ 9 ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΤΕΥΧΕ Η Κηφισιά ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ!!! ΣΙΓΑ ΜΕΙΝΕΤΕ!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!! 😱 ΟΤΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΞΕΝΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΑΝΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΕΙ ΓΙΑ ΜΗΝΑΣ!!! ΜΑ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΞΕΝΩΝΑ;;; ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!! 🙏 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "Η ΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ;;;" ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕΙ Η ΨΥΧΗ!!! ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ ΤΟΥ ΣΙΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ!!! ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ!!! 😭 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΛ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ!!! ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕΡΝΕΣΑΙ ΣΑ ΓΑΤΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΕΙΝΑΜΕ!!! ΤΕΛΟΣ!!! 🍖🔥 Οι δικοί μας σκίζουν... όταν βγάζουν γκολ!!!

αφού πια μιλήσαμε για σέρσιμο σα γατούλες στα ξενοδοχεία κι άλλες ωραίες ιστορίες από το χθες μου... ας μιλήσουμε λίγο για την τωρινή Κηφισιά, γιατί εμένα μού θυμίζει εκείνον τον πιτσιρικά στο σχολείο που είχε γράψει στο γυμνασιάδικο πως "η ομάδα είναι σαν την οικογένεια" κι ύστερα έβγαζε κλάμματα όταν η δική του οικογένεια της ομάδας δεν έκανε γκολ. 9 ισοπαλίες στους 26 αγώνες; θέλει κουράγιο ρε παιδιά να μιλάμε για ψυχή κι όλες αυτές τις στρουθοκαμηλισμούς όταν βλέπουμε πως η ομάδα είναι τελευταία στις τελικές ενέργειες κάτω από τα δοκάρια τους περισσότερες φορές παρά αυτές που υπάρχουν στις κάλπες της Κρήτης — και μάλιστα κάθε Σάββατο ξυπνάμε σαν να μην έχουμε ξαναδεί ελληνικό πρωτάθλημα πώς μοιάζει. εγώ από μικρός στη Νέα Ιωνία βλέπαμε ομάδες σα τον Πανιώνιο εκεί που γνώριζαν πώς να κάνουν τέτοιες κινήσεις χωρίς να χρειάζεται βέβαια ο Αλέξης Αλεξούδης να τους στέλνει κρυφά σημειώσεις. τώρα όσοι λένε πως "τα νούμερα είναι σχήμα έχει ψυχή" — σιγά μην είμαι τόσο εγωιστής ώστε να τους δίνω δίκιο, όμως τουλάχιστον να βγάζουν κάποιον λόγο κι όχι σα να περιμένουν τον παράδεισο με μια ανοιχτή βρύση. υπάρχουν ομάδες εκεί έξω που ξεκίνησαν ως συντεχνίες εργατών κι έφτασαν ως εκεί που θέλουνε — η Κηφισιά όμως; αυτή φαίνεται σα εκείνη η ιστορία των ελαιοτριβείων στην Πελοπόννησο όπου άλλαζαν τους θηλιές κάθε εποχή γιατί η παλιά σειρά είχε σαπίσει — κι όμως στο τέλος κατέληγες πάλι στη θέση του στάχτη. IraklisUltras εσύ τώρα μιλάς σα εκείνος ο φίλος μου που είχε κάνει δέκα χρόνια να βγάλει δίπλωμα οδήγησης επειδή άλλαζε σχολές κάθε φορά που έβλεπε αυτοκίνητο με πινακίδα της Μακεδονίας — θέλεις νίκη, θέλεις ένταση, όμως όλα αυτά πρέπει να μεταφραστούν σε κάτι πιο στέρεο από σκόρ και ισοπαλίες· ειδικά όταν στον αντίπαλο που πέφτουν πάνω σου έχουν πέντε νίκες περισσότερες στις δικές τους μεγάλες εμφανίσεις. γιατί τέλος πάντως ας μην ξεχνάμε πως το γήπεδο του Καισαριανιού είναι εκεί σα ένας μεγάλος καθρέφτης — όταν η ομάδα βγάζει μια νίκη, τότε όλοι αυτοί οι κόκκινοι πάγκοι γίνονται σαν ηλιοτρόπια στο ηλιοστάσιο: στέκονται όρθια και κοιτούν προς τον ουρανό. όταν όμως καταλήγεις στους ξενώνες, τότε μιλάμε για έναν καθρέφτη που δείχνει μόνο τη σκόνη από τα πόδια σου. και όσοι λένε "πρέπει να συνεχίσουμε έτσι" ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα του Πανιωνίου το 1997 όταν έκαναν μια δυνατή πορεία χωρίς γκολ κι ο κόσμος έφυγε σπίτι του λέγοντας πως "κάτι σπουδαίο γίνεται" — μέχρι που στο τέλος βρήκαν την ομάδα στον υποβιβασμό σα εκείνο το δέντρο στο δάσος που κανείς δεν ξέρει πώς βρέθηκε εκεί. όμως επειδή βρισκόμαστε στη γειτονιά του Αλκαζάρ θυμάμαι μια φορά εκεί που ο Ολυμπιακός έκανε την ίδια ιστορία με τις ισοπαλίες στο τέλος της δεκαετίας του '80 — τότε φώναζαν "έχουμε ψυχή", μέχρι που βγήκε ο Αβραμόπουλος και τους έλεγε πως η ψυχή χωρίς αποτέλεσμα είναι σα κουτί κονσέρβα που βγάζεις ανοιχτό χωρίς να βρεις τίποτε μέσα. εδώ η Κηφισιά φαίνεται πως ζει αυτήν την ιστορία σε ετήσια βάση· ίσως κάποιος αποφασίσει να βγάλει κι εκείνος το κουτί ανοιχτό πριν τελειώσει η χρονιά — και τι θα βρει; μόνο χόρτα.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;;; 💀🔥 ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΛΕΤΕ "9 ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ;;;" ΕΓΩ ΕΧΩ ΔΕΙ 26 ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ 3Ο ΞΕΧΝΩ ΤΙ ΔΙΝΑΜΕΙ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΑΜΕ ΣΕ ΣΙΝΕΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΤΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑΝ 🎭 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΥΛΑΓΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ;;; Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΓΚΟΛ;;; ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ;;; ΣΙΓΑ ΜΕΝΕ;;; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ Ο ΣΚΟΡΕΡ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ ΣΤΟΥΣ 45!!! ΚΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΝΙΩΘΩ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΛΙΜΟΥΖΙΝΑ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕΙ ΣΕ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ!!! 🚗💨 ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΑΛΛΗΛΟΥΦΑΝΤΑ ΚΑΙ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΘΕΑΤΡΟ!!! ΑΛΛΑ Η ΟΜΑΔΑ;;; ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ!!! ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΚΟΛ;;; ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΩΝ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΠΟΥ ΧΑΣΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! 🏨😤 ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ;;; ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ "ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΑΡΓΑ;;;";;; Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι;;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥ ΠΑΙΚΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΩΝ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΩΝ!!! 😭🔴

θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Νίκαια που ο Πανιώνιος είχε δέκα ισοπαλίες στα δεκαπέντε πρώτα παιχνίδια και τελικά βρέθηκε τελευταίος σα χτεσινή σούπα στο ψυγείο — όχι γιατί δεν προσπαθούσε, αλλά γιατί εκείνο το "πρέπει να κρατήσουμε τον χαρακτηρισμό" έμοιαζε σα οδηγίες χρήσης κινητού γραμμένες από έναν γέρικο θείο που βρήκε ένα smartphone στο χεράκι του εγγονού του. εδώ όμως μιλάμε για 9 ισοπαλίες σ' έναν πρωταθλητισμό που ακόμα κι η τελευταία ομάδα της βαθμολογίας έχει σκοράρει πέντε φορές περισσότερες — σαν να λέμε πως η Κηφισιά βγάζει γκολ όσο η μητέρα μου φτιάχνει φαγητό όταν ψάχνει το κινητό της για τις ώρες των εκπτώσεων στα σούπερ μάρκετ! αυτοί που μιλάνε για ψυχή σαν να είναι κάτι απολυτίκιο μέσα σ' ένα μουσείο αντιλαμβάνονται τόσο το ποδόσφαιρο όσο εγώ την κοσμογονία του Μπιγκ Μπανγκ όταν κοιτάω τους χάρτες των αστρονόμων — εκείνοι κάνουν τέλεια θεωρία, όμως η σκόνη στους κόκκινους πάγκους της Κηφισιάς δεν είναι υλικά για ανακάλυψη· είναι κατάλοιπο μιας ομάδας που παίζει σα να έχει οδηγίες από κάποιον που βρήκε το βιβλίο των κανόνων μέσα στην τουαλέτα ενός σταθμού του ΟΑΣΑ κι ακόμα δεν ξέρει τι σημαίνει οχύρωση. και μην μου πεις τώρα πως οι ισοπαλίες είναι σαν τις ντολμάδες που μαγειρεύει η μάνα μου κάθε Δευτέρα — όλοι ξέρουν πως και εκεί η σάλτσα έχει κρύψει το μόνο πράγμα που μπορεί να γίνει νόστιμο! εδώ η ψυχή πρέπει να ανάψει φωτιά κάτω από το ίδιο το γήπεδο, όχι να κυκλοφορεί στους διαδρόμους των ξενοδοχείων σα λύκος που ψάχνει ψωμί — αλλιώς αυτοί οι ξενώνες δεν είναι κατοικία προσωρινών νικητών, είναι κατοικία προσωρινών φιλοξενουμένων που ξέχασαν πως κάποιος άλλος ήρθε πρώτο στην πόρτα. τώρα όσοι γράφουν "πρέπει να συνεχίσουμε έτσι" ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα του Εργοτέλη στη Γ' Εθνική πριν δεκαπέντε χρόνια που έκανε δεκαπέντε συνεχόμενες ισοπαλίες και οι φίλοι έφευγαν σπίτι λέγοντας "έχουμε χαρακτήρα" — μέχρι που βρήκαν την ομάδα στον υποβιβασμό σα εκείνο το λάστιχο του αυτοκινήτου που ξέχασαν να διορθώσουν στην επομένη βόλτα στη Λεωφόρο Ποσειδώνος. εδώ η Κηφισιά δεν χρειάζεται λόγια περί ηθικής, χρειάζεται κάποιος να μπει στον πάγκο σα εκείνος ο τυχερός στο τζόκερ που πέτυχε τρεις φορές στη σειρά — όχι για να περιμένει τύχη, αλλά για να βάλει στοίχημα στην ίδια την προσπάθεια σα φαΐ που έχει σβήσει η μάνα του επειδή ξέχασε να ανοίξει τον αναπτήρα!

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; 😱🔥 Εσείς που μιλάτε σα ν' ανεβαίνετε κάθε σάββατο στο Καισαριανό με τις σημαίες σας σα να πάτε σε γάμο... ΚΙ ΟΜΩΣ Η ΟΜΑΔΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΧΤΥΠΗΘΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΑΓΙΝΑ!!! 🤬 Ποιοι 9 ισοπαλίες;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ... ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΚΟΛ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ — ΕΝΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΗ, ΕΝΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ, ΕΝΑ ΣΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ, ΕΝΑ ΣΤΗΝ ΤΣΙΤΣΑΝΗ!!! 💀 ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΤΕ "ΑΥΤΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΟΛ"... ΠΟΙΑ ΓΟΛ;;; 😭 ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ — ΟΧΙ ΜΕ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ 75' ΓΙΑΤΙ ΒΑΡΙΕΣΘΗΚΕ!!! "ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΤΑ ΠΛΑΚΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ" — ΝΑΙ, ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΩΣΤΑ!!! 🔴 Εμένα εδώ που γράφω... Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια σα φοιτητής στη σχολή ναρκαλιείας (ναι, υπάρχω εγώ αυτός! 😤), πήγαινα στο Αλκαζάρ με το ίδιο συναίσθημα σα να πάω στον πόλεμο — ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ SUPERLEAGUE, ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ!!! Γιατί τότε είχε πάθος εκεί πάνω... Τώρα;;; Ένας μάγκας βάζει την μπάλα σα σακί αλεύρι στην περιοχή κι οι συμπαίκτες του κοιτάζουν σα να τους ζητάει ψωμί!!! 🍞😱 ΚΙ ΟΤΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΨΥΧΗ... ΨΥΧΗ;;; Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ... ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΕΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΩΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ!!! Και εδώ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΕΖΟΥΜΕ!!! 💦😤 ΑΛΛΙΩΣ ΛΕΩ... ΚΑΤΙ ΘΑ ΣΠΑΣΩ!!! Ή ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ Ή ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΓΩ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! ΟΧΙ ΚΙΟΛΑΣ!!! 🔥💪

τι νερό βράζει εκεί πάνω ρε παιδιά — εγώ βλέπω μια ομάδα σα εκείνο το χωριό στη Ρόδο που κάθε χρόνο κάνει γλέντι τον Αύγουστο αφήνοντας όμως τους επισκέπτες να ψάχνουν παντού για ένα καθαρό ποτήρι, ενώ αυτοί έχουν χορτάσει το κρασί τους από νωρίς και περιμένουν να πέσει ο ουρανός. τώρα αλήθεια — όταν κάποιος βλέπει 9 ισοπαλίες στους 26 αγώνες σα να διαβάζει το πρωινό του δελτίο καιρού "δεν έγινε τίποτα", τότε σίγουρα κάτι γίνεται, όμως όχι εκεί που νομίζει ο κόσμος. η Κηφισιά αυτή τη στιγμή είναι σα εκείνος ο τύπος που μπαίνει στο μπαρ στις δώδεκα το μεσημέρι ζητώντας μπίρα "στην υγειά μου" — όλοι γύρω του γελούν μαζί του, κι αυτός ακόμα δε κατάλαβε γιατί τον κοιτάνε σα χάρτινο. από τη μία έχουμε εκείνους στους κόκκινους πάγκους που λένε "έχουμε χαρακτήρα" σα να είναι κανονικότητα οι 5 λεπτά πριν από το τέλος κάθε αγώνα να βλέπουμε την ομάδα σα τον τελευταίο μαθητή της Γ' Δημοτικού στο τελευταίο θρανίο — απογοητευμένος, απορροφημένος, χωρίς πια δουλειά να κάνει εκεί πάνω. από την άλλη έχουμε αυτούς που ψάχνουν το σημάδι στα ξενοδοχεία σα να γράφει εκεί η μοίρα πόσες φορές πρέπει να μένουμε κλειδωμένοι μέχρι να βγει το αποτέλεσμα — κι όμως σιγά σιγά καταλαβαίνουν πως όταν η ψυχή δεν αφήνει ίχνος στον αγωνιστικό χώρο, τότε οι αριθμοί στους ξενώνες δεν είναι κατοικία προσωρινών ικανοποιήσεων· είναι καθρέφτης μιας αποτυχίας που έχει πάρει μορφή ζωής. τώρα οι ισοπαλίες όσοι τις θυμούνται τις 9 δεν είναι σχήμα λόγου — είναι γεγονός σκληρό σα χυτό ατσάλι. αλλά όταν αυτές οι ισοπαλίες έρχονται όπως έρχεται το τελευταίο λεωφορείο της νύχτας στο Πέραμα, τότε δεν μιλάμε πια για τύχη ή χαρακτήρα. μιλάμε για μια ομάδα που κάνει τζόκερ χωρίς να ξέρει τους κανόνες, όπου ο ένας παίκτης βγάζει γκολ σα σφαγή κι ο άλλος κοιτάει σα να τον ρωτάει «πού είναι η σάλτσα;» θα σας πω και μια ιστορία από δω — πριν χρόνια είχαμε μια ομάδα στη Ρόδο, τον Διαγόρα, που έκανε τρεις ισοπαλίες στη σειρά κι ύστερα πήρε τρεις συνεχόμενες νίκες σα ν' άνοιξαν τον ουρανό. εκείνη την εποχή όμως δεν μιλούσε κανείς για ψυχή· μιλούσαν για έναν προπονητή που είχε δώσει ρότα σ' αυτούς τους ανθρώπους σα ψωμί ζεστό, όχι σα κουτί κονσέρβα γεμάτο σκόνη. εδώ όμως φαίνεται πως όλοι περιμένουν τον μάγο της Περάδας — αλλά ο μάγος έκανε χρόνια να βρει το σπίτι του κι όταν έφτασε είχε ξεχάσει το πρόγραμμά του μέσα στην τσέπη του παλτού του. λοιπόν — κάτι πρέπει να αλλάξει, αλλιώς η επόμενη φορά που θα λες "ψυχή" και δεν έχει γκολ γράψει η ομάδα στους αγώνες της, τότε δε θα μιλάς σαν φίλος του συλλόγου· θα μιλάς σα εκείνος ο άνθρωπος που του προσφέρουν χυμό πορτοκάλι σα φαρμάκι.