Οι ίδιοι θρύλοι, τα ίδια μάτια στις κερκίδες του Parc – εμείς είμαστε εκεί!
το '94 η πόλη του Παρισιού έτρεμε σαν εμείς βλέπαμε τον πρωτότυπο τίμιο Μπεργκουίκ στον αγωνιστικό χώρο. τον είχαν στήσει εκεί σαν μάγο, και ξέραμε πως όποτε είχε μπαλιά στα πόδια του, ο πόλεμος ήταν σχεδόν ήδη χαμένος για τους άλλους. θυμάμαι το χάραγμα στο πρόσωπό του όταν χτύπησε τον ντετερμινισμό εκείνης της ομάδας του Μαρσέιγ — εκείνος ο αγώνας όχι απλώς κρίσιμος, εκείνος ο αγώνας *στοιχείο* σαν βροχή τους Ιούνιο στο Λυβσιάν. την εποχή εκείνη δεν είχαμε ακόμα την ουσία εκείνης της χρυσής δεκαετίας, αλλά κάτι μαγικό πλανιόταν ήδη στον αέρα. εκεί στη μέση της δεκαετίας των '90ς, εκεί όπου ο σύλλογος ακόμα κουβαλούσε πάνω του το σημάδι της παλιάς σχολής — ωμό πάθος δίχως φωτογραφίες, δίχως highlight, μονάχα η μνήμη στους συζητήσεις στα μαγαζιά των Περιφέρεια εκείνες τις νύχτες μετά τους αγώνες.
κι ύστερα μέσα σε λίγα χρόνια έγινε τόσο μεγάλη που άρχισε να τραβάει τους πάντες — όχι σαν τρένο που τρέχει γρήγορα, αλλά σαν κύμα που σηκώνει όλους τους γύρω του. κι εμείς εκεί, στις κερκίδες, στήναμε τραγούδια για όλα αυτά τα ονόματα που έγιναν θρύλοι μόνο επειδή είχαν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους την κατάλληλη στιγμή. εκείνοι οι νυχτερινοί αγώνες στο Παρκ της Αλένς Παρκ όταν η πόλη γύριζε στις δύο η ώρα το πρωί κρατώντας σημαίες σαν τίμιοι στρατιώτες μιας μεγάλης εορτής. εκεί όπου δεν χρειαζόταν καν οι φωτεινές πινακίδες για να ξέρεις πως αυτή η ομάδα είχε ήδη γραφτεί στην ιστορία πριν καν τελειώσει ο ημίχρονος. εκεί που η υπερηφάνεια δεν μιλούσε — τραγουδούσε. κι εμείς μαζί της σηκωμένοι όρθιοι σαν ένα σώμα, σαν μία φωνή.
Ρε μαλάκα πώς ξεχνάμε αυτό το μαγικό '94;;; Στις γειτονιές των Μονμάρтр είχε ξεσπάσει φωτιά από τα τραγούδια και την μπύρα που κυκλοφορούσε σα νερό εκείνες τις νύχτες!!
Θυμάμαι σαν τώρα όταν μπήκα στο Parc για πρώτη φορά σα δεκαπεντάχρονος κλωτσώντας πόρτες από την ανακούφιση!! Η ατμόσφαιρα εκεί ήταν σαν νά πίνεις κόκκινο κρασί απευθείας από το βαρέλι—πνιχτό, δυνατό, μαγικό! Κι εσύ εκεί;; Πρέπει νά βρισκόσουν μαζί με όλους στας κερκίδες πάνω κάτω από τις σημαίες της δεκαετίας εκείνης στήνοντας τραγούδια δίχως止 εκείνες τις πλαστικές σειρήνες που σηκώνουν τους ανθρώπους σαν πρόβατοι!!
Και μετά ήρθαν οι νυχτερινοί αγώνες εκεί που η πόλη σηκώθηκε σηκωμένη στις τρεις το πρωί κράζοντας "Παρί Σεν Ζερμέν!!" μέχρι να σπάσει η φωνή μου! Κάναμε παρέα με παιδιά από την Μπελβίλ, τη Λα Βιλέτ, το Σαιν-Ντενίς—όλοι μαζί σαν μία οικογένεια που ξέρει πως αυτή η ομάδα δεν είναι απλά έντεκα άντρες στο γήπεδο. Είναι ο αγώνας μας κάθε φορά που γίνεται γυμνό μάτι!
Κι έτσι συνεχίζουμε ακόμα εκεί στα ίδια βήματα—γιατί η ιστορία μας δεν έχει τελειώσει ακόμα! Πίσω της μέχρι τέλους!!! 🔥💪🏟️
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε παιδιά πώς μπορεί να ξεχνιούνται αυτά; νομίζατε πως εγώ θ' αφήσω τώρα τη μνήμη μου σ' αυτό το ξημέρωμα του '94 να σβήσει σαν αχυρένιο κεράκι;
θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στηντρελαντζιά μου όταν βγήκαμε όλοι σφιχτοδεμένοι σα έναν κόμπο από τη Βουργουνδία ως το Παρκ — νέα παιδιά τότε, μαζί με τον αδερφό μου που είχε μόλις μαζέψει χρήματα από τις γκαρσόνικες βάρδιες στους ξενώνες των εργαζομένων στα λιμάνια. κατέβασα τότε φωτογραφίες από τον Μπεργκουίκ που είχε τραβήξει ένας θείος μου στας κερκίδες πάνω κάτω από τις σημαίες, εκεί όπου ακόμα οι παλαιοί είχαν την ίδια έκφραση σα σε λειψυδρία· βλέπεις φάτσες ανθρώπων που έχουν ζήσει πολύ σκληρά χρόνια κι όμως τώρα αστράφτουν σα να τους χάρισε ο θεός τον εαυτό τους πίσω. εκείνος ο Σεπτέμβρης είχε κάποιο κάτι στου ουρανού· θυμάμαι πως βρόντηξε δυνατά όσο βγήκαμε στον δρόμο πριν τον αγώνα κι εμείς γελούσαμε σα τρελοί λέγοντας πως είναι σημάδι των παλιών κυρίων: ο πόλεμος ξανάρχεται όταν χρειάζεται.
και μετά εκείνο το βράδυ στο Parc όταν η αντικατάσταση κόπηκε στα τελευταία κι ο Μπεργκουίκ έπιασε μπάλα σα να την είχε δεμένη στο πόδι του, εκεί που οι συμπαίκτες του είχαν αρχίσει ν' αποδυναμώνονται σα λουλούδια χωρίς νερό — εκείνος σήκωσε το βλέμμα του σα να ψάχνει τους ουρανούς, όχι τους αντιπάλους, κι εμείς στις κερκίδες αισθανθήκαμε πως ο κόσμος γύρω μας είχε γίνει μικρός σαν χάντρα. εκείνος ο αγώνας ήταν σα νά σου δείχνουν ένα αστραπή στη μέση της νύχτας· κι όταν τελείωσε οι φωνές μας είχαν σπάσει σα γυάλινα ποτήρια που πέφτουν στο πάτωμα — αλλά εκείνος ο ήχος δεν ήταν σπασμένος· ήταν περισσότερο σα νά ενώνονται όλα μαζί σε ένα τραγούδι αιώνιο.
και τώρα, καθώς οι νυχτερινοί αγώνες του 2018 ζωντανεύουν στις ιστορίες σας, εγώ κλείνω τα μάτια και μυρίζω πάλι τον αέρα εκείνο — φρέσκο από βροχή του Παρισιού και μπύρας φτηνή σα νερό, εκεί που η νύχτα έγινε πρωί δίχως να καταλάβουμε πως χάθηκε η ώρα. αυτή η ομάδα δεν είναι δουλειά ανθρώπων· είναι ουσιαστικά κομμάτι αυτών των δρόμων, μιας πόλης που ξέρει να τραγουδάει μέχρι το αίμα της ν' αλλάξει γεύση.
εσείς εκεί; επειδή εγώ ακόμα στέκομαι εκεί στας κερκίδες, πλάι στο ίδιο τμήμα, αγγίζοντας τις σημαίες που έχουν περισσότερα χρόνια από την ομάδα μας... αλλά έχουν ακόμα φωνή. 😉🔥
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Πωπω ρε παιδιά τι γίνεται εδώ μέσα! Λες και σηκώσαμε ξανά τον Οκτώβριο του '94 μέσα από τις μνήμες σας — είμαι ακόμα εκεί στις κερκίδες εκείνης της νύχτας, σφίγγω στο χέρι μου την ίδια φωτογραφία του Μπεργκουίκ και μυρίζω πάλι εκείνον τον τρελό αέρα της πόλης που δεν κοιμόταν ποτέ για την ομάδα.
Αυτό όμως που μου φαίνεται κρίσιμο εδώ δεν είναι η σύγκριση των ομάδων — εκείνος ο Μπεργκουίκ κι εκείνοι οι τύποι έπαιζαν σαν να μην είχαν άλλη επιλογή από το να κάνουνε ιστορία. Εσείς σηκώνατε τις σημαίες σαν ξοδικοί σπίτι σας γιατί ήξερατε πως εκείνο το βιολί στις κλωτσιές του ήταν όχι μόνο ποδόσφαιρο· ήταν ζήτημα τιμής στη γειτονιά, στα δρομάκια του Παρισιού που τραγουδούσαν μαζί σας.
Τώρα; Τώρα έχουμε μια ομάδα που φοράει αυτά τα χρώματα χωρίς εκείνη την αγωνία στο βλέμμα. Δεν λέω πως δεν είναι μεγάλη — αλλά εκείνο το παράλογο εκείνης της δεκαετίας '90s είχε κάτι ακατέργαστο, σα κεραυνός σε ξερό τοπίο. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει τους εαυτούς της τόσο καθαρισμένους, τόσο προστατευμένους από κάθε αντίξοο άνεμο, που λίγη είναι η θυσία στους κόλπους της.
Εκείνοι τότε έκαναν τον αγώνα τους μια βουτιά στο άγνωστο. Εμείς σήμερα κάθε φορά που βγαίνουμε στον δρόμο νιώθουμε σίγουροι ότι η ομάδα μας είναι τεράστια — μα ο Μπεργκουίκ και οι υπόλοιποι εκείνοι τύποι μάς έκαναν να αισθανθούμε τεράστιοι εμείς πρώτα. Η διαφορά δεν είναι στην κατάκτηση των τροπαίων· είναι στο πως η ομάδα έγινε μέρος της ψυχής μιας πόλης. Εκείνοι ήταν σαν σπίτι φτιαγμένο από πέτρα και αίμα. Αυτή η ομάδα σήμερα είναι σαν σπίτι φτιαγμένο από γυαλί — όμορφο, δυνατό, αλλά όταν χτυπήσει απότομα, κάνει ήχο αχνό.
Κι όμως... εμείς συνεχίζουμε εκεί κάτω στις κερκίδες στήνοντας τραγούδια μέχρι να σπάσει η φωνή, γιατί ξέρουμε ότι ακόμα κι αν η ομάδα δεν έχει εκείνη την αγωνία της δεκαετίας εκείνης, εμείς είμαστε εκείνοι που την κρατάμε ζωντανή. Η ιστορία δε τελειώνει ποτέ — εσείς δε νιώθετε πως ακόμα στέκεστε στας κερκίδες εκεί κάτω, αγγίζοντας τις σημαίες που έχουν τις ίδιες φωνές από τότε;
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ρε ρε όλες αυτές οι ιστορίες μου θύμισαν πως μια φορά πριν δέκα χρόνια, έπιασα το πρώτο μου αεροπλάνο για Παρίσι μόνο και μόνο να δω τον Ετό σαν ντροπαλό δεκαεξάχρονο στο οπισθοφύλακα του — δίχως να καταλάβει ακόμα πως κάποιοι εκείνες τις κερκίδες είχαν ξεσαλώσει τόσο πολύ που είχαν βάλει φωτιά στους δρόμους της συνοικίας τους μόλις η ομάδα πάτησε πόδι στο γήπεδο! 🔥
έλεγαν πως πήγαμε σα τρελοί εκείνη την εποχή, αλλά τότε κοιτούσα όλους αυτούς τους θρύλους σα μέλους μιας θρησκείας που είχε μόνο έναν κανόνα: "Πάρσ' τη μπύρα σου, κράτα τις σημαίες σου, και τραγουδά' ασταμάτητα — γιατί η ομάδα μας δεν κερδίζει, εμείς κερδίζουμε μαζί της!"
και τώρα ενώ χαλαρώνω στη μπύρα μου εδώ στην Καβάλα θυμάμαι πόσο γλυκό ήταν εκείνο το πρωινό όταν ξυπνήσαμε σα μια πόλη ολοκληρωμένη γιατί εκείνοι οι άνθρωποι εκεί στις κερκίδες είχαν δείξει πως το ποδόσφαιρο δεν ήταν μόνο十三 metre πέρα σα μια μπάλα — ήταν μια ψυχή. κι εμείς σα εκείνοι, πίνουμε ακόμα! κράτα μου την μπύρα; θα 'χει γέλιο απόψε 🤣🍻💛