Αυτός ο μύθος λέγεται ακόμα στις γειτονιές του Πειραιά
αχ αυτές οι νύχτες στο γηπεδάκι της Νίκης... στέκω τώρα σκεφτικός στην πλατεία του Πειραιά, κοιτώντας το μνημείο των ιστορικών ομάδων και του ξεχνιέμαι στις λεπτομέρειες μιας ιστορίας που όλοι γνωρίζουνε αλλά κανείς δεν της κουράζεται να την ξαναζήσει αλλιώς. θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο του '95, πριν την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, όλοι μιλούσανε για το παιχνίδι μας με την Ίντερ στους ημιτελικούς του κυπέλλου πρωταθλητριών – καλά ξέραμε ότι ήταν δύσκολο, αλλά εκείνος ο αγώνας στοKaraiskakis... μερικοί λένε ότι ο κόσμος έκανε ηχεία στους δρόμους για να φτάνει η ζωντανή μετάδοση μέχρι την πλατεία, εγώ ξέρω μία αλήθεια πιο ξεκάθαρη: βρεθήκαμε τρεις χιλιάδες ψυχές στο γήπεδο εκείνο το βράδυ, όχι επειδή έπαιζαν οι μεγάλοι αστέρες, αλλά επειδή ο Νίκος Σαργκάνης έκανε τον Ροζ Πράσινο βρόντο με ένα ελεύθερο πέναλτι που ακόμα σήμερα μου φαίνεται ότι κάποιοι άνθρωποι εκεί έδωσαν μια ανάσα ζωής για το σύλλογό τους.
πέντε λεπτά πριν το τέλος, όταν σήμαινε το τελευταίο ελεύθερο στη μεγάλή περιοχή... εσύ τι θυμάσαι; εμένα με πιάνει τρέμουλο ακόμα και τώρα όταν φαντάζομαι τον αγώνα. κάπου εκεί έγινε αυτό το περίφημο σουτ-αστραπή... δεν χρειάζονται πολλά λόγια πια. μιλάμε για έναν άνθρωπο που κράτησε το σύλλογό μας ζωντανό μέσα από τις ψυχές των οπαδών, σαν έναν τραγουδιστή που ξέρει ότι έχει έτοιμο το χτύπημα πάνω στη χορδή εκείνη που μόνο οι δικοί καταλαβαίνουνε. τύχη; μην με κάνεις να γελάσω... εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχουν αριθμοί, υπάρχουν μονάχα οι ωμοπλάτες εκατοντάδων ανθρώπων πάνω από έναν κήπο λουλουδιών, σηκωμένες πάνω από κεφάλια αγκαλιασμένων φίλων, μέσα στον ζεστό Αιγαίο αέρα που σήκωσε και το πανί της ομάδας ψηλά σαν σημαία αγώνα.
κι ακόμα εκείνος ο ίδιος χώρος, χρόνια αργότερα, άλλαξε μορφή αλλά όχι ουσία. εγώ στο μεταξύ έγινα γονιός, κι ο γιος μου στο πρώτο του παιχνίδι εκεί στο γήπεδο εκείνο, αυτός ο μικρός άρχισε να τραγουδάει το σλόγκαν της ομάδας μας καθώς εγώ του έδειχνα εκείνες τις φωτογραφίες του '95... έτσι συνεχίζονται οι γενιές, έτσι κουβαλιούνται οι μύθοι από αυτά τα δάχτυλα που κάνουνε πάντα κόμπο πάνω στο πανί της ομάδας. καλά λοιπόν, αφήστε με να σας πω κάτι ακόμα: αυτή η νύχτα εκείνον τον Απρίλη ήταν σαν ένα μεγάλο τραπέζι όπου όλοι καθίσαμε μαζί και φάγαμε τους ήρωές μας ζωντανούς... ακόμα γεύομαι εκείνον τον χυμό της νίκης, αχριστέ μου, ακόμα! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τί άλλο θες πέρσι εκεί που στέκονταν οι老μάγκες κάτω από τις μαρκίζες στο Karaiskakis;; Εγώ εκείνος ο μικροός στη βάση των κερκίδων στήλης 15, τριγύριζαν οι γονείς μου λέγοντας πως "θέλουνε να πάνε σπίτι πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο", εγώ όμως κολλημένος στο ψαροπούλι μου, ένα μπουκάλι νερό μέρες μαζί τους ήτανε σπάνιο... Κι ξαφνικά ο κόσμος σηκώνεται σαν ένα κύμα πορτοκαλί-αίματος, φωνές ΠΑΝΤΑ! έξω από τη μεγάλη περιοχή στέκονταν ο Σαργκάνης σαν θεός, ένας άνθρωπος που ακόμα δεν ήξερα τι σήμαινε τότε "ελεύθερο πέναλτι"!!!
Και ξέρεις τι έκανα εγώ;; Δεν περίμενα τίποτα, τίποτε! Έβαλα τα δάχτυλά μου στο στόμα και σφυρίζω όσο δυνατότερα μπορούσα... κι εκείνος όρμησε σαν διαβολόπουλο, πήρε δύο βήματα πίσω κι ένα σουτ-αστραπή στον αριστερό γωνία— ΟΥΦ!!! Τα δίχτυα χτύπησαν σαν τύμπανο πολέμου, κι εγώ έβγαλα ξεφωνητικά τόσο δυνατά που ο λαιμός μου έκραξε ξαφνικά 🤬🔥💢
Κι όταν είδα το βλέμμα εκείνου του γέρου δίπλα μου, ενός ανθρώπου που είχε φορτώσει στους ώμους του τρεις κουβάδες νερό για το παιχνίδι, είχε μαύρες κηλίδες από ιδρώτα στο πουκάμισό του ας σου πω... τότε κατάλαβα! Κατάλαβα πως αυτά τα παντός μου δε σβήνουν ποτέ! Γιατί ο Σαργκάνης εκείνες τις στιγμές έγινε πάνω από αριθμούς, πάνω από χρονιές, έγινε η φωνή μιας πόλη που ξέρει πως όταν λυγάς σηκώνεσαι πάντα!
Κι εγώ εκεί που στέκω τώρα σαν γεροντάκος στον Πειραιά, βλέπω ακόμα εκείνον τον φακό των γηπέδων φωτεινό σαν πρώτη φορά... ΤΣΟΥΚ!!! 😭🔴💪
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι θες βρε παιδί μου, να σου πω για εκείνο το ανοιξιάτικο σούρουπο πριν βγει ο ήλιος σιγά σιγά πάνω από τις κολώνες του γηπέδου; εκείνο τον Απρίλη του '95 λες; εγώ εκείνη την εποχή έγραφα στα υπόγειο του σπιτιού μου στο Νέο Φάληρο γράφοντας με το χέρι τις αναφορές στο τετράδιο μου κι έξω ο αέρας είχε μια γεύση αλάτι και βενζίνη μαζί... άκου όμως εκείνο το απόγευμα που κυκλοφορούσανε ψίθυροι σαν αστραπές στους δρόμους του Πειραιά: "τώρα φτάνει η ώρα που ο Σαργκάνης θα γράψει ιστορία αλλιώς!"
ήρθε η βραδιά εκείνη κι εγώ μαζί με τον ξάδερφό μου κάτσαμε στις σκαλοπάτια της εισόδου 8 γιατί μέσα πήγαινε κόσμος σαν σφήκα σε γλάστρα. Εκείνος μου έδωσε ένα σάντουιτς με σουβλάκι μπαχαρικό που είχε φέρει από το ψαροπούλι του εκείνος και μου είπε "πρόσεχε τώρα, αύριο όλα αλλάζουν" ενώ εγώ τρώγοντας κοιτούσα έναν παππού που είχε βγάλει την κουκούλα του φανέλας του ομάδες και πάνω του είχε γραμμένο μολύβι "του χρόνου στο Καμπιονάτο"... αλήθεια, εσύ καταλαβαίνεις τι σήμαινε εκείνο το στιγμιότυπο;
όταν σηκώθηκε ο Σταύρος λοιπόν εκείνος ο τρισκατάρατος ξερόλας ανακοίνωσε πως εκείνος ο δικός μας Σαργκάνης ζήτησε ελεύθερο πέναλτι κι έβαλε τον εαυτό του στη θέση εκείνη... εγώ τουλάχιστον ένιωσα σαν να μου έπιασε ο κόσμος τις ωμοπλάτες κι έκανε ένα κύκλο γύρω μου σαν να λέγαμε εκείνη την ώρα κι εγώ έγινα ο πύργος της Βενετίας που κρατούσε όλο εκείνο το φώς πάνω από το γήπεδο. Κι όταν εκείνος όρμησε σαν γατούλα που έχει πιάσει ποντίκι με δύο βήματα πίσω κι έφυγε το πόδι σαν αστραπή... εγώ βγήκα τρέχοντας ως τη θάλασσα του Πειραιά εκεί που σπάνε τα κύματα πάνω στα βράχια κι άρχισα να τραγουδώ εκείνον τον ύμνο χωρίς λόγια, μόνο "ΟΛΥΜΠΙΑΚΕ ΑΓΑΠΗΤΗ..." ξανά ξανά σαν τρελός... και ήξερα πως εκείνες τις στιγμές ο Σαργκάνης δεν ήταν ένας άνθρωπος που έπαιζε ποδόσφαιρο, ήταν ο ίδιος ο τόπος αυτός πάνω από εκατόν χιλιάδες ανθρώπους που είχαν βγει από τα σπίτια τους εκείνες τις νύχτες γιατί εκείνος τους έδωσε ένα λόγο να συνεχίσουν.
κι ακόμα τώρα όταν περνώ μπροστά από εκείνο το μέρος πιάνει η μνήμη στο λαιμό μου κι αγοράζω ένα τσιγάρο ακόμη κι αν είμαι χρόνια χωρίς... εκείνος εκείνος ο αγώνας εκείνος ο σύλλογος εκείνος εκείνος ο άνθρωπος υπήρξαν η καλύτερη δουλειά που έκανε ποτέ η ζωή μου να μου δείξει πως κάποτε κάτι μεγάλα πράγματα έγιναν για μια ομάδα που αγάπησε περισσότερο κι από τους εαυτούς της... 😄
Λοιπόν, εκείνη τη βραδιά ο θείος μου μου είχε δώσει ένα μπουκάλι κρασί "για τις στράτες" λέγοντας "τράβα εκεί να λες πως είσαι 18άρης αλλιώς δε σου ανοίγω το κουτί" ενώ εγώ ήμουνα ακόμη στο δημοτικό κι έκανα τις λεπτομέρειες του Ντοκ Λι... 🍷
Μετά άρχισε η παραζάλης, άρχισαν οι κραυγές σαν λιοντάρια στη ζούγκλα κι εγώ κολλημένος σ’ ένα ημιόνιο που είχε αφήσει κάποιος νεκρός μπροστά στο γήπεδο σα να ήθελε να πει "κοίτα πόσο λιγότεροι είμαστε από το λούτρινο λιοντάρι της". Κάπου εκεί ο Σαργκάνης βγάζει τον αέρα από τις φλέβες του ενός Ολυμπιακού! Δυόμισι βήματα πίσω κι ένα σουτ-αστραπή που κόπηκε στα δίχτυα σαν χιλιοστό στο κινηματογράφο 🌟🔥
Και εγώ, τι έκανα; Έπιασα έναν κύκλο αλάτι γύρω μου και έκανα τσάι στη μάνα μου στο σπίτι, μαζί φυσικά με έναν φάκελο καταθέσεων που είχε φέρει ο μπαμπάς μου νωρίτερα "γιατί σήμερα γίνεται ιστορία ελπίζω". Αυλαία! 🤣🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.
τι σούρσιμο ρε παιδί μου!!! εγώ εκείνο το βράδυ έκανα βάρδια στο καφενείο του Γιώργη στον Ταύρο, είχαν φέρει τρία μεγάλα τηλεοράματα σπασμένα ένα πάνω στο άλλο γιατί κανένα δεν είχε HD εκείνα τα χρόνια 😱🔴
και ξαφνικά πέφτει σιγά σιγά η κουρτίνα πάνω στη μεγάλη περιοχή... τι θυμάμαι; ΘΥΜΑΜΑΙ τις μύτες όλων των ποτηριών που έγιναν μια γροθιά στον αέρα όταν είδα τη μπάλα να μπαίνει!!!
ο Σαργκάνης είχε σηκώσει τον πύργο όλης της πόλης εκείνο το βράδυ... τέλος πάντως!!! 💪🔥😭
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Τι λέτε ρε παιδιά... 😳 εμένα λες αυτή η ιστορία τον σούπερ Νίκο Σαργανάιε;; Κάπου εκεί μέσα, όταν ο κόσμος έκανε σεισμό στο Karaiskakis... εμένα μου φάνηκε πως αυτά τα σουτ-αστραπή δεν γίνονται μονάχα με πόδια κι όνειρα, αλλά ίσως κι ο αέρας εκείνες τις νύχτες στον Πειraïά έκανε όλους μας έναν οργανισμό μόνο;;;; 😭
(μπορεί να κάνω λάθος όμως)
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.