Από το Parc des Princes μέχρι την αιωνιότητα

Γαμώ την αγάπη μου μια φορά... για εκείνο το βράδυ στο Βράνοβιτς 95 είχα φύγει από δουλειά στη Νίκαια με τρέμογμένα χέρια, πήρα το αμάξι σα κλέφτης, άφησα 120άρικο μέχρι την Πόρτ ντ'Ορσέ — οι αερόσακοι σκόρπισαν σκόνες μέσα στο αμάξι 😱 ο κόσμος έτρεχε σαν μυρμήγκια αληθινοί ψύλλοι πάνω στους γηπέδους πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Την είδα την Παρί να μπαίνει σαν θηρίο εκείνη την ημέρα, οι Ultras έκαναν ελιγμούς αεροπλάνου πάνω στους πήχεις πάνω στον δρόμο — ρεδες, σκόρπια κάθε ανυποψίαστο αυτοκίνητο που βρισκόταν εκεί κοντά 😂🔥 Και μετά... ΣΑΦΑΡΕΒΙΤΣ!! Αυτός ο τσούρμος έτρεχε αριστερά δεξιά σαν να είχανε πιει νερό βρασμένο με πυρίτιο — πέντε αυτούς πάνω στον Σπλίτερ ήταν σαν πέντε στο δέντρο της φωτιάς όταν ο λέοντας βγάζει το γδάρσιμο του🤬 Για εκείνο το σουτ του Kostas (αχ αυτά τα χέρια που έγιναν ιστορία), όταν η μπάλα έφυγε από το πόδι του σαν πυραύλος προς το κυνήγι των νεκρών... ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΣΕ ΑΝΑΣΑ!! Τι σιγή είχε πέσει εκεί στο τέλος του αγώνα... τρεις γκολ στο πρώτο ημίχρονο είχαμε ξεσαλώσει σαν τρελοί, οι Ρωσάκια είχανε μείνει μόνο με δεκαπέντε άνδρες στην άμυνα — τρία γκολ ρουφώντας όλον τον αέρα από την Παρί! Την επόμενη μέρα στο πρωινό μου δεν ήξερα πώς να μοιράσω εκείνο το τσίπουρο που είχα κλειδωμένο στο ψυγείο μου ως τρόπαιο· έκανα βόλτα μέχρι το Παρκ Μονσού κι εκεί είδα έναν τύπο να φοράει βυσσινί φανέλα αέρα κάτω από το παλτό του... του έδωσα ένα χτύπημα στη πλάτη σαν σιωπηλή σφραγίδα 💪 "η αγάπη αυτή κληρονομείται" του είπα κι εκείνος έκλαιγε σαν μωρό αγοράκι στους ώμους μου. Ακόμα κι σήμερα όταν λες Παρί στους άλλους η καρδιά μου γίνεται σουπιά στα ραντάρ τους... ποιος αποκλείει εκείνες τις μέρες;;; Αυτές οι ομάδες που σου γράφουν ιστορία πάνω στις σιωπές των άλλων!!! 🔴🔥

πωχωводаρα μωρέ πόσο μου κάψαν αυτές τις ιστορίες στο κεφάλι εδώ... σαν τσιγάρο ανάβοντας τσιγάρο την άλλη νύχτα κι εκείνο το βράδυ μου ξαναπερνάει σαν ταινία στις χοάνες του μυαλού μου θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όχι από τα γκολ εκείνα — εκείνο το ψυχρολόι πριν καν μπουν οι ομάδες στη σέντρα πού είχανε ο ένας τον άλλον σφιχτά στους διαδρόμους σαν νύχια στα σίδερα μια γκρίνιας; οι γερμανοί αστυνομικοί είχανε το βλέμμα ασταμάτητης θηριώδους βίας πάνω τους, σα να ξέρανε πως η Παρί αυτή ήταν η μάχη χωρίς λάθη — εκείνοι είχανε ζήσει την Μπρετάνια στους ανθρώπους τους, είχε κατέβει το ιερό μαχαίρι πάνω στους οικογενειακό δρόμους εκείνης της πόλης... κι όταν σηκώθηκα να βγω στη ζεστή ατμόσφαιρα της κερκίδας εκείνου του Φεβρουαρίου σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά όπως κάνουνε πάντα οι εκείνοι οι γέροι της Πόρτ ντ'Ορσέ όταν ψάλλουνε τον εθνικό ύμνο τους σα μια σπονδή στις αιματοχυσίες που είχανε δει... μόλις άκουσα την ιταλική εθνική ύμνο εκεί στο μικρό ραδιοσταθμό της κερκίδας, για μια στιγμή ένιωσα σα να μην ήμουν εκεί — σα να είχα ξαναζήσει εκείνον τον αγώνα του ιταλικού πρωταθλήματος στο Σαν Πάολο το '87 όπου μια αντάρτικη ομάδα έφαγε τρεις φορές τη Γιουβέντους μέσα σε τρεις μέρες σα τσάι... κι όταν λοιπόν η μπάλα τελικά χτύπησε το δίκτυο στο 89 δεν έμεινε τίποτα στο μάτι μου παρά εκείνη η στιγμή που σηκώθηκε η γενική κερκίδα σα μια μεγάλη φωτιά — οι γάλλοι τραγουδούσαν σα σκοτωμένοι σα πολεμιστές που έχουνε δει την άλλη όχθη κι εκείνος ο Ουκρανός βοηθός του Μπρζάνοβιτς είχε φύγει σα να τον κυνήγησε κανείς φάντασμα... και ξέρετε τι ακόμη αποκλείω; πως όταν κάποιος μου πει πώς οι καιροί άλλαξαν τότε να του πω πως εκείνο το βράδυ στο Μπρζάνοβιτς εκείνη η Παρί δεν ήταν ομάδα ήταν μια αιματοχυσία πάνω στον αγωνιστικό χώρο... κι οι νικητές είναι εκείνοι που ξέρουν πώς να στέκονται στις στάχτες των άλλων χωρίς να χάνουν την ισορροπία τους ακόμα το μυρίζομαι εκείνον τον αέρα σα να ήταν χθες βράδυ το άρωμα των τσίχλων και του κρασιού ανάμεσα στις κερκίδες εκείνες 🔴💔

Μωρέ παιδιά, αφήστε με να γυρίσω σπίτι στις αναμνήσεις μου σαν τους δικούς μας όταν κάνουν μία-δύο μετά την προπόνηση. Εκείνο το Φεβρουάριο του '95 η Παρί ήταν μία ομάδα που σου έγραφε ιστορία μέσα από τις φλέβες σου — σα δικαστήριο στρατού: αμίλητοι όταν έπρεπε, άγριοι όταν έπρεπε. Σήμερα; Μας λένε πως έχουμε τον Νεϊμάρ εκεί και μία ελίτ δικο μισθούς, αλλά ποιος θυμάται πώς σηκώνεται η καρδιά όταν ένας αγώνας γίνεται πόλεμος; Θυμάμαι εκείνες τις ομάδες που δεν έπαιζαν ποδόσφαιρο, έπαιζαν πολέμηση. Σήμερα βλέπω μία ομάδα που έχει αρκετά χρήματα ώστε ο καθένας να φάει ψωμί άφθονο στη δουλειά του, αλλά λείπει εκείνο το τσιτάτο των δικών σου που ήταν πρόθυμοι να σπάσουν το πιάτο πάνω στο κεφάλι τους επειδή η Παρί σκόρασε ένα γκολ απόσταση ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Εκείνες οι ομάδες είχαν χαρακτήρα γραμμένο με μπογιά ιπτάμενη — σήμερα έχουμε μια ομάδα που παίζει σα φιλοξενούμενη στα περισσότερα γήπεδα, σα να ντρέπονται οι ίδιοι για αυτήν. Και μην μου πείτε πως όλα άλλαξαν επειδή "έχουμε διαφορετική εποχή". Εκείνον το βράδυ στο Μπρζάνοβιτς η Παρί δεν είχε facebook, instagram, φούριαρ σπόνσορες — είχε ανθρώπους που σηκώνονταν στις κερκίδες σα στρατιωτικό τάγμα επειδή πίστευαν σε κάτι μεγαλύτερο από αυτούς. Σήμερα βλέπω μία ομάδα που έχει θέατρα αντί για κερκίδες στις φωτογραφίες του google, που οι φίλοι της μιλάνε περισσότερο για το κοστούμι του προέδρου παρά για το πάθος στη γωνία του γηπέδου. Μπορεί η σημερινή Παρί να έχει περισσότερους τίτλους, μπορεί να έχει επιβληθεί διεθνώς — αλλά εκείνες τις ομάδες τις θυμόμαστε επειδή ήταν σκληρές σα πέτρα. Αυτές τις ομάδες τις θυμόμαστε επειδή είχαν την πίκρα εκείνου του χειμώνα στην καρδιά τους, επειδή η χαρά ήταν μεγάλη σαν να είχαν κερδίσει πόλεμο. Σήμερα η χαρά είναι μεγάλη σα να έχουν κερδίσει μια σφεντόνα στο κυνήγι του Πάσχα. Σωστά λέει ο Κostas ΑΕΚ εκεί που μιλάει για εκείνη την εποχή σα ταινία του Tarantino — μιά και εκείνες οι ομάδες δεν έπαιζαν παρά ελάχιστα λεπτά στο γήπεδο, επειδή περνούσαν τον μισό αγώνα σπάζοντας ξύλα έξω από αυτό. Εκείνες τις ομάδες δεν τις αποτελούσαν μόνο οι παίκτες, ήταν η πόλη η ίδια που είχε μετατραπεί σε στρατιωτική βάση — σήμερα η πόλη είναι περισσότερο ένας τουριστικός προορισμός σα τις πινακίδες στο δρόμο προς το Παρίσι να γράφουν "welcome" αντί για "allons enfants". Εκείνο το βράδυ λοιπόν αποκλείω ότι μπορούμε να συγκρίνουμε εκείνες τις ομάδες με αυτές που βλέπουμε σήμερα σα τσάντες αλουμινόχαρτου στους γείτονες όταν ρίχνουν βροχή. Εκείνες είχαν αίμα στις μπότες, σήμερα έχουν μόδα στα βίντεο και χορούς στα social media. Εκείνες ήταν πραγματικότητα σκληρή σα τσίχλα στην τσέπη σου όταν τη μασάς επί ώρες — σήμερα είναι εικόνες λαμπερές σα φωτογραφίες του instagram που ξεχνάς πέντε λεπτά αργότερα.

Άντε τώρα ρε παιδιά, πού σας πήγε η μνήμη εκεί πάνω στα βουνά του θυμού;;; Εγώ εκείνο το Φεβρουάριο του '95 ήμουν ένα δεκαπεντάχρονο αγρίμι στις όχθες της Βουλής, κι όταν άκουσα ότι η Παρί είχε φύγει νικήτρια από εκείνον τον πόλεμο των αλάσκας στο Μπρζάνοβιτς, είπα στον εαυτό μου: "Αμάν πια εσύ θες να γίνεις Γάλλος στρατιώτης"; Κι όμως! Δεν πρόλαβε καν η κούνια μου να κουνήσει από τον τρόμο, κι εγώ βρισκόμουν ήδη στη γενική κερκίδα σφιχτοκουκουλωμένος σα τσιπούρα σε τραπεζομάντιλο, με μια κραυγή στήθους σα λύκος που βλέπει πρόβατο μέσα στο λαγούμι. Πωπό, όσοι μιλάτε για εκείνο το βράδυ σα να ήταν θέατρο ιστορίας ας σκάσουμε τα σπλάχνα σας: εκείνες οι ομάδες δεν είχανε αστυνομικές ντοζιέρες σαν τους σημερινούς βαρόνους του γηπέδου — είχανε τους ανθρώπους τους όρθιους σα σιδερόδρομους πάνω στις κερκίδες, και τον αγώνα σα κόψιμο των φτερών του θηρίου. Θυμάμαι εκείνον τον Ουκρανό ακόλουθο που έμπαινε στη σέντρα σα να πήγαινε στη δουλειά του σφαγείου — κουβαλούσε πάνω του όλη τη βία της δεκαετίας του '90 στα χείλη σα ξυράφι. Κι όταν η Παρί βγήκε νικήτρια εκείνον τον Φεβρουάριο, δεν ήταν μία νίκη κανονική — ήταν μία κατάκτηση ιδιοκτησίας: το γήπεδο είχε γίνει ικρίωμα, η πόλη είχε γίνει στρατόπεδο, και εκείνοι οι Ρωσάκοι δεν είχανε πια ούτε λόγο ύπαρξης. Μωρέ σεις με τις ιστορίες σας για τσίπουρα κλειδωμένα στο ψυγείο σα τύραννοι της προσωπικής σας χαράς! Εγώ εκείνες τις μέρες κοιμόμουν πάνω στους καναπέδες των φίλων μου σα στρατιώτης σε εχθρικό έδαφος — γιατί η Παρί εκείνο το βράδυ ήταν η μόνη ομάδα που είχε δικαίωμα να κατέβει στο Παρκ Μονσού χωρίς να φοβηθεί έναν κανονιοβολισμό. Κι όμως, σήμερα βλέπω μιάματα από εξαθλιωμένους νέους ανθρώπους να κάνουνε αυτοσυγκέντρωση στα social media σα να ζητούν ψωμί με τη φωτογραφία τους στη φλέβα αντί να λένε "Ζήτω η Παρί, είμαστε στραβά!" στις κερκίδες. Κι εσείς, σεις που λέγατε πως εκείνες οι ομάδες είχαν χαρακτήρα — τώρα βλέπω πως ο χαρακτήρας κρύβεται κάτω από εκατομμύρια φολκλόρ και hashtags σα μουτζούρα κάτω από τις φωτογραφίες των αστέρων μας στο instagram. Πού πήγαν οι Ultras εκείνοι που έκαναν ελιγμούς αεροπλάνου πάνω στους πήχεις; Πού πήγαν εκείνοι οι φίλοι που πήγαιναν στο γήπεδο σα να πήγαιναν στη μάχη του Στάλινγκραντ; Σήμερα οι περισσότεροι δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται το γήπεδο της Παρί, παρά μόνο ότι υπάρχει ένα γκρουπ πλούσιων ανθρώπων που προσποιούνται ότι αγαπάνε το ποδόσφαιρο σα να κάνουνε μία ακόμη συμφωνία μετρητών. Και μην μου λέτε πως όλα άλλαξαν επειδή σήμερα υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες! Εκείνο το βράδυ η Παρί δεν είχε καν Facebook, είχε όμως μία πόλη να την στηρίζει σα βράχο πάνω στην καταιγίδα. Σήμερα η πόλη έχει γίνει μουσείο σα αυτά που επισκέπτονται οι τουρίστες με τις βυσσινί φανέλες τους σα πρωτότυπα δεινά. Εκείνες τις ομάδες τις θυμόμαστε όχι επειδή είχαν τίτλους, αλλά επειδή είχαν καρδιά σα τσιμέντο μέσα στο στήθος. Κι εγώ εκείνο το βράδυ απέκλεισα πολλά πράγματα, αλλά ούτε για στιγμή δεν απέκλεισα πως η Παρί εκείνες τις μέρες ήταν πιο ζωντανή από οποιονδήποτε τίτλο σήμερα — επειδή η ζωή δεν είναι τίτλοι, είναι στιγμές σαν εκείνη όπου η γενική κερκίδα σηκώθηκε σα ένα μεγάλο σώμα και φώναξε μέχρι να ξεστομίσει την ψυχή της στον ουρανό. Κι εσείς; Ακόμα ψάχνετε τον επόμενο σουτ σα ψωμί την τελευταία φορά πριν κλείσει το ψυγείο;;; 🔴💀

ΤΣΙΜΠΟΥΚΟΡΑΒΟ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΚ ΝΤΕ ΠΡΙΝΣ; ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΟΥΛΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΦΟΡΑΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑΧ!!! Αυτό εκείνες τις ημέρες, που ο Μπρζάνοβιτς ήταν ακόμα νερό στο κρασί για τους ντόπιους κακόφημους, θυμάμαι πως πάνω στο γήπεδο είχε στήσει ένα δικό του τσούρμο από Ουκρανούς που έκαναν πιο πολλά λάθη από αυτούς που πήγαιναν να βρούν δουλειά στη Γερμανία εκείνης της εποχής! Κι εκεί που η Παρί έκανε εκείνον τον ηλιοτρόπιο γύρω-γύρω σαν άγρια γάτα πάνω στο ζεστό μπετόν... ΟΚ, ΑΥΤΟΙ ΕΙΧΑΝ ΠΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΩΣ "ΠΑΡΙ VS ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ" ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΦΡΕΒΕΛ!! Και εκεί πέρσι στις μεγάλες κερκίδες, ένα αγοράκι με μια σάλι ΠΣΖ φτιαγμένο από δυο φανέλες ράψιμο-ράψιμο που του είχε περάσει η γιαγιά του... Είχε φέρει μαζί του ένα κομμάτι σοκολάτα κουβέρτο, έκοβε μικρές μπουκιές σα να ήταν σιτάρι στο πεδίο μάχης! Κι όταν σηκώθηκε η Παρί σκόρπισε όλα εκείνα τα γκολ... το παιδί έκανε τόσο δυνατό "ΓΙΑΤΡΕ!!! ΓΙΑΤΡΕ!!!" μέχρι που του έπεσε το τσιμπούκι από το στόμα κι εγώ τρέξα κάτω να του το πάρω — εκείνος έμεινε εκεί σαν στρατευμένος, χωρίς κλάμα, μόνο έτοιμος για τον επόμενο γύρο!! ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΩ: ΤΙ ΑΠΟΚΛΕΙΩ;;; ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΘΕΙ ΟΤΙ Η ΠΑΡΙ ΣΤΟ '95 ΉΤΑΝ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΝΩΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΑ ΣΑΛΑΤΑ ΜΕ ΣΟΣΙΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ — ΕΙΧΑΝΕ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΑΝ!!! 🔴⚔️💀

Κρατώ μου την μπύρα ρε γαμώτο… γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στους διαδρόμους του Μπρζάνοβιτς δεν πήγαινα σαν φίλαθλος – πήγαινα σα ψαράς που ξέρει πως αυτή η φουρτούνα δε θα φέρει ψάρια ασήκωτα! 🤣 Θυμάμαι τον Σπλίτερ να κάνει περισσότερο κοψοχέρι από τον φούρναρη μου στο Ντομαίν όταν μου πήγε ψωμί πέρσι Πέμπτη (κι εκείνος νόμιζε πως έφερνε νερό στο κρασί!). Του φώναξα "Σπλίτερ, βγες έξω να στήσεις τείχος!" κι αυτός έκανε παντού τσάκισμα σα γατούλα που πάτησε στο ζεστό τσιμέντο! Μετά άρχισαν τα γκολ κι εκείνοι οι Ουκρανοί σα να είχαν πιει πέντε σφηνάκια μαζί πριν μπει η σέντρα — έκαναν περισσότερο λάθος από τις προβλέψεις του Διατριβή στις εκλογές! Κι όταν εκείνο το σουτ του Kostas βρήκε δίκτυα στο 89… εγώ έγειρα πάνω στον μεγαλύτερο γκασταρ ντε Φιλίππε δίπλα μου κι έκανα ένα λόξυγγο τόσο δυνατό που έσπασε τρία κούτσουρα από το πληκτρολόγιο που είχα φέρει για κολλητήριο στη δουλειά μου την επόμενη μέρα! Αυτός μου λέει "Mon ami, c’est la vie" κι εγώ του αποκρίθηκα "Ρε πάλι σ’ έχουμε βρουνε εδώ πέρα ρε!" 🍿🔥 Τι αποκλείω ακόμα; Να μη αποκλείσω πως εκείνες τις ημέρες οι φανέλες είχαν γίνει σα κουρέλια… αλλά εμένα μου έγιναν κουρέλια σήμερα όταν βρήκα το ίδιο σορτσάκι της Παρί μου ανάμεσα στα χαρτιά του γραφείου! Ακόμη κι αυτή η ατάκα έχει ιστορία πια… Σίγουρα όχι λιγότερη από εκείνο το Βραζιλιάνικο καλαμάκι που μου είχε δώσει ένας φίλος το ’94 όταν η Παρί είχε κάνει 0-3 στο Μπενφίκα… και τελικά βγήκανε στενοχώριαδες!

Πω πω πω ρε παιδιά, εσείς μου θυμίσατε πως εκείνες τις χρονιές στο Πέραμα όταν πήγαινα γήπεδο φορούσα χοντρές κάλτσες που είχανε κάνειε 15 χρόνια πάνω στο ξερό και ένιωθες σα να φοράς πανοπλία! Εκεί στο Παρκ Ντε Πριγκς είχε άνεση σα να φοράς τουφέκι το χειμώνα — μια Παρί εκείνες τις μέρες ήταν σα να είχες βγει απ’ ευθείας από ταινία του Melville, όχι από γήπεδο! Μια Παρί εκείνες τις ημέρες έπαιζε σα να είχε στον πάγκο έναν τρελό δάσκαλο που της είχε πει "παιδιά, σήμερα ο κανόνας είναι *ή σφάζουμε ή σκοτωνόμαστε*" και εκείνοι αυτοσχεδίαζαν σα να διάβαζαν μαντεία μέσα στα καπνά των πυροτεχνήματων. Και ναι καλά, τώρα η ομάδα έχει τίτλους μέχρι να βγουνε αχρησιμοποίητες κούτες — αλλά όποιος λέει πως αυτά είναι ίδια με εκείνα τα αγριεμένα σώματα πάνω στις κερκίδες σα ξεριζωμένα δέντρα… σωστά λέει ο Μανος: *"τι αποκλείουμε, πως εκείνες τις μέρες η Παρί ήταν η μόνη ομάδα που είχε κλειδωμένο το γήπεδο σα τίποτα άλλο εκεί γύρω;"* Την επόμενη πρωία εκείνοι οι Ρωσάκοι δεν είχανε καν να ζητήσουνε εισιτήριο για τον επόμενο αγώνα τους! 🔴⚔️🤡

τι έγινε εσείς ρε ξεμυαλισμένοι;;; πώς αυτά τα βρωμερά νούμερα λένε περισσότερο ιστορία από την ΑΓΡΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ενός φιλάθλου που σηκώνεται στις κερκίδες;;; 🔥 πέρσι το Φεβρουάριo βρήκα στα παλιά μου ένα σπασμένο παιδικό ποδήλατο απο εκείνες τις ημέρες — η βάση του είχε γραφτεί "PSG ΠΑΡΙ ΝΙΚΗΤΕΣ" σα σκαλισμένο ψωμί πάνω στη σούβλα! και σήμερα;;; έχουμε μπουζούκια στα γήπεδα και τραγουδάκια σαν να παίζουνε ημιτελικούς Eurovision! ΟΚ ΡΕ, ΑΛΛΑΓΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!! και μην μου πείτε πως αυτοί οι κουτουλμένοι Ουκρανοί σκόραραν εκείνον τον αγώνα επειδή ήταν πιο δυνατοί — η ίδια Παρί εκείνες τις ημέρες έκανε κουτουλόμενους τους γίγαντες με το ΜΥΑΛΟ τους!!! οι τίτλοι δεν φέρνουν αίμα στις φλέβες, εμείς τον φέρνουμε! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 💪🔴