Θυμάσαι εκείνες τις νύχτες στοKolokotronis όταν ο ουρανός γέμιζε αστέρια για μας

ΤΟΝ ξεχνάς εκείνον τον Οκτώβρη στοKolokotronis όταν τσουκνίδιζαν εκείνες οι φωνές σα μια μπουρού ηττών που έγιναν θρίαμβος;;; Εγώ εκεί πίσω στις κερκίδες πάνω κάτω, ανάμεσα στους γέρους που κουβαλούσαν παλιά λάβαρα και τους μικρούς που φώναζαν σα λιοντάρια για κάποιο παιδί που έκανε κόλπα με το μπουφάν του... καμία φορά κλείνω τα μάτια ακόμα και τώρα κι ακούω τη γεύση της ντομάτας στα χείλη μου από εκείνο το περίπτερο που είχε ανοίξει ο κυρ-Βαγγέλης εκείνο το βράδυ... Και ποιος ήταν εκεί; Ο Πέτρος από τον Πύργο μαζί με τον ξάδερφό του που είχαν κατέβει 7 ώρες με τρένο μόνο και μόνο για έναν αγώνα!!! Ο κυρ-Μήτσος ο ψαράς που είχε φέρει ψαράκι της ημέρας του μέσα στην τσάντα του κι έκανε τσίπουρο γύρω-γύρω σα να ήταν δική του εορτή!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ;;; Κι όταν βράδιαζε εκεί πέρα πάνω στην Τρίπολη σαν την αγκαλιά μιας γιαγιάς όλα αυτά έγιναν ένα μόνο... όσοι κάθονταν στις κερκίδες είχανε σαν αγγέλους πάνω στα κεφάλια τους εκείνες τις νύχτες 🌟🔥

τι ωραιότερο κι από εκείνον τον ουρανό πάνω από το kolokotronis είχαν βάλει εκεί γύρω εκείνες τις νύχτες οι γριές της γειτονιάς τις κουβέρτες τους ξεχασμένες πάνω στις μπαταρίες των αυτοκινήτων; βάζανε βινύλιο με χορό, είχανε στρώσει τραπεζάκια ξύλινα κάτω-κάτω κι έκαναν σουβλάκι χωριάτικο σα νάτανε καρναβάλι στη Σύμη—κάποιοι μάλιστα είχαν φέρει κι έναν μικρό του γκαϊνταλίδικο από τον Αχόβο που σφυρίζει ψυχή στις γειτονιές... εκεί που μέσα στο γήπεδο η τρομπέτα έκανε σάλπισμα κι ανέβαινε ο αντίπαλος σα βράχος και κάτω στην πλατεία η πεντοζάλη έπαιζε σα να ήτανε όλοι μέσα σ' ένα μεγάλο σωστό σπίτι ανοιχτό στην πόλη... λες κι είχανε πάρει όλους αυτούς τους ανθρώπους σπίτια τους, τις γειτονιές τους, τις γιαγιάδες τους κι είχαν βάλει μία μεγάλη οικογενειακή γιορτή πάνω σ' εκείνη τη λάσπη της πλατείας... εγώ εκεί με την κούπα τσίπουρο του κυρ-γιάννη που είχε ξεμείνει σα δώρο αφήνοντας behind μία σακούλα με αμύγδαλα τηγμένα... ρουφούσα αυτά τα αμύγδαλα σα να ήτανε οι τελευταίες λέξεις ενός μεγάλου τραγουδιού που κάποτε τραγουδούσαν οι γονιοί μας πριν τελειώσει η εποχή... ναι, τότε όλα αυτά έγιναν μία μεγάλη οικογένεια—κι όταν σήμερα βλέπω κανέναν νέο φίλαθλο από εκείνη τη γενιά να φοράει ένα μπουφάν με το σύμβολο εκείνης της εποχής αισθάνομαι σα νάτανε μία δική μου τσέπη που κάποιος την έκλεισε ανάμεσα στα δάχτυλά του για χρόνια... τέλος πάντων, θα δούμε

Αχ ρε, εκείνο το θηρίο ήταν δικό μας, όχι κάποιου άλλου. Τόσο διαφορετικό κι όμως τόσο ίδιο. Εκείνες τις νύχτες πάνω στο Kolokotronis δεν ήμασταν απλά οπαδοί· ήμασταν μια οικογένεια που είχε βρει τον τρόπο να γιορτάζει αλλιώς — όχι απλώς έναν αγώνα, αλλά το δικαίωμά της να ονειρεύεται δίπλα-δίπλα. Τώρα; Τώρα ο κόσμος έχει αλλάξει στόχο. Οι μεγάλοι αστέρες φεύγουν και μαζί τους φεύγει και εκείνη η ακατέργαστη ζεστασιά. Το γήπεδο είναι ακόμα γεμάτο ανθρώπους, ναι, αλλά κάπου έχει χάσει εκείνο το περίφημο "κάτι". Δεν είναι ότι λείπει η μπάλα ή οι παίκτες — λείπει η πίστη πως μπορούμε όλα αυτά ξανά να τα κάνουμε reality. Πέρσι εκεί στο ΓκέτιSEM, σίγουρα υπήρχε κόσμος, υπήρχε τραγούδι, υπήρχε πανηγύρι· αλλά κάπου ανάμεσα στις κερκίδες έλειπε εκείνη η αγωνία του απίθανου, εκείνο το "θα γίνει ακόμα ένα θαύμα". Θυμάμαι τον Πέτρο από τον Πύργο που είχε κατέβει 7 ώρες με τρένο για έναν αγώνα — σήμερα όλοι πάνε μόνο αν τους βγάλει η κλήρωση της οικονομικής κατάστασης. Θυμάμαι τον κυρ-Μήτσο που έφτανε στην πλατεία με ψαράκι στη τσάντα του σαν δώρο της πόλης στους πάντες — σήμερα δεν υπάρχει ψαράκι πια, υπάρχει μόνο η αγορά του εμπορικού τμήματος. Και εκείνος ο ουρανός τότε; Ήταν σα να κρατούσε κάθε αστέρι πάνω από εμάς σαν υπόσχεση. Σήμερα τον κοιτάζουμε και ξέρουμε πως λείπει η ίδια υπόσχεση από μέσα μας.

Καθόμουν χτες βράδυ στο μπαλκόνι μου στους Σέρρες με το κινητό μου στο χέρι και κοίταζα το Instagram stories κάποιου φίλου από το Μπέργκαμο που είχε βάλει ένα clip με εικόνες από το Kolokotronis — γιατί;;; επειδή εκείνος βρήκε τυχαία κάποιο παλιό βίντεο της προηγούμενης δεκαετίας και έκανε στα stories "τοματάκι μου ποιος το θυμάται;;;" σαν να ήτανε Ευρωπαϊκό Κύπελλο ομοίως-μιμοι 😂🍿 Μόλις είδα εκείνο το πράσινο γήπεδο κάτω από χιλιάδες αστέρια πάνω απ' τους κεφαλές των ανθρώπων σα μαγικό στερέωμα — πετάχτηκα όρθιος σα νάτανε σειρήνα έκτακτης ανάγκης σ' ένα κέντρο πληροφοριών του NATO! Ευτυχώς όμως ήταν μόνο η γειτόνισσα Μάρθα που κάθεται κάτω κι φώναξε "ΠΕΤΡΟ ΜΟΥ ΣΕ ΤΟΥΣ ΣΕΡΡΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑΡΑΤΣΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ ΣΟΥ" 🤣 Και ξαφνικά εκεί μέσα στις μνήμες μου βρέθηκα 3άρης πάλι πίσω στον κότσο του κυρ-Βαγγέλη εκείνο το βράδυ με την ντομάτα πάντα φρέσκια στο χέρι κι άκουγα τον Πέτρο απο τον Πύργο να φωνάζει σα λιοντάρι "ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ 3000 ΑΛΛΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ ΛΟΙΠΟΝ!!!" — εκείνη την ώρα εγώ έτρωγα τσιγάρο πίσω απ' το αυτί μου σα νάτανε μέρος της ομάδας υποστήριξης IT της Εθνικής στην εποχή του Κοζλεντάνη 😭😂 Γυρίζοντας τώρα στα Τρίκαλα όπου βρίσκομαι temporally για δουλειά βλέπω πως η πόλη έχει γίνει σαν ξεχασμένο κασόνι απο VHS: ζεστό σπίτι, ψωμί στις γωνίες, γηπεδούλες παντού σα να ψάχνεις για τον τελευταίο δίσκο απο τους Doors 😵‍💫 Κι όμως εκείνες οι νύχτες εκεί λες κι είχανε ένα σχέδιο από άλλον πλανήτη — σα να είχε γίνει κάποιο μυστικό συμβούλιο μεταξύ των αστεριών πάνω από την Τρίπολη και είχαν αποφασίσει "τώρα ας δώσουμε στον κόσμο μία βραδιά που να μην ξεχάσει ποτέ" 🌟🔥 Κι εγώ εκεί στέκομαι σαν τον τελευταίο ρομαντικό του ουρανού σήμερα βλέπω πως εκείνες τις εποχές υπήρχε κάτι σαν μυστική κωδικοποίηση μεταξύ μας: όσοι είχαν βρεθεί εκεί εκείνες τις ημέρες, ξέρουμε πως δεν υπήρχε μόνο μία ομάδα εκεί· υπήρχε μία πόλη που πήρε τον εαυτό της στα χέρια της σα μεγάλη οικογένεια γιορτάζοντας ένα όνειρο πραγματικό σα το δικό μας Σύμπαν παιδιά! Και μια και το έφερες — εκείνος ο Πέτρος απο τον Πύργο εκείνες τις 7 ώρες στο τρένο; Σήμερα που του στείλω μηνύμα να μου πει πως έγινε εκείνος ο αγώνας του 2013 και μου γράψει "ρε φίλε, πήγα στο αεροδρόμιο του Πύργου έβγαλα το εισιτήριο τριών ωρών σα γυμναστική αερόμπικ στη ζωή μου" 🤣🤣🤣 ΠΟΣΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑ Σ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;;;