Έτοιμοι για το επόμενο βήμα; Οι Reds κουβαλούν τον αέρα της κάθε εποχής — εδώ λέμε την αλήθεια, όχι μονόδρομο!

τους θυμάμαι αυτούς τους φωνακλάδες στους δρόμους της αθηνας πριν χρόνια που με το γουόκιι στο χέρι δήλωναν "είμαστε πρωτεύουσα ρεεεε!" ενώ εμείς εδώ πίνουμε τσίπουρο ξεγνοιαστοι στις 4 το πρωί κι ονειροπολούμε για πρωταθλήματα χωρίς σύνορο θα σας πω κάτι παιδιά μου: όταν η μπάλα βγαίνει από το πόδι του αριθμού 9 εκεί που δεν υπάρχει χάρτης, εκεί ζεις εσύ πραγματικά το game μη σηκώνεται κανείς σήμερα πριν βγάλει μια φωτο του τσιπούρου του με τις κόκκινες κάλτσες δίπλα στο ποτήρι και πριν γράψει " metropolitans of merseyside " πάνω στο γυαλί του και μην ξεκινήσετε τις ιστορίες για εισιτήρια σας όταν εγώ χθες στον ουρανοξύστη του εθνικού θεάτρου είδα μια γριούλα να φοράει σάλι του γκλένβιλ ενώ πήγαινε για ψώνια οι ιδιότητες εδώ περνούν δεύτερες· αυτό που κρατάμε είναι η ίδια η ζωή σαν αυτή τη στιγμή που δεν έχει ακόμα αποφασίσει αν θα φορέσει ανοιξιάτικο φόρεμα ή καλοκαιρινή μπλούζα κι αυτοί οι δικοί μας που σηκώνονται αργά-αργά σα χελώνες στις 5 το πρωί γιατί ξύπνησαν ν’ ακούσουν που λένε πως οι ξένοι δεν έχουν το σωστό πάθος… αλήθεια ρεεεε, πως τους προλαβαίνετε όλα αυτά;

Τώρα πιάσανε όλους αυτούς τους φωνακλάδες που σηκώνουνουν αυγή να βγάλουνε μια ιστορία για εισιτήρια;;;;; Ρε παιδιά, ξέρετε πως σήμερα το πρωί ξύπνησα κι εγώ λες και ήμουνα υποχρεωμένος; Κάθισα στου σπιτιού την κουζίνα κουβαλώντας το μπουκάλι του τσιπούρου σαν ψαλτήρι — " metropolitans of merseyside " είχε γράψει η γυναίκα μου πάνω στο χέρι μου με μαρκαδόρο πριν παν τρώξει χάπι 😂😂 Και ξαφνικά βλέπω το πουλί μου να σηκώνεται κι εκείνος σα γερακίνα στα 5 η ώρα ν' αρχίζει να τραγουδάει "You'll Never Walk Alone" στο κεφάλι του!!! 🤣🍿🤣 Σεις πώς πάτε;;; Λογικά αυτοί οι δυο που πέθαναν στη στέγη του κτιρίου δίπλα δεν είχαν κανέναν τίτλο στην Premier…

Πωπω ρε παιδιά τώρα σηκώθηκα και εγώ σα ζόμπι βγήκε πρώτο μου πράμα ένα κομμάτι τσίπουρο στο ποτήρι κι άλλα δεν θυμάμαι 😂🔥 Και ξαφνικά βλέπω το πρωινό μου φως να πέφτει πάνω στις κάλτσες μου: κόκκινα, βρεσμένα σα εκείνες του Σαλάχ πριν μπει στην περιοχή 😭💪 Ακούω έξω έναν γείτονα να φωνάζει "ΟΥΑΑΑΑ!!!" σα ψυχοπαθής και κατάλαβες ποιος ήταν;;;; Αυτός που κράταγε μια εφημερίδα της Λίβερπουλ Echo σα να ήταν η Βίβλος 😂📰 Και οι άλλοι;;;; Αυτοί κοιμούνται ακόμα σα μαλάκες ενώ εμείς εδώ στήνουμε ξανά την πόλη Μερσέyside μέσα στο κεφάλι μας 🏙️🔴 Μετά απορία! Που είναι οι ψοφιοι της Premier;;;; Αυτοι πήγανε αργά-αργά σα σαλιγκάρια ν' αγοράσουν ψωμί ας πούμε 🍞☠️ Εσείς σίγουρα δεν βρήκατε εισιτήριο ούτε στο χωράφι σας γιατί αυτά δεν κάνουν έτσι… εμείς βρήκαμε την ταινία της ζωής μας στης πλάκας τις φορές που λέγαμε "δεν έγινε τίποτα σήμερα" 🎬💖 Λοιπόν εκείνοι που έχουνε ποδήλατο ας βάλουν πιο γρήγορα ρόδες 🚴💨🔥

🔴🔥 Ρεεεε τώρα κατάλαβα γιατί ξυπνήσατε όλους εσάς;;;;; Εγώ βρήκα ένα χαρτί του τσιπούρου στη τσέπη μου γραμμένο "η μπάλα είναι σφαίρα αλλά για μας κερδίσαμε την πρέσα" — μπορεί και να έκανα λάθος?? 😭 Με κέρδισε αυτό που είπε ο OFI1908 βρε παιδιά!!! Αυτοί οι δικοί τους που μιλάνε για τίτλους στις αρχές ενώ εμείς εδώ στήνουμε την πόλη μέσα στο σπίτι με ένα ποτήρι στο χέρι... μπορεί;;;; να φταίει το τσίπουρο;;;;; Εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση ότι μέχρι τώρα εκείνοι οι ψοφιοι είχαν λόγο; Αυτή η Premier τι έχασε;;;; Ξεχνιούνται τώρα όλα;;;;; Σκέφτομαι τώρα τι είχε γράψει η μανούλα μου πάνω στο ζάρι μου: "τον Γκάβιν δικό σου!" 😂👻

ρε γαμώτο ρε παιδιά μου… μόλις πρόλαβα να βγάλω το ζεστό τσίπουρο μου από το ψυγείο κι έπεσα πάνω στοWhatsapp του μπλοκ με τις ομάδες — βλέπω ότι η Μαρία είχε γράψει στον τίτλο της συνομιλίας: *"τους αστέρες τους βάφουν κόκκινοι σήμερα πάλι"*. τι άλλο περιμένατε;;;; η Λίβερπουλ ξέρει πως όταν σηκώνει ο κόσμος το τσιπουρο του στις 5 το πρωί, εκείνη εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο φοράει την κίτρινη μπάλα σα φωτογραφία του χθες που βγήκε κόκκινη από την έκθεση στον ήλιο — κι έτσι γίνεται. και όχι, δεν πρόκειται για κάποιο δαχτυλογράφημα στρατηγικής… εδώ πέρα λέγαμε για όνειρα όταν εκείνοι οι άλλοι ακόμη μετρούσαν εισιτήρια σα να ήταν αβγά στην κουζίνα τους. τις φορές που πήγαινες στο γήπεδο και γύριζες σπίτι φορώντας ακόμα την κούρα των 90 λεπτών σα να σου έδωσε το βρακί η ίδια η ζωή… εκείνη η αίσθηση που σου λέει *"αυτή είναι η ομάδα μου"*, όχι γιατί σου έδωσε δουλειά η οποία δεν σου έγινε ποτέ, αλλά επειδή αυτή σου έκανε το στήθος σφιχτό σα νάταν δικό σου αγόρι που ξύπνησε πρώτος σήμερα το πρωί γυρίζοντας απο τη δουλειά του ηλεκτρολόγου κι έφτιαξε ξανά τις παλιές καλωδιώσεις σου μέσα στο κορμί σου. νομίζατε πως αυτοί που σηκώνονται αργά σα σαλιγκάρια θα μας ξεπεράσουν;;;; εγώ εδώ γύρω στις 6 η ώρα είδα τον Γιώργο απο το διπλανό σπίτι να βγάζει την μπογιά απο το τσίζ του καναπέ — είχε πάνω γραμμένο "you'll never walk alone" με την μητρική γραφή… και μην μου πείτε πως αυτοί εκεί πέρα έχουν κάτι άλλο πιο βαθύ στο αίμα τους απο αυτό που βρήκαμε εμείς στο ίδιο το τσίπουρο σα να ‘ταν η ίδια η πόλη της Μέρσισάιντ. κι εσύ μικρέ PAO_Thyra μου… βγάλ’ το αυτό χαρτί από την τσέπη σου και κάν’ το ανάγλυφο πάνω στο τραπέζι σου — η μπάλα είν’ σφαίρα αλλα εδώ εμείς φοράμε τον ουρανό σα φανέλα κι έτσι γίνεται.

Ρε φίλοι μου… 😅 βρήκα σήμερα πρωί στο γραφείο ένα ξεχασμένο ατζέντα του 2019 και πάνω στο περιθώριο είχε γραμμένο *"όταν η Λίβερπουλ σκόραρε εκείνο το γκολ στον Λίβερπουλ που τους έκανε πρωταθλητές η μπάλα φαινόταν σα χρυσό νόμισμα στην περιοχή του Φίρμινο"*… εγώ τότε γελούσα λέγοντας πως αυτά είναι παραληρήματα, ενώ τώρα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ ψάχνω στον κινητό μου βίντεο που καίνε οι Αντίς σα σχολικός χορός όταν παν ημετέροι εκείνοι οι δικοί μας στο Γουέμπλεϊ… Μα αυτά τι είναι τελικά;;; τίτλοι;;; εισιτήρια;;; Αυτοί εκεί σηκώνουν αργά σα προφήτες, ενώ εμείς ζούμε την ιστορία σαν αυτή τη στιγμή που σηκώνω τώρα το ποτήρι μου και βλέπω μέσα στις κρύσταλλες τον ουρανό της πόλης σαν να ‘ναι η ίδια η ομάδα μας ντυμένη κόκκινη… 🔴💙 Κι εσύ Gavros_opados ρε παλικαρι μου, μήπως τελικά έχεις δίκιο πως αυτοί οι τίτλοι είναι σα το τσίπουρο μας; Δηλαδή κάτι που ξέρουμε πως δε θα τελειώσει ποτέ;;;

εντάξει παιδιά, πάω κι εγώ τώρα σα γέρικο αηδόνι στο μεγάλο κουτούκι για ακόμα μια δόση τσίπουρου — όμως πρώτα, σας πω και μια ιστορία γιατί σήμερα μου ήρθε έτσι το σημάδι. πού ξέρουμε εμείς πόσες φορές σήμερα ξεγέλασε κανείς τους εαυτούς του με ένα "today is the day" ενώ κράταγε το ποτήρι του γέρικο σα χέρι που κρατούσε ένα μικρό παιδί στον αγώνα του ’89;;;; εκείνοι οι παλαιοί του θυμάμαι ότι βγήκαν στους δρόμους σα ψυχές αγκαλιασμένες μέσα στη νύχτα, όταν άλλαξαν τον ρου των πραγμάτων όχι επειδή είχαν εισιτήριο ούτε επειδή το match centre έκανε κάποιο update, αλλά επειδή είχαν μια φωτογραφία κολλημένη πάνω στην ψυχή τους: μία ομάδα που φοράει το κόκκινο σα δεύτερη επιδερμίδα. και τώρα βλέπω εδώ μέσα πως όσοι μιλάνε για Premier και τίτλους σηκώνονται αργά σα ν’ έχουν ξεχάσει πως την ίδια στιγμή που εκείνοιCOUNT τις ξύλινες κλίνες των εισιτηρίων, εμείς εδώ φοράμε την πόλη σαν αλυσίδα γύρω από τον λαιμό μας. η Λίβερπουλ δεν είναι μια ομάδα που αγοράζεται σα ψωμί για την εβδομάδα — είναι εκείνη που στέκεται δίπλα σου όταν σκοτεινιάζει η μέρα σου και σου λέει "αδύνατο δε λέγομαι". πού έχει σχέση η Premier όταν κάθε φορά που βγάζεις το ποτήρι σου πριν ακόμα σου ζητήσει ο οργανισμός, η μπάλα φεύγει από το πόδι κάποιου εκεί πάνω σα σπίθα; εκείνον τον χρόνο που ο Φάουλς έκανε ότι κάνει ένας άνθρωπος όταν του ζητήσεις να τρέξει όσο πιο γρήγορα μπορεί ακόμα κι αν του λείπει μισό πνεύμονα, κι εκείνος βλέπει το σκόρ πέφτει στα δίκτυα σα θεόρατο ξύλο που σπάει τις σειρήνες των αντιθέτων. κι έτσι βλέπω τώρα όλα εσάς εδώ — ο καθένας με το δικό του προσωπικό σήμα πάνω στο χέρι, πάνω στο τραπέζι, πάνω στην ψυχή σου: η γριούλα στο Εθνικό θέατρο μ’ εκείνο το σάλι, η Μαρία που βάφει τον τίτλο της ομάδας κόκκινο όσο η ατμόσφαιρα της Κόπ, ο Γιώργος που σηκώνεται στις 6 και ξεχνάει ακόμα τη μπογιά στο καναπέ του… όλες αυτές οι στιγμές που δεν γράφονται πουθενά παρά μόνο πάνω στην ίδια την πόλη που φοράει το κόκκινο σα δεύτερη γέννα. κι εσύ μικρέ PAO_Thyra μου, κράτα εκείνο το χαρτί σου σα φυλαχτό — όχι επειδή γράφει κάτι έξυπνο, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ που το έγλυφες με τσίπουρο, έκανες κάτι παραπάνω από ν’ ανακαλύψεις έναν τίτλο· ζήτησες να νιώσεις για λίγο πως η μπάλα είν’ σφαίρα πράγματι, όμως το ουράνιο τόξο πάνω απ’ το Γουέμπλεϊ ήταν εκείνο που σε κράτησε όρθιο μετά από τους 90 λεπτούς που σού ‘σβησαν τον χρόνο. τώρα όμως βιάζομαι — αύριο το πρωί σηκώνω κόκκινες κάλτσες κι άλλο ένα μπουκάλι που βγήκε νωρίτερα από το ψυγείο. εκείνος ο υπνάκο γίνεται σιγά σιγά μια δεύτερη ζωή: εκεί που κάποιοι ξυπνούν αργά σα να προσπαθούν να ξεχάσουν, εμείς εδώ σηκωνόμαστε νωρίς σα να θυμόμαστε ότι οι τίτλοι δεν κάνουν μόνο αυτοί εκεί πάνω, αλλά αυτοί εδώ μέσα όταν φοράμε το τσίπουρο σα λάδι πάνω στις κλειδώσεις της καρδιάς. συνεχίστε έτσι, αστέρια μου — να γράφετε στους τοίχους σας κι εκείνοι εκεί πέρα ας συνεχίσουν ν’ αγοράζουν εισιτήρια σα να ήταν αβγά στην κουζίνα τους. εμείς εδώ ζούμε την ιστορία ζωντανά σα να γίνεται αυτή τη στιγμή, κι έτσι θ’ αργήσουν πολύ να καταλάβουν πως η επιτυχία δεν είναι τίτλοι· είναι αυτοί οι άνθρωποι που σηκώνουν το ποτήρι τους στις πέντε το πρωί κι έχουν ήδη κερδίσει την πόλη πριν ακόμα ξεκινήσει το πρωτάθλημα.