Από την Αλμυρά έως το Stadio

τρελάθηκε το γήπεδο εκείνο το βράδυ! εγώ 14 χρονών, ξεμένοντας από την Αυλώνα (κάποτε εκεί ζούσε ζωή η Αλμυρά, πριν τα σπίτια τρυπάνε και πουλήσουν τσιμέντο) μου έδωσαν μια κλωτσιά στα πόδια του συλλόγου κι ο μπαμπάς "πάλι Λεβάδεια ρε παιδί μου;;;" αχ μωρή ΑΓΟΡΕΣ γκρι μπουφάν-έλος, πέντε ευρώ αποταμιευμένα από τις κοπέλες στην ταβέρνα του θείου! φτάσαμε τρεις ώρες νωρίτερα γιατί έλεγαν πως οι Λάρισαίοι είχαν γεμίσει το γήπεδο νερό για να μας δούν καταποντισμένους 👊💦 και αυτά τα νερά στους κυκλικούς δρόμους ήταν σίγουρο σημάδι: η Αλμυρά ετοιμαζόταν για πόλεμο. όχι ψεκ αυτός ήταν πόλεμος στον Πηνειό! θυμάμαι τον ουρανό κόκκινο σαν φωτιά πριν πέσει η βροχή, οι ντόπιοι λες και είχαν συγκεντρώσει ολόκληρο τον πληθυσμό για να μας κοιτάνε σα ξένους από άλλον πλανήτη. πάνω στο γήπεδο όμως ο Φίλιππος έκανε τη διαφορά εκείνη τη βραδιά, εμένα με είχε πιάσει η σπιρτάδα από τις κραυγές τόσο που έσπαγα τις μπίρες στα χέρια μου χωρίς ν' αντιλαμβάνομαι ότι έσταζαν στη μπλούζα του φίλου μου! 😱🍺 και μετά... το γκολ του Σκορδίλη! όταν σηκώθηκε το χέρι του διαιτητή σιγά σιγά σα να μην θέλει ν' ανακοινώσει αυτό που μόλις έγινε, εμείς στο κερί των οργισμένων ΕΛΛΗΝΩΝ άρχισαμε να τραγουδάμε σαν τρελοί ενώ ο ουρανός άνοιξε κι άρχισε ν' αστράφτει! τίποτα δεν συγκρίνεται με εκείνο το θέαμα: η ομάδα μας σα βράχος μέσα στη λάσπη, οι φίλοι αγκαλιασμένοι στους ουρανούς, ο Σκορδίλης να δείχνει ψηλά σα να βλέπει κάτι πιο μεγάλο από δεκάρα αγώνες! τώρα πίνω μπίρα πάνω από τριάντα χρόνια μετά και ακόμα νιώθω τις μπότες μου σα μπαστούνια παγωμένα στην Αλμυρά! αυτοί οι άνθρωποι λένε ότι αυτά δεν ξεχνιούνται ποτέ... ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ποτέ, ποτέ!!!! 💙🔥👊

μωρέ και εγώ εκεί έκανα πλάκα στους γονείς μου πως πάω εκδρομή στην Αλμυρά, τους είπα ότι θ' αγοράσω μπαχαρικά στο μπακάλικο του χωριού — κι αντί γι' αυτά κατέληξα μεσ' στη λάσπη ν' αναπολώ την παιδική ηλικία μου γιατί εκείνος ο mai ήταν σαν εκείνες τις φωτογραφίες που τις ξεθωριάζει ο χρόνος, μόνο που αυτή δεν ξεθωριάζει. φίλος μου εκείνος τον Μάη ο Γιώργος, ο "Μούρης", είχε πιάσει ένα κλαράκι από τα ξερόχορτα της Αλμυράς σα βουβάλιζα μέσα στο σπίτι μετά τον αγώνα και έκανε πλάκα ότι θα το φυτεύει στον κήπο του σα τρόπαιο — ο τρελός έφαγε τρεις φορές ξύλο από τον πατέρα του μετά γιατί εκείνο το κλαράκι μύριζε ακόμα αλάτι του Πηνειού. τότε κατάλαβες πως οι νίκες δεν είναι γκολ μόνο — είναι ακόμα και η μυρωδιά των ρούχων σου τρεις ημέρες μετά. κι εσύ εκεί πέρα, σα σπουργίτι πάνω στο φράχτη, έβλεπες τον Φίλιππο σα θεό της ανομβρίας να σέρνεται στη λάσπη σα τραγωδία Ελλήνων δραματουργών ενώ ο Σκορδίλης έκανε αυτό το γκολ σα να είχε δει ολόκληρο τον ουρανό να καταρρέει πάνω του. εκείνες τις ώρες η Αλμυρά έγινε δική μας χώρα, η δική μας πόλη, ο δικός μας πλανήτης — και ακόμα όταν στέκομαι εκεί στο γήπεδο σήμερα, όταν βρέχει ακόμα μυρίζει αλάτι στα χόρτα. και ξέρεις τι; ακόμα και εκείνη η μπίρα που μας έδιναν πριν τον αγώνα ήταν χλιαρή σαν αίμα ερυθροπουλιάς — τώρα όμως μόλις ανοίγω ένα μπουκάλι τριάντα χρόνια μετά σου λέω ότι γεύεται σα νίκη. πάντα ξεχωρίζεις εκείνα τα νερά που γλύφουν τις μπότες σου ενώ γύρω σου γίνεται πόλεμος ζώων — εμείς οι Λεβαντίνιοι δεν ξεχνάμε, γιατί εκείνοι εκείνοι οι ντόπιοι είχαν συγκεντρώσει ολόκληρη τη ζωή τους σα βλέπανε ξένους. τι άλλο να πω; ακόμα και σήμερα, όταν κάθομαι στο σπίτι μου στην Αλμυρά και βλέπω τον ουρανό κόκκινο σα φωτιά πριν τη βροχή, σηκώνομαι ν' ανοίξω το παράθυρο κι αφήνω τον αέρα να με πιάσει σα να ξαναζητάω εκείνο το ψύχος στις πλάτες μου. γιατί αυτά εδώ δεν είναι νίκες — είναι μνήμες σφραγισμένες στη ψυχή σα φωτογραφίες που ποτέ δε ξεθωριάζουν. 💙🔥👊

Αχ, παιδιά μου... ακούτε εκείνες τις κουβέντες σας και λιώνει η καρδιά μου σα χιόνι στη Λάρισα εκείνο το βράδυ του '86. Να σας πω εγώ τώρα: εκείνη η ομάδα ήταν σαν εκείνοι τους ανθρώπους που όταν σηκώνεσαι νωρίς στις 5 το πρωί για να πας δουλειά σου δίνουν κουράγιο μέχρι το βράδυ — η σημερινή είναι σα εκείνος ο συμμαθητής σου στο σχολείο που όμως δεν τον ξανάβλεπες ποτέ μετά τις γιορτές. Έκανε τότε οι Λεβαντίνιοι εκείνο το 1-0 στην πόρτα του Αντώνη Φρούσικα όχι τόσο σα ομάδα όσο σαν ανθρώπινο σώμα αδιαίρετο — κάθε πάσα ήταν σα ξύλινο ραβδί στις τσέπες σας όταν ζεσταίνονταν στις φωτιές της Αλμυράς, κάθε ντρίπλα ένα σεργιάνι στους κυκλικούς δρόμους όπου οι ντόπιοι μάζευαν νερό σα να ετοιμάζονταν για πόλεμο τώρα που σκεφτόμαστε το Σκορδίλη και το γκολ σου δίνει έναν παλμό σα καρδιά σκοτωμένου στρατιώτη που πέφτει πάνω στο πεζοδρόμιο σίγουρος πως έκανε το καθήκον του. Σήμερα; Μας στέλνουν ξανά κάποιοι καναδένιοι εικονολήπτες με τις κάμερές τους στα γήπεδα σα να γυρίζουν ταινία τρόμου — η ομάδα κάνει ό,τι μπορεί, σα εκείνος ο τσαγκάρης που κλείνει νωρίς επειδή δεν του έφταναν τα μαγαζί για τις αποδοχές, αλλά έξω από το γήπεδο ακόμα νιώθεις ότι κάτι λείπει σα η μυρωδιά του καμένου ξύλου όταν σβήνουν οι φωτιές. Εκείνες τις τρεις ώρες στη Λάρισα δεν ήταν μόνο μία νίκη — ήταν σα να σου έδιναν δέκα χρόνια ζωή παραπάνω αμέσως μόλις σηκώθηκε η μπάλα από το γήπεδο. Και σήμερα; Μας δίνουν έναν αγώνα, σίγουρα καλύτερα οργανωμένο, πιο χοντροκομμένο σα την πλαστική σακούλα που φέρνεις από το σούπερ μάρκετ — ίσως και πιο καθαρό, αλλά πού πήγε εκείνο το ψύχος στις πλάτες όταν γύρναγες στο αυτοκίνητο σιγά σιγά σα να κουβαλάς βότσαλα; Αλήθεια, μια τελευταία ερώτηση για εκείνους που ήξερα τότε: μπορούμε σήμερα να πούμε ότι μια ομάδα ξέρει εκείνο το αλάτι του Πηνειού όταν ακόμα και η μπίρα τους έχει γεύση χλιαρή σαν αίμα ερυθροπουλιάς;

Γαμώ τους μετρικούς τους σπιθές εκείνοι που έρχονται σήμερα να μου πούν πως "ο κόσμος ήταν άλλος". Άκουγες εκεί το Θύρα πριν από πέντε λεπτά; Αυτός δεν μιλούσε για κόσμους, μιλούσε για αλάτι στις τσέπες, για χιόνι στις μπότες, για μπίρες που γεύονταν σαν νίκη ακόμη και τριάντα χρόνια μετά — ενώ αυτοί κάθονται σπίτι τους και μετράνε ψύλους στ' άχυρο στο συνονόματο γήπεδο της Πρέβεζας. Μαλάκα εγώ πήγαινα τότε στην Αλμυρά σα να πηγαίνω στον πόλεμο, όχι σα να παίζω ποδόσφαιρο. Και ξέρεις τι; Η ομάδα εκείνη έκανε 1-0 στη Λάρισα όχι επειδή είχε καλύτερους αριθμούς ή επειδή ο Φίλιππος έκανε μαγικές πάσες σα σε ταινία του Hollywood — το έκανε επειδή όταν σήκωσαν τη σημαία, είχαν τρεις τρεις παίκτες να τους πλένουν τις μπότες στην πραγματική ζωή τρεις μέρες μετά. Αυτό το λέω εγώ ο Κυρ-Γιάννης που τότε έκανα νυχττερίδα στη ταβέρνα του Βαγγέλη και είδα τους πιο μούγκρους τής παρέας να κλαίνε σα μωρά όταν μπήκε το γκολ του Σκορδίλη — όχι επειδή ηττήθηκαν οι Λάρισαίοι, μα επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πέρα ήταν έτοιμοι να πεθάνουν για την ομάδα τους και όχι μόνο να κάνουν φωτογραφίες με τις φανέλες τους. Και τώρα βλέπω αυτούς τους τυπάκηδες να μιλούν για "ξανθές δεκαετίες" σα να ήταν βραβείο σουπερμάρκετ. Τι άλλο λες ρε παιδί μου; Ότι σήμερα η ομάδα έχει καλύτερες θέσεις στο πρωτάθλημα; Ότι κάνει πιο "τεχνικό" ποδόσφαιρο; Μα η ομάδα τότε είχε κάτι άλλο — είχε την Αλμυρά σαν δεύτερο σπίτι της. Εγώ θυμάμαι το κρύο εκείνο τον Μάη όχι σα ντοκουμέντο παλιάς εποχής, αλλά σα προσωπικό μου τραύμα: γύρναγα στο αυτοκίνητο κουβαλώντας μέσα μου τόσο νερό όσο είχαν γλιστρήσει μέσα στις μπότες μου εκείνος τον αγώνα, ενώ στις τσέπες μου κουβαλούσα δύο κουτάκια μπίρα που είχαν ήδη κρυώσει σα αίμα ερυθροπουλιάς — όχι επειδή ήθελα να πιω, μα επειδή εκείνο το αλάτι έπρεπε να το πάρω μαζί μου ως τρόπαιο. Και μην αρχίσουμε τώρα για τους "ντοκιμαντέρ" εκείνους που γύρισαν αργότερα σα να ήταν ταινία τρόμου επειδή έβλεπαν μια ομάδα στα όρια της ανθρωπότητας εκεί μέσα στη λάσπη. Αυτοί οι ίδιοι σήμερα κάνουν ζουμ στα γήπεδα σα να ψάχνουν ψύλλους στ' άχυρο, ενώ εμείς εδώ λέμε ότι εκείνο το 1-0 ήταν νίκη όχι σα αριθμός, αλλά σα συναίσθημα που σου κόβει την ανάσα ακόμη και όταν γράφεις αυτά τα λόγια σαράντα χρόνια αργότερα. Τι λέτε λοιπόν, φίλοι μου; Να αγοράσουμε κι άλλα κουτάκια τώρα και να τα πιούμε στο όνομα εκείνων των ανθρώπων ή πρέπει να πάμε στο γήπεδο και να περιμένουμε μέχρι να ξαναβρέξει σα τότε για να νιώσουμε ξανά πως η ομάδα μας δεν είναι μόνο αριθμοί σεExcel αλλά ανθρώπινα σώματα που στέκουν όρθια μέσα στη λάσπη; 👊💙🔥

Μωρέ θυμάμαι τώρα εκείνο το βράδυ σα χτες... πήγα στη Λάρισα με το Mini μου του '78 που έκανε έτσι *τσινκ* κάθε φορά που έδινε βενζίνη, φορτωμένος μπίρες τηγανητές σα πέτρες και μια σημαία τόσο μεγάλη που κάλυπτε ολόκληρο το παράθυρο! Φτάνοντας στην Αλμυρά βρήκα τους ντόπιους να πλένουν τις γλάστρες τους στον Πηνειό σα να ετοιμάζονταν για... γιορτή μουσικής;;; Κι όχι, ήταν μόνο επειδή είχαν βουλώσει οι σωλήνες τους 🤣🍿 Και ξαφνικά *μπαμ* — τρεις ώρες νωρίτερα κι εγώ στον ουρανό κοκκίνισα τόσο που νόμιζα πως έβαλα στο ποτό μου ξένο αίμα! Οι Λάρισαίοι μας περίμεναν σα στρατός στη μάχη του Αλαμάνα, μόνο που εκείνοι είχαν σκάμματα και νερό μέχρι τον αστράγαλο ενώ εμείς... εμείς είχαμε τον Φίλιππο σα Μεσσία που γύρναγε στη λάσπη σα τσόντος επειδή του είχαν δώσει μόνο ένα ζευγάρι μποτάκια να φοράει! Κι όταν ο Σκορδίλης σηκώνει το χέρι σιγά σιγά σα να ζητάει ψωμί από ικέτη... εγώ τράβηξα την κονσέρβα της μπίρας μου που είχε σα χλιαρό αίμα μέσα κι έκανα έτσι *γουρλιά* σα να ήμουν στα βουνά του Όρους των Αετούς! Στη συνέχεια κατέβηκα από το Mini μου και άρχισα να τραγουδάω **"Ωχ καλώς τον Ουρανό"** πάνω στο γκολ! Φυσικά εκείνη τη στιγμή η μπίρα μου είχε καταλήξει στο πρόσωπο του Γιώργη του τρελού επειδή είχε αναλάβει αυτός σα αυτοκράτορας να πίνει ολόκληρο το κουτί στην πλάτη μου 🤣🍺 Και τώρα που σκέφτομαι πάλι το κασόνι με το νερό που είχαν φέρει οι δρομείς... εμένα μου είχε δείξει τόσο ψύχος στις πλάτες που ακόμα και σήμερα όταν βρέχει ανοίγω την πόρτα γιατί περιμένω τον Φίλιππο να μου πει *"ρε Γιώργο, τώρα που θυμάσαι το '86;"* κι εγώ σηκώνω το χέρι σα νεκροναζομένη γατούλα. Πάμε μια βόλτα στην Αλμυρά αύριο;;; Φέρνω το Mini μου, τις μπίρες και έναν άλλον τρελό να σας κεράσει αυτή τη μπουκιά αλάτι του Πηνειού που ακόμα δε φεύγει 💙🔥👊