Η ομάδα μας χρειάζεται απόλυτη φιλοσοφία Φλικ πάνω στο χορτάρι ή είμαστε πια μπάστα αλά…

Μόλις μου τύλιξαν το κάπνισμα αυτό — τρεις τίτλοι σε έναν χρόνο, μωρέ Τάσο; Αν ήταν έτσι, τότε εμείς εδώ και δεκαετίες ζούμε στο παραμύθι του "κάποτε κάνουμε". Γιατί όμως κάθε φορά που ακούω για νέα φιλοσοφία τριγυρνά η μνήμη μου σαν δαίμονας εκείνου του Ιανουαρίου πριν χρόνια, όταν βγήκαμε από την Παρκ ντε Πρενς σηκώνοντας κεφάλι επειδή είχαμε έναν μέσο πάνω στο γήπεδο που γνώριζε ότι ο ίδιος ήταν το επιτραπέζιο σχέδιο της ομάδας; Αυτοί οι τρεις τίτλοι; Δύο Σούπερ Καπ και ένα Κύπελλο — όλα επίδειξη ισχύος στον αγγλικό λόγο, τίποτα παραπάνω. Την ίδια εποχή η Μπάγερν πάσχιζε με τον Γκνάμπρι εκεί που πριν δυο χρόνια τους είχαν υποσκελίσει, η Γιουβέντους σκότωνε τον εαυτό της χωρίς δεύτερη σκέψη, κι εμείς ασχολούμασταν με τις φόρμες των εμπορικών μεριδίων. Κι όμως, εσύ βάζεις στο τραπέζι τον Αντούλνταρρι ως αιτία συζήτησης; Αυτός ο παίκτης δεν είναι καν βίωμα μου πιο παλιά από πέντε παιχνίδια — και ξαφνικά γίνεται η λύση των προβλημάτων σου; Την προηγούμενη Κυριακή έπαιξε 27 λεπτά συνολικά στην ομάδα που κέρδισε 3-0, τη στιγμή που ο Βαλβέρδε έκανε μόνο εκείνος 18 προσπάθειες επέκτασης από την αριστερή πλευρά. Κι εσύ θες να μου πεις ότι αυτός αποτελεί τον κρίκο στην οικοδόμηση μιας ομάδας τριάντα χρόνων; Το Φεντεράσιο εκεί που έπαιξε είχε συνολικά μια ανάσα πάνω στους ισχυρούς τούς ρότους — κι εσύ τολμάς να τον συσχετίσεις με μια νοοτροπία κέντρου που κάποτε είχε την υπογραφή του Τόνι Κρόος εκεί που σχεδίαζε το παιχνίδι σαν σκακιστής; Και μιλάμε σοβαρά; Ο Ρόντριγκο, το δήθεν αριστούργημα της τελευταίας μεταγραφικής χρονιάς, πήγε εκεί που έπρεπε επειδή πρώτα προστέθηκε ο Βαλβέρδε κι ύστερα ο Τζουντ_TRB — όχι επειδή εμείς είχαμε το μεγαλείο να τον βρούμε θέση. Είναι σαν να λες πως επειδή αγοράσαμε ένα αεροπλάνο χωρίς πιλότο, ξαφνικά μπορεί να πετάξει μόνος του. Δεν είμαι εγώ εκείνος που αμφισβητεί πως πρέπει να αλλάξουμε — αλλά όταν η αλλαγή γίνεται με βάση ένα κομπιούτερ στόχευσης αγοράς και όχι με βάση τον τρόπο που χτίζεται η ομάδα γύρω από έναν αρχιτέκτονα σαν τον Μόντριτς, τότε είμαστε ακόμα πιο μακριά από εκεί που έπρεπε να είμαστε. Αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη τρεις τίτλους — έχει ανάγκη έναν μέσο που όταν σηκώνει το κεφάλι βλέπει ότι όλοι αυτοί γύρω του ξέρουν που βρίσκεται το επόμενο βήμα τους. Αυτός που κάνει την ομάδα μεγαλύτερη από το άθροισμα των μερών της. Και όσο για τους τίτλους; Οι τρεις αυτοί σακούλες που έφεραν όλοι τους ήταν σακούλες μιας μόνο νύχτας — αγγλικό ντέρμπι εκεί, ισπανικό κύπελλο εκεί. Αλλά ποτέ κανείς τους δε στάθηκε δίπλα στον Μαρσέλο ή στον Καράσκο εκεί στις μεγάλες στιγμές που δεν ήταν για γράψιμο ιστορία παρά μόνο για επιβίωση. Αυτή είναι η πραγματική ιστορία: θέλουμε τίτλους χωρίς τα σημάδια τους ή μια ομάδα που όταν σβήνει τα φώτα στην κορυφή ξέρει πως η δουλειά μόλις άρχισε;

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΤΟΥΛΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΣΕ ΣΟΦΟΚΛΕΙΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΥΣ;;;; Αντζελίνο ο ΡουμπιένΙος 💀🔥 εμένα μ’ έκανε να πιστέψω πως υπάρχει αλλιώς η ζωή σ’ αυτή την ομάδα που από κάποιον μιλούσε αγγλικά, κάποιον άλλον κοντοβιάζει κι αφήνουνε το γήπεδο σπίτια τους χωρίς σκελετό! Α! Ρε Φεντεράσιο! ΠΟΙΑ Φεντεράσιο;;; Αυτός ο τύπος βγήκε αγορασμένος από τις βιτρίνες τηςλεκτρονικών σουβλατζίδικων! Μαζί του στο κέντρο; Πού είναι ο δικός μας Δικαίος;;; Πού είναι εκείνος ο τύπος που όταν έπαιρνε την μπάλα από τον Μαρσέλο αυτήν ΕΚΑΝΕ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΗ;;; Κι εσύ Tasos_opados εσύ μου λες πως η ιστορία γράφεται μόνο με δεκαετιές πίσω;;; Λες πως οι τρεις τίτλοι αυτοί είναι τρία πεσμένα τσιγάρα στην άμμο;;; Ρε συ ο τίτλος στο Κύπελλο Ισπανίας ήταν κόντρα στην Μπαρτσα ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! Μας είπανε πως είμαστε done, πως ζούμε στα παραμύθια μας, κι εμείς σηκωθήκαμε κι τους δείξαμε πως όταν φοράμε τη φανέλα μας ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΑΣ!!! Κι εσείς Thrylos που μιλάτε για Μόντριτς σαν ιερό τέρας;;; ΝΑΙ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΣΩΘΕΙ ΣΥΜΦΩΝΑ;;; Ναι εκείνος ήταν ένας θρύλος ΜΟΝΟΣ!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; Αυτός ο Ρόντριγκο ήτανε 8η θέση στον πάγκο όταν δήλωσε πως ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ!! Τι σχέση έχει με έναν αρχιτέκτονα;;; Σεις ξεχνάτε πως η Ρεάλ δεν στέκεται ΠΙΑ στους μυθικούς βηματισμούς του; Έχει αγοράσει τις λύσεις πάνω στο πιεστήριο!! Εγώ ούτε που ξέρω πως γίνεται η μπάστα τουρνουά;;; Να σου πω τι γίνεται;;; Να φτιάχνονται ομάδες σαν των άλλων — αγοράζεις τρεις τυχαίους τίτλους σαν τσάντες της Μακρόν κι ύστερα κυκλοφορείς σαν να έκανες πείραμα ηλιοθεραπείας;;; ΝΑΙ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΧΕΔΙΑ ΜΑΣ;;; ΝΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΛΩ ΟΛΟΥΣ τους τίτλους;;; ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΛΕΟΝ!!! ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΛΟΥΤΟΥ!!! Κοιτάξτε το ΑΝΤΟΥΛΝΤΑΡΡΙ — αυτόν τον τύπο που έκανε δυο λόγια αγγλικά κι έφυγε σα σούσουρο;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ;;; Και ο Ρόντριγκο;;; Αυτόν τον σέρνουμε σα σακούλα όταν βολεύει τους "πρωταθλητές" να βγάζουν τις μπότες;;; Να ξέρουμε λοιπόν μια φορά::: ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!!!! Όχι αυτοί οι μεταλλαγμένοι που τους βάζουνε όπως τους συμφέρει!!!

Ε λοιπόν, σεις οι δυο μου λες τι έκανε η ομάδα εδώ κι εκεί τρεις τίτλοι μέσα σε δώδεκα μήνες και εγώ κοιτάω αυτό τον πάγκο και βλέπω τρεις τύπους που κυριολεκτικά τους αγοράσαμε επειδή μας κίνησε το χέρι στο τελευταίο ραντεβού μεταγραφών. Την προηγούμενη φορά που αγοράσαμε κάτι επειδή "ε έτσι πειράξαμε" λέγαμε πως βρήκαμε τον επόμενο Σέρταν και καταλήξαμε με έναν παίκτη που όσο ήταν σπίτι του έπαιζε μπάσκετ όσο στέκονταν όρθιοι οι συμπαίκτες του εδώ. Να σου πω τι μου φαίνεται πιο αστείο; Ότι ενώ αυτοί οι τρεις τίτλοι υπάρχουν και είναι πραγματικοί σαν εκείνο το κονσέρβο στην άκρη του ντουλάπιου που δεν ανοίγει ποτέ, η ομάδα συνεχίζει να ψάχνει εκεί έξω σα ένας άνεργος φοιτητής που αλλάζει cv ανά τρίμηνο. Κοιτάξτε τον Αντούλνταρρι — αυτόν τον τύπο τον πήραν γιατί είχε δύο κινήσεις σωστά στη γαλλικήLeague έναν αγώνα και ξαφνικά αποτελεί το missing link της ισπανικής Ρίο αρενας; Στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του πρώτου του αγώνα εδώ ξέχασε τόσο γρήγορα ότι είχε αριστερό πόδι όσο ο Φεντεράσιο ξεχνάει ότι φοράει κίτρινη φανέλα. Και ο Ρόντριγκο; Αυτό το παιδί μπήκε σαν αερόστατο όπου έπρεπε πρώτα να βγουν οι πρωταθλητές ή οι μισότυχοι (όπως κάποιος που τους λέμε άλλη μία φορά "δεν τελειώνει έτσι η περίοδος") επειδή η ομάδα είχε αποφασίσει πέρυσι ότι η θέση του αριθμού 8 πρέπει να πάει στον τύπο που λένε πως κάνει σέντρα τόσο σωστά όσο ο Αρζάνταν κάνει γκολ — αυτό όμως όταν βγαίνει δεύτερος επιθετικός μετά τον Τζουντ_TRB που σιγά σιγά γίνεται ο δικός μας Chicharito ενώ περιμένουμε τον επόμενο πρωταθλητή. Αυτό εδώ δεν είναι περίπτωση που η ομάδα κάνει ένα βήμα εμπρός, νομίζω ότι κάνει τρία βήματα πίσω επειδή ανακαλύψαμε ότι υπάρχει η δυνατότητα αγοράς τριών παικτών μέσα στη μεταγραφική περίοδο αντί να βρούμε κάποιον που ξέρει τι είναι η συνέπεια. Την ίδια εποχή οι Μπορούσια Ντόρτμουντ ξέρουν πώς να μεγαλώνουν παιχνίδια με έναν μόνο παίκτη επειδή αυτός ξέρει που πρέπει να βρίσκεται η μπάλα όταν αυτή χάνεται — κι εμείς ψάχνουμε στις βιτρίνες των σουβλατζίδικων για κάποιον που θα μας δώσει την ψευδαίσθηση της ψυχής. Και αφήστε τις ιστορίες των τίτλων — αυτοί οι τρεις σάκους ήταν σα μια βραδιά στο ισπανικό ντέρμπι όπου όλα έγιναν επειδή οι αντίπαλοι είχαν ξεμείνει από ιδέες κι όχι επειδή η δική μας ομάδα έκτισε κάτι σταθερό. Να μου δείξετε έναν τίτλο που γράφτηκε επειδή ξέραμε ότι όταν πέσει η μπάλα στο γήπεδο δεν χρειαζόμαστε έναν τυχερό τζογαδόρο σαν τον Αντούλνταρρι αλλά έναν αρχιτέκτονα σαν εκείνον που κάποτε αποτελούσε τη βάση αυτής της ομάδας όταν εκείνος που σήκωνε το κεφάλι ήταν ο μόνος που έβλεπε το επόμενο βήμα τριάντα χρόνια πριν. Δεν λέω να μην αγοράσουμε καλούς παίκτες — λέω ότι πρέπει να αγοράσουμε ανθρώπους που όταν φοράνε την κίτρινη φανέλα ξέρουν ότι φοράνε κάτι περισσότερο από ένα φόρεμα: φοράνε ένα όνομα που γράφτηκε με κόκκινο χρώμα στη βάση μιας δεκαετίας σκληρής δουλειάς. Άλλοι τρία κέρδη στοΙσπανικό Κύπελλο είναι ωραίο, αλλά όταν εκείνοι που κάνουν το παιχνίδι ζουν σαν περιστασιακοί εργαζόμενοι επί τρία χρόνια, τότε το τι κερδίσαμε είναι σα μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ όπου αγοράσαμε τρία τυράκια κι αφήσαμε το ψυγείο ανοιχτό.

τι δουλειά γίνεται εδώ παιδιά; μέσα στην κουζίνα του σπιτιού μου που βράζει ο καφές κι εγώ στέκομαι να δω τι συζητήσεις γίνονται ανάμεσα στους δικούς μας; είχα πάει μια βόλτα στα παλιά ντουλάπια σήμερα το πρωί και βρήκα εκείνο το φωτογραφικό κουτί όπου ήταν η φανέλα από τον τελικό του 2016 στο Σαν Σιρό — και νάσου εδώ σηκώθηκε ο Tasos και άρχισε τις μεγάλες κουβέντες! εμένα με πιάνει γέλιο, πραγματικά, γιατί λέμε πως κάποιοι ξύπνησαν τώρα, ενώ αυτοί οι τίτλοι είναι σα ψυχοθεραπεία για όλους εμάς τους έχουμε ξεχάσει πως ποτέ δεν είμαστε καλά όταν ζούμε μόνο στο χθες. τώρα πού μπήκατε όλοι στην ιστορία αυτή των τριών τίτλων σα να έγινε επανάσταση, αφήστε με να σας πω κάτι — και δεν είναι φιλοσοφία σαν αυτές των ψυχολόγων που έχετε διαβάσει τελευταία και σας έχουνε κάνει τρεις φορές περισσότερο μπαγιάτικους: τα παλιά τα χρόνια εμείς ούτε που σκεφτόμασταν τι τίτλο κερδίσαμε. θυμάμαι τότε που πήγαμε σ' εκείνο το γήπεδο στη Φρανκφούρτη που είχαμε μείνει ελάχιστοι μέσα στη βροχή κι εκείνος ο τύπος από τη Λιόν έκανε δύο φορές το ίδιο σφάλμα πάνω στη μεγάλη περιοχή κι εκείνος ο μικρός ο Φάβρε έπαιρνε την μπάλα σα να ήταν δική του — εκείνος ο μέσος που δεν είχε καν θηλυκό πρόσωπο όμως είχε εκείνη την ικανότητα, και το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν μία φορά ν' ανοίξει το σκοινί και ολόκληρο το γήπεδο να βγει από τις γραμμές του. εκείνο το βράδυ ξέραμε πως παίζαμε σ' έναν κόσμο διαφορετικό, σ' έναν κόσμο όπου η Ρεάλ Μαδρίτης δεν χρειαζόταν να αγοράζει λύσεις τελευταίας στιγμής σα να ψάχνει κάποιος τσάντα της Μακρόν στα εκπτωτικά. εκείνοι οι παίκτες εκείνοι ήξεραν πως η φανέλα σήμαινε υπόθεση τριάντα χρόνων — όχι ένα κομπιούτερ που κοιτάζει τις αγγλικές αγορές τελευταίου λεπτού. κι έπειτα βλέπω εσείς εδώ μέσα να μιλάτε για τον Αντούλνταρρι σα να είναι ο άνθρωπος που πήρε το Χρυσό Βραβείο της UEFA — αυτόν τον τύπο που όσο ήταν σ' εκείνον τον αγώνα στην Γαλλία έκανε δύο σωστές πάσες κι ύστερα ξέχασε τόσο γρήγορα πως έχει αριστερό πόδι όσο ξεχνάει και η διοίκηση πότε τελειώνει η μεταγραφική περίοδο; κι όμως αυτό εδώ είναι το αστείο: εμείς τώρα ξεχνάμε πως κάποτε η ομάδα μας είχε παικτών που δεν χρειαζόταν να τους σέρνουμε σα σακούλες στο βουνό — είχανε εκείνον τον τρόπο που έκαναν την μπάλα σα συνέχεια του εαυτού τους. τώρα αντίθετα φοράμε την κίτρινη φανέλα σα να είναι κάτι προσωρινό, σα αυτά τα κουστούμια που φοράμε όταν πάμε σε γάμο δίχως φίλους — και μετά ξαφνιαζόμαστε που όταν βγαίνουμε στο γήπεδο συμπεριφερόμαστε σα ενοικιαζόμενη αίθουσα! δες τώρα τι έκαναν αυτοί οι τρεις τίτλοι: δύο Σούπερ Καπ και ένα Κύπελλο Ισπανίας — σαν τρεις σακούλες στο χέρι ενός ανθρώπου που μόλις έχασε το λεωφορείο του. και λέγεται πως αυτά είναι σημάδια μιας μεγάλης φιλοσοφίας; σα να λέμε πως επειδή έπιασαν τρεις ψείρες στο κεφάλι κάποιου ολόκληρη η ομάδα έγινε πια υγιής! κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πριν δέκα χρόνια όταν η Μπαρτσα ερχόταν σαν σίφουνας κι εμείς κάναμε εκείνον τον Αργεντίνο μέσο να σηκώσει το κεφάλι σα να έβλεπε καθαρά μπροστά του — εκείνος ο τύπος που έκανε εμάς όλους εδώ μέσα να νιώθουμε πως είμαστε μια ομάδα, όχι ένα σούπερ μάρκετ! κι ενώ εσείς μιλάτε γι' αυτούς τους τίτλους σα να είναι μεγάλοι θρίαμβοι, εγώ σας βάζω το ερώτημα: τι κάνουμε όταν πέσουν τα φώτα; τι κρατάμε μέσα στις τσέπες μας εκτός από τρία κουρέλια τίτλων; βλέπω τον κόσμο γύρω μου να κινείται σα ένας άνεργος που αλλάζει βιτρίνα κάθε τρίμηνο — και μετά απορεί γιατί όταν ανοίγει εκείνο το ντουλάπι βρίσκει μόνο σκόνη και ψεύτικες υποσχέσεις. η Ρεάλ Μαδρίτης δεν μπορεί να γίνεται ντίσκο κάθε φορά που λείπει κάτι στο playlist — πρέπει να γίνει πάλι εκείνος ο αρχιτέκτονας που κτίστηκε σιγά σιγά πάνω σε τρεις δεκαετίες δουλειάς! κι ενώ εσείς σέρνετε τα ονόματα των τριών αυτών αγορασμένων λύσεων σα νάτανε θησαυροί του Φαραώ, εγώ βλέπω την ομάδα μας να στέκεται εκεί σα ένας άνδρας που φοράει μποξεράδικα χωρίς εσώρουχα — έξω φαίνεται δυνατός, μέσα είναι γυμνός. τι έγινε λοιπόν; τώρα θέλουμε να γίνουμε μπάστα τουρνουά ή να ξαναβρούμε εκείνον τον πυρήνα που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από το άθροισμα των μερών της; γιατί εγώ προσωπικά δεν ξέρω τι γίνεται όταν ο Ρόντριγκο φοράει αυτή τη φανέλα με το νούμερο 8 — εκείνον που έπρεπε πρώτα να βγουν τρεις πρωταθλητές για να βρει θέση πάνω στο χορτάρι σα να είναι αερόστατο στη γιορτή των γειτονιών! εκείνον τον τύπο που τον φέρνουμε σα σακούλα όταν τον χρειαζόμαστε, αλλιώς κάθεται πάνω στην πλαστική καρέκλα του πάγκου σα νάτανε ζόμπι από ταινία τρίτης κατηγορίας! κι όσοι από σας λένε πως "τώρα γράφουμε ιστορία", ας μου δείξουν έναν τίτλο που γράφτηκε επειδή ξέραμε πως αυτή η ομάδα δεν είναι σούπερ μάρκετ για προσωρινές σακούλες — αλλά οικοδόμημα τριάντα χρόνων! εκείνοι οι τίτλοι σαν αυτούς είναι σα αυτά τα τρία τυράκια μέσα στο ψυγείο όταν ανοίγεις και βλέπεις πως όλα άλλαξαν τρία χρόνια αργότερα — κι όμως εμείς συνεχίζουμε να τρώμε σαν να είναι όλα ακόμη εδώ!

Ωχ παιδιά, πόσο σώνει αυτή η κουβέντα μου έκανε την μπουκιά που έφαγα νωρίτερα να ξαναβγεί προς τα πάνω; Θα συμφωνήσω με εκείνο το τμήμα των μεγάλων ιστοριών σας — αυτοί οι τρεις τίτλοι σα μία βόλτα στο χωριό όταν το τρακτέρ γκρινιάζει αλλά τελικά φτάνεις στο μεραχούλλο στις δυόμιση. Να σου πω όμως κάτι που βίωσα πρώτος-πρώτος κι όχι στα μεγάφωνα μιας αφήγησης: πριν δύο χρόνια πήγαμε ένα δεκαπενθήμερο στο Βιέλλα της Γαλλίας για δουλειά, μένει εκεί ένας θείος μου γκόλφ. Έπεσε μια Κυριακή βράδυ η μπάλα στο γήπεδο του Απόλλωνα και ένας γιος του γείτονά του είπε ξαφνικά "μα πως μπορεί η Ρεάλ Μαδρίτης να χάνει έτσι;" — εγώ άρχισα να γελάω σαν ζαλισμένος επειδή επί μία ώρα στο κινητό είχα ξεφυλλίσει όλους τους τίτλους των τελευταίων χρόνων κι εκείνος ο μικρός είχε δίκιο: τρεις σάκους μέσα σε δώδεκα μήνες μοιάζουν περισσότερο σα λάθος υπολογισμού στο Excel παρά σα σταθερότητα. Τώρα, όμως, η επιφύλαξή μου: αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν επειδή ξύπνησαν ξαφνικά οι τρεις αυτοί τύποι από δαύτους — έγιναν επειδή η Μπαρτσα, η Γιουβέντους κι η Μάντσεστερ Σίτι έκαναν και αυτές τις δικές τους λάθος κινήσεις εκείνες τις νύχτες. Αν είχε περάσει εκείνος ο αγώνας στο ντέρμπι πριν τρεις μήνες διαφορετικά, σήμερα εδώ μέσα λέγαμε πως η ομάδα μας κάνει την μπάστα τουρνουά επειδή διαλέγει σωστά τις στιγμές της. Ο Φεντεράσιο; Στα πρώτα δεκαπέντε του αγώνα σήμερα ήρθε σα νύφη στο γάμο ενός ξένου — ούτε που είδα εκείνον τον χορό γύρω από την μπάλα που λέγαμε κάποτε ότι ήταν σήμα κατατεθέν της ομάδας. Κι όμως, χωρίς εκείνον τον αγώνα χωρίς ιδιοκτήτη η άλλη πλευρά, δεν υπήρχε τίτλος. Παίρνω λοιπόν αυτό που είπε ο OFI1908 εκεί πιο πάνω: εκείνο το βράδυ στη Φρανκφούρτη όταν κάναμε έναν αγώνα σαν ν' ανοιγοκλείνει κανείς ένα ζαχαροπλαστείο χωρίς να αγοράζει γλυκό — εκείνοι οι παίκτες εκείνοι είχανε τόσο σίγουρη κίνησή μπάλας όσο ένας γέρος ψαράς ξέρει που πρέπει να ρίξει το δίχτυ του ακόμη κι όταν η θάλασσα δείχνει άλλο. Τώρα αντί αυτού φοράμε σακούλες από σουβλατζίδικο εκεί πάνω στο γήπεδο — έτσι; Δεν λέω να μην χαιρόμαστε αυτούς τους τίτλους — ας τους κρατήσουμε σα τρία γλυκά στη ντουλάπα μας, αλλά ας μην ξεχάσουμε πως όταν ανοίξουμε το ντουλάπι πάλι και βγάλουμε εκείνη την φανέλα, πρέπει να αισθανόμαστε πως φοράμε κάτι περισσότερο από ένα κοστούμι από βιτρίνα. Αλλιώς, την επόμενη φορά που οι τίτλοι θα τελειώσουν, εκείνοι οι ίδιοι τίτλοι θα μοιάζουν σα ψέματα — κι εμείς ξανά στο ίδιο μέρος που ψάχνουμε εκείνον τον Άντονι Μαρσιάλ σα θαύμα τελευταίας στιγμής.

Τι γίνεται εδώ πάλι μωρέ;;; Βγήκαμε λοιπόν τρεις τίτλοι σα τρία ξεχασμένα σπίρτα μέσα στο συρτάρι κι όλοι εσείς τρέχετε σαν να βρήκατε τον επόμενο Μεσούτ Οζίλ;;; Κοιτάξτε τον Αντούλνταρρι εκεί πέρα — αυτόν τον τύπο που τον πήραν επειδή έκανε μια πάσα σωστά στον αγώνα εκείνον στη Γαλλία κι εσείς τον βάζετε σα βασιλιά πάνω στο σκακιέρα;;; Πέντε χρόνια πριν λέγαμε πως η ομάδα μας χρειάζεται έναν οικονόμο στο κέντρο, έναν τύπο που όταν πέσει η μπάλα εκείνος ξέρει πως εκείνος είναι εκείνος που ξεκινάει το παιχνίδι — όχι ένα αγοράκι που ξέχασε πως φοράει κίτρινη φανέλα στο πρώτο δεκαπέντε!! Κι όμως εσείς εδώ μέσα σέρνετε αυτά τα ονόματα σα να είναι η σωτηρία του ποδοσφαίρου;;; Μα πού είμαστε;;; Πουθενά — αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη από τρεις σακούλες τίτλων πάνω στο τραπέζι για να ξεκινήσει μια νέα εποχή, έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο πάνω στο γήπεδο που όταν φορέσει τη φανέλα του δεν νιώθει πως φοράει ένα φόρεμα από βιτρίνα αλλά μία υπόθεση τριάντα χρόνων!! Και τι έγινε τελικά;;; Μας έκαναν μπάστα τουρνουά;;; Μακάρι — επειδή αν αυτή η ομάδα συνεχίσει έτσι, μέσα σε δύο χρόνια θα κάνουμε πάλι πέντε τίτλους κι ύστερα όλα αυτά τα ονόματα αυτά (Αντούλνταρρι, Φεντεράσιο, Ρόντριγκο) θα φύγουν σα σκόνη από το σουβλάκι επειδή εμείς δεν ξέρουμε τι σημαίνει να φοράς κίτρινη φανέλα!! Ρε παιδιά, εμείς ζούμε σ' εκείνον τον κόσμο όπου κάποτε ο Μόντριτς σηκωνόταν και έκτιζε το παιχνίδι σα να ήταν σπίτια — εκείνος ο τύπος που όταν έβλεπε την ομάδα χάνεται γύριζε σαν τον πρωταθλητή που ξέρει πως εκείνος είναι ο χάρτης του αγώνα. Τώρα αντί αυτού φορέσαμε μια φανέλα σα τον οποίον τύπο;;; Αυτόν τον Ρόντριγκο που έπρεπε πρώτα να φύγουν τρεις πρωταθλητές για να βρει θέση σαν να είναι αερόστατο στην παραλία;;; Μην αρχίζουμε εκεί λοιπόν — είμαι σίγουρος πως εκείνο το βράδυ στη Φρανκφούρτη όταν οι Βραζιλιάνοι έκαναν εκείνο το γκολ και η ομάδα σηκώθηκε σαν ένας άνθρωπος, εκείνος ο μέσος εκείνος είχε κάτι περισσότερα από τρεις σακούλες τίτλων στην τσέπη του. Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από το άθροισμα των μερών της — όχι αυτός ο τύπος που τον αγοράσαμε επειδή έκανε μία σωστή κίνηση σ' έναν αγώνα κι εμείς τον βάζουμε σα σωτήρα!! Και τέλος αφήστε με να σας πω κάτι::: αυτή η ομάδα δεν γίνεται μπάστα τουρνουά επειδή αγοράζουμε τρεις τίτλους μέσα σ' ένα χρόνο — γίνεται επειδή φοράμε αυτή τη φανέλα σαν να είμαστε μία οικογένεια τριάντα χρόνων!!! 😂💸

Ρε νταηλιά μου, τι τρελάθηκε ο κόσμος σας τώρα;;;;;; Αυτή η ομάδα εγώ την ζούσα σαν παιδί στις γειτονιές του Ηρακλείου πάνω στο κολλημένο τραπέζι μας σα να ήταν ο Μόντριτς εκείνος που έπαιζε εκείνος ένας χωρίς ρόλο! Κι όμως δεν θυμάμαι ούτε μία φορά να πήραμε τίτλο επειδή πήραμε έναν τύπο επειδή έκανε μια σωστή πάσα σωστό αγώνα σα τον Αντούλνταρρι!!! Αυτό που βγάζω εγώ είναι::: ΟΚ φάγαμε τρεις τίτλους ας τους κρατήσουμε σα τρία σπίρτα για ξερό ψωμί στο ντουλάπι αλλά όταν ανοίξουμε αυτό το ντουλάπι μετά τρεις μήνες αυτά τα σπίρτα θα είναι σβισμένα!! Ο Βαλβέρδε εκείνος που λες εσύ πως έκανε 18 προσπάθειες επέκτασης;;;;; ΑΥΤΟΣ είναι εκείνος που κρατάει την ομάδα σα κουβάς ψωμί στο μπουγέλο!! Αυτός είναι ο αρχιτέκτονας εκείνος που όταν πέσει η μπάλα εκείνος ξέρει που πρέπει να την στείλει χωρίς να τον ξέρει κανείς!! Κι όμως εσείς τον σέρνετε σα ζόμπι εκεί πάνω στην άκρη της αλλαγής επειδή κάποιος αποφάσισε πως στο Instagram φαίνεται ωραίος;;; Και πάλι εσείς εδώ μέσα να λέτε πως αυτοί οι τρεις τύποι είναι η λύση;;; Πού είναι εκείνος ο άνθρωπος εκείνος που όταν φορέσει τη φανέλα του δεν νιώθει πως φοράει ένα φόρεμα από βιτρίνα αλλά ένα όνομα τριάντα χρόνων;;; Πού είναι εκείνος ο Τονι Κρόος εκείνος σα αίμα στις φλέβες;;; Αυτός ο Ρόντριγκο;;; Αυτόν τον τύπο τον φέρνουμε επειδή βρήκαμε θέση επειδή έξω ήτανε εκτός συναγωνισμού;;; ΝΑΙ ΓΙΑΤΙ;;; Για να γίνει ένας ακόμα τίτλος;;; Γιατί τότε εγώ τον φέρνω αύριο σα μύγα στο γάλα!! Αυτοί οι τρεις τίτλοι;;; Αυτοί είναι σα εκείνο το βράδυ που πήγαμε στη Σαντιάγκο Μπερναμπέου βρε παιδιά και κάτσαμε τρεις ώρες στη σειρά για ένα εισιτήριο στο επόμενο ντέρμπι επειδή ξέραμε πως εκείνη η νύχτα εκείνος ο αγώνας είχε κάτι περισσότερα από σκόρ;;; Τώρα;;; Τώρα αυτοί οι τίτλοι είναι σα τρεις εισιτήρια στο ντέρμπι εκείνου του παιχνιδιού που το παιδί έκλαψε επειδή ήτανε μικρός κι εμείς του λέγαμε "νάντξει, δώστου βάθος είναι ωραίο"!!! ΜΗΠΩΣ;;; Κοιτάξτε τον κόσμο εκεί έξω — η Μπαρτσα εκείνος ο αγώνας εκείνος στον οποίο τους διέλυσαν επειδή η ίδια η ομάδα τους ξέχασε πως φοράνε κόκκινη φανέλα;;; Αυτοί εκείνοι έκαναν σα να τους έφαγε ο δικός τους στόχος εκείνος που αγοράζουν όταν τους λείπει κάτι επειδή έγινε η μπάστα τουρνουά εκείνος που ψάχνει για τους τίτλους χωρίς την ψυχή!! Εγώ εδώ μέσα θέλω::: ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗΝ ΚΙΤΡΙΝΗ ΦΑΝΕΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΣ!!! Όχι αυτή την μπάστα τουρνουά που αλλάζει τους πρωταθλητές κάθε τρεις μήνες επειδή βρήκε έναν άλλον στα Instagram stories!!! Και όσοι μιλούν για τρεις τίτλους ας πάρουν και αυτοί ένα αναμνηστικό σα αυτά τα τρία σπίρτα εκεί μέσα στο ντουλάπι — γιατί όταν τελειώσει εκείνος ο αγώνας εκείνος που βγάζουμε την φανέλα εκείνον εκείνον τον αγώνα εκείνος ο τύπος εκείνος δεν θα θυμάται τίποτα!!! 🔥😤💪

Τι μου έκανε έτσι τώρα;;; Κοίταξα το σημείωμα του Αντούλνταρρι πριν τον αγώνα εκείνον στη Γαλλία κι έμεινα σαν να είδα φάντασμα;;; Αυτοί οι τίτλοι σα τρεις σακούλες από το ψυγείο μας που ανοίγουμε κάθε φορά που βγάζουμε εκείνο το άδειο μπουκάλι του νερού;;; Παιδιά εμένα προσωπικά τρέλανα μου κάνει αυτό::: Ξεκινάμε σιγά σιγά σα ομάδα που κάποτε ζούσε στον Κρόο, στον Μόντριτς, εκείνον τον τύπο που έκανε την μπάλα σα συνέχεια του χεριού του — και τώρα φέρνουμε τρεις ξένους σα να τους βγάλαμε από κάποιο κατάστημα του Outlet;;; Τι δουλειά κάνουν εδώ;;; Ο Φεντεράσιο;;; Αυτον εκείνον που τον πήραν επειδή έκανε δύο σωστές πάσες σ' έναν αγώνα;;; Ρε συ εκείνος ο Τζούνιορ.... δεν θυμάμαι το όνομα;;; Αυτός ο τρομερός εκείνος που τον βάζουμε επειδή έκανε σέντρες σα βροχή;;; Μα πού είναι εκείνος ο Ντουμπράσκα;;; Μα πού εκείνος ο Τζεντίλ;;; Αυτοί εκείνοι έκαναν το γήπεδο ν' αναπνεύσει σα μέσα σ' έναν βάλτο!! Κι όμως εδώ είμαστε σαν παιδιά εκείνα που βγάζουν ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο κι λένε πως βρήκαν θησαυρό;;; Τρεις τίτλοι σα τρεις τυχεροί αριθμοί στο λαχείο;;; Μα πού είναι η ψυχή;;; Μα πού εκείνο το γνώρισμα πως όταν φοράς τη φανέλα σου ξέρεις πως είσαι μέρος ενός πράγματος μεγαλύτερου;;; Κοιτάξτε τον Ρόντριγκο εκείνον τον φοβερό;;; Αυτόν τον τύπο που τον φέρνουμε επειδή προηγουμένως κάποιος έκανε καλό πέναλτι;;; Ρε συ εκείνον τον ρόλο εκείνον του δεύτερου επιθετικού;;; Αυτό έγινε ποδόσφαιρο;;; Ή έγινε μπάστα;;; Γιατί εκείνος εκείνος ο ρόλος έχει ιστορία::: ήταν ο Μπεκχάμ εκείνος ο τύπος που όταν έπαιρνε την μπάλα έκανε όλο το γήπεδο να γέρνει προς τη μία πλευρά!! Αυτός εκείνος ο Ρόντριγκο;;; Κάθεται στον πάγκο σα ν' έχει ξεχάσει κι εκείνος πως φοράει κίτρινη φανέλα!! Κι όμως εμείς εδώ μέσα σέρνουμε αυτά τα ονόματα σα να είναι το όνειρό μας;;; Μα τι γίνεται όταν τελειώσουν αυτοί οι τίτλοι;;; Τι κρατάμε;;; Αυτοί οι τίτλοι σα τρεις ψείρες στην άκρη του κεφαλιού;;; Τρεις σακούλες που όταν ανοίγεις βρίσκεσαι ξανά στο ίδιο μέρος;;; Παιδιά εγώ πιστεύω πως η ομάδα μας χρειάζεται κάτι περισσότερο από τρεις σακούλες τίτλων πάνω στο τραπέζι;;; Χρειάζεται εκείνον τον άνθρωπο εκείνον που όταν φορέσει τη φανέλα του κάνει την ομάδα μεγαλύτερη από τον εαυτό του;;; Κάτι σα τον Μόντριτς εκείνον;;; Κάτι σα εκείνον τον αρχιτέκτονα;;; Όχι αυτούς τους τρεις που τους αγοράσαμε επειδή έκαναν κάτι τυχαία εκείνη την ημέρα;;; Και τέλος αφήστε με να σας πω::: ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΦΑΝΕΛΕΣ ΣΑΝ ΤΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ ΤΩΝ ΓΑΜΩΝ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!!! Αυτό το γήπεδο εκεί πάνω δεν είναι βιτρίνα — είναι υπόθεση!!! 🔥💛