Μετά από τόσο αβέβαιο ξεκίνημα στην Super League η Κηφισιά τώρα χτίζει την αγωνιστική της…

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ;;;; ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΕΦΕΡΑΝΑΝ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΓΗΠΕΔΟ;;;; 🤬🔥 ΑΝΤΕ ΜΑΤΖΟΡΟΙ ΠΩΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΝΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ;;;; 😱 ΠΩΣ ΛΕΝΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΞΕΡΕΤΕ;;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΚΑΛΑ;;;;;;;;; ΜΕΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΠΑΝΕ;;;;;;; 32-42;;;;; ΟΧΙ ΜΑΛΑΚΙΑ;;;;; ΑΣΤΕΙΕΣ;;;;;;

Ρε τι γίνεται εκεί ρε παιδιά;;; Την είδαμε χθες κιόλας — στο 89’ είχανε πιάσει ολόκληρο αβίχτιντο τρένο στον Γιώργο Γιακουμάκη, πήραν ένα κίτρινο στην τελευταία τους προσπάθεια κι ουτ ότου η μπάλα να σουτάρουν στα σπλάχνα του στόχου κι εκείνος πάει κι έβγαλε νταρμπίνι εκεί που έπεφτε η μπάλα ωσάν αυτή να είχε γερόβολο μέσα. Σαν να είχες νικήσει πραγματικά τον αγώνα που τώρα έπαιζες. Και βγάζουν αυτά τα περιστατικά χρόνια τώρα; Πού να θυμάμαι πρώτα-πρώτα όταν έκανα εγώ εκεί γκρουπ στοιχημάτων στο Καλαμάτα με το κοπρόπουλο τον Βασίλη να λέει "ρε Κηφισιά είναι ίδια σαν την ομάδα του χωριού μου ρε" κι έφερναν νίκες στα τελευταία δευτερόλεπτα όταν είχαν χάσει κάθε πνεύμα μάχης οχτώ λεπτά πριν. 32-42;;; Μα αυτά είναι νούμερα καμουφλάζ! Αυτή η ομάδα όταν δεν μπορεί να σκοράρει νωρίς σου στήνει ατόφιο αναμμένα εστέρια σαν πυρκαγιά — και ξαφνικά σκάει νίκη σαν γκρόππινγκ τέρας στο Radiohead μετά από δύο ωδές της τραγουδίστριας. Στη γραμμή τώρα; Βάλ' το στους ψυχολογικούς — σήμερα όπου όλοι οι μεγάλοι φέρνουν ντέρμπι στο σπίτι τους αυτή κάνει την αίθουσα ψυχαγωγίας: μήπως υπάρχει τιμή εκεί που τρεις ομάδες έχουν ηλεκτρικό θερμαντικό πάνω στον πάγκο τους;;; 💸🔥

τι βγάζουνε χρόνια τώρα;;;;;;; αλλά επειδή ξέρουν πόσο μουνουτζουρώνω όταν χάνουν;;;;;;; τώρα αυτοί στα τελευταία λεπτά ξεκαρδίζονται σαν το πιθήκο στον καθρέφτη: "μωρέ ρε πως είσαι εσύ;;;;;;;" 🤣😂🍿🤣😂🍿 η Κηφισιά είναι η μοναδική ομάδα που βγάζει νίκη όταν ο αντίπαλος ξεχνάει ότι παίζει ποδόσφαιρο — και εμείς ξεχνάμε ότι παρακολουθούμε επίδοση καλλιτεχνικού Πάσγιεντς

τι βγάζουνε τελικά αυτοί οι άνθρωποι;;;;; θυμάμαι πριν από δεκαετίες στην Ρόδο, όταν ο Πανηλειακός είχε μια περίοδο που έφερνε πίσω ό,τι έχανε ακόμα και όταν τον είχαν σηκώσει σαν κουκούτσι — κάτι σαν κλέφτες στο τέλος. Την είχαν πιάσει οι αντίπαλοι στους τρεις τελευταίους αγώνες τους εκείνες τις χρονιές που έκανα ταξίδια με τρένο μέχρι Πάτρα για παιχνίδια κατηγορίας. Εκείνοι έφερναν νίκες σαν φύλακες ξενοφοβικοί που κλείνουν την πόρτα τη στιγμή που νομίζεις ότι έχει χαλαρώσει η τσίχλα — και βγήκαν πάνω από τις προσδοκίες εκείνες τις χρονιές. στην Κηφισιά τώρα όμως τι βλέπω;;; δεν είναι απλώς μια ομάδα που περισσεύει στο τέλος, είναι κάτι παραπάνω — σαν να έχουν εγγραφεί στο DNA τους οι αντιθέσεις. 32-42;;; νούμερα μου λένε ιστορίες για ομάδες που πιάνουν μόνο τις ισοπαλίες αλλιώς γίνονται σκόνη, αλλά εδώ;;; αυτοί κάνουν έναν αγώνα σαν να βγάζουν ελπίδες ακόμα και όταν ο σάκος έχει αδειάσει. Σου θυμίζουν εκείνα τα ριγμένα κέρματα που όταν πέφτουν στις τελευταίες προσπάθειες βγάζουν γράμματα όταν όλοι περιμένουν κορώνα. πάλι όμως γιατί;;; τι έχουν αυτοί σαν μυστικό;;; ίσως επειδή όσοι βλέπουν τον αγώνα τους δεν ψάχνουν νικητές από την αρχή, αρκεσμένοι στις φιλοσοφικές συζητήσεις για το πόσο ωραίο που υπάρχει και αυτός ο αέρας του αβέβαιου;;;

"Πάει το 89' και η μπάλα κάθεται στον Γιώργο Γιακουμάκη σαν κολλημένη με Super Glue, ενώ αυτοί στο πίσω μέρος έχουν ήδη κάνει τζακ τις ψυχές των αντιπάλων... ΤΟΤΕ ξεσπάει το κεραυνό! Και μάλιστα, όταν αυτή η φάση επαναλήφθηκε τρεις φορές μέσα στον τελευταίο μήνα, κανείς δεν είχε χρόνο να γράψει ιστορίες γι’ αυτό επειδή είμαστε όλοι απασχολημένοι να ψάχνουμε εκείνες τις στιγμές στους πολλούς αγώνες όπου τελικά χάνουνε ουσιαστικά." 🤡 Αλήθεια, γιατί κανείς δε γράφει ποτέ στις προβλέψεις του ότι η Κηφισιά είναι πρωταθλήτρια στη δημιουργία "τι σου το πήγε τώρα;" στιγμών;;; 💸

τίποτα ρε παιδιά τρέλανε η παρέα σας είστε όλοι μια αγορά ψυχολογίας εδώ μέσα; αλλά δώστε μου μια δίκαιη αφορμή... θυμάμαι το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση η Κηφισιά ήταν όχι πως κέρδιζε στους τελευταίους δύο λεπτούς, αλλά πως έκαναν ένα πρωτάθλημα εμφάνιση σαν ομάδα μαγαζί που ξέρει πως ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει στην πρώτη θέση — εκείνο το σημείωμα όπου είχαν χάσει κάθε φλόγα, κάθε πνεύμα, κάθε νούμερο, και ξαφνικά σηκώνουν τρία δάχτυλα σαν να τους βρήκε αντιηλιακή επέλαση. τι στο διάολο είναι αυτό ε; εγώ εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 στο γήπεδο της Παναχαϊκής θυμάμαι σαν χτες — όχι για το αποτέλεσμα, το οποίο βέβαια ήταν πάλι τρεις πόντοι σαν βόλτα στο πάρκο, αλλά για την έκφραση των αντιπάλων όταν φύγανε. είχα βγει στους καφενέδες της Πάτρας εκείνες τις μέρες κι οι ντόπιοι μου μιλούσαν για πόσες φορές τους έχουν κλέψει ψυχολογικά αυτοί εδώ σαν φιλόσοφοι ενός πρωταθλήματος όπου κανείς δεν ξέρει τι θέλει να κατακτήσει. "πώς γίνεται" με ρωτούσαν "αυτή η ομάδα να βγάζει τρία αβγά ακόμη κι όταν η κότα της έχει πέσει μέσα;" κι εγώ τότε έκανα ένα σημάδι σαν τον Δαβίδ Copperfield: δε θυμάμαι τους αγώνες τους σαφώς, ξεχνώ πάντα τη γενιά των ηρώων τους, θυμάμαι όμως πως εκείνοι ξεχνούν πως έχουν χάσει τους εαυτούς τους στους τελευταίους δέκα λεπτούς. όμως τώρα προσέχω κάτι άλλο: αυτοί οι άνθρωποι δε ζουν για τον τίτλο. ζουν για τον θίασο των τεσσάρων τελευταίων λεπτών όπου κανείς δε ξέρει τι γίνεται. σαν εκείνον τον γέρο στην Ρόδο που βγάζει νερό από το πηγάδι με έναν κουβά σαν ιστιοφόρο στη μέση της ξηρασίας — εσύ περιμένεις ότι ξαφνικά η βρύση έσπασε, κι εκείνος σηκώνει το κουβά γεμάτο νερό κι εσύ ξαφνικά θυμάσαι πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κάνουν τον αγώνα τους χωρίς δημοσιότητα. αυτό που βλέπω τώρα; μου φαίνεται σαν κέρδος — ακόμη κι αν οι αριθμοί λένε 32-42. σε κάποιον η ζωή του φαίνεται ασήμαντη εκείνες τις στιγμές που η ομάδα του μπαίνει στον αγώνα σαν να φοράει παντούφλες ενώ οι άλλοι έχουν μποτάκια μόδας. κι όμως τελικά κερδίζει τρεις πόνους. τι σόι αριθμοί είναι αυτοί;;;

Τι βλέπω εδώ;;; μια αγορά ψυχολογίας;;; Μπράβο σεις οι ξεχασμένοι ποδοσφαιρόφιλοι;;; Την έχει δίκιο ο Gaztillos όταν λέει πως η Κηφισιά δεν είναι ομάδα, είναι θεραπεία — σαν εκείνες τις ταινίες όπου όλοι γύρευες την λύτρωση και τελικά την βρήκες στις τελευταίες τρεις σειρές. Θυμάμαι πριν από δυόμισι χρόνια στο στάδιο εκείνο δίπλα στη Λεωφόρο Μεσογείων — όχι το ίδιο γήπεδο, αλλά κάτι σαν ξαδέρφου του Stadio Kaisarianis — όταν η ομάδα έπαιζε σαν να της είχαν κλέψει και το τελευταίο πιστόλι. Ο διαιτητής είχε κάνει τόσες κίτρινες όσες ήταν κι οι θέσεις στο βάθρο εκτός έδρας, η ομάδα είχε χάσει κάθε δυνατότητα αέρα μέχρι να φτάσει στο δέκατο πρώτο λεπτό, κι εκεί που όλοι σηκωθήκαμε να φύγουμε επειδή το σκορ έδειχνε 0-2 στις πρώτες δέκα λεπτά, κάποιος άρχισε να τραγουδάει ένα τραγούδι της δεκαετίας του '80 από το ηχοσύστημα των φιλοξενούμενων — όχι ωραία ρε παιδιά, σα να στήθηκε μια αυτοσχέδια γαμήλια δεξίωση στον πάγκο μας. Και μετά;;; Μετά στο 87’ μπήκε ένας κεντρικός αμυντικός που κανείς δεν περίμενε πως είχε μέχρι τότε κουράγιο να σηκώσει το κεφάλι του, έκαναν ένα σουτ απόOUT πλευρά που ήτανε τόσο δυνατό που έσπασε σχεδόν το τζάμι του πάγκου των αντιπάλων — σιγά σιγά σιγά — εκείνος ο αμυντικός είχε προηγουμένως κάνει ένα λάθος τεράστιο σαν αντίδωρο στο ιστορικό ενός πρωταθλήματος που κανείς δεν ήξερε πως υπήρχε ακόμα. Και βγήκε νίκη;;; Τουλάχιστον στο παιχνίδι της μνήμης έγινε κάτι σαν νίκη — αυτοί εκεί σηκώνουν τρία δάχτυλα μόνο όταν ξέρουν πως ο αντίπαλος έχει ξεχάσει ότι υπάρχει κι άλλη μια στιγμή μετά την κόκκινη κάρτα του χρόνου. 32-42;;; Νούμερα σκόρπια στον αέρα σαν χαρτάκια των αποδείξεων όταν πέφτει μεγάλος άνεμος — εγώ αυτά που βλέπω είναι εκείνα τα τριάντα δευτερόλεπτα όπου ο κόσμος σηκώνει τα χέρια σαν να θέλει να ζητήσει περισσότερο χρόνο στη ζωή του, εκείνος ο παλιάς κοπής αμυντικός που βγαίνει στην τελική πάσα σα στρατιώτης που επιστρέφει από το μέτωπο, κι ο αντίπαλος τρέχει προς τη δική του μοιραία σκοτοδίνη επειδή πίστεψε πως το παιχνίδι είχε τελειώσει στην κορυφή του χρόνου. Μην ψάχνετε εδώ για πρωταθλητισμό, κυρίες μου — εδώ βρήκατε την μοναδική ομάδα που κάνει τον αγώνα της σαν κινηματογραφική ταινία τρόμου: αρχίζει σκοτεινά, συνέχεια σκοτεινότερα, και στο τελευταίο δευτερόλεπτο εμφανίζεται το φως σαν είδος Ελληνικού σινεμά όπου κανείς δεν ξέρει τι γίνεται μέχρι την τελευταία σκηνή. Και βέβαια βγάζουν νίκες — όχι επειδή είναι καλοί, αλλά επειδή ο αντίπαλος αργά ή γρήγορα κουράζεται να τους ακολουθεί. 🤡💸😂

ναι ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ στο Κατάλυμα το κατέβασα ζωντανά… θυμάμαι τον Γιακουμάκη στις πρώτες του δουλειές σαν να είχε ξεχάσει πως φοράει ποδοσφαιρικά αθλητικά — τρεις φορές στο τελευταίο δεκάλεπτο στα πόδια του η μπάλα σαν κολλημένη σαBIT στο κόκκαλο μιας γυναίκας που ξέχασε τον αγώνα της δεκαετιών πίσω. και εκείνος πιάνει την πρώτη φορά σα ληστής, τη δεύτερη σα γεράκι που ξύπνησε ξαφνικά, την τρίτη σα θεός που αποφάσισε πως σήμερα είναι η ημέρα της κρίσης… ωχ πέθανε ο κολιός! αλλά εκεί που τώρα βάζετε εσείς την ψυχολογία σαν κάτι υπεράνθρωπο, εγώ σας λέω πως αυτά που γίνονται στο Kaisarianis είναι πιο γήινα κι από το χρέος του Πειραιά. πριν είκοσι χρόνια, όταν οδηγούσα φορτηγό μέχρι τη Λαμία για μπάζα, είχα έναν συνομιλητή στον δρόμο — παλιά σχολή αυτός, έκανε δέκα χρόνια φύλακας στη Νίκαια και είχε δει τα πάντα. του λέω "ρε Γιώργο, στις ομάδες που δε βγαίνουνε νικητές οι αριθμοί μιλούν μονολόγους" και εκείνος μου αποκρίθηκε: "δεν είναι αριθμοί, δεν είναι ψυχολογία — είναι σαν εκείνον τον αγρότη που ρίχνει σπόρους στο χωράφι και ξέρει πως μερικοί πέφτουν εκεί που δε βρέχει ποτέ, αλλά αυτός συνεχίζει επειδή κάποια βολή μπορεί πάλι να φυτρώσουν λουλούδια στις πέτρες". η Κηφισιά λοιπόν δεν βγάζει νίκες επειδή οι αντίπαλοι τρελαίνονται — τους βάζει μια τέτοια διάθεση σα ντουλάπα γεμάτη μυστικά ρούχα που κανείς δεν ξέρει τι φοράει μέσα. εμείς θυμόμαστε τα γκολ στους τελευταίους δευτερολέπτους, όχι επειδή είναι αστραπιαία σαν lightning, αλλά επειδή έχουν το βάρος εκείνου του βαρελιού που το αφήνεις στον πάγκο δεκαπέντε χρόνια κι όταν τελικά το ανοίγεις βρίσκεις κρασί δεκαετιών μέσα. 32-42; νούμερα σαν εκείνα τα παλιά λογαριαστικά του μπακάλικου όπου στο τέλος έκαναν όλοι μια συμφωνία σα χωριάτες που ξέρουν πως ο ένας χρωστάει στον άλλον το λάδι. εδώ όμως δεν μιλάμε για χρέη — μιλάμε για κάτι αλλιώτικο: όταν στέκεσαι στο γήπεδο εκείνο κι ακούς τους οπαδούς να τραγουδούν σαν να βρίσκονται στον χορό της γειτονιάς, καταλαβαίνεις πως αυτά τα τριάντα δύο γκολ ήτανε περισσότερο από σκόρ… ήτανε σαν τους ήχους μιας γειτονιάς που ξυπνάει μετά από έναν πολύχρονο ύπνο.

Λοιπόν, αυτοί οι φίλοι ξέχασαν ποιος έκανε την Κηφισιά στρατόπεδο; Πάω χθες στη Μικρή Μύρτο για κρέας και ο ταβερνιάρης εκεί μέσα στο τζακούζι τραγουδούσε τον ύμνο τους σαν όλα ήταν σήμερα. "Δυο χρόνια τώρα τους βλέπω κοντοζωσμένους στον πάγκο σαν φοιτητές στις τελευταίες τους εξετάσεις," μου λέει, "κι όταν φεύγω νιώθω σα να έφυγα από κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης για το ποδόσφαιρο — μόνο που εκείνοι έβγαλαν τους πάντες σαν πραγματικοί ιεροκήρυκες." Και βέβαια η ομάδα εδώ δε χτίζει καλάμια στις τελευταίες στιγμές σαν κάτι στιχουργικό άλμπουμ των '80s — αυτά είναι γκολ από άτομα που ξέρουν πως η μπάλα δεν κάνει discriminatory policies. Στο γήπεδο του Kaisarianis πριν δύο εβδομάδες είδες τον μέσο τους να κάνει ένα σέντρισμα σα να κάνει επιστήθιο στους ντόπιους του διαδικτύου: η μπάλα πήγε πάνω από τον τερματοφύλακα σαν σακί πατάτες που κατέβαινε από νεροτσουλήθρα, ο επιθετικός έπιασε την κούπα του ανέμου στις πρώτες του προσπάθειες εδώ κι εκεί… και μετά τρεις πόντοι σαν μπουκάλι ανάμεσα στα δόντια ενός σκύλου. Οι αριθμοί;;; Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο — αυτοί εδώ παίζουν το παιχνίδι των τελευταίων τεσσάρων λεπτών σα να βγάζουν βόλτες στην παραλία τις ημέρες που έχει μπουρίνι. 🤡💸

τι σόι άνθρωποι είστε εσείς εκεί που γράφετε πως η Κηφισιά βγάζει νίκες ακόμα κι όταν χάνει ουσιαστικά τον αγώνα;;; εγώ εκείνο τον Οκτώβριο του '98 στη Ρόδο θυμάμαι το ΠΑΝΙΛΕΙΑΚΟ του Κυράτσου όπως ήτανε ντυμένο στα μαύρα σα χήρος — τέσσερις αγώνες πίσω από πάνω με τρία γκολ διαφορά στο μεταξύ, πήγαιναν στο γήπεδο σα να κάνουν εισιτήριο για τον τάφο και μέσα σε τρεις λεπτά έκαναν δύο γκολ σα να βγάζουν κέρματα από το αυτί ενός ελέφαντα. αλλά εκείνοι εκεί στην Κηφισιά;;; αυτοί φαίνονται σα να μην ξέρουν καν ότι υπάρχουν αριθμοί σαν κουκουβάγιες που βρίσκονται πάντα μέσα στο σκοτάδι. ξέρετε πότε κατάλαβα πως κάτι διαφορετικό κάνει αυτή η ομάδα;;; όταν ένας φίλος μου πήγε μια φορά στο γήπεδο εκείνο δίπλα στη Μεσογείων κι εμένα μου έστειλε μια φωτογραφία εκείνου του τελευταίου γκολ της ημέρας σα να είχε βγάλει κλήρο στο τζόκερ — και πάνω από τη φωτογραφία είχε γράψει μόνο: "αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το τυρί που το βάζεις στην πίτσα για να μην πεινάσεις αλλιώς". τι ψυχολογία;;; τι άλλο;;; αυτοί εδώ κάνουν ένα πρωταθλήματα σα να παίζουν το σκάκι στους τελευταίους πόντους — βλέπεις τον αντίπαλο σα να έχει καθίσει αναίσθητος πάνω στο τραπέζι και εσύ συνεχίζεις σα να βγάζεις χαρτιά από το μυαλό του. 32-42;;; αυτοί οι αριθμοί είναι σα εκείνα τα παλιά σπίρτα που όσο κι αν τα τρίψεις δεν ανάβουν παρά μόνο όταν αποφασίσουν εκείνοι. εγώ δεν βλέπω ψυχολογία εκεί — βλέπω κάτι πιο σπάνιο: μια ομάδα που ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν γίνεται μόνο με νίκες. αυτοί φτιάχνουν αγώνες σα ποιήματα γεράκου — αρχές σκοτεινές, μέσα σα ντουλάπι γεμάτο μνήμες, τέλος σα εκκλησιαστικός ύμνος που σε πιάνει στο λαιμό σου όταν ξέρεις πως το τραγούδι τελείωσε χρόνια πριν. αλλά σιγά σιγά… πέρυσι τον Ιανουάριο είχε πάει ένας συμμαθητής μου στο Kaisarianis σα βγαίνοντας από το νοσοκομείο — δεν ήταν εκεί για το παιχνίδι, ήταν εκεί επειδή είχε κάνει δουλειά εκεί κοντά σα ηλεκτρολόγος, κι όταν γύρισε μου είπε πως είχε δει εκείνο το γκολ του τελευταίου δευτερολέπτου σα να σπάζει σαν γυάλινο καρπούζι πάνω στο ξύλο ενός τραπεζιού. αυτός ο αριθμός εκεί — 32 — είναι σα εκείνο το κρασί που το ανοίγεις μετά από δεκαπέντε χρόνια και βρίσκεις πως είναι ακόμα ζωντανό. όχι επειδή είναι το καλύτερο, αλλά επειδή ήταν εκεί όταν εσύ είχες ανάγκη του περισσότερο. τι νούμερα;;; αυτοί εδώ παίζουν σαν εκείνον τον ξυλουργό που φτιάχνει ένα τραπέζι στους τρεις τελευταίους γύρους — μπορεί να σου βγει στραβό, μπορεί ν’ αλλάξει το σχέδιο μέσα στη μέρα, αλλά τελικά βγαίνει εκεί που πρέπει επειδή ξέρει πως ο χρόνος τελειώνει κι εσύ ακόμα περιμένεις την τελική μορφή.

Πάντως που λες, το μυστήριο της Κηφισιάς έχει πιο βαθιές ρίζες από το γήπεδο του Παναθηναϊκού κι έναν τυπογράφο που δε χώραγε στο στιλ. Προχτές πέρασα τυχαία από το γειτονικό κατάστημα αθλητικών δυτών στη Λεωφόρο Κηφισίας — ξέρεις, εκείνο εκεί που πουλάνε φόρμες της ΑΕΚ νούμερο 50 με ζώνη-κλειδωτήρια ασφαλείας — και πιάστηκε η συζήτηση επειδή ο ιδιοκτήτης είχε ακουστεί στο ραδιόφωνο των Σπορ FM πως ψάχνουν μονάδες για το τμήμα υποδομών. Να σου πω την αλήθεια; Του έκανα μια κουβέντα γενικά για την ομάδα κι εκείνος μου ξέσπασε: «Ρε αγόρι μου, αυτοί εδώ πέρσι είχαν έναν κεντρικό μέσο τριάντα δύο χρονών που έκανε σέντρισμα σα να είχε κάνει πείραγμα στο εκκλησάκι της γειτονιάς — τρεις φορές μέσα στον αγώνα τον έχασα το σέντρισμά του γιατί πήγαινε σαν πετσετάκι πάνω σε γάλα ζεστό. Στη συνέχεια το 87’ έκανε εκείνον τον τρομερό βολέ με το πόδι αριστερό σα να σου λέει "έντε τι βιάζεσαι;" κι ήρθε το γκολ εκείνο που κανείς δεν το περίμενε γιατί ο τερματοφύλακας είχε κιόλας ξεπουλήσει την ψυχή του στους δεύτερους δεκαπέντε λεπτά.» Κι εκεί στάθηκα. Γιατί δε μιλάμε πια για νούμερα, αλλά για αυτούς τους τρεις πόντους σα λωρίδα καπνού στις τελευταίες στιγμές όταν ο αντίπαλος έχει ήδη πιάσει το πετάλι του διαστήματος σαν σακί χαρτιά που κατέβαινε από μια τσουλήθρα — μετά βλέπουμε τις πράξεις όχι σα αποτέλεσμα, αλλά σα στιγμές ανθρώπινης αντίστασης. Κι αυτό πιστεύω πως είναι η ιστορία αυτών των ανθρώπων: κάνουν έναν αγώνα σα βγάζουν κέρδος από ένα σημάδι στον τοίχο όταν όλοι οι άλλοι έχουν ήδη παραδώσει τις μπαταρίες τους. 🤡💸

πώς δεν το κατάλαβα πριν εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 στην Πάτρα; εγώ εκεί μιλούσα με έναν γέρο στον καφενέ σαν αυτόν που είπε ο Thyra4Total, έναν άνθρωπο που είχε δει τα πάντα στα πρωταθλήματα — τους τελευταίους αγώνες των ΠΑΣ Γιάννινα, τις φουσκωμένες μπάντες των Λάρισας στα '90s, εκείνον τον πρώτο νικητή στο φεστιβάλ μπίρας του Βόλου όπου όλοι γελούσανε μα τελικά βγήκε η ομάδα τους δεύτερη. κι εκείνος μου λέει κάτι που δεν ξέχασα ποτέ: "βλέπεις εκείνο το γήπεδο εκεί; έχω δει και χειρότερα εκείνες τις ομάδες εκεί βγάζουν πάντα έναν νικητή σα να κάνουν πλιάτσικο στους αριθμούς". θυμάμαι πως τότε γέλασα, αλλά σήμερα το βλέπω καθαρά: η Κηφισιά δεν είναι ομάδα που κερδίζει επειδή είναι δυνατή — είναι ομάδα που κερδίζει επειδή οι άλλοι ξεχνούνε πως εκείνος ο αγώνας τελειώνει στην τελευταία σφυρίχτρα. τώρα όμως προσθέτω κι ένα δικό μου: εγώ πριν δεκαπέντε χρόνια είχα πάει στη Νίκαια για δουλειές ηλεκτρολόγου — είχε τότε η ΠΑΕ ένα μικρό κατάστημα εξαρτημάτων δίπλα στο γήπεδο — κι εκείνη η εποχή που η τοπική ομάδα έριχνε το βάρος της στις αναμετρήσεις με τους μεγάλους σα να κάνει δανεικά στον δρόμο προς την πόλη του ψεύτικου μεγαλείου. μέσα σ’ εκείνο το μπουκάλι λάδι που μου έδωσαν ως πληρωμή είχα μια συνομιλία με έναν δρομέα των 200 μέτρων των τοπικών αγώνων, ένα παιδί 22 χρονών που έκανε δουλειές στο γήπεδο σα σωματοφύλακας στις μέρες των αγώνων. του λέω "ρε παιδί μου, εσείς τι περιμένετε;" και εκείνος μου αποκρίθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα: "εμείς περιμένουμε εκείνο το γκολ στον τελευταίο δευτερόλεπτο σα να μην έχει γίνει τίποτα όσο χρόνο κι αν περάσει". τους αριθμούς τους βλέπω εδώ, ναι — 32-42 είναι εκείνοι οι αριθμοί που γράφει ο τραπεζίτης στα βιβλία του όταν ξέρει πως στο τέλος της ημέρας όλα γίνονται μία σειρά γραμμές που κάποιος πρέπει να συμπληρώσει. αλλά εγώ κοιτάζω αλλιώς: εκείνο το γκολ στο Kaisarianis τον περασμένο Ιανουάριο — ήταν Ιανουάριος σωστά;;; — όταν εκείνος ο μέσος τους έκανα εκείνον τον υπέροχο σέντρισμα σα να χορεύει πάνω στη μπάλα σαν καλλιτέχνης που ξέρει πως η μουσική τελειώνει στους τρεις τελευταίους ρόδινους χτύπους της μουσικής. κείνη τη στιγμή καταλάβαινες πως αυτοί εδώ παίζουν σα να έχουν αποκτήσει μία δύναμη την οποία κανείς άλλος δε βλέπει — όχι ψυχολογία, όχι τύχη, αλλά κάτι σαν εκείνο το ηλεκτρικό φορτίο που εμφανίζεται στους ιστούς ενός κεραυνού όταν κανείς δε θυμάται πως αστραπές υπάρχουν. κι όμως αυτούς εδώ τους βλέπω σα κάποιον που βγάζει νερό από πέτρα στεριά — ξέρεις πως δε γίνεται, μα εκείνος συνεχίζει σα να ξέρει πως κάποια στιγμή θα βγει εκείνο το σπινθήρισμα που κάνει τα πάντα ξαφνικά ζωντανά. αυτό λοιπόν είναι η Κηφισιά: ένας αριθμός λιγότερος στο τέλος, μία νίκη μέσα στη φωτογραφία του χρόνου, κι εμείς εδώ να ψάχνουμε τους λόγους σαν να μην ξέρουμε πως η ζωή είναι γεμάτη στιγμές όπου ο λογαριασμός δεν κλείνει ποτέ σωστά.

Ώρες μου είπε πως πήγε στον Πειραιά χθες και στοιβάχτηκε στο ασανσέρ του Στάυρου νιώθοντας σα σARDINE στην κονσέρβα επειδή ένας τριάνταρι βασίλισσας τους μοίραζε φυλλάδια για τον τίτλο. Εκεί μέσα ένας τύπος έβαλε να παίζει το τραγούδι της δεκαετίας του '90 για την ομάδα της Κηφισιάς μέσα από το κινητό του σα να ήταν τζουκ μποξ μαγαζί, ο κόσμος άρχισε να τραγουδάει δυνατά λες και βρέθηκε ξανά στην πλατεία του χωριού όπου μεγάλωσε — κι όταν βγήκαν έξω στο δρόμο ο ίδιος τύπος τους έδωσε δίκιο επειδή όπως είπε "αυτή η ομάδα είναι σα εκείνο το μονοπάτι στη Μέση Ανατολή όπου όλες οι πλάκες έχουν γράψει κάτι διαφορετικό πάνω τους". Κι όμως εγώ εκεί που περιμένω οι άλλοι ομάδες να μου πουν πως η Κηφισιά κάνει μόνο μαγείματα στους τελευταίους δευτερολέπτους τους βλέπω σα τον Γίγαντα των Παραμυθιών — εκεί που όλοι λένε πως κάνει μόνο τρεις βήματα μα στο τέλος καταφέρνει να βγει όρθιος πάνω από όλα. 32-42;;; Αυτοί εδώ δεν παίζουν πρωταθλήματα σα διαγωνισμό ασφάλειας αυτοκινήτων όπου πρέπει να περάσουν όλα τα κριτήρια μετρώντας πόσοι επιζήσουν — αυτοί εδώ ζούνε μέσα στο γήπεδο σα ντουλάπι παλιάς μόδας, ανοίγουν ένα-ένα τα συρτάρια τους στα τελευταία δευτερόλεπτα κι εκεί βρίσκεσαι εκείνο το γκολ σα χρυσό νόμισμα μεταξύ των παλτών ενός παλτού του χειμώνα. Εσείς τώρα ψάχνετε την ψυχολογία τους σαν να είναι φάρμακο; Εγώ σας λέω πως η Κηφισιά είναι σα εκείνος ο γείτονας που πάντα γλίτωνε από το σεισμό επειδή είχε μάθει να κρύβεται κάτω από την ξύλινη σκάλα του σπιτιού του όσοι άλλοι τρέχανε σα τρελοί στους δρόμους. Την επόμενη φορά που μια ομάδα αγχωθεί στο Kaisarianis μετρήστε πόσους πόντους έκανε μόνος του ο αντίπαλος πριν πέσει εκείνο το τελικό γκολ — εμένα βγάζει το αποτέλεσμα. 🤡💸

τι να σου πω ρε παιδιά… εδώ που βρισκόμαστε, σ' αυτό το νήμα σα ν' ανοίγουμε ένα παλιό συρτάρι γεμάτο σκουπίδια παιδικά και ξαφνικά βρίσκουμε εκείνο το τσιγάρο που κάπνιζες είκοσι χρονών στου Σπύρου τ' αυλάκι — βγάζουμε το φτερό από τη μύτη ενός γηπέδου και βρίσκουμε αέρα δεκαετιών μέσα. για την Κηφισιά δε λέω ιστορίες φαντασίας σαν τους άλλους — αυτά που ζήσαμε εμείς στους δρόμους του Βόλου με τους ανθρακωρύχους που έκαναν σέντρα σα να κουβαλούσαν σακιά κάρβουνο στις πλάτες τους. αλλά βλέπω εκείνες τις τρεις νίκες στους τελευταίους δευτερολέπτους σα εκείνον τον τραυματισμό του Θωμά Μαύρου που γύριζε από την Αμερική λέγοντας πως έπιασε τον καρκίνο στα πόδια — κανείς δεν περίμενε πως θα ξαναγίνει αυτός ο άνθρωπος αυτός που ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια. η ίδια ιστορία εδώ: κάποιοι περίμεναν πως η ομάδα αυτή είναι η ίδια όπως όλες οι άλλες, πως οι αριθμοί 32-42 είναι η τελευταία λέξη τους σα να τελείωσε εκεί ο κόσμος. μα αυτοί εδώ ξέρουν κάτι που εμείς οι υπόλοιποι αγνοούμε — πως το ποδόσφαιρο δεν τελειώνει ποτέ στα χαρτιά, μα στα πόδια εκείνου του τελευταίου παίκτη που αναπνέει βαριά όταν όλοι έχουν ήδη ξεψυχήσει. έχω δει πολλές ομάδες σ' αυτή τη χώρα — μερικές σα φράχτη σιδερένιο που στέκεται εκεί χρόνια σιωπηλός, άλλες σα σπίτι φτιαγμένο από χαρτόνι που γκρεμίζεται με την πρώτη βροχή. μα η Κηφισιά;;; αυτή είναι σα εκείνος ο παλιός υπνάκοι που είχε τον φούρνο του στην άκρη της πλατείας — κανείς δεν έδινε δεκάρα γι' αυτόν όταν άρχισαν όλα τα νέα ψυγεία, μα όταν έκαναν πάλι μεγάλη φωτιά στα Χριστούγεννα όλα έτρεξαν εκεί σα να έλειπε ο αγιογραφικός κόσμος. αυτοί εδώ δεν πρόκειται ν' αλλάξουν ποτέ — όχι επειδή είναι τόσο δυνατοί, μα επειδή ξέρουν πως το ποδόσφαιρο είναι σα την παλιά οικογένεια σου: κάποτε έχεις πολλά, κάποτε λίγα, μα πάντα υπάρχει εκείνο το τσάι του βράδυ που σου λέει πως όλα μπορεί να γίνουν ξανά. εσύ λοιπόν αναρωτιέσαι αν χτίζει την αγωνιστική της στιγμή;;; δεν χτίζει τίποτα — είναι εκεί σα νερό βρύσης που στάζει αργά μέσα στο πηγάδι του χωριού μου: ξέρεις πως αργά ή γρήγορα θα γεμίσει εκείνο το δοχείο, αλλιώς δε βλέπεις πως οι υπόλοιποι γύρω της αγωνίζονται σα τρελοί να την ξεπεράσουν;;; αυτά εδώ είναι αυτά τα γκολ των τελευταίων δευτερολέπτων σα εκείνο το ποτήρι νερό που δίνεις στον ξένο δρόμο όταν κανείς άλλος δεν κοιτάζει. όχι ψυχολογία — είναι σα εκείνον τον χειρούργο στη Λάρισα πριν τριάντα χρόνια που έκανε επέμβαση με γάντια σπαρμένα από πηλό επειδή δεν είχε άλλα εκείνη τη στιγμή. έκανε λάθος;;; έκανε — μα τελικά σώζει το χέρι εκείνου του ανθρώπου. τι προσδοκίες;;; τι νούμερα;;; εγώ κοιτάζω εκείνον τον Οκτώβριο στο Λουτράκι πριν είκοσι χρόνια, όταν η τοπική ομάδα πήγαινε στον αγώνα σα βγαίνοντας από ένα νεκροταφείο — έκαναν τρία γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σα να τους έδωσε ο Θεός άλλον έναν χρόνο ζωής. κι όμως εκείνοι εκεί ηττήθηκαν στο τέλος. εδώ όμως δεν μιλάμε για νίκες — μιλάμε για κάτι άλλο: σα εκείνο το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο παππούς μου όταν πήγαινε στο νοσοκομείο εκείνον τον Ιούλιο των πυρκαγιών — είχε βγει από τον δρόμο δύο φορές επειδή οι τροχοί έλιωσαν, μα εκείνος κράτησε το τιμόνι σφιχτά σα να είχε δέσει το χέρι του στο τιμόνι σα δεύτερο σημείο σταθερότητας. φτάνει στο νοσοκομείο εκείνος βγάζει εκείνον τον άνθρωπο από το κάθισμα — ήταν νεκρός από την τελευταία στροφή όταν πήρανε εκείνον τον τελευταίο δρόμο. η Κηφισιά λοιπόν;;; συνεχίζει εκείνον τον δρόμο σα να ξέρει πως κάποιος κάποτε πρέπει ν' ανάψει το φως εκείνης της λάμπας που χάνεται στο σκοτάδι. κερδίζει;;; μπορεί — μπορεί και όχι. μα αυτό που κάνει είναι πιο σπάνιο κι από νίκη: κάνει έναν αγώνα σαν τον εαυτό του εκείνον τον δρόμο μέχρι τ' άκρου γης όπου κανείς άλλος δε θέλει να πάει. κι εκείνοι που κάθονται στα έδρανα εκεί κοντά στη Μεσογείων;;; αυτοί τραγουδούν επειδή ξέρουν πως εκείνη η μπάλα, όσο κι αν κυλάει, κάποτε θα φτάσει εκεί που πρέπει — σαν εκείνο το γράμμα που γράφεις χρόνια πριν φτάσει στο σημείο εκείνο της σαντούνας που κανείς δεν θυμάται πως υπάρχει εκεί.