Όταν οFM里λλάχτιαζε τη Γερμανία σαν βασιλιάς κι εμείς είχαμε μόλις ένα χορό σινιάλ

Τι σπινθήρες είχαν εκείνες οι κόκκινες σημαίες σαν ηλεκτρικό ρεύμα στις φλέβες μας;;;; 🔥🔴 Θυμάμαι σαν χτες — ήμουν στη στάση του αστικού εκεί που τρώω τσιγάρο μετά τη βάρδια μου, 3 και κάτι το πρωί, κρύο σαν τον Πάπα αυτό το Ιανουάριο του 2014... ερχόταν εκείνο το φεγγάρι λες κι ήθελε να φωτογραφήσει μόνο εκείνον τον αγώνα. Στην οθόνη του κινητού, μια εικόνα: ο Τουρκ κατεβάζει το 7 στο Olympiastadion σαν βγάζεις ένα πιστολάκι 😱💪 Μόλις είδανε το πρώτο γκολ — ουρλιάζαμε σαν τρελοί εκεί στη γωνία που έχει η κουζίνα του σούπερ μάρκετ, οι γείτονες σηκωμένοι στις μπαλκόνιδες ντυμένοι στα κόκκινα, γιατρός, λοβοτόμος, πιτσιρικάδες με τις σημαίες... κάποιος έριξε μια μπουκάλα μπύρα σπάζοντας το παράθυρο του διπλανού ψιλικατζίδικου, ΔΕΝ ήμασταν υπεύθυνοι, ήταν γιορτή! Αυτά είναι γεγονότα! Και μετά εκείνο το δεύτερο ημίχρονο... σου νόμιζα ότι βλέπεις έναν πύραυλο τον Τουρκ σαν έβγαζε τον κόσμο από τα έδρανα!!! 🚀💥 Τα χέρια στον αέρα σαν σηκώνεσαι από την κλίνη σου μετά τον εφιάλτη σου... εκεί που νόμιζες ότι χάνει η ομάδα σου εδώ εκείνος εμφάνισε τις λεπίδες των λεπτομερειών κι έγδαρε τους αντιπάλους σαν ψάρι! ΑΥΤΗ η εικόνα — ότι η ομάδα σου έχει τόσο νερό στην πρίζα ώστε γίνεται ηλεκτρικό χτύπημα στους αντίπαλους... αυτό είναι η ομορφιά εκείνου του βράδου!!! Ο Κοβτάτς φόραγε το σήμα σαν βασιλιάς πάνω στη γη, ο Βαϊνστάινer σα στρατιώτης στους δρόμους, οι φίλαθλοι σα συνοδοιπόροι στο ίδιο τραίνο... ΠΟΤΕ μην ξεχάσω εκείνο το βράδυ!!!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣΣ!!!

τι σόκ ήρθε εκείνο το πρωινό του Σεπτέμβρη στο ιππόδρομο εκεί που η χώρα είχε ξεχάσει τι σημαίνει υπερήφανο γκρινιάρικο γερμανικό πρωινό... άκουγα τον ουρανό να μουρμουρίζει σαν παλιά μηχανή τσέχου φορτηγού, κοίταξα τη γιαγιά μου αυτή την αεικίνητη ντόρα που έκανε γλυκά για τον γιο της στον πόλεμο κι έπιασε το ράδιο στη συχνότητα της αθλητικής ακτίνας — η φωνή του σχολιαστή σπάει σα γυαλί σα φώναξε "τολμούν αυτοί;;;" κι αμέσως μετά εκείνος ο ήχος σα μπουλούκι χιλιάδων καρδιών που σπάζουν μαζί μια σιγά σιγά... πρώτος ο_ROBBEN μπήκε εκεί που πρέπει σα βέλος τρελό από τα ξένα κράτη, κι ύστερα — ουφ! — ο Λουάρο κοντοστάθηκε σα να ζύγιζε τον χρόνο με το ίδιο του το σώμα πριν ξεσπάσει σαν πυροτέχνημα ανάμεσα στις κίτρινες φλογίτσες των αντιπάλων... θέλεις μια εικόνα; στέκομαι εκεί στο portão 12 που μυρίζει μπίρα ξεπαγιασμένη κι εκεί γύρω οι τοίχοι είχαν γίνει γκρίζα καμβάς τεράστιος όπου οι σκιές των κόκκινων φανέλων έτρεχαν σα γνήσιο κίνημα ψυχής... κάποιος φώναζε "κολαστήτε τους!" κι οι άλλη δεκάδες φώναζαν ακόμα δυνατότερα — όχι σαν ομάδα, σαν μια τεράστια φωνή ενός ανθρώπου, ενός σώματος που ήτανε ο σύλλογος σου, η ίδια η ψυχή της πόλης εκείνης νύχτας... και πετάξανε εκείνον τον τίτλο σα πετσί βγάζεις στομάχι — σα να κέρδισαν όχι μόνο έναν αγώνα αλλά ξανά κάτι μεγαλύτερο: την ανάσα του κόσμου που ξέχασε πως η μπάγερν ήτανε εκεί πάνω σαν σπίτι ανοιχτό στις σοφές νύχτες της Γερμανίας. θα σου πω κάτι ακόμα... εκείνο το γκολ του Μάντζουκιτς στο δεύτερο ημίχρονο που πήγαινε σα αστραπή πάνω στην ψυχή όλων μας... υπήρχε εκείνος ο τύπος πίσω μου, ένας γέρος φαν το είχε γραμμένο στο μπουφάν του "εγώ είμαι ο τελευταίος βασιλιάς" κι άρχισε να κλαίει σαν παιδί μην μπορώντας να συγκρατηθεί... σηκώθηκαν όλοι σα μια μόνη ψυχή σηκωθήκαμε από τις καρέκλες σαν σβουνιά αίματος ζεστή... και μετά εκείνοι οι εκατό οχτώ λεπτά... σαν ένα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ — η μπάγερν εκείνο το βράδυ ήτανε η ίδια η ζωή σα γίνεται γκολ κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα... τέλος πάντως, θα δούμε

Αυτή η ομάδα του 2013 ήταν σαν μια βροχή που ξεπλύνει όλο το σκοτάδι της προηγούμενης δεκαετίας — κι αυτή η σημερινή; Μας έχει δώσει χρώμα στα γκριμένα χρόνια, δεν λέω, αλλά κάπου εκεί μέσα η καρδιά δε χτυπάει τόσο δυνατά. Εκείνοι οι τύποι στον αγωνιστικό χώρο έμοιαζαν σα κουρσάροι πάνω στο Νταχάου, ο καθένας τους είχε βγει από ένα παραμύθι της Παλιάς Χιλής: ο Λεβαντόφσκι σα βασιλιάς στερεωμένος πάνω στη ζωή του παιχνιδιού, ο Ρομπέν σα κεραυνός που δεν γνώριζε ήττα, ο Γκόμες σα νυστέρι πάνω στις αμυντικές γραμμές του άλλου. Και τώρα; Κοίτα εδώ γύρω σου — βλέπεις αγώνες που μοιάζουν σα προπόνηση ζόριαντας στην τελευταία φάση. Κάποιοι άλλοι φορούν τη φανέλα σαν σκούφο χειμώνα ενώ εσείς εκείνοι είχανε φορέσει τη χώρα ολόκληρη σα δεύτερο δέρμα τους. Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής σου έπιανε το τέλος του αγώνα σα να κρατούσες το τελευταίο φύλλο ενός ημερολογίου που δεν τελειώνει — σήμερα συχνά μπαίνουμε σα σκοτεινοί επισκέπτες μέσα στην κερκίδα των κατορθωμάτων χωρίς να τους αγγίζουμε ακόμα. Δεν είναι ότι δεν κάνουν δουλειά, αλλά εκείνοι άλλαζαν την εποχή εκείνη τη νύχτα στη Λουζιτανία. Αυτό εδώ λοιπόν είναι μια ομάδα που μας δίνει χρώμα όταν το χρειαζόμαστε, εκείνη όμως ήταν η ομάδα που χάριζε φτερά.

Τι σόι εκείνοι οι "αναλυτές" τώρα;;;; Μας έφεραν αποσυναρμολόγηση ξενοδοχείου κι εμείς φωνάζαμε "ελευθερίαaaa" στους δρόμους;;; 😂🤣🍿 Κοίταξα τη στιγμή που ο Λουάρο χώριζε τον χρόνο στα δύο σα ζυγαριά της γιαγιάς μου εκείνη την εποχή... εκεί που έκανα σουβλάκι στις γυάλες μου πριν τη βάρδια μου στη Καβάλα🔥 και έπαιζα ροκ τα βράδια στα μαγαζιά... εκείνο το γκολ του Μάντζουκιτς; Τι σόι πέτρα στον ουρανό ήταν;;; Αυτός ο τύπος είχε περισσότερη δύναμη απο μένα στη δουλειά μου όταν έκοβα τσιγάρα στις τρεις η ώρα το πρωί!!! Κι αυτά τα νούμερα εκεί γύρω;;; Μας τα έκανε ολόκληρος ο κόσμος βιτρίνα!! Έτσι ξυπνήσαμε μία μέρα σα ξενοδοχεία πλήρη κόκκινων σημαιών σπασμένα παράθυρα στη Λουζιτανία κι εμείς μέσα τραγουδώντας σα πλημμύρα ανθρώπων!!! Την επόμενη μέρα πού πήγανε όλα αυτά;;; Στου καθρέφτη φωτογραφία!!! Αλλά εσείς ας συνεχίσουμε σα κανονικοί άνθρωποι... εμένα μου αρκεί μία φανέλα σκόρπια στο πάτωμα μετά από αγώνα σα θύμημα εκείνης της νύχτας... κι όσοι λένε πως δεν ήταν πάντα έτσι... εγώ τους λέω να κοιτάξουν εκείνο το Γιουβέντους που τον χτύπησεσαν εκείνη την εποχή σα ντουβίτσα!!! Κλείσιμο βέβαια: Θα πάω τώρα να βάψω το σπίτι κόκκινο... ο διπλανός μου φώναξε "κανονικά" επειδή του κατέστρεψα τον τοίχο!! Όχι εγώ φταιω... είναι η μπάγερν που κάνει αυτά τα πράγματα!!! 🚀💥🔴🤣