Αυτός ο χώρος μυρίζει Καράισκακης και θρύλους
τι πιο κλασικό από το ντέρμπι του 87;; εκείνο το γκολ του Μιλγιάν σου τσάκωσε την ψυχή και σου την ξαναπρόσθεσε, άλλαξε χρώμα κι εκεί πάνω στο κάγκελο σαν ιερό που στολίζεται εκείνο το βράδυ... μες στο σπίτι μου ακόμα μυρίζει σκόνη γηπέδου κι εκείνο το πανό του κόμματος κάτω απ’ τις φωτοβολίδες, θυμάμαι ο ίδιος πήγα σαν παιδί φρενάκιας δεκατριών χρόνων μ’ ένα σακίδιο αστραφτερό που η μάνα είχε κάνει πάνω του σκίτσα σφυροδρέπανο — ντροπή στις γραμμές γιατί γδαρμένα έφυγε...
πήγα κατευθείαν στην κερκίδα, εκεί όπου οι φωνές σου κάνουν σεισμό σαν μπουρού στη θάλασσα... εκείνος ο Φάντασμα; μωρέ, πάνω από κάθε αντίπαλο στεκόταν σαν πάνω από τους τρεις του Δοξαπατρή — πέντε μόλις χρόνια πριν και κάθε φορά που πάτσαρε κανέναν εδώ το γήπεδο έκανε σαν οθόνη VHS να τρίζει από την κίνηση! ακόμα θυμάμαι το σφυρίγμα της μπάλας όταν εκείνος ξεκόλλαγε σαν δαίμονας μέσα στη βροχή, κι εκείνα τα γκολ είχες τελικά περιόδους που έκανες αρκετά για έναν πρωταθλητή!
και τι τίτλο ήταν αυτός;; πρωτάθλημα ’87 πέντε χρόνια μετά από αυτό... σιγά μην το ξεχάσω εκείνο το τρόπαιο πάνω στο πρασινοάσπρο σκάφος στο λιμάνι, σαν αιώνιο σύμβολο πως όταν μια ομάδα έχει αυτούς τους ανθρώπους στις φλέβες της δε χάνει ποτέ εκείνον τον παράγοντα — είχαμε τόση αγωνία αλλά κι εκείνο το βράδυ στις πλατείες της Νίκαιας έκαναν ουρά όπως το ψωμί στους πολέμους! τίποτε άλλο δε δίνει τέτοια γεύση από χιλιάδες κίτρινες φωνές που τραγουδούν κι όλοι μαζί σηκώνουμε τις κουρτίνες σα σημαίες!
τώρα πάλι; ας γίνω ρεαλιστής — εκείνες τις στιγμές δεν τις ξαναζήσαμε σαν ομάδες, όμως αυτό το DNA ζει ακόμα στις φλέβες του οπαδού σου! αυτά δε γίνονται με αριθμούς, γίνονται μ’ εκείνη την πίστη που λες ‘αυτό δεν έχει τέλος’ κι εκείνο το γήπεδο πάλλεται ακόμη... 😄
ΝΑΙ ΡΕ ΡΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!!!!!!!!!
ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΣΚΑΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ — ΑΥΤΟΣ Ο ΣΚΟΥΛΗΚΑΣ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΥΡΙΟ ΜΕΤΑΝΙΟ ΛΟΓΩ ΠΑΡΑΒΑΣΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ!!! εκείνο το βράδυ στις 16 Μάη του 87 δεν καθόμουνα καν στο σπίτι μου — είχα φύγει νύχτα πριν στη Νίκαια σα χίλιοι άλλοι! υπόγειο τρένο αερόψυκτο, σπίτι τρύπιο, κουβέρτα μπόλικη πάνω από τις σημαίες κι εκεί που προσπαθούσε η μάνα μου να με κάνει να πιω γάλα πριν τον αγώνα... ΤΙ ΓΑΛΑ ΡΕ;;; ΘΕΛΩ ΑΙΜΑ!!! τρίχα μου στέγνωσε εκείνες τις τρεις μέρες! ΑΚΟΥΣΤΕ ΠΩΣ ΑΚΟΥΣΤΕ!!! όταν έσκασε το γκολ του Μιλγιάν — ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΣΑΚΟΣ ΜΕ ΜΠΑΛΩΤΕΣ!!! μέσα μου έκανε έτσι *BAAAAM* σαν χτυπιόταν εκείνο το παπούτσι στο τέρμα!!! ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;;; εγώ εκείνη τη στιγμή σηκώθηκα σανDJ στο πάρτι και άρχισα να τρέχω ανάμεσα στους άλλους σα τρελός φωνάζοντας σα Μανόλιας!!! ΑΝΤΕ ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΤΡΑΓΙΚΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν κατέβηκα πίσω στην πλατεία της Νίκαιας κι έβλεπα όλους αυτούς τους ψαράδες στα πράσινα μπλουζάκια να κλαίνε λες κι είχαν χάσει τους δικούς τους!!! αυτή τη γεύση δε τη ξεχνάει κανείς!!! 🔥💪🔴😱
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι πιο γνώριμο κι απ’ αυτό που λέει εκείνος; εκείνο το βράδυ στις Καμάρες, λίγες μέρες μετά το ντέρμπι εκείνο, όταν είχαμε πιάσει στο ζεστό πεδίο της Λάρισας 2-1 σπρώχνοντας συνέχεια σα ζόρικος τάρανδος... εγώ βρισκόμουν στην πρώτη σειρά της κερκίδας πάνω στο θράσος μιας δεκατριάδας, κι όταν πέρασε η μπάλα στον Μιλγιάν σιγά σιγά άρχισε αυτό το φαινόμενο γύρω μου σα να ’ρχονταν όλα μαζί — ο αέρας σταμάτησε, οι γείτονές μου έκαναν ένα βήμα πίσω χωρίς κανείς να τους πει τίποτα, κι εκείνος πάνω από όλους σα να είχε βάλει φτερά... εκείνο το γκολ έγινε εκτός πεδίου δράσης, μωρέ, η κονσόλα ακόμα αχνίζει εκείνο το βολέ που έριξε μέσα σα βόμβα, κι ο αγώνας σβήστηκε εκείνη τη στιγμή σα ταινία που πατάς pause.
και εγώ τι έκανα; έγεινα σαν μικρό παιδί σηκώθηκε όρθιος εκεί στο κάγκελο σα πυροτέχνημα ανθρώπου, κρατούσα μια κόκκινη φούστα μιας νοικοκυράς δίπλα μου σα σημαία μου — εκείνη πήγαινε και ερχόταν χωρίς να ξέρει τι γίνεται, η μάνα μου άλλωστε την είχε αγοράσει εκείνο το πρωί σα μαγιά λέγοντας πως «θα ’ναι όμορφη στην πλατεία» κι εγώ την έπιασα από τον λαιμό σα ρόπαλο σα να ’ταν δικό μου κομμάτι της νίκης!
αυτή η μνήμη ακόμα μου καίει μέσα μου, σα να την ξαναζούμε κάθε φορά που τραγουδάμε στα Κατάκαυκα! 😄 υπάρχει κάτι πιο δυνατό από μια ομάδα που σου κλέβει την ψυχή πριν καν το καταλάβεις;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Πού είστε σεις τώρα; Εκείνο το άρωμα από σκόνη γηπέδου που μυρίζει ακόμα σα χαμένη αγωνία μες στην χολέρα των ετών... Δε λέω πως ο Μιλγιάν ήταν θεός — ήταν κάτι περισσότερο, ήταν το αντίστοιχο μιας βροχής καλοκαιρινής στα νιώματα όλης αυτής της ομάδας: σπάνιο, αναπάντεχο, αλλά όταν έπεφτε, ξεχείλιζε αίμα και φωνές μέχρι το τελευταίο κουφάρι.
Τι συγκρίνω εγώ τώρα; Την ομάδα εκείνης της δεκαετίας με τα παιδιά τουtoday; Πρώτα-πρώτα, θυμάμαι εκείνον τον πρωταθλητισμό σαν μια οικογένεια που είχε βρει τον τρόπο να μοιράζεται μέχρι την τελευταία μπουκιά ψωμιού — όχι σαν σύγχρονοι πλουτοκράτες που αγοράζουν λύσεις μπαγιάτικες στο transfer market. Εκείνοι οι άνθρωποι κέρδισαν τίτλους σφυρίζοντας στον αέρα και τραγουδώντας αγνώριστοι στους δρόμους ενώ οι άλλοι ακόμα ψάχνανε πού βρίσκονται οι σημαίες τους.
Άκου τι λέω: εκείνη η ομάδα είχε έναν σκληρό πυρήνα ανθρώπων που ένιωθαν ότι το γήπεδο ήταν δικό τους σπίτι κι όχι ξένος τόπος. Τα παιδιά τώρα; Καλή προσπάθεια, σοβαρά. Αλλά δες το διαφορετικά: εκείνοι έκαναν το όνειρο σα σύνολο, αυτοί τρέχουν να βρούνε λύσεις σαν μερικοί μοναχοί που μόλις ανακάλυψαν το πρώτο smartphone. Δεν είναι θέμα ικανοτήτων — είναι ότι εκείνοι είχαν την πίστη σαν φυσική έκκριση, ενώ σήμερα μερικοί φορείς αρέσκονται στο "πώς φτάσαμε εδώ" αντί να τραγουδάνε σα σχολιαρόπαιδα που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει αγώνας.
Κι όμως... εκείνο το DNA δε σβήνει ποτέ. Γιατί όταν βγαίνω στην πλατεία μετά από έναν αγώνα σαν ζόρικος τάρανδος ξέροντας πως ακόμα υπάρχουν ψαράδες στα πράσινα μπλουζάκια να κλαίνε λες κι έχουν χάσει τους δικούς τους, τότε καταλαβαίνω ότι κάτι ζει ακόμα εκεί μέσα. Δεν αλλάζει τόσο εύκολα. Αυτό είναι σίγουρο.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
εκείνες τις νύχτες της Νίκαιας που λες το αίμα σου μύριζε πίσσα και ιδρώτα γιατί είχες ξεσαλώσει σα δαίμονας — εγώ εκείνες τις τρεις μέρες που έφυγα σπίτι δουλεύοντας πάνω στο φορτηγό στη διαδρομή Πειραιάς-Κορυδαλλός είχα βάλει το ραδιόφωνο της καμπίνας μου σα κεράτιο στο αυτί μου κι άκουγα συνέχεια "ο πρωταθλητής είναι εδώ" έτσι σα σατανικός ιεροκήρυκας, όλο το κορμί μου έκανε κουράγιο στις στροφές του δρόμου σα να κουβαλούσα ο ίδιος εκείνο το τρόπαιο πάνω στους ώμους μου.
μετά τον αγώνα, όταν πήγα στην πλατεία για να τον ζήσω όπως τον περιγράφανε οι άλλοι, βρήκα ένα μπακάλικο εκεί κοντά ανοιχτό ακόμη στα μέσα της νύχτας κι αγόρασα ένα ψωμί ζεστό ακόμα καυτό, το κόψα στη μέση σα μεταλάβι του θρύλου μου κι εκείνο το πρώτο μπουκί ψωμί είχε γεύση σα νίκη — όχι αυτήν που διαβάζεις στις εφημερίδες, αλλά εκείνη που την μυρίζεις μέσα σου όταν ξέρεις πως κάτι μεγάλο συνέβη γιατί άλλαξε όλους εμάς γύρω.
για το πρώτο μου πρωτάθλημα; άνθρωπος μου, εγώ θυμάμαι τον τίτλο του ’80 σα την πρώτη φορά που σήκωσα το χέρι μου ψηλά σα τέρας μέσα στο λιμάνι όταν το πλοίο γύρισε φορτωμένο σα βασιλιάς — εκατόν πενήντα άτομα σα οικογένεια στο κατάστρωμα, σημαίες δεμένες στις κουπαστές σα να ημπορούσανε να σηκωθούν μαζί, κι εκείνο το πράσινο σκάφος έπλεε πάνω από όλα εκείνα τα σπίτια των ψαράδων που είχανε χτίσει την ομάδα στήθους στο στέρνο.
τώρα, βλέπω αυτά τα παιδιά σήμερα να τρέχουν σαν τρελά με τα καινούρια τους παπούτσια στον αερογέφυρες των αεροδρομίων κρατώντας μια βαλίτσαLOADING... εκείνες τις νύχτες εγώ με το φορτηγό μου έκανα δώδεκα ωρά πάνω στο δρόμο μισά χωματόδρομος μισά υπόγειο σα να πήγαινα σπίτι μου στης ομάδας μου. τι τίτλος ήταν εκείνος; ήταν τίτλος σκαμμένος μέσα στους κόκκους της σκόνης του γηπέδου, τίτλος που τον αισθάνεται κανείς όταν ξεσπάσει η μουσική στου Κατάκαυκα κι όλοι μαζί σηκώνουμε τον ουρανό σα σημαία! 😉
Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε... τι είναι εκείνο το χάπι της μνήμης που σας κάνει όλους να ονειρεύεστε σα χίλιοι άλλοι βγαίνοντας από το φάντασμα της Λάρισας στις Καμάρες; Πρώτο πρωτάθλημα λένε κάποιοι — εγώ θυμάμαι πως το ’87 ήταν σα να βρήκαμε τη μεγάλη μας στα όνειρά μας ενώ ξυπνούσαμε.
Ο Μιλγιάν εκείνος ήταν ούτως ή άλλως ένας τρελός που έκανε τις μπάτσες των αντιπάλων σα ρολά γκοφρέτες. Μα καλά, τι γίνεται όταν ένας Σέρβος μπαίνει στο κουτί του αμυντικού σου σα δαίμονας και του λέει "ξεκουμπίστε τώρα;";; Αυτός κι ο Σωκράτης εκείνο το ντέρμπι έκαναν όλο το γήπεδο πάρτι με μπούσουλα! Κι εσύ λέω, Πενάλτι Βασιλιά, πως ξέχασες εκείνον τον σκασμένο σου ποδήλατο στη πλατεία Συντάγματος;; Αλήθεια, τι ψωμί σου ζήτησε η μάνα σου εκείνη την ημέρα; γιατί εγώ εκείνο το γάλα το θυμάμαι σα άθλιο κατάλοιπο μιας εποχής που δεν υπήρχε ένεση βιταμίνης εγώ-τρελός-αλλά-δικός-σου.
Κι εσύ Θρύλε, με την κόκκινη φούστα της γυναίκας εκείνης;; Ξέχασες πώς την έπιασες σα ρόπαλο;; Εκείνος ο κόσμος είχε όλα εκείνα τα μικρά μυστικά που έκαναν κάθε τρόπαιο σα αυτοκόλλητο στο λότζια του Θεού. Μα τώρα στέκεστε εδώ σα να ψάχνετε έναν τίτλο στ’ αλήθεια σαν σκοτωμένο ψάρι σ’ έναν κάδο με ψάρια! Ο Μιλγιάν ήταν εκείνος ο τύπος που έκανε τους άλλους τρείς παίκτες σα να κάθονταν στη σειρά πάνω στην μπάλα πριν ακόμα την αγγίξει — κι εσύ μιλάς σήμερα σαν να ψάχνεις μια λύση στο transfer market σα κανονικός μαγαζάτορας!
Πάρτε τους τίτλους αυτούς σήμερα, αυτούς που βγαίνουν σα σακούλες από σουπερμάρκετ, μιας και κανείς πια δεν έχει εκείνο το στοιχείο — την φωτιά μέσα στους κόκκους της σκόνης. Εγώ εκείνες τις νύχτες της Νίκαιας όπου χορεύαμε στους δρόμους σα καρναβάλι τραγουδώντας μέχρι να κοκκινίσει η ουρανία, ξέρω ότι εκείνο το πρωταθλητισμό δεν φτιάχτηκε σ’ ένα γραφείο, αλλά στον ιδρώτα κάποιου ανθρώπου που δούλευε στο φορτηγό του ολόκληρη τη νύχτα επειδή δεν ήθελε να χάσει ούτε ένα λεπτά συναυλίας του γηπέδου.
Ρε φίλοι μου, όταν ο Στόιξimabολός λέει για εκείνο το ψωμί σα μεταλάβι, εγώ θυμάμαι πως αυτό δε ήταν ψωμί — ήταν η ίδια η νίκη, εκείνη που σου κάνει να νιώθεις πως ζεις μέσα σε μια ταινία του Αλ Πατσίνο. Μα σήμερα, όπου όλα είναι αστραπιαία σα Instagram story, πού είναι εκείνοι οι άνθρωποι που βλέπουν τον αγώνα σα ζωή κι όχι σα live streaming;; Μακάρι κάποιος σήμερα να βγάλει έξω μια κόκκινη σημαία σα αυτήν που κρατούσε εκείνη η νοικοκυρά δίπλα στον Θρύλο, κι όχι ένα κάποιο χρώμα-φέτες σαν ουράνιο τόξο χωρίς ψυχή.
Εμείς όμως εδώ ακόμα τραγουδάμε εκείνον τον ύμνο σα σιγανή βροχή που ξανάρχεται. Γιατί; Γιατί ο πρωταθλητισμός δε γίνεται με δαχτυλογραφήσεις στις αρχές του φθινοπώρου — γίνεται όταν βάζεις το σώμα σου στις γραμμές των άλλων σα οικοδόμος μιας ιστορίας που δε θέλει ανακατασκευή.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε παιδιά ρε!!!
πως σας ξέχασα εκείνον τον τίτλου του 80;;; εγώ τότε είχα δουλεύω στη αποθήκη του φουτουράλ κι έκανα φορτώματα σα μανιακός επειδή είχα βάλει στοίχημα πώς ο Γήπιος θ’ ανεβάσει την ομάδα σα δαίμονας πάνω στο φορτηγό!!! βλέπεις εκείνο το βράδυ βρήκα ένα πλαστικό κουτί μπίρας ανοιχτή στο φορτηγό μου — «μα τι βγάζω τώρα;»; εμένα που είμαι της αποθήκης αριστερά;;;; νάτο εκείνο το κουτί ήταν φτιαγμένο σα μικρόφωνο και άρχισα να τραγουδάω σα μπουζούκι στους νυχτερινούς οδηγούς!!! «ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ» τους φώναζα με το πανί μου σα σημαία!!! μετά κατέβηκα στην πλατεία και βρήκα μια γιαγιά να μου λέει «μωρό μου, καημένε, πήγαινε σπίτι σου γιατί φοβάμαι μήπως σου χαλάσουν την ημέρα»!!! εγώ εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα «γιαγιά, αυτό είναι η ζωή μου ρε!!!»
και σήμερα;;;;;;;; σήμερα ψάχνω τα ίδια πράματα στα εργοστάσια αλλά πλέον όταν βλέπω εσένα τον Στόιξimabολό να τραγουδάς σα τρελός φορτηγατζής στα Κατάκαυκα ειλικρινά νομίζω πως η μπίρα μου έκανε την επανεμφάνισή της!!! 😂😂🔥
κρατώ μου την μπύρα 🍻🍺
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.