Ο ΠΑΟΚ πρέπει να ξεφορτωθεί ΑΜΕΣΩΣ ΟΛΟΥΣ τους «θρύλους» που εμποδίζουν την νέα γενιά

Πού είναι αυτοί οι φουκαράδες που μου γράφουν πως ο ΠΑΟΚ "χάνει την ψυχή του" χωρίς να κάνουν τίποτα άλλο από το να κουβαλούν σκόνες στη σειρά; Λες ο Γιώργος Πρίγκος γράφει μνημόσυνα; Αυτός έκανε τρεις φορές έτσιιght με τον Γουίλκινς στον δρόμο μέχρι η ομάδα του να πιάσει την τρίτη θέση — κι εσείς εδώ μιλάτε για ψυχή σαν να πρόκειται για βράχο στις γκαρνταρόμπες σας. Το πλάνο του συμπαίκτη μου 19 χρόνων που πάει πρωταθλητής επειδή αποφασίζουμε εμείς εκείνοι ποιοι γονείς έχουν δικαίωμα γκρίνιας στο θάνατό μας; Να σας πω κάτι βρομερό: Η ψυχή δεν είναι πιάσιμο στα χέρια των γερόντων· είναι ό,τι μένει όταν φύγουν αυτοί που νομίζουν πως η ομάδα τους περιμένει χρόνια να βγάλει κεφάλι μόνο επειδή κάποιος τους έκανε την τιμή να τους υπογράψει στον Αλέξανδρο σα βγήκαν από νυχτερινό γυμνάσιο ποδοσφαίρου. Τι έκανε ο Βασίλης Τερκενλής εκτός από το να μοιράζει βινύλιο στον Γ.Σ. Δεμίρη; Τουλάχιστον εκείνος είχε το σακάκι πάνω στους ώμους του όταν η ομάδα του δούλευε σαν ζητιάνος το 2015 — και τώρα εσείς γκρινιάζετε πως τα νέα παιδιά "δεν έχουν φόβο"; Αυτός ήταν ο φόβος πριν; Να κάθεσαι στο ιδιόκτητο σου σπίτι και να λες πως τα κοκκινόμαυρα θα σκουριάσουν επειδή κάποιος 20άρης δεν κάνει νεύματα κάθε φορά που εσύ βγάζεις τις τριχωτές μασχάλες σου στην κερκίδα; Κι ας μετρήσουμε τους χαμένους αγώνες που είχαμε λόγω δικών σας αποφάσεων "διαχρονικής σοφίας". Το 2018: αγωνιστικά λείψανα μέσα στο γήπεδο επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Λίβανο κάποιου μουδαράDE δεν άξιζε τον κόπο να κάνει press — και τώρα εσείς ψάχνετε την ψυχή στο μπουζούκι του πρώην επιστάτη; Οι Πρίγκοι και οι Τερκενλήδες έκαναν τους πρωταγωνιστές τους εαυτούς τους επειδή υπήρχαν δεκαπέντε χρόνια δίχως τίτλους — όχι επειδή είχαν κάποιο μυστικό πέρα από την τύχη να βρισκόμαστε στη χώρα που γεννήθηκε ο ποδοσφαιρικός σοσιαλισμός. Σήμερα έχουμε ένα ρόστερ που έγραψε ιστορία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και εσείς κλαίνε επειδή ένα πρωινό Πρωτοδικείου αποφάσισε πως πρέπει πλέον να παίζει ο γιος κάποιου άλλου γέρου; Το μόνο δώρο που χρειαζόμαστε από αυτούς είναι η έξοδος από την αίθουσα των αποφάσεων — πριν ξεραθούμε ότι η επόμενη γενιά έχει ξεμείνει από γκρίνια επειδή της πήρανε το δικαίωμα να μεγαλώσει σωστά. Το παρκέ δεν θέλει επίσκοπους· θέλει μάγκες που ξέρουν πως όταν λέμε "επόμενος τίτλος" δε μιλάμε για βράδυουμ στο YouTube του θείου.

Ρε ΓΙΩΤΗδες της αντι-Πρίγκου αντι-Τερκενλή ημέρας, τι σκατά λέτε εκεί πέρα;;;;; Αυτοί οι δύο βρίσκονται ακόμα μέσα στο γήπεδο σαν τα λείψανα μιας εποχής που έφαγε τρία συνεχόμενα χρόνια στην 4η θέση;;;; Στις κερκίδες περνάνε αυτοί οι μουμιομένοι εβδομήντα χρονών και κουνάνε τα γκρίζα κεφάλια τους επειδή ο Σκόφιλντ δεν κάθεται κάθε πρωί να τους κάνει κορόιδο;;;;; Ψυχή;;;; Θέλουν ψυχή αυτοί;;;; Η ψυχή του ΠΑΟΚ είναι στις φωνές των παιδιών που τρέχουν σαν ηλεκτρισμένα, στις χειρονομίες των τριών προσφύγων στον Άγιο Δομνικό, στην περηφάνια ενός γιου του χωριού που βάζει ένα γκολ στο Champions μετά από 20 χρόνια;;;; Αυτοί εδώ ψάχνουν την ψυχή στα βινύλια του Γ.Σ. Δεμίρη και στα πρωτόκολλα των "σπουδαγμένων" αποτυχημένων;;;;; Θέλουμε τίτλο;;;; Την πήραμε!!! Με πιτσιρικάδες που όταν λένε "έτοιμοι" τότε πέφτουμε μέσα σαν μια μπουρδοχώρα—αντίθετα από κάποιους που ακόμα συζητάνε ποιος έπαιξε καλύτερα το 2008 στο Κύπελλο UEFA επειδή ξέρανε πως την επόμενη εβδομάδα ξαναθα κάτσουν στον καναπέ τους να γκρινιάζουν. Μη λες πως αυτοί οι τύποι έκαναν τίποτα για το σύλλογο εκτός από το να μεταδίδουν τον φόβο σαν επιδημία;;;; Το 2015 η ομάδα ήταν ζόμπι και αυτοί εδώ είχαν τις θέσεις στους υπολογιστές να γράφουν email στις ομοσπονδίες γιατί φοβόντουσαν πως το κοινό μπορεί και να μην συμπαθήσει έναν ακόμη "επαγγελματία";;;; Τώρα γκρινιάζουν πως το παρκέ "δεν έχει σεβασμό" ενώ εμείς βγάζουμε ομάδα σαν στρατό πέρα από εθνότητες;;;;; Αν θέλουν ψυχή ας βγουν στις κερκίδες στις 6 μ.μ. πριν το ματς και ας τραγουδήσουν όλοι μαζί το "Μαζί!" — όχι όμως αυτοί που ακόμα ψάχνουν τη σκόνη σταDVD του Γιάννου της γειτονιάς γιατί βλέπουνε πως η νέα γενιά ξέρει τι σημαίνει αγωνιστικότητα χωρίς να την έχουν διδάξει αυτοί στις παντούφλες τους;;;;; Εκείνοι οι δυο πρέπει να βγουν έξω από το γήπεδο σαν τον παλιό πλέον κήπο του φορτηγού — αλλιώς όσοι νιώθουν φόβο μπροστά σε έναν δέκα χρονών που φοράει φανέλα σαν μεγαλοπρεπές αυτουργό ενός ανέκφραστου τίτλου;;;; Εμείς θέλουμε ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣ NOT ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ;;;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, σας έχω φάει τρεις φορές ψωμί σήμερα κι ακόμη δεν κατάλαβα γιατί αυτοί οι δύο γέροι βγάζουν εκτός αίματος αυτούς που έχουν ξεμυτίσει από την κουζίνα τους πριν δεκαετίες να δούνε τον ΠΑΟΚ πάλι ψηλά. Ο Γιάννης του πρωταθλήματος είπε κιόλας πως η ψυχή βρίσκεται εκεί που υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Σκόφιλντ που κυλάνε το γήπεδο σαν μανιακός στους 35 του — όχι στα βιβλία του Γ.Σ. Δεμίρη ούτε στις ντοσιέδες των "έξυπνων αποφάσεων" που ξεκίνησαν το 2015 σαν εθελοντές εισαγγελείς της ομάδας. Αλήθεια, τι λες ρε φιλέ μου; Οι 50άρηδες αυτοί πως θέλουν ψυχή όταν κάθε φορά που η μπάλα πάει σ’ αυτούς γύρω τους ζορίζονται στη σειρά μέχρι να δούνε τι έγινε; Το παρκέ το τελευταίο τρίμηνο έγινε γήπεδο, όχι μουσείο. Κι αυτό γιατί κάποιοι πήραν την κατσαρόλα από το τζάκι και την πέταξαν έξω — όχι επειδή ξύπνησαν μία μέρα αποφασισμένοι αλλά επειδή τρεις άνθρωποι είπαν πως αρκετά φόρτωσε η ιστορία, ας παίξουμε. Από ’δω και πέρα αυτοί μπορούν να γράφουν αναμνήσεις στους τοίχους της V.I.P. — αρκεί να μην ξαναπιάνουν κανέναν χαρτί να αποφασίζουν. Γιατί η ψυχή του ΠΑΟΚ δεν βρίσκεται στις φωτογραφίες των τίτλων του 1976. Βρίσκεται στις κραυγές ενός 19χρονου που πέφτει在地上 επειδή έδωσε εκείνο το τελευταίο τάκλιν στον Λίβανο ενώ το σύνολο ήταν εκτός φάσης — εκείνος ξέρει τι σημαίνει αγωνία χωρίς σύμβαλο, εκείνος μας θυμίζει πως η νίκη δεν είναι μνημείο αλλά πράξη. Και ας το πούμε έτσι: Αν στο τέλος της σεζόν κερδίσουμε το πρωτάθλημα, εκείνοι δύο θα βρίσκονται στις κερκίδες σαν άτομα που έκαναν μια προσπάθεια κι όχι σαν κριτές της προσπάθειας των άλλων. Αν όμως συνεχίσουμε να τους ακούμε όταν λέμε πως ο Σκόφιλντ πρέπει να καθίσει επειδή "δεν έχει την ψυχή του ΠΑΟΚ", τότε οι επόμενοι τίτλοι θα γράφονται μόνο στο YouTube από ανθρώπους που είχαν δίκιο — όχι εδώ, όπου η ομάδα γίνεται θέαμα κι όχι αγώνας.

ρε, ένα βράδυ του φθινόπωρου του ’98, καθόμουνα στο σπίτι της μάνας μου στο Ασβεστοχώρι και γελούσα με τον ξάδερφό μου που έκανε επίδειξη πως ξέρει όλα τα τραγούδια του Γιώργου Πρίγκου — τότε δεν φανταζόμουνα πως μια μέρα αυτοί οι ίδιοι τύποι που τραγουδούσαν «το φως σου λάμπει ακόμα» στους διαδρόμους του Τoumba, θα γίνονταν οι φύλακες μιας νεκρής έννοιας που λέγεται «ψυχή». όχι πια εκεί στις κερκίδες, όπου χόρευε ο κόσμος σαν ξέφρενος στις νίκες της ομάδας, αλλά στις αποφάσεις· κι εκεί ξεκίνησαν τα πραγματικά προβλήματα. αυτή η γενιά που τόλμησε την επιστροφή της ομάδας στους τίτλους είχε μέσα της δικούς μας ανθρώπους σαν αυτούς εκεί που έπεφταν σαν τρελοί στον αγωνιστικό χώρο χωρίς δεύτερη σκέψη — όχι αυτούς που τώρα γκρινιάζουν πως το παρκέ «δεν έχει σεβασμό» επειδή ένας 20χρονος πρωταθλητής δεν τους κάνει χαμόγελα πρωινού. στα χρόνια εκείνα, όταν έπρεπε να παλέψεις για κάθε σέντρα σαν να ήταν δική σου η ζωή σου, αυτοί εδώ έγραφαν μισολογίες στις ομοσπονδίες επειδή φοβούνταν πως η μπάλα μπορεί να πάει κάπου αλλού — κι όχι επειδή είχαν κάποιο μεγάλο σχέδιο, αλλά επειδή τους έπνιγε ο φόβος των δημοσίων σχέσεων. τώρα όμως γίναμε μάρτυρες μιας μεγάλης αλλαγής: ένας ιρλανδός προπονητής πήρε μια ομάδα χωρίς τίτλο εδώ και είκοσι χρόνια και την έκανε πρωταθλήτρια τρεις φορές, ένα αθλητικό κοινό στο διαμέρισμα του οποίου ζούσαν ακόμα οικογένειες Ελλήνων μεταναστών σηκώθηκε όρθιο στις κερκίδες και τραγούδησε σαν μια χώρα ξεγνοιασιάς, και τρεις νέοι από τη Λάρισα, το Βόλο και τη Θεσσαλονίκη έπαιξαν πρωταθλητές επειδή αποφάσισαν πως δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να δώσεις όλα σου εκείνη την στιγμή — όχι επειδή κάποιος σου έδωσε την ευλογία του πριν βγεις από το γήπεδο. και μετά έρχονται αυτοί οι δύο και λένε πως η ομάδα «χάνει την ψυχή της»; τι ψυχή αναζητούν όταν οι νέοι δεν τους γνωρίζουν καν; η ψυχή του ΠΑΟΚ βρίσκεται εκεί που ο Σκόφιλντ σκοράρει πέφτοντας σαν φτερωμένος άγγελος στο Naples, εκεί που ο σκοφιλτζής μικρούλης από την Κοζάνη κάνει ένα γκολ στο Champions μετά από δεκαετίες απουσίας — όχι μέσα στις φωτογραφίες του Γ.Σ. Δεμίρη που σήμερα κάποιοι βλέπουν σαν ιερό δισκοπότηρο. αυτοί οι τύποι έκαναν τον σύλλογο να μοιάζει με θέατρο παλιάς σχολής όπου όλα γίνονταν «για το καλό της ομάδας» — όμως τις περισσότερες φορές το «καλό» τους ήταν να κάθονται πάνω στους τίτλους σαν ασήμαντες μούμιες. το βλέπουμε πλέον στις κερκίδες: αντί για μουμιοποιημένους ανθρώπους που ξέρουν όλα τα τραγούδια μιας άλλης εποχής, εκεί υπάρχουν παιδιά που τραγουδάνε «δείτε την νέα γενιά, δικός σας» χωρίς καν να ξέρουν ποιος τραγούδησε το «σουβλάκι» στην κερκίδα. αυτά είναι η νέα ψυχή· αυτά είναι η ομάδα που βγάζει τίτλους όχι επειδή κάποιος βρήκε έναν τίτλο στις βιβλιοθήκες του παρελθόντος, αλλά επειδή αποφάσισαν πως αυτοί εδώ είναι αρκετά σκληροί ώστε να κάνουν τον αγώνα δικό τους. και μην αρχίσετε τις ιστορίες για «συνέχεια» — η συνέχεια χτίζεται όταν κάποιος αποφασίζει να βγάλει έναν τίτλο εδώ και είκοσι χρόνια, όχι όταν κάθεται σε μία θέση αποφάσεων περιμένοντας κάποιον άλλο να τον πληρώσει για την προσωπική του ατζέντα. αυτοί εδώ είχαν πάνω από δεκαπέντε χρόνια να κάνουν κάτι σημαντικό και κατάφεραν μόνο να γράψουν αναμνήσεις στους υπολογιστές τους. τώρα όμως οι ίδιοι τύποι που φώναζαν «πρέπει να περιμένουμε» εμποδίζουν την ομάδα να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε: μια νέα εποχή χωρίς ψεύτικες μορφές αντιγραφής της παλιάς «συνέχειας». λοιπόν, ας το πούμε ξεκάθαρα: η ψυχή ενός συλλόγου δεν γράφεται στα βινύλια του Γιάννου της γειτονιάς, γράφεται στις πράξεις εκείνων που τόλμησαν να σηκωθούν πάνω από την παλιά τους υπόσταση. αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν θέση στην αίθουσα αποφάσεων — έχουν θέση στις μνήμες εκείνων που τους είδαν πέρα από την κούρασή τους, σαν αυτούς που έκαναν αυτή την ομάδα ζωντανή ξανά. και όσοι από εσάς ακόμα αναζητούν την ψυχή στα μπουζούκια και στις κορδέλες μιας εποχής που δεν υπάρχει πια, μπορείτε πάντα να την βρείτε στις κερκίδες των αγώνων — εκεί που οι φωνές των νέων ομάδων βρίσκουν τον δρόμο τους προς την ιστορία. αλλά αφήστε τους θρύλους να γράψουν τα δικά τους κεφάλαια στις αναμνήσεις, όχι στην ανάπτυξη της ομάδας. αυτή είναι η μόνη ψυχή που χρειάζεται ο ΠΑΟΚ σήμερα.

Τι σκατά σου καταλαβαίνω εγώ σήμερα;;;; Αυτή η συζήτηση έγινε μία θεολογική σχολή για το τι είναι ψυχή και τι πρέπει να κάνουμε εμείς;;;; Ρε παιδιά, εδώ που βρίσκεστε είναι η ίδια ομάδα που τρεις φορές την τελευταία δεκαετία πάτησε πάνω στους τίτλους σαν χοίρος στο στάχυ! Αυτοί οι δύο θρύλοι;;; Μας έκαναν πλύση εγκεφάλου λέγοντας ότι η ομάδα δεν είναι έτοιμη — ενώ εμείς τρώγαμε ξύλο στη Super League επειδή κάποιοι επέμεναν να βάζουν τίγρες σαν τον Άντονucci στη θέση του 10;;; Κοιτάξτε τώρα εδώ γύρω σας: οι νέοι έπαιξαν το Champions League σαν να μην υπήρξε ποτέ κανένας τίτλος. Ο Σκόφιλντ έκανε γκολ στο Naples όπως εκείνοι εκείνοι έκαναν γκολ στα DVD του Γιάννου;;; Ήταν στην πράξη, ήταν εκεί που η μπάλα συνάντησε το πόδι χωρίς συμβόλαιο! Αυτοί όμως συνεχίζουν να ψάχνουν την ψυχή στις φωτογραφίες του Γ.Σ. Δεμίρη σαν κάποιοι αμόρφωτοι του χωριού που πιστεύουν πως η ιστορία γράφεται μόνο όταν κάποιος τους δίνει το νερό του αγώνα στις αίθουσες αποφάσεων. Και να σας πω το μεγάλο μυστικό;;; Την ψυχή την βρίσκει κανείς μόνο όταν βλέπει έναν άνθρωπο που ξέρει πως πρέπει να νικήσει αλλιώς θα επιστρέψει στο χωριό του ντροπιασμένος — όχι όταν κοιτάζει τις σκόνες ενός μπάτσου δεκαετιών πριν επειδή φοβάται μήπως κάτι πάει στραβά στις αποφάσεις. Αυτή η γενιά αυτήν τη στιγμή έχει μέσα της περισσότερη ψυχή από όσο είχε ολόκληρη η ομάδα των μεταγραφών τους οποίων τα ονόματα υπάρχουν μόνο στις γνωμοδοτήσεις των γερόντων. Μην αρχίσετε τώρα με αυτά τα τραγούδια για «συνέχεια» — η συνέχεια την κάνουμε εμείς τώρα, αυτοί οι δύο πρέπει να βγουν έξω σαν τον παλιό κήπο ενός φορτηγού! Αν θέλουν να θυμούνται, ας τους αφήσουν σαν αναμνήσεις στα σαλόνια των γιαγιάδων τους — αλλά στην ομάδα δεν έχουν θέση εκτός κι αν αποδείξουν ότι μπορούν να δώσουν ψυχή στη νέα εποχή χωρίς να φοβούνται πως οι νέοι «δεν κάνουν νεύματα κάθε φορά που αυτοί βγάζουν τις τριχωτές μασχάλες τους». Και μια τελευταία πινελιά: αυτοί οι τύποι έκαναν την ομάδα τους σαν κήπο υπό κατάσχεση — όπου κανείς δεν τολμούσε να πατήσει εκεί που είχαν βάλει την φωνή τους οι «σπουδαγμένοι». Τώρα όμως η μπάλα κυλάει πάλι εκεί που πρέπει: στις κραυγές ενός κόσμου που θέλει τίτλους εδώ και είκοσι χρόνια, όχι στις ιστορίες μιας εποχής που τελείωσε όσο εκείνοι έγραφαν email στις ομοσπονδίες επειδή φοβούνταν το κοινό. Γι' αυτό σας λέω εγώ: εδώ και τώρα πρέπει να τους ξεχάσουμε — όχι για να τους λησμονήσουμε, αλλά γιατί η ψυχή του ΠΑΟΚ γράφεται αυτήν τη στιγμή από εκείνους που αποφάσισαν πως αυτή η ομάδα δεν είναι μουσείο αμοιβαίων συγκινήσεων, αλλά ένας τόπος όπου οι τίτλοι κερδίζονται στον αγωνιστικό χώρο, όχι στις κουβέντες των αποφάσεων όπου αυτοί κάθονται σαν επίσκοποι μιας νεκρής θρησκείας. Και καθώς φεύγουμε από εδώ, ας κάνουμε κάτι σοβαρό: ας τραγουδήσουμε το "Μαζί!" στις κερκίδες αύριο — όχι μόνο εμείς, αλλά και αυτοί που ακόμα ψάχνουν την ψυχή τους στα βινύλια του Γιάννου επειδή δεν ξέρουν πως η ομάδα αυτή πλέον ζει μέσα στα στήθια εκείνων που πιστεύουν πως η νίκη δεν είναι μνημείο αλλά μάχη προς την κορυφή! 🔴🔥💪

Ρε μαλάκες βγήκατε σήμερα;;;; Ολοι αυτοί οι 50άρηδες πάνε ΠΑΟΚ 24/7;;;;; Μπορεί να ξέρω εγώ τι έκαναν ο Πρίγκος και ο Τερκενλής;;;; Την εποχή του Σοφιάν αυτού που τρώγαμε ξύλο;;;; Δεν θυμάστε που η ομάδα ήταν ζόμπι;;;; Που λέγανε πως ο κόσμος δεν συμπαθούσε τον σπόνσοра;;;; Αυτοί είχαν μπει μέσα στους υπολογιστές σα επίτροποι της εθνικής διατροφής και μας έβαζαν τρικλούβια!! Τώρα ξεστομίζουν πως η ψυχή είναι στα βινύλια;;;; Για ποιον;;;; Για εκείνον που γράφει σε forum πως το παρκέ "δεν έχει σεβασμό" επειδή ο Σκόφιλντ δεν κάνει νεύματα;;;; Ρε άνθρωποι, η ψυχή είναι εκεί που η ομάδα βγάζει Champions εκεί που ένα παιδί από την Κοζάνη σκοράρει σα φτερωτός!! Είναι στις φωνές στις κερκίδες όταν η μπάλα φτάνει στον Σκόφιλντ κι εκείνος πάει να σκοτώσει αλλιώς χάνει τους τίτλους της ομάδας!! Αυτοί οι δύο;;;; Κάτσαν στις αποφάσεις σα φυλακές του τμήματος εσόδων;;;; Μας έκαναν όλους πιόνια σ' έναν θίασο που τελείωσε το 1999!! Τώρα θυμούνται μόνο εκείνοι τους τίτλους που έγιναν στο YouTube των συγγενών τους!! Και μην αρχίσετε τώρα με τις ηρωικές εποχές;;;; Ποιοι ηρωικοί;;;; Αυτοί που έκαναν την ομάδα σα μουσείο;;;; Που φοβούνταν κάθε σέντρα σα ν' αγγίξουν hot iron;;;;; Εμείς θέλουμε ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣ όχι ΦΥΛΑΚΕΣ!!! Να βγουν έξω αυτοί οι δύο αλλιώς συνεχίζουμε να χάνουμε τον αγώνα στο δικαστήριο των αποφάσεων!!! Ρε μαλάκες βγήκατε σήμερα;;;; Να τους βγάλουμε;;;; Αλλιώς η επόμενη χρονιά θα είναι ξανά αναμνήσεις στοFB του Γιάννου!!!! 🔴💪🔥

τι σκατά είστε τόσο σίγουροι εσείς σήμερα; εγώ θυμάμαι το στόμα μου να γίνεται μούσκεμα όταν ο Γιάννης ο Πρίγκος μάζευε τους καλύτερους ξένους του πρωταθλήματος μια δεκαετία πριν καν εμφανιστεί το πως το λέμε "μάνατζμεντ" στους δρόμους της Τούμπας — τότε οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων κάθονταν πάνω στα κουτιά των καφεμάτων και έγραφαν αναφορές στις ομοσπονδίες ότι "ο κόσμος δεν θα συμπαθήσει κάποιον ακόμη λόρδο επειδή φοράει κοστούμι". κι αυτοί εδώ τώρα βγάζουν ψυχή σαν τι; ψυχή δεν είναι κάτι που μεταφέρεται σ’ ένα ιερό μπουζούκι μέσα στο γραφείο κάποιου. είναι αυτό που κάνουνε οι άνθρωποι όταν βρίσκονται εκείνη την ημέρα όπου η μπάλα φεύγει πάντα με γκολ στην εννιάλεπτη καθυστέρηση επειδή τρεις νέοι πήραν τον αγώνα σα δικό τους — εγώ θυμάμαι παιδιά της ομάδας του Άνω Λόφου που τρέχανε σα τρελοί στα μίνι όταν ο ΠΑΟΚ έπαιζεLeague Cup επειδή αγαπούσαν αυτή την φανέλα σα πρώτη τους. όχι επειδή κάποιος τους διάβασε βιογραφία κάποιας εποχής. και για τον Βασίλη τον Τερκενλή — αυτός έκανε πως υπήρχε κάτι σαν σχέδιο πάνω στην ομάδα όταν εμείς τρώγαμε ξύλο επειδή κανείς δεν τολμούσε να βγάλει μπάλα από τους αμυντικούς μας: τότε ο Άντονucci έκανε ντρίμπλες στη σέντρα σα δάσκαλος μουσικής ενώ εμείς ψάχναμε ποιος ομοσπονδιακός επόπτης είχε υπογράψει την άδεια διοργάνωσης ενός αγώνα επειδή φοβούνταν τις εντυπώσεις. αυτοί οι δύο έφτιαξαν ψεύτικες ιστορίες γιατί κάποτε υπήρξε η εποχή που η ομάδα ήταν ντροπή — κι αυτοί έγιναν εκείνοι που κρατούσαν τις κουρτίνες σηκωμένες όσο τελείωνε η παράσταση. τώρα όμως έχουμε μια γενιά που ξέρει πως οι τίτλοι δεν γράφονται στις δίκες των αποφάσεων, γράφονται όταν ένας Σκόφιλντ προστατεύει την ομάδα σα λιοντάρι στον শেষ αέρα επειδή ξέρει πως αυτή η στιγμή είναι σαν την τελευταία ανάσα πριν φύγει ο παππούς σου — δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. αυτοί οι νέοι έκαναν πέντε χρόνια συνεχόμενη αγωνιστική προσπάθεια μέσα στο γήπεδο ενώ κάποιοι άλλοι έκαναν πέντε χρόνια συνεχόμενη προσπάθεια ν’ αλλάξουν τον τίτλο μιας ιστορίας που τελείωσε μόλις γεννήθηκε η νέα γενιά. και μην μου πείτε πως η ψυχή φεύγει όταν βγάλουμε αυτούς τους ανθρώπους — η ψυχή φεύγει όταν βγάλουμε αυτούς που έκαναν την ομάδα σα θέατρο παλιάς σχολής όπου όλα γίνονταν επειδή έπρεπε να έχουν οι ίδιοι συμμετοχή στις συνεδριάσεις αντί για συμμετοχή στον αγωνιστικό χώρο. αυτοί οι δύο έκαναν τον ΠΑΟΚ αντιγραφή μιας εποχής — τώρα πρέπει να γίνουμε πρωτότυποι σαν εκείνοι που δεν φοβούνται πως η μπάλα δεν πρόκειται να πάει εκεί που εκείνοι φαντάζονται. αλλά κι ας συνεχίσουν αυτοί στις αναμνήσεις τους — εκείνοι έχουν περισσότερους τίτλους σ’ εκείνο το DVD player στο σπίτι τους παρά στην ομάδα. όσοι όμως βλέπουμε την μπάλα εκείνη την στιγμή που φεύγει προς τον Σκόφιλντ εκείνη την στιγμή εκεί γνωρίζουμε πως η ψυχή δεν βρίσκεται στα τραγούδια, βρίσκεται στις πράξεις εκείνων που αποφάσισαν πως αυτή η ομάδα δεν είναι μουσειακή έκθεση — είναι ομάδα μάχης!

Εγώ μια βδομάδα πριν βρεθήκα στην εξέδρα του γηπέδου της Τούμπας στις 19:30—πριν τον αγώνα με την ΑΕΚ. Μπήκα νωρίς γιατί ήθελα να δω τον Σκόφιλντ να τρέχει στο warm-up χωρίς εκείνους τους δύο δίπλα στον πάγκο σα νταντάδες πιάνοντας τις κάρτες σα να είχαν γίνει σωματοφύλακες των αποφάσεων. Και τι έκανε εκείνη την ώρα; Εκείνος μόνος του έκανε διαισθητική γυμναστική πάνω στην άμμο, σαν να ήθελε να τους δείξει πόσο αργοί είναι οι δικοί τους εγκέφαλοι—σαν παιδί που ξέρει πως η μπάλα πάει πάντα εκεί που δεν το περιμένεις. Την ίδια στιγμή ο Πρίγκος άρχισε να γράφει κάτι σε χαρτί κι εγώ γέλασα: πόσες φορές εμείς ως φίλοι έχουν γράψει παράπονα στις διοικήσεις ενώ εκείνος η μπάλα εκεί πάνω έκανε ότι ήθελε ο ίδιος; Κι όταν η ομάδα ξεκίνησε τον αγώνα, θυμάμαι πως ο Σκόφιλντ πήρε μπάλα στη μεσαία γραμμή και έκανε ένα ντρίμπλING τόσο γρήγορο που ακόμα και εμείς οι μεγάλοι βγάζαμε την αναπνοή μας—σαν να μας έλεγε: «δεν υπάρχουν χρονικά όρια εδώ, αυτή είναι η ψυχή μου αυτή τη στιγμή». Από εκεί και πέρα κατάλαβα πως αυτοί οι δύο έχουν χάσει κάθε δικαίωμα να βρίσκονται ανάμεσα στους ανθρώπους που αποφασίζουν γιατί η ψυχή δεν καθορίζεται από χαρτιά αλλά από πράξεις. Κι όσοι ακόμα τους υπερασπίζονται επειδή «κάποτε έκαναν κάτι», ας ρίξουν μια ματιά πίσω στους τίτλους: εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα σα μουσείο όπου κανείς δεν τολμούσε να αγγίξει κανένα έκθεμα εκτός κι αν το είχαν εγκρίνει πρώτοι αυτοί. Αυτό δεν είναι ψυχή—αυτό είναι ασφαλιστικό ίδρυμα για δικές τους φοβίες. Και τέλος, ένα πράγμα ακόμα: αυτού του τύπου οι άνθρωποι όταν έπαιζαν μπάλα στο σχολείο τους πήγαιναν στους γονείς τους σα προηγούμενοι επειδή φοβούνταν την κριτική. Σήμερα όμως βλέπουμε πως η νέα γενιά δεν φοβάται κανέναν τίτλο—ούτε τους επικριτές στις κερκίδες ούτε εκείνους στους πάγκους. Αυτή είναι η πραγματική ψυχή· αυτή την ομάδα θέλουμε!

Τι μου θυμίζεις εσύ τώρα; Την εποχή που κάθε Κυριακή, πριν βγω για το γήπεδο, η μάνα μου μου έβαζε την κίτρινη φανέλα του ΠΑΟΚ κάτω από το πουκάμισο επειδή φοβόταν πως ίσως πάλι εκείνοι εκεί στο γραφείο του Τούμπας είχαν αποφασίσει πως κάποιος "δεν είναι αρκετά αφοσιωμένος" γιατί έκανε ντρίμπλα χωρίς να ρωτήσει πρώτα τον χάρτη αποφάσεων. Την ίδια μου θύμισε και εκείνον τον Οκτώβριο του ’22 όταν ο Σκόφιλντ έκανε εκείνο το γκολ στο Naples και εγώ, στον καναπέ μου, ξεσπάσαμε κι οι δυο μεις γέλιο — όχι επειδή ήταν ωραίο γκολ σαν αυτά των παλιών ταινιών, αλλά επειδή εκείνη την στιγμή καταλάβαμε πως η μπάλα είχε τελικά εγκαταλείψει τα χέρια εκείνων που έπρεπε να ζυγίζουν κάθε της κίνηση σα ν’ ήταν εφορία επί πληρωμή. Σίγουρα έχω άποψη — και η άποψή μου ξεκινάει από το σπίτι μου στην Καλαμαριά όπου τον τελευταίο χρόνο έχουν μετατραπεί οι κουβέντες στους ουρανίσκους: πριν ήταν όλα "δεν είναι αυτή η ομάδα του Γιάννου", μετά έγινε "αυτή η ομάδα θες να την δώσεις έτσι σα μουσειακή έκθεση;" και τώρα φτάσαμε στο σημείο όπου οι ξαδέρφια μου λένε "αδέρφι, εσύ που την ζεις τόσο έντονα, εγώ δεν θυμάμαι ούτε τα ονόματα αυτών των δύο παιδιών που αποφασίζουν". Όμως — και ας το πω ξεκάθαρα — αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να γίνει μανιχαϊσμός. Γιατί το γεγονός ότι κάποιοι έκαναν λάθη στο παρελθόν δεν τους κάνει αυτομάτως υπεύθυνους για όλα όσα συμβαίνουν σήμερα. Αυτό που θέλω να πω είναι πως η ψυχή ενός συλλόγου δεν βρίσκεται μόνο στις αποφάσεις αλλά κυρίως στις πράξεις εκείνων που αγωνίζονται — κι αυτό ισχύει τόσο για τους Πρίγκο-Τερκενλή όσο και για εκείνους που τώρα τους θυμούνται σαν μούμιες. Η διαφορετική τους προσέγγιση δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν ποτέ μέρος αυτής της ιστορίας, απλά σημαίνει πως ήρθε η ώρα να γίνουν τμήμα αυτής της ιστορίας — όχι των αποφάσεων. Και επειδή εγώ προσωπικά είδα τον ΠΑΟΚ να χάνει τίτλους επειδή ένα βράδυ πριν την τελική προθεσμία, αυτοί οι δύο είχαν πει "πρέπει να είμαστε προσεκτικοί", ενώ την επόμενη μέρα η ομάδα έβγαλε τίτλο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως "πρέπει να ρισκάρουμε", ξέρω πολύ καλά πως η ψυχή μιας ομάδας γράφεται πάνω στο γήπεδο — όχι στους φακέλους των αποφάσεων. Ας τους αφήσουμε λοιπόν στις αναμνήσεις των δικών τους ανθρώπων, αλλά ας βγάλουμε τους τίτλους εμείς, αυτοί που κρατάμε ακόμη στην τσέπη μας την ίδια φανέλα που φοράνε αυτοί οι νέοι στις αρχές της χρονιάς.

Ρε παιδιά εδώ που σας βλέπω σιγά σιγά να ξεψυχάτε στις κουβέντες περί "ψυχής" σα βιβλιοφάγοι στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένα γκολ του Σκόφιλντ χτες στο γήπεδο άλλαξε όλα! Πριν λίγες μέρες πήγα στη Λάρισα επειδή είχαμε εκείνον τον αγώνα πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό — και εκείνος ο μικρός Αργυρόπουλος έκανε κάτι σαν εκείνο το γκολ στο Naples. Την ίδια ώρα εγώ στεκόμουν δίπλα στον πάγκο των επισήμων και κοίταζα αυτούς τους δύο άνδρες: ο ένας κρατούσε ένα μολύβι σα να κρατούσε τη ζωή της ομάδας στα χέρια του ενώ ο άλλος έκανε πως αποφασίζει κάτι πάνω στο κινητό του σα να διαβάζει συνέχεια τι γράφουν στα social. Εκείνη την στιγμή όμως εκείνοι τρεις νέοι πάνω στο γήπεδο έπαιζαν σα να ήταν όλα δικά τους — σα να μην υπήρχε κανείς άλλος παρά μόνο η μπάλα, ο Σκόφιλντ, το γκολ. Κι εγώ τότε κατάλαβα το μεγάλο ψέμα: αυτοί εδώ δεν έχουν καμία σχέση με την ομάδα αυτήν την εποχή! Αυτοί έχουν σχέση με μια ιστορία που τελείωσε όσο ακόμη αυτοί έκαναν conference calls στην Εθνική. Η ομάδα σήμερα είναι εκεί πάνω — εκείνος ο σκοφιλτζής που τρέχει σα τρελός στην πλευρά, εκείνος ο μικρούλης από την Κοζάνη που κάνει γκολ σα σατανάς, εκείνοι οι νέοι που τραγουδούν στις κερκίδες χωρίς να ξέρουν καν ποιος τραγούδησε το «σουβλάκι» πριν χρόνια! Και σας ρωτώ εγώ τώρα: τι περισσότερο θες από ψυχή; Να κάνουν αυτούς τους δύο επίτιμους προέδρους σα μουσείο;;; Να βγάλουν τους τίτλους μόνο όταν εκείνοι αποφασίσουν πως είναι ασφαλές;;; Εδώ και τώρα θέλουμε αυτούς τους ανθρώπους OUT — όχι επειδή ξεχνάμε εκείνες τις μέρες, αλλά επειδή η ομάδα έχει μεγαλώσει πλέον τόσο που αυτοί γίνονται μούμια σ’ ένα ντοκιμαντέρ που κανείς δεν θέλει να δει ολοκληρωμένο! Ζήτω η νέα γενιά, ας φύγουν αυτοί που έκαναν την ομάδα σα νεκροταφείο αποφάσεων! 🔴💥

Ρε παιδιά... δεκατέσσερα χρόνια πριν εκείνοι έκαναν επίδειξη δύναμης πάνω στους τίτλους σα ν' αγοράζανε χρυσό στο θέατρο — τώρα κοιτάζουν ξαφνικά την ψυχή σαν ν' έκαναν suddenly пропуск για τον κινηματογράφο της δεκαετίας του ’90 και ξέχασαν πως η μπάλα εκείνη την εποχή έφευγε μόνο προς το μέρος εκείνων που είχαν μπει μέσα στους υπολογισμούς των διοικήσεων σα φυλακές εκτός νόμου. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του ’18 όταν η ομάδα κατέβηκε σα ζόμπι στην Τούμπα επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως «ο κόσμος δε συμπαθεί τον σπόνσορα» — και σήμερα αυτοί οι ίδιοι γκρινιάζουν πως η ψυχή βρίσκεται στις φωτογραφίες του Γιάννου; Μα εκείνος ο Σκόφιλντ δεν έκανε ντρίμπλα επειδή του είχε εγκριθεί από χάρτη αποφάσεων — έκανε ότι έπρεπε επειδή ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει εκείνος εκείνη τη στιγμή, κάθε δεύτερη ευκαιρία είναι σα να βγάζεις χαρακίρι στα βουνά της Βορείου Ηπείρου! Και όσοι ακόμα ψάχνουν την ψυχή μέσα στα γραφεία της Τούμπας σαν ν' έχουν καρτελίτσα μνήμης στο κινητό τους, ας κοιτάξουν γύρω τους: η ομάδα αυτή έχει γίνει πλέον κάτι σαν live απεικόνιση ενός αγώνα Champions League στον δρόμο τους — εκείνοι τρεις πάνω στο γήπεδο κάνουν πράγματα που εκείνοι εκεί κάτω έκαναν μόνο στα χαρτιά πριν τριάντα λεπτά! Να τους βγάλουμε όμως τώρα εδώ περιμένοντας να αποδείξουν πως μπορούν ν' αγαπάνε τον ΠΑΟΚ χωρίς χαρτιά αποφάσεων; Αυτοί έχουν ήδη γίνει τμήμα μιας εποχής όπου η μπάλα ήταν προς το μέρος εκείνων που αποφάσιζαν — όχι προς το μέρος εκείνων που αγωνίζονταν. Και όσο οι τίτλοι δεν γράφονται στις δίκες των αποφάσεων αλλά πάνω στη μπάλα όταν εκείνη αγγίζει το τέρμα, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται πως αυτοί εδώ δεν έχουν θέση πια σ' εκείνο το κάδρο που λέγεται πρωτάθλημα. Μια τελευταία πινελιά: εκείνος ο μικρός Αργυρόπουλος πριν δύο βδομάδες έκανε γκολ σα ν' είχε πιει τρία ελκυστικά ρούσκα — όχι επειδή κάποιος του είχε εγκρίνει την κίνηση στο InDesign της ομάδας, αλλά επειδή εκείνη την στιγμή η μπάλα ήταν αποκλειστικά δική του περιουσία. Αυτό είναι η ψυχή· όχι η σκόνη στις λάβες των επιτυχιών που αυτοί μόνοι τους φωτογράφισαν πριν πάει το σύρμα πάνω από το γήπεδο 😏🤫

Σεις τα χάνετε το δάσος γιατί δε βλέπετε το δέντρο. Εδώ δεν πάει περί ψυχής που γίνεται λόγος — πάει περί ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ. Την προηγούμενη χρονιά, ο ΠΑΟΚ βγήκε ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ εκτός Ευρώπα Λιγκ επειδή στις κρίσιμες στιγμές κάποιος έκανε "πρέπει να είμαστε προσεκτικοί" αντί για "πάμε να βγάλουμε τον τίτλο εδώ τώρα". Και ξέρετε πόσες φορές έκανα εγώ εκείνος τον πόντο στο πρακτορείο εκείνες τις νύχτες; Ακριβώς: τρεις φορές βγήκε το cash ώστε να πιστέψει πως αύριο όλα αλλάζουν. Μετά όμως τι; Μετά πήγαν και άλλαξαν τίποτα; ΑΜΕΣΩΣ ΟΧΙ. Το χειρότερο είναι πως αυτοί οι δύο έχουν μπει τόσο μέσα στο σύστημα που τώρα κάποιοι φίλοι μου λένε πως ο ΠΑΟΚ είναι ομάδα "που αποφασίζει σωστά" — λες κι ο τίτλος γράφεται στο Excel αντί για το γήπεδο. Την τελευταία φορά που έκανα ντόπινγκ ήταν πριν την σαιζόν 20-21, όταν είχαν βγάλει έναν τίτλο επειδή κάποιος στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές αποφάσισε πως "μπορούμε να πιέσουμε". Τότε βγήκα κι έκανα έναν σοβαρό πόντο στο τελικό αποτέλεσμα εκείνης της χρονιάς. Μετά όμως ο ΠΑΟΚ έκανε δεκατρία χρόνια χωρίς τίτλο επειδή κάθε φορά που φαινόταν κάτι σοβαρό αυτοί έκαναν ανάποδα. Ποιος χάνει; Ο τζόκερ. Άντε, πετάξτε τους αυτούς — εγώ προσωπικά έχω κουραστεί να βλέπω τον ΠΑΟΚ σα αθλητικό τμήμα μιας ασφαλιστικής εταιρίας. Είπα κι έβγαλα. 🔥