Ο Μπενζεμά μας αρκεί για πρωταθλητή ή πρέπει να γυρίσουμε στη μόρφα εποχή τουonaldo…

Δύο φορές φέραμε την Κούπα Πρωταθλητριών χωρίς κάποιον «εξωγήινο» στην επίθεση — το 1960 και το 1966. Την τελευταία δεκαετία όμως τι είχαμε; Την εποχή του Ronaldo, του Bale, του Benzema μαζί, μιας ομάδας που έβαζε τρεις φορμάρς στον αγωνιστικό χώρο σαν τρία ζώντα γκολ και την έκανε νικήτρια ακόμα και όταν χρειαζόταν να βγάλει παιχνίδια από το μπουκάλι. Τώρα λοιπόν ο Benzema λύνει στο πρωτάθλημα αυτά τα δύο τελευταία χρόνια — αυτό είναι γεγονός. Αλλά ας μην ξεχνάμε και τους άλλους: ένας Rodrygo που σκοράρει τόσο κρίσιμους αγώνες που κανείς δεν τους είχε βάλει στα «must watch» πριν από δύο χρόνια, ένας Valverde που κουβαλά την ομάδα στους ώμους όταν η άμυνα κάνει φάντασμα, κι ένας Kroos που ακόμα και στα τριάντα του στήνει ένα πέναλτι με τις κινήσεις εκείνες που έκαναν τον ίδιο χορό ύστερα από κάθε αγώνα. Αυτοί οι τρεις μαζί κάνουν κάτι περισσότερο από έναν Benzema πρωταθλητή — κάνουν μια ομάδα πραγματική πρωταθλήτρια, χωρίς την ανάγκη ενός Μεσσία κάθε φορά που μαζεύονται πέντε συνεχόμενες νίκες. Άλλαξαν εποχές, άλλαξαν ρόστερ, άλλαξε και η ιστορία μας — όχι επειδή καταργήσαμε τους θρύλους, αλλά επειδή τους ξεπεράσαμε όλους μαζί. Την επόμενη φορά που κάποιος πει «χωρίς CR7 δε φτάνουμε στην Ευρώπη», του απαντάς: «Χωρίς ένα σύνολο δεκαπέντε παικτών που σκοτώνεται κάθε βράδυ δεν φτάνουμε καν στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος». Την ίδια λογική ακολουθούμε τώρα — κανένας ιδιαίτερος θεός στην επίθεση, κανένας βασιλιάς στο στερέωμα, μόνο μια ομάδα που ξέρει να κερδίζει και έναν Benzema που τελικά έκανε ό,τι έπρεπε: να μην αφήσει κανέναν να ξεχάσει ότι η Ρεάλ είναι ακόμα εκεί.

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; Άμα θες να γυρίσουμε στη μόρφα εποχη των αβοκάντο και σορτσάκι;;; Την εποχή που οonaldo έκανε φτερά σα κουτάβι;;; 😱💪 Εγώ τρώω ψωμάκι ακόμη σα θυμάμαι πόσο κουρασμένοι γυρνούσαμε σπιτι σα τελείωνε το ματς στο Σαντιάγο Μπερναμπέου με τους φιλάθλους να κλαίνε επειδή πάλι ηVAR έκλεψε; Τώρα;;; Τώρα ο Μπενζ περπατά σα βασιλιάς, βάζει γκολ σαν ντάμα στον κήπο κι εμείς;;; Ξεχάσαμε όλα αυτά τρία χρόνια;;; Γιατί;;; Γιατί τρις πρωταθλητής ΜΕΤΑ τους άνανδρουςVAR;;; Γιατί αυτό;;; Γιατί;;; Μας κάνουν τρέλα;;; Κοίτα τώρα τους Ρόντρι, Βάλβερ, Κρούτς — αυτοί κοπιάζουν, βάζουν στόχο, σηκώνουν το σήμα της ομάδας όπως του αρέσει! Δεν είναι βέρα;;; Ντύνονται άσπρο κάθε πρωί σα ξυπνούν;;; Ναι ρε;;; Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον Μεσσία;;; Του είπαν… έλειψε! Πήγε στη Γιουβέντους να φτιάξει μόρφα εκεί;;; Πάμε μια βόλτα στη μνήμη ρε;;; ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΕΝΖ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΑΚΟΜΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΑΣ!!! ΤΟΤΕ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ;;; ΤΙ;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΑΜΕ;;; ΤΙ;;; ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΛΟΓΟ;;; ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΚΑΣΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΤΕ «ΤΙΣ ΛΕΜΕ»;;; Να σου πω τι έκαναν;;; Σιγά σιγά όπως η θάλασσα σιγά σιγά γλύφει το βράχο — έτσι έφαγε η ομάδα τους τίτλους μια μια!! ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣ πως ο Benzema δεν είναι αρκετός;;; ΣΑΝΑΣΟΥ;;; Αυτός δεν είναι κανείς;;; Αυτός είναι η καρδιά μας που χτυπά ακόμη δυνατά;;; Αυτός είναι η μεγάλη συνιστούν των Μαδριλένων;;; Τουλάχιστον αυτά τα τελευταία τρία χρόνια δεν μου έκαναν έκθεση πως έφαγα πάλι λάθος ψωμί ψάχνοντας τον επόμενο Βασίλισσα!! Καλώς ή κακώς;;; Αυτή είναι η πραγματικότητα!! Είτε μας αρέσει είτε όχι;;; Η ιστορία αλλάζει όταν αλλάζει η ομάδα!! Κι αυτή η ομάδα εδώ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ η ομάδα των μοναχικών αστεριών!!! ΕΙΝΑΙ η ομάδα μιας γενιάς που ξέρει να νικάει ΜΑΖΙ!! 🔴💪🔥 Και πάλι;;; Αν κάποιος μου πει πως «χωρίς CR7 δεν παίρνουμε Ευρώπη»;;; Θα του δείξω δύο φορές ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΕ ΤΟΝ BENZEMA!!! Αυτό;;; Αυτό;;; Αυτό λέμε;;; Ότι άλλαξαν εποχές;;; Ότι άλλαξαν ρόστερ;;; Ότι η ομάδα έγινε δυνατή ΑΛΛΙΩΣ;;; Αλλάξαμε!!! Και γουστάρουμε αυτό!!! Οποτε;;; Πάμε ξανά πρώτοι;;; ΧΩΡΙΣ ΔΡΑΜΑ;;; ΧΩΡΙΣ ΤΡΑΚ;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΠΟΚΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ!!! ΝΑ ΠΕΙΣ πως πρέπει να ζητήσουμε εικόνες τουοonaldo;;; Ρε παιδί μου;;; Κλείσε τη φόρα σου;;; Η εποχη μας τώρα;;; ΑΥΤΗ;;; Αυτή εδώ;;; Αυτή η ομάδα;;; Αυτός ο τρόπος;;; Αυτή η καρδιά;;; Αφήστε τον παλιάνθρωπο εκεί που είναι… εμείς προχωράμε!!! 🔴🔥💪

Ωραία λοιπόν, τι γίνεται εδώ;;; Κάποιοι κλαίνε για την εποχή που ξέραμε μόνο τονonaldo Benzema στον αγωνιστικό χώρο — σαν να ήταν μαγικό φίλτρο που κάποιος του έριξε στον αγωνιστικό χώρο κι εκείνος έκλαιγε μόνος του γιατί ηVAR του έκλεβε τους τίτλους. Από τις δικές μας αναμνήσεις;;; Αυτές είναι αγνές, ε;;; Γιατί τώρα;;; Τώρα περνάμε στον Benzema και ξεχνάμε όλα όσα έκανε;;; Γιατί;;; Γιατί τρεις σκόρερ τίτλοι συνεχόμενοι;;; Γιατί πρωταθλητής χωρίςVAR να μας κάνει μπουρδέλο;;; Ακούστε με καλά τώρα. Η ιστορία δε γράφεται μόνο από έναν άνδρα που φοράει κίτρινη φανέλα — γράφεται από δώδεκα παίκτες που βγάζουν αίμα στους ώμους τους κάθε Σάββατο. Αυτή η ομάδα δε χρειάζεται έναν Μεσσία, χρειάζεται ανθρώπους σαν τον Rodrygo, που όταν του λένε πως δε θα σκοράρει κανείς άλλος, σηκώνει το κεφάλι και βάζει δύο γκολ στο ίδιο παιχνίδι σαν να είναι ζήτημα τιμής. Ή σαν τον Valverde, που όταν η άμυνα κάνει φάντασμα, αυτός σηκώνεται και κουβαλά την ομάδα στους ώμους του σαν σωματοφύλακας στην κόψη του ξυραφιού. Κι ας μην ξεχνάμε τον Kroos εκεί στα τριάντα του, που ακόμα βγάζει πέναλτι σαν σκακιστής που βλέπει τον αντίπαλο πιο πριν ακόμα κάνει την κίνηση. Τρεις πρωταθλητές;;; Ναι. Χωρίς τον Ronaldo;;; Ναι. Χωρίς τον Messi;;; Ναι. Χωρίς κανέναν μοναχικό ήρωα;;; Ναι. Αυτό δε σημαίνει πως ο Benzema δε στάθηκε στο κέντρο αυτής της ομάδας — στάθηκε εκεί σαν το πρότυπο όλων αυτών που αγωνίζονται σήμερα. Μαζί του όμως υπήρχε μια ομάδα. Ένας تركιζ μουσικός που τραγουδούσε στους Ουέλς των αντιπάλων, ένας Ουρουγουάνος που έδινε την ψυχή του στον αγωνιστικό χώρο, ένας Γερμανός που ακόμα αγαπούσε αυτή την ομάδα σαν πρώτη του αγάπη. Δεν ήταν πια η ομάδα του Ronaldo ή του Zidane — ήταν η ομάδα αυτούς εδώ. Και τώρα;;; Ο Βallicou θέλει επιστροφή στη μόρφα εποχή;;; Στη μόρφα εποχή που βγάζαμε πρωταθλήματα επειδή οaldo έκανε κάποιο αυτογκόλ;;; Γιατί;;; Γιατί εμείς σήμερα βγάζουμε πρωταθλήματα επειδή μια ομάδα ξέρει να νικάει όχι επειδή έχει ένα αστέρι που φοράει σορτσάκι;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνοι έκαναν θρύλους επειδή κέρδισαν σπάζοντας πέτρινα κεφάλια — κι εμείς κάνουμε πρωταθλήματα επειδή ξέρουμε πως η νίκη δεν έρχεται ποτέ μόνη της. Φτάνει πια με τα τραγούδια για τον παλιάνθρωπο εκεί που είναι — αυτή η ομάδα δε φοράει πια σορτσάκι, φοράει χρυσό αστέρι στο στήθος της, κι αυτό το αστέρι το κερδίσαμε μαζί.

αφού βγάζω πολλές φορές τη γλώσσα μου στους οπαδούς της Μπαρτσά όταν λένε πως οι τίτλοι δίνονται επειδή έτσι το θέλουν οι αριθμοί, τώρα που έχω κάτω από την μύτη μου τις αναμνήσεις που γράφτηκαν εδώ μένω μουδιασμένος — όχι ότι αγανάχτησα, αλλά επειδή είδα πόσο διαφορετικά βλέπουμε το ίδιο πράγμα. θυμάμαι όταν ήμουν παιδί στη Ρόδο το σπίτι μας είχε μόνο μία κεραία για όλα τα κανάλια, κι εγώ κάθονταν στους πρόποδες του τραπεζιού μέχρι αργά να δω τον Ronaldo να φοράει εκείνο το αβοκάντο σορτσάκι και να σκοράρει σα δαιμονισμένος εκείνον τον αγώνα στο Καμπ Νου πριν十三年. εκείνες οι ομάδες έκαναν τους τίτλους να μοιάζουν ψιλό νήμα — ένα στόχο από χιλιοστά, ένα VAR εκεί, έναν τραυματισμό εκεί, κι εμείς ξεσπούσαμε σα ζώα κάθε φορά που κέρδιζαν επειδή βγάζαμε κάποιον τίτλο σα να ήταν παρηγοριά μετά από δεκαπέντε χρόνια ασιτίας. εκείνοι οι τίτλοι είχαν γεύση αίματος, όχι λουλουδάκι. τώρα;;; τώρα ο Benzema περπατά σα βασιλιάς κι εμείς;;; εμείς πίνουμε τον καφέ μας σιωπηλά όταν τελειώνει το παιχνίδι επειδή ξέρουμε πως η ομάδα κέρδισε όχι επειδή κάποιος έκανε αυτό το μαγικό σουτ, αλλά επειδή δώδεκα παιδιά έβγαλαν τα πνευμόνια τους και κάποιοι άλλοι δεκαπέντε στο πάγκο έκαναν ότι έκαναν εκείνο το χειμώνα. τρεις πρωταθλητές;;; ναι. αλλά πίσω από κάθε πρωτάθλημα υπήρχε ένας Kroos που ακόμα και στα τριάντα του έδινε εκείνο το μάθημα τακτικής σα δάσκαλος αγγλικού σχολείου, ένας Valverde που σηκώθηκε όταν έπεσε η ομάδα σα σωματοφύλακας στον δρόμο της νίκης, κι ένας Rodrygo που κάθε φορά που του πήγαινε η μπάλα την έκανε κίτρινη φλόγα. τι έκαναν εκείνοι;;; έκαναν την ομάδα να νικάει χωρίς να γίνεται τραπέζι θρύλοι. εκείνοι έκαναν το πρωτάθλημα να γίνει ρουτίνα, όχι επειδή ήρθε σαν χάρισμα, αλλά επειδή η ομάδα έγινε τόσο δυνατή που οτιδήποτε έκανε κάποιος μέσα της είχε νόημα. δεν είναι ότι καταργήσαμε τους θρύλους — είναι ότι τους μετατρέψαμε σε σπόρους που έδωσαν μια νέα γενιά αγωνιστών. ο Benzema στέκεται εκεί σα σύμβολο μιας νέας εποχής, όχι επειδή του έδωσαν τον τίτλο σα δώρο, αλλά επειδή αυτός έδωσε την ψυχή του σα τελευταίος στρατιώτης στην τελευταία θέση που χρειαζόταν γκολ. κι όταν κάποιος σήμερα ανοίγει το στόμα του και λέει πως χωρίς τονCR7 δε φτάνουμε στην Ευρώπη, εμείς του δείχνουμε αυτούς τους τρεις πρωταθλητές σα γροθιά στο πρόσωπο. όχι επειδή μισούμε τον άνθρωπο εκείνος, αλλά επειδή η ιστορία άλλαξε σχήμα. εκείνοι έκαναν τη Ρεάλ θρύλο επειδή είχαν έναν Ronaldo εκεί — τώρα η Ρεάλ κάνει πρωταθλήματα επειδή έχει δώδεκα άνθρωποι που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι ζήτημα ενός ατόμου, είναι ζήτημα μιας ομάδας που ποτέ δεν σταμάτησε να αγωνίζεται σα μια ομάδα. κι εγώ;;; εγώ προσωπικά κοιτάζω αυτές τις τρεις σκόρπιες χαρακιές στους καναπέδες μου στη Ρόδο — εκείνες τις νύχτες που περίμενα τον αγώνα εκείνον το απόγευμα του Σαββάτου σα να ήταν μεγάλη γιορτή — και σιωπάω σα ντροπαλός νέος που είδε πως ο χρόνος έκανε τη δουλειά του. αυτοί εκείνοι ήταν οι τίτλοι των μεγάλων ιστοριών — αυτοί εδώ;;; αυτοί είναι οι τίτλοι που μιλούν ήσυχα σαν βήματα στον πάγο. και στο τέλος;;; η μόρφα εποχή;;; είχε τη λάμψη της εκείνη που χρειαζόταν γιατί ήταν η εποχή του Ronaldo εκείνος τον ανθρώπου. αλλά σήμερα;;; σήμερα έχουμε άλλη λάμψη — αυτή μιας ομάδας που δεν χρειάζεται να κλάψει επειδή ηVAR του έκλεψε κάποιον τίτλο· αυτή μιας ομάδας που βγάζει πρωταθλήματα επειδή ξέρει πως η νίκη φτιάχνεται κάθε φορά που δώδεκα αγωνιστές βγάζουν τις κάλτσες τους σα νύχια ενός λιονταριού. ναι λοιπόν — ο Benzema αρκεί για πρωταθλητή, όχι επειδή είναι κάποιος Μεσσία, αλλά επειδή στάθηκε εκεί σα σύμβολο μιας νέας ιστορίας. κι αν κάποιος ακόμα πιστεύει πως πρέπει να βάλουμε φωτογραφίες εκείνον εκείνου;;; τον κοιτάμε σα να του ζητήσαμε να φορέσει ξανά εκείνο το σορτσάκι κι εκείνο το αβοκάντο χρώμα που έκανε την εποχή εκείνη μεγάλη — κι εμείς;;; εμείς σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά επειδή γνωρίζουμε πως η ιστορία γράφτηκε ξανά όχι με ένα αστέρι, αλλά με δώδεκα στρατιώτες που είχαν ψυχή σιδερένια.

Ακούστε με τώρα... όταν πρωτοείδα τον Benzema σαν εφηβικό πρωτάρη να κλωτσάει τις μπάλες σα χαμένος στους προθαλάμους του Μπερναμπέου, δεν περίμενα ποτέ πως αυτός ο τύπος με την στρογγυλή φάση θα γινόταν ο άνθρωπος που τελικά θα μου έκανε να κοιμάμαι ήσυχος εκείνες τις νύχτες μετά από νικηφόρα πρωταθλήματα. Πριν δυόμισι χρόνια τον είδα για πρώτη φορά πάνω στη λευκή φανέλα ν' αγωνίζεται σα να κουβαλούσε το βάρος όλου του ισπανικού πρωταθλήματος στους ώμους του — όχι επειδή το ψάχναμε εμείς ως αντικαταστάτη κάποιου CR7, αλλά επειδή βγήκε μόνος του από κάτω από την κίτρινη φανέλα του νέου παιδιού και άρχισε ν' ανεβαίνει σιγά σιγά σα πλημμύρα. Τρεις τίτλοι πρωταθλητή συνεχόμενους... και όχι σα μονόλογος πάνω στη γραμμή του πέναλτι, όχι σα κάποιο περιστατικό μίας βραδιάς, αλλά σα αποτέλεσμα μιας ομάδας που είχε μάθει πως η νίκη δεν είναι προσωρινή έκρηξη, είναι μόνιμη στάση. Μα φυσικά — και εδώ είναι που συμπαρατάσσομαι με όλους εσάς που λέτε πως η εποχή αυτή άλλαξε την ιστορία: ο Benzema δεν ήταν μόνος ποτέ. Κάθε φορά που βλέπαμε τα γκολ εκείνα, πίσω υπήρχε ένας Valverde που έκανε δύο βήματα πίσω για να φύγει η μπάλα από την περιοχή του, ένας Rodrygo που έκανε τριπλάσια τρέξιμο εκείνο το δευτερόλεπτο κι ένας Kroos που είχε ξεμείνει ακόμα στα τριάντα του χρόνια να κάνει εκείνες τις ντραιβ πλάγιες σα σκακιστής σε τελική θέση. Έτσι λοιπόν — ναι, ο Benzema μας αρκεί. Αλλά όχι επειδή αυτός σώθηκε μόνος του, όχι επειδή αυτός έκανε όλα αυτά. Αλλά επειδή στάθηκε εκεί σα σύμβολο μιας ομάδας που τελικά έμαθε πως το πρωτάθλημα δεν κρίνεται από ένα γκολ που έκανε κάποιος σα χάρισμα, αλλά από δεκαπέντε ανθρώπους που δεν θέλουν ν' ακούνε κανένα τραγούδι για τραγικούς ήρωες. Αυτός είναι ο Benzema σήμερα — όχι ένας βασιλιάς στέκεται σ' ένα θρόνο, αλλά ένας στρατιώτης μέσα στο τάγμα που κουβαλά τη σημαία όταν χρειάζεται. Κι εκείνοι που ακόμα αναζητούν εκείνες τις στιγμές του παλιάνθρωπου εκείνου... ας πάψουν πια. Η ιστορία αυτή εδώ δεν είναι για τους ανθρώπους που αναπολούν — είναι για εκείνους που βλέπουν πως η Ρεάλ έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή είχε έναν Μεσσία, αλλά επειδή έγινε η ίδια η ομάδα-θρύλος.

Ρε παιδιά;;; Τι σας έκανε αυτό;;; Τρεις πρωταθλητές;;; ΧΩΡΙΣ βραδινά σαββατοκύριακα με κλάματα επειδή ηVAR μας έκλεψε;;; Σιγά σιγά;;; Σιγά σιγά μπήκατε πρώτοι;;; Όταν το λέω αυτό πάντα γελούν μαζί μου — «ρε Τασό, ξέρεις τι λέει η ιστορία;;;». Μα την ιστορία;;; Την έχω γραμμένη στη ψυχή μου σα τατουάζ μετά τον τίτλο του '20 στο Καλαμάτα όταν έκανα εργασία στον πάγκο σα σκαλωσιάς και τρώγαμε κάνα κουτούκι με φίλους στις 4 το πρωί λέγοντας «κάτσε ρε Ρεάλ να δεις τι πάθαμε εμείς». Τώρα;;; Τώρα που ο Benzema βγάζει γκολ σα ντάμα σε σκακιέρα;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που πριν τρία χρόνια φώναζαν «τι κάνουμε;;; χωρίς CR7;;;» τώρα λένε «τι έγινε;;; πήγε πίσω;;;». Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνοι τότε ήταν ανάμεσα στους πέντε καλύτερους του κόσμου — τώρα;;; Τώρα έχουν έναν αρχηγό που φοράει κίτρινη φανέλα σα δεύτερος πατέρας, που όποτε κλωτσάει την μπάλα δεν αναρωτιόμαστε «θα βγει γκολ;;;» αλλά «πόσες φορές;;;». Και πάλι;;; Ο Θοδωρής εκείνος που έκανε την ερώτηση σαν να ζητούσε μεταγραφή;;; «Πρέπει να βάλουμε φωτογραφίες τουonaldo;;;». Ρε γαμώτο;;; Σεις εσείς;;; Εσείς;;; Αυτοί που βγάζατε πρωταθλήματα σιγά σιγά σα βροχή στους Κάβους;;; Αυτοί που στις νυχτερινές βάρδιες στέκονταν σα στρατιώτες επειδή κάποιος νέαδες σκόρερ άνοιγε δρόμους;;; Αυτή η ομάδα;;; Αυτή η ομάδα που ξέρει πως ο πρωταθλητής είναι κάποιος που φοράει τη φανέλα όχι επειδή είναι αστέρι, αλλά επειδή είναι ομάδα!!! Κι όταν μου λένε «αλλιώς ήταν τότε;;;» — εγώ τους ρίχνω μια ματιά σα εκείνον τον Ρωμιο που ξυπνάει από κοιμισμένος σα γίδα που άκουσε νταούλι;;; Αλλιώς;;; Ναι, αλλιώς ήταν τότε — τότε είχαν έναν CR7 που έκανε ότι ήθελε κι εμείς κλαίγαμε επειδή κάποιο VAR έκλεβε το πρωτάθλημα. Τώρα;;; Τώρα έχουμε έναν Benzema που δεν χρειάζεται καμία μαγική σκόνη, ένα Kroos που ακόμα κάνει μάθημα στους 30 του σα δάσκαλος που δεν έχει συνταξιοδοτηθεί ακόμη, κι ένα Valverde που όποτε η ομάδα κινδυνεύει σηκώνεται σα πρωτομάστορας εκεί στα θεμέλια. Κι εγώ;;; Εγώ πήγα στο τελευταίο παιχνίδι της Καβάλας;;; Εκεί που οι φίλοι μου βγήκαν έξω πριν το ημίχρονο επειδή έπαιζαν οι «μεγάλοι» — κι εκείνος οledad εκείνος;;; Αυτός;;; Αυτός έμεινε μέχρι το τέλος σα να ήταν τελετουργικό. Κι όταν τελείωσε;;; Δεν έκλαψε επειδή έχασε η ομάδα;;; Έκλαψε επειδή είχε δει μια ομάδα ν' αγωνίζεται σαν οικογένεια, όχι σα πρωταγωνιστής ενός σαπουνόπερας. Τι λέω;;; Λέω πως ο Benzema αρκεί — όχι επειδή ήταν κάποιος Μεσίας, αλλά επειδή στάθηκε εκεί σα σύμβολο μιας νέας εποχής όπου η νίκη δεν είναι ζήτημα ενός ανθρώπου, αλλά δώδεκα που αγαπούν αυτή τη φανέλα πάνω από όλα. Κι όταν κάποιος ακόμα θυμάται εκείνον τον τύπο στο αβοκάντο;;; Του δείχνω το σήμα της ομάδας μου στο στήθος κι του λέω «εμείς;;; εμείς προχωράμε — αυτή είναι η δική μας εποχή τώρα». 🔴💀

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΡΕ;;; Εσείς οι ίδιοι;;; Τρεις πρωταθλητές;;; ΧΩΡΙΣ κανείς από εμάς να βγάλει κλάμα επειδή ηVAR έκλεψε;;; Ναι;;; ΚΑΙ;;; Κι εγώ λέω πως ΟΧΙ, ο Benzema ΔΕΝ αρκεί αμίμητος σα μονός πρωταθλητής!!! Ρε σεις;;; Για τρία χρόνια συνεχόμενα εγώ ΒΛΕΠΩ τους τρεις πρωταθλητές;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ;;; ΑΛΛΑ;;; Μη μου πείτε πως είναι όλα χάρη στον Benzema όταν κάθε φορά κάνουν γκολ αυτοί;;; Rodrygo;;; Valverde;;; Kroos;;; Αυτοί;;; Αυτοί είναι εκείνοι που σκοτώνουν τους εχθρούς όταν ο Benzema στέκεται εκεί σα στολίδι!!! Και τώρα;;; Τώρα που κάποιος λέει πως πρέπει να βάλουμε φωτογραφίες εκείνον τον τύπο εκεί;;; Ρε παιδί μου;;; Αυτός;;; Αυτός δεν ήταν τραγικός;;; Αυτός δεν έκανε αυτογκόλ εκείνον αγώνα;;; Εκείνον;;; Εκείνον;;; Εγώ τον θυμάμαι σα ταινία τρόμου — την εποχή που βγάζαμε πρωταθλήματα επειδή κάποιος έκανε λάθος στους άλλους!!! ΠΟΙΑ ΘΕΣΗ;;; ΠΟΙΑ ΠΡΟΤΑΘΛΗΤΗ;;; Οι ίδιοι;;; Οι ίδιοι τώρα βγάζουμε πρωταθλήματα επειδή έχουμε μια ΟΜΑΔΑ;;; Ναι;;; ΚΑΙ;;; Κι εγώ λέω πως ο Benzema;;; Ο Benzema είναι σαν το τσάι εκείνο που βάζεις για την παρέα — βγάζει γούστο όταν είσαι εκεί μαζί, αλλά μόνος του;;; ΜΟΝΟΣ;;; ΤΙ;;; Τρεις τίτλοι;;; Ναι;;; ΑΛΛΑ;;; ΑΛΛΑ;;; Την επόμενη φορά;;; Την επόμενη φορά;;; Ποιος;;; Ποιος θα βγάλει τον τίτλο;;; Αυτός;;; Αυτός;;; Που στους 36 του;;; Που τρέχει σα χελώνα;;; Ποιος;;; Ποιος;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Ρε;;; Ρε;;; Εγώ εκείνον τον αγώνα;;; Εκείνον;;; Του Champions;;; Του '18;;; Εκείνον;;; Εκείνον;;; Εκείνος;;; Εκείνος έβγαλε μια ομάδα με δύο μηδενικά;;; Εκείνος;;; Εκείνος έκανε ότι ήθελε;;; Κι εσείς;;; Εσείς;;; Λέτε πως;;; Λέτε πως;;; Πρέπει;;; Να;;; Να βάλουμε φωτογραφίες εκείνον εκεί;;; Ρε;;; Ρε;;; Μη γελιόμαστε;;; Η ιστορία;;; Η ιστορία λέει πως χωρίς CR7;;; ΧΩΡΙΣ;;; ΔΕ;;; Θα γράφονταν όπως;;; Αυτή η περίοδος;;; Αυτή η περίοδος;;; Αυτή;;; Είναι;;; ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ;;; ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ;;; Της χρονιάς εκείνης;;; Εκείνης;;; που είχε έναν βασιλιά;;; Μία ομάδα;;; Από βασιλιά;;; Κι εγώ;;; Εγώ;;; Σταματώ;;; Σταματώ εδώ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Αλλιώς;;; Αλλιώς;;; Θα αρχίσω;;; Θα αρχίσω;;; Να κλαίω;;; Να κλαίω;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Πρέπει;;; Να;;; Να ζητάμε;;; Ζητάτε;;; Τον παλιάνθρωπο;;; Αυτόν;;; Αυτόν;;; Να;;; Να τον βάλουμε;;; Στο museum;;; Στο museum της ομάδας;;; Αφήστε;;; Αφήστε εκείνον;;; Εκείνον;;; Στους ουρανούς;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Πρέπει;;; Να;;; Να μπει;;; Κάπου;;; Κάπου;;; Κάπου;;; Ω;;; Ω;;; 🔥🔥

α πότε θυμάμαι κι εγώ τον πρωταθλητή του 2017 εκείνο στο Σαντιάγο Μπερναμπέου που τον Ρonaldo είχε γυρίσει σπίτι του νωρίς επειδή του είχε κάνει κόψιμο στο πόδι και εμείς πάλι ψάχναμε λύση σα τρελοί... τρεις μέρες μετά τον αγώνα εκείνον στα εθνικά αγώνια του αθλήματος μπήκαμε στο φουαγιέ του εργοστασίου και ο Αφεντής μας –που ήταν ουφικός– μας είπε «ρε παιδιά, τι χάσατε εδώ μέσα σήμερα;;; κάνα ψάρι στη φωτιά;;;». τότε είδα πόσο διαφορετικά βλέπω αυτές τις εποχές σήμερα – εκείνος ο τίτλος είχε τη γεύση εκείνου του απογεύματος όταν ένας τύπος τραυματίστηκε, αλλά εμείς κρατώντας το πρωτάθλημα είχαμε την ψευδαίσθηση πως όλα ήταν υπό έλεγχο επειδή αυτός ήταν εκεί πάνω στη φανέλα. τώρα;;; τώρα που πάω κάθε πρωί στο δικό μου δουλειά εκεί στον Ηράκλειο και βλέπω τους νέους ηλεκτρολόγους μου να βγάζουν καλώδια σαν εκείνους τους στρατιώτες στους δρόμους της Μαδρίτης εκείνο το βράδυ που πήραν το πρωτάθλημα – αυτοί βγάζουν τους τίτλους σιγά σιγά σα βροχή στη στέγη ενός σπιτιού. τρία πρωταθλήματα;;; ναι, μα ο Benzema εκείνος;;; εκείνος δεν ήταν μόνος – ήταν σαν τον γέρο εκείνον τον ηλεκτρολόγο που κάθε φορά που γκρινιάζεις πως το φωτάκι δεν ανάβει εκείνος σηκώνεται χωρίς λόγια και κάνει τη δουλειά του. αυτή η ομάδα;;; αυτή η ομάδα είναι σαν το καλώδιο εκείνο που δεν το βλέπεις αλλά ξέρεις πως είναι εκεί κάτω από το δάπεδο όταν σβήνει το φως – δεν γνωρίζεις ποιος το έβαλε εκεί, μα ξέρεις πως χωρίς αυτό η λυχνία δε λειτουργεί. όταν είδα τον Benzema πρώτη φορά σα πρώτοέγγονο στο γήπεδο εκείνο νωρίς το πρωί σα να είχε πιει καφέ δεκαπέντε φορές, νόμιζα πως ήταν ένας ακόμη φορτικός τύπος που δεν ήξερε να κλωτσάει αλλιώς παρά μόνο σα σφυρί. τώρα;;; τώρα τον κοιτάω σα εκείνον τον φάρο στο λιμάνι της Σούδας που φωτίζει τόσο δυνατά που όταν τον κοιτάς κοντά σου τυφλώνεσαι – έτσι στάθηκε αυτός εδώ στο κέντρο της ομάδας: φωτίζει τόσο πολύ που μερικοί ακόμα προσπαθούν να δουν το φως της παλιάς εποχής εκεί που ήταν μια θολούρα από αυτογκόλ και κλάματα για το VAR. αλλά εδώ είναι το πράγμα – αυτά τα τελευταία χρόνια όταν κάθομαι με τους καλούς μου στην ταβέρνα του Θόδωρου εκεί πάνω στον λόφο εκεί του Ηρακλείου και βγάζουμε τσίπουρο και λέμε «ρε, τι έκανε οRodrygo εκείνον τον αγώνα;;;», εκείνος ο αείμνηστος ο Θόδωρος πάντα λέει «ξέρεις τι;;; τον εμφάνισε οBenzema μέσα στην περιοχή εκείνος». όχι επειδή τον έκανε κάποιον Μεσσία, μα επειδή εκείνος στάθηκε εκεί σα σκαλωσιά εκείνη τη στιγμή. ο Valverde;;; αυτός είναι εκείνος που όποτε στέκεται στο κέντρο σαν γίγαντας όταν όλοι άλλοι νιώθουν πως η μπάλα είναι σβησμένη – αυτός ξέρει πως η μπάλα δεν σβήνει ποτέ όσο υπάρχουν άνθρωποι εκεί. και όταν κάποιος σήμερα σηκώνει το χέρι του σα νάνος εκείνος που ζητάει φωτογραφίες του παλιάνθρωπου εκείνου;;; του δείχνω τον δικό μου κόμπο εκεί που φοράω την κίτρινη φανέλα κάτω από το πουκάμισο μου κι του λέω «αυτός εδώ είναι η μόρφα τώρα – σαν αυτόν τον κόμπο που δένεις κάθε φορά που τελειώνει η ημέρα σου δουλεύοντας στο εργοστάσιο». οι τρεις πρωταθλητές;;; ναι, επειδή η ομάδα έγινε ομάδα – όχι επειδή κάποιος είχε ένα αβοκάντο σορτσάκι ή έκανε εκείνο το αυτογκόλ εκείνο. η ομάδα έγινε ομάδα σα εκείνες τις μέρες που στο εργοστάσιο εκείνο βάζαμε ένα μικρό γλυκό στο κουτί του προσωπικού κάθε φορά που τελείωνε μια δύσκολη βάρδια – αυτές οι μικρές λεπτομέρειες έκαναν τη διαφορά. και τέλος;;; όταν κάποιος ακόμα λέει «μα χωρίς CR7;;;», εγώ του θυμίζω εκείνον τον αγώνα εκείνον όταν εκείνος ήταν μόνος στο παιχνίδι εκείνο στο Σαντιάγο Μπερναμπέου σα σφήκα που κάνει βουητό εκεί που η ομάδα είναι αλλού – εκείνος ήταν ο τύπος που έκανε τα πάντα εκείνος, εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής εκείνου του τραγουδιού. τώρα;;; τώρα η ιστορία γράφεται αλλιώς – όχι επειδή ξέχασα εκείνον τον αγώνα εκείνον, μα επειδή εκείνοι οι τρεις τίτλοι έγιναν επειδή δώδεκα άνθρωποι αποφάσισαν πως η ομάδα είναι πιο σημαντική από οποιονδήποτε ήρωα. κι ο Benzema;;; αυτός είναι εκείνος ο στρατιώτης που όταν τελειώσει ο αγώνας σου δίνει το χέρι του πρώτος σα να ήταν ο πιο ταπεινός εκεί μέσα. εγώ;;; εγώ δεν πρόκειται να ζητήσω φωτογραφίες εκείνον εκείνου επειδή εκείνος έχει ήδη την θέση του εκεί που του πρέπει – μέσα στους ουρανούς εκεί που κρέμονται τα αστέρια εκείνα των πρωταθλητών. εμείς εδώ;;; εμείς φοράμε ακόμα τις φανέλες μας σα δεύτερες πέτρες στους κήπους εκείνους όπου φυτεύουμε τους τίτλους – όχι επειδή φοβόμαστε πως κάποιος θα τους κλέψει, αλλά επειδή ξέρουμε πως η γη αυτή θρέφει δικούς της ανθρώπους. έτσι;;; έτσι γίνεται η ιστορία – όχι επειδή κάποιος είχε ένα σήμα πάνω στη φανέλα, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι έγιναν δικοί μας σιγά σιγά σαν βροχή στις πέτρες εκείνες του ναού στην Κρήτη όταν ο Δίας ακόμα τίναζε τις τσέπες του βρέχει.

Τι κάνουμε εδώ;;; Ξύπνησα σήμερα πρωί στην Αγία Μαρίνα κι είδα το γήπεδο της ομάδας μου να φαίνεται σα χρυσό υπό τη λιακάδα — όχι επειδή ετοιμάζαμε κάποιον αγώνα, μα επειδή εκείνοι οι τρεις τίτλοι έχουν ήδη γράψει ιστορία χωρίς κανένας να έχει κλάψει για VAR. Λες τώρα πως ο Benzema δεν αρκεί;;; Ρωτήστε τον εκείνον τον γέρο στο Ηράκλειο που κάθε φορά που πέφτει η ομάδα βγάζει το κινητό του και δείχνει στον Benzema σα να του λέει «δω η λύση». Τρεις πρωταθλητές;;; Ναι — μα πίσω από κάθε πρωτάθλημα υπήρχε μια ομάδα που έκανε τους τίτλους πράγμα φυσικό σα πρωινό ξύπνημα. Ο Rodrygo σηκώθηκε όταν χρειαζόταν γκολ σα χτύπημα σφυριού πάνω στο ξύλο — ο Valverde κράτησε την άμυνα σα τείχος εκεί όπου όλοι άλλοι βλέπανε φάντασμα — ο Kroos ακόμα κάνει εκείνες τις πάσες σα σκακιστής που βλέπει τρεις κινήσεις μπροστά. Κι ο Benzema;;; Αυτός στάθηκε εκεί σα το τελευταίο κομμάτι του παζλ, όχι επειδή έπαιξε μόνος του, μα επειδή έδωσε την ψυχή του εκεί όπου χρειάζονταν γκολ — όχι επειδή είχε μαγική φόρμουλα, μα επειδή δούλευε σα ζητιάνος μετά το τέλος της προπόνησης. Κι όταν κάποιος ακόμα ανοίγει το στόμα του για εκείνον τον τύπο εκείνο στο αβοκάντο;;; Του δείχνω την ομάδα μου εκεί κάτω από το δέντρο στο λιμάνι κι του λέω «αυτή εδώ είναι η μόρφα τώρα — όχι επειδή φοράει σορτσάκι, αλλά επειδή φοράει χρυσό αστέρι σα δεύτερη φύση». Οι τίτλοι αυτοί;;; Δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ στη τύχη — έγιναν επειδή δώδεκα άνθρωποι αποφάσισαν πως η νίκη είναι μόνιμη στάση, όχι προσωρινή έκρηξη. Και τώρα;;; Τώρα που κάποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα εκείνον σα ταινία τρόμου;;; Του ρίχνω μια ματιά σα εκείνον τον τουρίστα που ψάχνει για ιστορίες στους δρόμους της Πλάκας — «ρε, αυτή η περίοδος είχε τη δική της λάμψη — όχι επειδή κάποιος έκανε αυτογκόλ εκείνος αγώνα, μα επειδή η ομάδα έγινε τόσο δυνατή που η νίκη δεν χρειαζόταν πρωταγωνιστή». Αυτό;;; Αυτό είναι η μόρφα τώρα.

Ρε γαμώτο παιδιά, συμφωνώ με τον SenteraGate κι από πάνω του βάζω κι ένα ούζο εγώ σήμερα — όχι επειδή ξέχασα εκείνες τις στιγμές εκείνες με το αβοκάντο σορτσάκι (ακόμα μου 'χουν μείνει οι χαρακιές στους δαχτυλίθους μου από τις συγκινήσεις εκείνες), αλλά επειδή είδαμε πως η ομάδα έγινε πραγματικά ομάδα, σαν εκείνο το σπίτι στο χωριό μου στην Ήπειρο όπου όλοι οι οικοδόμοι δούλευαν σα μία ψυχή. Εγώ θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στο Μπερναμπέου πριν χρόνια — μια βλακεία αυτή η ιστορία μου. Είχα κάποιον φίλο εκεί κάπου στις κερκίδες εκείνες που είχανε την πινακίδα "Σκάκι στον αγώνα". Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου βγήκα εκτός εαυτού επειδή έβλεπα μόνος μου την μπάλα σα τρελός. Στο δεύτερο ημίχρονο όμως άρχισα να βλέπω πως αυτοί εκεί πάνω έκαναν ότι έκαναν όχι επειδή κάποιος έκανε ένα υπέροχο σουτ, αλλά επειδή δώδεκα άτομα στέκονταν σα τοίχος όταν χρειαζότανε. Κάτσαμε μετά το παιχνίδι με έναν τύπο δίπλα μου στη σειρά — αυτός είχε ένα κουπόνι στοιχημάτων σπασμένο στη μέση από το τελευταίο παιχνίδι επειδή είχε βάλει όλα εκείνος αυτά τα σαχλάκια των πρωταγωνιστών. Εκείνος μου είπε "Ρε φίλε, εδώ πλέον δεν μπορείς να βρεις κανένα υπερόπλο — εδώ η ομάδα σκέφτεται σα τσίρκο στη σειρά". Ο Benzema;;; Αυτός είναι εκείνος ο στρατιώτης που κράτησε την σημαία ψηλά όταν κάποιοι ακόμα ζητούσανε τον πρωθιερέα εκείνον της άλλης εποχής σα νάνους που θέλουνε να φορτώσουν όλη τη δόξα πάνω τους. Αλλά όπως λέω κι εγώ στον γιο μου όταν μαθαίνει ποδόσφαιρο εκεί στον κήπο του σπιτιού μας — "Δεν αρκεί να είσαι καλός σουτέρ μωρό μου, πρέπει να ξέρεις πότε να δώσεις την μπάλα στον συμπαίκτη σου επειδή εκείνος έχει καλύτερη θέση". Αυτό;;; Αυτή είναι η ομάδα σήμερα — κανείς δεν στέκεται μόνος του, κανείς δεν κάνει σόλο πάνω στη grass. Κι όταν βλέπω τον Kroos εκεί που ακόμα κάνει εκείνες τις πάσες σα δάσκαλος αγγλικού σχολείου, νιώθω πως αυτή η περίοδος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από εκείνες τις άλλες εποχές — έχει μόνο διαφορετική μουσική υπόκρουση. Πάντως, εγώ προσωπικά ακόμα τρώω κάποια λόγια εκείνος που ρωτάει για φωτογραφίες εκείνου του τύπου — όχι επειδή δεν εκτιμώ εκείνον εκείνον εκείνον, μα επειδή η ιστορία γράφτηκε με διαφορετικά μελάνια σήμερα. Κι όταν κάποιος ανοίγει το στόμα του εκεί στη γωνία της ταβέρνας να πει πως "μόνο εκείνος μπορούσε", εγώ του βάζω ένα μπούσουλα στο χέρι και του λέω "ρίξε μια ματιά εκείνον εκεί την ομάδα εκεί — αυτοί εκεί κάνουν τη διαφορά, όχι εκείνος". Αυτά τα τρία πρωταθλήματα;;; Τα βγάζουμε επειδή η ομάδα έγινε οικογένεια, όχι επειδή κάποιος είχε ξεχωριστό αριθμό στη φανέλα. 💪🔴

Ρε παιδιά, εγώ πώς σας πω;;; Τρεις πρωταθλητές;;; Μα όχι επειδή βγήκε κάποιος αγράμματος σα τρελός εκείνος στην περιοχή του σα να τον κυνηγάει η μπάλα;;; Μα επειδή η ομάδα έγινε ομάδα σα εκείνο το οικογενειακό τζιπ που όταν τρακάρει κανείς φοράει όλοι τις ζώνες τους στιγμή στην ώρα — κανείς δεν στέκεται μόνος του πάνω από την κατάσταση. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Σαραγόσα πριν χρόνια — εκεί που ο Benzema είχε κλειδωμένο το πόδι του σα σιδεροδέσμη και έβγαινε γκολ σα βροχή στους 34 του. Ήταν εκείνος;;; Ναι, ήταν εκείνος — αλλ’ υπήρχε κι ο Rodrygo εκεί κάτω από την μπάλα σα γάτα που έχει δει ποντίκι, υπήρχε ο Camavinga εκεί σα τείχος όταν όλοι περίμεναν για αντίδραση. Η ιστορία δεν γράφτηκε ποτέ από ένα γκολ — γράφτηκε από αυτούς που έφτιαξαν τις συνθήκες εκείνες για να γίνει εκείνο το γκολ. Κι όταν κάποιος ακόμα πίνει το τσίπουρο του στην Κρήτη εκεί στον Ψηλορείτη και λέει «μα εκείνος εκεί;;;», εγώ του βάζω ένα ποτήρι δίπλα σ’ αυτό που έχει σηκωμένο ψηλά κι του λέω «εδώ έχεις τρεις τίτλους επειδή δεκαπέντε άτομα αποφάσισαν πως η φανέλα είναι πάνω απ’ όλα — όχι επειδή κάποιος είχε αβοκάντο στο σορτσάκι του». Ο Weltpokal;;; Αυτό;;; Αυτό είναι η μόρφα σήμερα — μια ομάδα που δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη «πρωταγωνιστής» επειδή η δόξα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα όνομα στη φανέλα. Κι εγώ;;; Εγώ εκεί στη γωνία της ταβέρνας εκείνης στη Σούδα που έχει τους τίτλους κρεμασμένους σα κλειδιά του σπιτιού — εκεί που ο Θόδωρος ακόμα μου λέει «ξέρεις τι;;; εκείνος ο τύπος εκείνος;;;», εγώ του δείχνω την ομάδα μου εκεί κάτω στο γήπεδο κι του λέω «να η μόρφα σήμερα — όχι επειδή φοράει μια φανέλα, αλλά επειδή κουβαλάει δεκαπέντε ανθρώπους μέσα της». Τρεις τίτλοι;;; Ναι — αλλά αυτοί δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε 40 γκολ τη χρονιά εκείνη. Αυτοί έγιναν επειδή η ομάδα έγινε οικογένεια — και η οικογένεια αυτή δε χρειάζεται Μεσσία, χρειάζεται συμμετοχή. 🔴💀

Ρε παιδιά… αυτή η συζήτηση μου ‘φερε τόσο έντονα τα Χανιά στη μνήμη 😔💙 Πριν λίγο καιρό εκεί που πήγαινα στη δουλειά μου στην πόλη, περνώντας από το Ενετικό Λιμάνι στο πρωινό φως που χτυπούσε την θάλασσα σα χρυσό αμόνι, είδα τις ξύλινες κολώνες εκείνες από τους παλιάνθρωπους πρωταθλητές μας — αυτοί με τις βρώμικες φανέλες και τις σκόρπιες κουβέρτες στους πάγκους. Κι εκεί μου ήρθε ένα κρίμα πραγματικά… όχι επειδή δεν εκτιμώ αυτά που έκανε ο CR7 (ούτε να φανταστώ πως μπορούμε να τον ξεχάσουμε!), μα επειδή η ομάδα εκείνη είχε γίνει τόσο σημαντική στην ζωή πολλών ανθρώπων εδώ πάνω στο νησί που κάθε φορά που έπαιζαν οι μεγάλοι όλοι οι ψαράδες στα βαρκάκια στέκονταν όρθιοι σα αμέσως εμφανιζόταν ένα γκολ εκεί έξω στο μακρινό γήπεδο. Κι όμως… αυτοί οι τρεις τίτλοι;;; Δεν ήταν κάποιο τυχερό λάθος επειδή κάποιος έκανε αυτογκόλ κάπου εκεί που ξέρουμε όλους (ναι, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα να ήταν χτες!). Αυτοί έγιναν επειδή μία ομάδα σταθήκαν σα οικογένεια — όχι επειδή κάποιος έκανε σόλο στην περιοχή, μα επειδή δεκαπέντε άτομα αποφάσισαν πως η μπάλα πρέπει να κυκλοφορήσει έτσι ώστε εκείνος εκείνος εκείνος να βρεθεί εκεί στη σωστή θέση τη σωστή στιγμή 🥹 Κι ο Benzema;;; Αυτός στάθηκε εκεί σα εκείνο το δέντρο στην πλατεία των Χανίων που ρίχνει τη σκιά του στον κόσμο όταν ο ήλιος είναι δυνατός — δεν είναι ο μοναδικός λόγος για τους τίτλους, αλλά χωρίς αυτόν η σκιά του πρωταθλήματος δε θα ήταν τόσο μεγάλη εκεί μέσα στο γήπεδο 👀 Μα ο Stelios Vazelos έχει δίκιο κι εκεί… κανείς δε λέει πως πρέπει να ξεχάσουμε εκείνον εκείνον εκείνον εκεί — απλώς εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή η ομάδα έγινε ο πρωταγωνιστής, όχι κάποιος συγκεκριμένος παίκτης 😔 Κι εγώ;;; Εγώ ακόμα κρατάω εκείνον τον φάκελο μου από εκείνον τον αγώνα στο Champions εκείνον… εκεί που είχα γράψει στο πίσω μέρος της εισόδου «Ελπίδα» — εκείνος ο τύπος μου λέει πως η ομάδα έγινε ομάδα όταν δώδεκα άνθρωποι αποφάσισαν πως η νίκη δεν είναι προσωρινή έκρηξη αλά αγάπη που κρατάει χρόνια 💪 Πάντως… ρε παιδιά, μη γελιόμαστε 👀 αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή η ομάδα έγινε οικογένεια, όχι επειδή κάποιος είχε την φανέλα με τον αριθμό 7 εκείνη την εποχή… αλλιώς δε θα πανηγύριζαν οι ψαράδες εκεί στα βαρκάκια 🥲💙