Οι αρχές αυτής της εποχής έφαγαν τον σκληρό πυρήνα του κίτρινου δικέφαλου

Τι έκανες εσύ εκεί μέσα το τελευταίο δεκαπέντε λεπτά; Να μου λέει κάποιος ότι η κερκίδα μας τώρα γίνεται καμπαρέ για πλούσιους με γυαλιά ηλίου. Αυτοί εκεί έξω βλέπουνε τον Ολυμπιακό σαν αποθήκη αχρήστων, κι εμείς εδώ βροντούμε στους στίχους γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι η ομάδα είναι property fund μίας κυβέρνησης που νομίζει πως αγοράζει τίτλους αλλιώς; Τις δουλειές τις έκανε ο χρόνος — εκείνη την εποχή δεν ήταν πρωταθλητής που έκανε το σωστό στο γήπεδο, ήταν τα διοικητικά που έπαιζαν τρίγωνο στους τραπεζικούς λογαριασμούς ενώ οι φίλοι χρειάζονταν έναν σύλλογο πάνω από όλα. Δεν φταίει ο πρωταθλητισμός· φταίνε εκείνοι που έκαναν πρωταθλητισμό την ομάδα σαν ένα brand guideline στις παρουσιάσεις των χορηγών. Κι όταν λες "δεν κρατάει ο Χίτλερ;" μιλάς σοβαρά; Αυτοί όχι μόνο δεν κατάλαβαν τι είναι κίτρινο διχαλό σημαία, αλλά επέλεξαν να κάνουν το σύλλογο πορτρέτο μιας ιδεολογίας μίζας όπου κάθε κομμάτι γίνεται hashtag για μία έκθεση ψευδαισθήσεων. Εσείς τραγουδάτε για εκείνους που έκαναν βίζα στα δικαστήρια; Δεν είναι θλιβερό τσίρκο αυτό — είναι ντροπή. Αν το ζητήσεις σήμερα στους φίλους στον Πειραιά, δεν σου λένε "τι έκαναν"; Σου λένε "τι έγινε εκείνο το βράδυ στις κερκίδες". Γιατί η ιστορία δεν γράφεται στα συμβόλαια—γράφεται στα τραγούδια, στις εικόνες, στα βήματα εκείνων που δεν εγκατέλειψαν ούτε στιγμή. Όταν κάποιοι λοιπόν σέρνονται σαν γέρικο βήμα, μην κατηγορείς εκείνους που σηκώνουν ακόμη την ψυχή· κατηγορήστε εκείνους που προτίμησαν τις γυαλιστερές συμφωνίες από το σπίτι του Κοκκινάκου.

Ρε παιδί μου, που αφήνεις το ΠΝΕΥΜΑ μας να γίνεται τσίρκο;; Οι ίδιοι αυτοί που μια στιγμή έκαναν την κερκίδα εκείνες τις νύχτες που κάναμε ιστορίες εδώ στο φόρουμ τώρα τα σκάσουν στις φωτογραφίες τους;; Κοιτάξτε τους!! 😱🔥 Θυμάμαι πριν χρόνια όταν η κερκίδα ήταν μία μόνο εικόνα: πάνω κάτω 15.000 φίλους μαζί σα μία γροθιά, τραγούδια που έκαναν τη γη να κουνιέται, χρώμα παντού σα να 'ναι πρωινό στο λιμάνι! ΤΟΤΕ οι αρχές είχαν κάποια τιμή, σκάγωναν ντουβάρια για ν' αγοράσουν ένα γκολ κι εμείς τους φωνάζαμε «πού είσαι ρε μαλάκα;; βγες εδώ!». ΤΩΡΑ;; Σταθήκαμε; Μας έφερναν τον Ολυμπιακό σαν προσφορά σε βιτρίνα!!! 💸 Και μιλάς για "αυτοκρατορία"; ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΑΛΛΑ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΠΟΥ ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΟΥ ΠΟΛΟ ΣΥΛΛΟΓΟ;; Κάποιοι λένε "αλλά δώσεις τίτλο", "αλλά πήρες συμμετοχή"; ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ!!! Εμείς δεν θέλουμε τίτλους αλλιώς, θέλουμε την ψυχή μας να στέκεται όρθια σαν τότε!!! Και τώρα;; Αυτοί με τα γυαλιά ηλίου κάνουν παρέλαση στους χώρους των corporate, ενώ εμείς ψάχνουμε τον παλμό στους δρόμους... Αυτό δεν είναι τσίρκο;; Είναι σαθρό σκηνικό ενός Θεάτρου που κάποιοι άλλαξαν τους ρόλους και τώρα αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές... ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΘΕΑΤΡΟ!!! 🤬

Ακούστε, αυτή η ιστορία ξεκινάει σα σήμερα το πρωί που πήγα στα Χανιά για το πρωινό μου φαΐ — μία μέρα σαν όλες τις άλλες στην αίθουσα των αναλογιστών, μόνο που εμένα εκεί που πίνω τον καφέ μου μου σηκώνει το κεφάλι ο συνάδελφος από την ΠΕΦΚΑ: "ΡεDiaitisiame_hrima, διαβάστηκες ξανά την τελευταία οικονομική έκθεση της ΠΑΕ; Θέλεις να σου δείξω τι γράφει εκεί πίσω;" Και εγώ του λέω "Δεν έχω ανάγκη από οικονομικές εκθέσεις, μου αρκούν οι κερκίδες. Εκεί βλέπω τη ψυχή αυτού του συλλόγου". Κι αυτός με κοιτάζει σα να του είπα πως έκανα σήμερα πρωινό ότι κατάβρεξα το λουκούμι στο κρασί μου. Στην ουσία εδώ φταίνε εκείνοι που έκαναν την ομάδα property fund — όχι γιατί η λέξη είναι μεγάλη, αλλά επειδή μετατράπηκαν οι κερκίδες σε στάχτη των corporate σχεδίων. Κοιτάξτε εδώ γύρω σας: πριν δέκα χρόνια εκείνοι οι 15.000 άνθρωποι μέσα στο γήπεδο ήταν ένα σώμα, ένα τραγούδι, ένα τραγούδι που έκανε την γη να κουνιέται. Τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται εκτός των θυρών επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως ο Ολυμπιακός πρέπει να παρουσιάζεται σαν μία έκθεση τέχνης στις παρτιτούρες μιας κυβέρνησης που νομίζει πως αγοράζει τίτλους μ' ένα πιστόλι. Και το χειρότερο; Αυτοί οι άνθρωποι τώρα τραγουδούν τραγούδια μπόλικα ρούβλια επειδή κάποιος τους είπε πως έτσι είναι το brand guideline. Που είστε εσείς εδώ;; Αυτή τη στιγμή, κάπου στον Πειραιά, ένας παλιός γνωστός σηκώνεται από τη θέση του στον καναπέ, ανοίγει το παράθυρο κι ακούει τους θορύβους του δρόμου — όχι του γηπέδου, του δρόμου. Κι εκείνος θυμάται εκείνες τις νύχτες στο Σέντρικ όταν η κερκίδα ήταν ένα μέρος όπου η ψυχή δεν έμενε όρθια μόνο επειδή υπήρχε ένα τραγούδι· ήταν επειδή υπήρχε ένας σύλλογος πάνω από όλα. Τώρα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται σαν θεατές σ' ένα έργο όπου οι πρωταγωνιστές φορούν γυαλιά ηλίου και κάνουν παρουσιάσεις στα corporate events ενώ πίσω τους γράφεται η ιστορία χωρίς αυτούς. Δεν φταίει η ομάδα· φταίνε εκείνοι που έκαναν τον Ολυμπιακό σαν μία μορφή τέχνης όπου κάθε τραγούδι γίνεται hashtag και κάθε οργασμός γίνεται έκθεση ψευδαισθήσεων. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε τους τίτλους; Εγώ εδώ ψάχνω την ψυχή εκείνων των ανθρώπων που κάποτε έκαναν την κερκίδα αδιαίρετη — σα μία γροθιά που σήκωνε τον κόσμο ψηλά. Γιατί μια αυτοκρατορία δεν γράφεται στα συμβόλαια· γράφεται στα πόδια εκείνων που ακόμη στέκονται όρθια, ακόμη και όταν ο υπόλοιπος κόσμος χορεύει πάνω στις οικονομικές καταστροφές τους.

τώρα πέντε χρόνια κάθομαι σ' αυτή την καρέκλα στο πτυχίο μου κοντά στον φούρνο του Σοφοκλέους κι ακούω τον κουβάλη και τους γείτονες. Σου λένε πως «παλιά ήταν όλα καλύτερα», εγώ τους γελάω: όχι πως ήταν όλα καλά, αλλά πως είχαμε κάτι σκληρό μέσα μας που δεν το έδινε κανείς δωρεάν. Τότε λοιπόν ο κόσμος έκανε σπουδήδες στο γήπεδο — όχι στη σελίδα του facebook του συλλόγου. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ΓΣΖ πριν τον τελικό του κύπελλο, όταν η κερκίδα ήταν σφραγισμένο καζάνι μπουγάδας: δεκαπέντε χιλιάδες στόματα ανοιγμένα σα μπουλούκι ψαριών, τραγούδι πάνω από τραγούδι, σαν να σηκώναμε μαζί το πλοίο πάνω στους ώμους μας. Δεν τραγουδούσαν μόνο «εθνικό ύμνο», τραγουδούσαν εκείνοι οι ίδιοι στίχοι που είχαν σφυρίξει στα γραφεία της ΕΠΟ σαν γροθιά στο στομάχι. Κι εμείς εδώ μέσα στο γήπεδο βροντούσαμε τις πόρτες όσο εκείνοι απέξω άκουγαν αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα — επειδή η κερκίδα είχε ακόμα δόντια. τώρα τι βλέπω; Την ίδια κερκίδα σέρνεται σαν ξύλινο άλογο στο παλαιοπωλείο, ξεπουλημένη ως τουριστικό θέαμα για γυαλιστερά γυαλιά. Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι; Αυτοί που έκαναν το γήπεδο να μοιάζει σα βουνό όταν σήκωνε η ομάδα το κεφάλι της; Κάπου εκεί έξω στέκουνε τώρα σαν θέατρο σκιών αυτοί οι ίδιοι φίλοι, κουβαλώντας τις φωτογραφίες τους στις παρουσιάσεις των corporate events. Γιατί; Διότι κάποιοι αποφάσισαν πως η ψυχή του Ολυμπιακού δεν είναι πια δική τους υπόθεση· είναι ένα brand guideline μέσα στις χορηγικές συμφωνίες. Μας είπαν «αυτοκρατορία»; Αυτοκρατορία δεν σημαίνει ψευδώνυμο στις οικονομικές εκθέσεις· σημαίνει βήμα βήμα στους δρόμους του Πειραιά όταν η ομάδα δίνει αγώνα εκεί γύρω στις δεκαπέντε χρονιά πριν, όταν οι αρχές έκαναν τρέλες να αγοράσουν ένα γκολ επειδή ήξεραν πως η ψυχή του κόσμου ήταν ακόμα ζωντανή. Τώρα εκείνοι κάνουν παρουσιάσεις στους χώρους των corporate σα να πουλάνε μία έκθεση τέχνης: «δείτε μας, είμαστε μία ομάδα». Μα εσείς δείξτε μου πρώτα εκείνες τις κερκίδες όπου ήταν ακόμα δυνατός ο παλμός της πόλης — γιατί εκείνες τις κερκίδες τις κουβάλησαν σα ντουβέρια κάποιοι που δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει κίτρινος διχαλός σημαία πάνω σ' έναν άνθρωπο. και τώρα εμείς τραγουδάμε τραγούδια μπόλικα ρούβλια επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι γίνεται το marketing; Δεν γίνεται τίποτα — εκτός αν αυτή η ιστορία τελειώσει σαν τις άλλες: εκεί που κάποτε σηκώναμε τον κόσμο στους ώμους μας, τώρα σηκώνουμε τους τίτλους στις παρουσιάσεις σα βιτρίνα μιας ομάδας που έγινε property fund για μια κυβέρνηση που νομίζει πως αγοράζει τίτλους μ' ένα πιστόλι. Που είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κάποτε έκαναν την κερκίδα μία γροθιά; Που είναι εκείνοι που έκαναν το γήπεδο σα μία μόνο εικόνα; Εκείνοι τώρα στέκουνε εκτός των θυρών σα περιττό κόκκαλο, ενώ αυτοί με τα γυαλιά ηλίου περνάνε από πάνω τους σα να είναι ντύματα παλιάς σχολής. κάποτε ρώτησα έναν φίλο μου εκείνο το βράδυ στο Σέντρικ: «ποιοι εδώ κάνουν την ιστορία;». Κι εκείνος μου αποκρίθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα: «εμείς όσοι σηκώνουμε την ψυχή μας». Τώρα ρωτώ εγώ εσάς: πού σηκώνετε την ψυχή σας; Στους τίτλους της εταιρίας; Στα hashtag; Στη μία προβολή των corporate events; Γιατί μία αυτοκρατορία δεν γράφεται στα συμβόλαια — γράφεται εκεί που κάποιος ακόμη στέκεται όρθιος σαν τότε, όταν ο κόσμος έκανε σπουδήδες όχι στην έκθεση της ομάδας αλλά στο γήπεδο της ψυχής μας. Αυτά εδώ δεν είναι γελιο — αυτά εδώ είναι ντροπή.

Ακούστε αυτό; Χθες βράδυ στη Φρεαττύδα, ενώ περίμενα το ποστ για ν’ ανοίξει κανονικά μετά τη σφαγή στο ΓΣΖ πριν τέσσερα χρόνια, είδα κάτι που δεν μπορώ ν’ αφήσω εκεί. Κάπου ανάμεσα στις εξέδρες 12 και 13 — εκεί που παλιά κυριαρχούσε η ομάδα του Πανοράματος στους γείτονες του Κορυδαλλού — ένας παππούς κρατούσε στο χέρι του ένα μισοκουρεμένο κίτρινο μαντήλι κι έκανε κουμάντο πάνω σ’ έναν πιτσιρικά δεκατριών ετών, σφίγγοντας τον ώμο του όσο εκείνος τον τραβούσε από την τσάντα του νερό. Ο μικρός γύρισε την κεφαλή του πίσω, κοίταξε γύρω του σα να ψάχνει να δει αν κανείς τον παρακολουθεί, κι ύστερα σήκωσε το μαντήλι ψηλά σα σημαία — όχι σα σύμβολο ομάδας, όχι σα κέρδος corporate, αλλά σα αυτοσκοπός. Αυτός ο ξεπαγιασμένος ηλικιωμένος, τον οποίο εγώ θυμάμαι από εκείνες τις νύχτες που η κερκίδα ήταν γροθιά, εκείνος έκανε σήμερα αυτό που εμείς κάποτε κάναμε αυτο发燃烧: έδωσε συνέχεια. Και τι έκαναν αυτοί εκεί μέσα; Αυτή η αριστερά κυβέρνηση τους χάρισε ένα πρωτάθλημα επειδή υπέγραψαν τους τίτλους στις παρουσιάσεις σα βιτρίνα; Αυτοί έκαναν πάλι αυτό που έκαναν και τότε: άφησαν το τραγούδι εκεί πάνω στις κερκίδες ν’ αναβοσβήνει σα φανάρι σήματος, ντρέπονται να τραγουδήσουν δυνατά γιατί κάποιος τους είπε πως ο Ολυμπιακός πρέπει να γίνει μία έκθεση τέχνης της κυβέρνησης. Μα εμείς εδώ ακόμα ζητάμε εκείνους τους ανθρώπους — όχι τους τίτλους τους, όχι τα hashtag τους, τους ανθρώπους με τα γυμνά πόδια και το μισημένο μαντήλι. Και τώρα αυτός ο παππούς έκανε δουλειά που κανείς corporate event δεν μπορεί ν’ αγοράσει. Αυτός σήκωσε τη σημαία επειδή αυτή η κερκίδα δεν είναι property fund· είναι η ψυχή αυτού του κόσμου, όσο ακόμη κάποιοι θυμούνται πως πρέπει ν’ αγωνίζονται μόνοι τους.

Μαλάκα, αυτά που λες για τις κερκίδες δε μπορούν να αφήσουν κανέναν ψυχρό. Την προηγούμενη φορά που πήγα στο ΓΣΖ ήταν τέτοια βραδιά όπου η Πειραιώτικη ψυχή ήταν ακόμα ζωντανή μέσα στο αίμα των ανθρώπων — θυμάμαι πώς γίνονταν κουβέντα για εκείνον τον αγώνα στο Βουκουρέστι πριν χρόνια, όταν ήμασταν πάνω από είκοσι χιλιάδες εκεί μέσα σα μία μόνο μπουκιά φωτιάς. Τότε ο κόσμος δεν έκανε check-in στις φωτογραφίες του γηπέδου· έκανε σπουδήδες στη ψυχή του γηπέδου. Αυτό που μου γίνεται περίεργo όμως είναι πως εσύ θυμάσαι εκείνες τις νύχτες σα να ήταν από άλλη εποχή ενώ εγώ ακόμα κάθομαι στις ίδιες αυτές κερκίδες όταν η ομάδα δίνει αγώνα εκεί γύρω στις δεκαπέντε χρονιά πριν. Πήγα εκεί πριν δύο βδομάδες επειδή βρήκα ένα παλιό εισιτήριο σοκολατούχο τριάντα ευρώ στην τσέπη μου — το ίδιο εισιτήριο που έκανα χρόνια πριν για εκείνον τον τελικό του κυπέλλου που ζήσαμε μαζί όλοι εκείνοι οι άνθρωποι. Μπήκα μέσα και τι βλέπω; Την ίδια κερκίδα σέρνεται σα να την πήρανε από κάποιο χωριό της Ανατολής για τουριστικό θέαμα. Κι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονταν εκεί σαν ξένους στον δικό τους τόπο — όχι επειδή δεν ήθελαν να τραγουδήσουν, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως το τραγούδι τους πρέπει να γίνει hashtag μιας κυβέρνησης. Εγώ ακόμα ψάχνω εκείνους τους ανθρώπους σα ν’ αναζητώ ένα νόμισμα κάτω από τον καναπέ μου. Πού είναι εκείνοι που κάποτε έκαναν την κερκίδα μία γροθιά; Αυτός ο πρωτοετής φοιτητής που ξέραζε κάθε στίχο των 12ης βοράς όπως ξέρει ο δάσκαλος του σχολείου του — εκείνος τώρα στέκεται σιωπηλός ανάμεσα στους corporate τύπους σα να μην τον αναγνωρίζουν πια. Και εδώ εσύ κάνεις αυτήν την ερώτηση; Όχι πως έμεινε τίποτα από εκείνη τη δύναμη, αλλά πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έγινε να βρίσκονται εκτός των θυρών σήμερα; Κοιτάξτε τι έκαναν οι προηγούμενες αρχές εκείνες τις εποχές όπου ο κόσμος έκανε σπουδήδες όχι στα συμβόλαια αλλά στο γήπεδο. Τότε οι αρχές έκαναν τρέλες ντουβάρια για ν’ αγοράσουν ένα γκολ επειδή ήξεραν πως η ψυχή του κόσμου ήταν ακόμα ζωντανή εκεί μέσα στις κερκίδες. Τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κάθονται σ’ ένα γραφείο σα να πουλάνε μία έκθεση τέχνης σε κάποιον που δεν ξέρει τι σημαίνει κίτρινος διχαλός πάνω σ’ έναν άνθρωπο. Αλλά εδώ είναι και η δική μου επιφύλαξη: Δεν μπορεί κανείς να κατηγορεί τους σημερινούς φίλους γιατί κάποιοι άλλαξαν τους κανόνες του παιχνιδιού. Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας πριν τέσσερα χρόνια όπου βροντούσαμε τις πόρτες όσο εκείνοι απέξω έκαναν λούμπα επειδή κάτι άλλο είχαν στο μυαλό τους. Εκείνοι δεν ήρθαν εδώ για να χορέψουν πάνω στις οικονομικές καταστροφές· ήρθαν επειδή κάποιος τους είπε πως η ομάδα πρέπει να γίνει μία έκθεση ψευδαισθήσεων. Κι εγώ ακόμα ψάχνω εκείνους τους ανθρώπους σα ν’ αναζητώ ένα νόμισμα κάτω από τον καναπέ μου — όχι τους τίτλους τους, όχι τα hashtag τους, αυτούς που έκαναν την κερκίδα μία γροθιά όταν ακόμη εκείνοι με τα γυαλιά ηλίου κάθονταν σ’ ένα γραφείο μακριά από τους κρότους της πόλης.

Δυο βήματα παραδίπλα σ’ αυτή την κουβέντα κι ακούω πάλι τίποτα; Παλιά βρισκόμασταν εκεί σα μία γροθιά πάνω από το λιμάνι, δεκαπέντε χιλιάδες στόματα σφραγισμένα σαν ένα χτύπημα ντραμς πριν τη μάχη. Τι έκανε τότε η διοίκηση; Έκανε σπουδήδες να βρει πώς να αγοράσει ένα γκολ γιατί εκείνον τον τίτλο έπρεπε ν’ αποκτήσει ο κόσμος — όχι κάποιος γραφειοκράτης σ’ ένα συμβόλαιο φάντασμα. Τώρα λένε πως θέλουν αυτοκρατορία; Αυτοκρατορία δεν είναι όταν στη σειρά των τίτλων γράφει "προσφορά" σαν διαφημιστικό περιοδικό της Νέας Σμύρνης. Εγώ θυμάμαι τον Νίκο τον Λούκο που κουβάραγε παλιά τις σανίδες εκεί στους πάγκους της κερκίδας πριν τον αγώνα — όχι γιατί του έλεγαν «κάτσε εκεί», αλλά επειδή εκείνος έκανε τον χώρο δικό του. Σήμερα βλέπω τα ίδια πρόσωπα στις παρουσιάσεις σα μουμιομένες φιγούρες στις διαφάνειες των corporate events κι αυτοί ντρέπονται να βγάλουν το μαντήλι τους γιατί κάποιος τους είπε πως η ψυχή του Ολυμπιακού γίνεται hashtag. Και μην μου λες τώρα για «τις νόρμες της εποχής» — τότε υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν ότι γράφονταν στα λάθη τους, σήμερα υπάρχουν αυτοί που κάνουν ότι γράφεται στα συμβόλαια των χορηγών. Τι παραπάνω ιστορία περιμένεις να σηκώσει ένας σύλλογος όταν η κερκίδα έχει γίνει θέατρο σκιών κι οι πρωταγωνιστές φοράνε γυαλιά ηλίου; 🤡 Αυτοί λοιπόν σκέφτονται πως το τραγούδι μας πρέπει να γίνεται σάουντρακ μιας κυβέρνησης ενώ εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνους τους ανθρώπους στους δρόμους — όχι στους πίνακες Excel της ΠΑΕ. Αυτοκρατορία; Μακάρι να είχαν την ίδια τιμή όταν προσπαθούσαν ντουβάρια να γίνουν κάτι άλλο εκτός από στεγνά νούμερα στις οικονομικές εκθέσεις.

Παλιά εμείς βγάζαμε γερά νέα απούμενα όταν η κερκίδα σήκωνε τον κόσμο σαν τσουνάμι! Τώρα αυτοί με τις παρουσιάσεις σου λένε πως η αυτοκρατορία είναι εκεί στας οικονομικές καταστάσεις;; 😤 Μα η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ corporate!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Τούμπα;; Εμείς μπήκαμε σα θηρία, αυτοί μπήκαν σα δικηγόροι στις φωτογραφίες!! Την ίδια νύχτα που εμείς τραγουδούσαμε μέχρι τα κόκαλα, εκείνοι έκαναν παρέλαση στους χώρους των αγοραστών τίτλων!! Ποια αυτοκρατορία;; Ποια αλήθεια;; Οι κερκίδες έγιναν βιτρίνα για γκλάμουρ ενώ η ψυχή μας σέρνεται σα σκύλος ξένος!! 🔥💪 Και μην μου πεις τώρα για τις οικονομικές εκθέσεις — εμένα με νοιάζει η ψυχή εκείνου του φίλου που έκανε τον ουρανό σα δικό του όταν τραγουδούσε! Αυτό δεν είναι property fund· είναι λάσπη πάνω στη φωτιά μας! Την επόμενη φορά που οι corporate τύποι βγάλουν τις παρουσιάσεις τους, να τους ρωτήσεις: «πού είναι οι άνθρωποι;; Αυτοί που κάποτε έκαναν τη γη να σείεται;;» Αυτοί βρίσκονται εκτός θυρών επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο Ολυμπιακός πρέπει ν’ αγοράσει τίτλους μ’ ένα πιστόλι αντί να σηκώσει τον κόσμο στους ώμους του!! 🤬 Και τώρα αυτοί ψάχνουν νούμερα στη σελίδα facebook του συλλόγου αντί ν’ ανοίξουν τα παράθυρα και να ακούσουν το τραγούδι στους δρόμους!! Εκείνοι έκαναν την κερκίδα μικρότερη από ένα hashtag ενώ εμείς ακόμα κρατάμε ζωντανή εκείνη τη νύχτα στο Σέντρικ όταν η γη έγερνε σα γυναίκα στην αγκαλιά της ομάδας!! Αυτοκρατορία;; Να σου δείξω αυτοκρατορία;; Είναι εκεί που κάποιος ακόμη σηκώνει την ψυχή του όταν όλοι γύρω του λένε πως χάθηκε!! 💛🔥

τι σόι ιστορία λες εσύ εκεί στα corporate sheets σα να μην ξέρουμε πως ο παλικός Ολυμπιακός ήταν ένας σύλλογος που έκανες έναν αγώνα στην Τούμπα κι έβγαινε η κερκίδα σα κάστρο ζωντανό;; εσείς οι τώρα βλέπετε εκείνες τις φωτογραφίες με τους σιδερένιους σκαλωσιές στις κερκίδες κι απορείς πόσο μεγάλες ήτανε τότε — αχ πού είχες λόγο τότε; τότε εκείνη η ομάδα πήγαινε στο γήπεδο σα να πηγαίνει στη δουλειά του, όχι σα να πάει σε μία ραντεβού για ένα τίτλο στο λίκνι της κυβέρνησης. θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο ΓΣΖ όταν η ομάδα έκανε το ντέρμπι εκείνο με τον ΠΑΟΚ κι οι κερκίδες είχαν τόσο κόσμο που έπαιρνες την μπουκάλα του νερού σου και την πετούσες και κατέβαινε σαν βροχή πάνω από τους ανθρώπους σα να γίνεται ντους — και εσύ σήμερα λες πως η ψυχή είναι στα accounting reports; βρε συ ξύπνα! εγώ εδώ κάθομαι σ' αυτή την καρέκλα μου στην Πειραιώτικη γειτονιά όπου ακόμα μυρίζει ξύλο να καίγεται στους φούρνους των Σοφοκλέους κι ακούω τα τραγούδια από το Σέντρικ σα σήμερα πάλι να γίνεται ένας αγώνας — μόνο που δεν υπάρχει αγώνας, υπάρχει μία σιωπή σα νάρκη. εκείνος ο παππούς πριν λίγες μέρες εκεί πάνω στις κερκίδες έδειξε το μαντήλι του κι έκανε αυτό που κανείς corporate event δεν μπορεί ν' αγοράσει: συνέχισε. εμείς όμως κάθονται στα γυάλινα γραφεία και κάνουν παρουσιάσεις σαν να είναι η ομάδα μία συλλογή από artefact για κάποιον μεγάλο σερβιτόρο που δίνει βραβείο σ' εκείνους που έχουν τους περισσότερους τίτλους σ' ένα excel. πριν δέκα χρόνια οι αρχές έκαναν ότι έκαναν επειδή γνώριζαν πως οι άνθρωποι εκεί μέσα σηκώνονταν σα γίγαντες όταν τραγουδούσαν εκείνον τον ύμνο — όχι επειδή είχαν πλούσιους χορηγούς, αλλά επειδή είχαν ψυχή. σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται εκτός των θυρών σα θέατρο σκιών επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ψυχή του Ολυμπιακού πρέπει να γίνει μία σειρά από slides μέσα σε μία παρουσίαση powerpoint. κι εγώ ψάχνω ακόμη εκείνους τους ανθρώπους στους δρόμους, όχι στους τίτλους των εταιρειών — γιατί η αυτοκρατορία γράφεται εκεί που κάποιος ακόμη κρατάει ζωντανό εκείνο το τραγούδι σα να ήταν παντού γύρω του στήθος ανοιχτό κι η καρδιά ακόμη χτυπά σα ντραμς πριν τη μάχη. ποιοι εδώ κάνουν την ιστορία;; εκείνοι που κάθονται στα corporate events ή εκείνοι που σηκώνουν ακόμη το μαντήλι σα σημαία όταν όλοι γύρω τους λένε πως χάθηκε;; εγώ ξέρω την απάντηση — εκείνοι που τραγουδούν ακόμη εκείνον τον ύμνο όταν κανείς δεν τον ακούει.

τι βλέπω εδώ;; ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΙΛΙΑΚΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ σα να ξεχειλίζει η κουζίνα του Σοφοκλέους απο φωτιά και εκείνοι οι τύποι στα corporate γυάλινα γραφεία ψάχνουν τον πυροσβεστήρα στους καταλόγους εταιρικών παρουσιάσεων 🔥💛 πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι;; αυτοί που έκαναν τον ουρανό του ΓΣΖ σα δικό τους όταν τραγουδούσαν;; αυτοί που έκαναν την κερκίδα μία γροθιά ανάμεσα στα σπίτια της Πειραιώτικης γειτονιάς;; τώρα οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται εκτός των θυρών σα θέατρο σκιών επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ψυχή του Ολυμπιακού πρέπει να γίνει ένα πακέτο με slides στα χέρια κάποιου γραφειοκράτη με γυαλιά ηλίου!! αχ πού είχες λόγο τότε;; τότε εμείς λέγαμε την ιστορία όχι στις οικονομικές εκθέσεις αλλά στους δρόμους ενώ τώρα αυτοί ψάχνουν νούμερα στο facebook του συλλόγου αντί να ανοίξουν το παράθυρο και ν' ακούσουν το τραγούδι!! και μην μου λες πως εκείνοι οι corporate τύποι αγοράζουν τίτλους με πιστόλι — αυτοί αγοράζουν τίτλους σα να αγοράζουν ένα σάντουιτς στη Νέα Σμύρνη!!! εκείνος ο φίλος εκείνος ο Οκτώβρης στο ΓΣΖ όταν η κερκίδα ήταν σφραγισμένο καζάνι μπουγάδας και αυτοί έκαναν ντους βροχή πάνω από τους ανθρώπους σα νερό από σωλήνες στους φούρνους — εκείνον τον παλμό ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ;; αυτόν τον πήρανε οι corporate παρουσιάσεις σα ντουβέρια παλιάς μόδας κι έκλεισαν τις πόρτες!! και τώρα βλέπω τον παππού εκεί πάνω στις κερκίδες να σηκώνει το μαντήλι του κι αυτό δεν μπορεί κανείς corporate event να το αγοράσει!!! αυτό το έκανε εκείνος που θυμάται πως η ψυχή του Ολυμπιακού δεν είναι property fund αλλά μία γροθιά στους δρόμους της πόλης!! εμείς εδώ ψάχνουμε ακόμη εκείνους τους ανθρώπους όχι στους τίτλους των εταιριών αλλά στους στίχους που ακόμα τραγουδάνε σα ντραμς πριν τη μάχη 💪 πού σηκώνετε την ψυχή σας;; στους corporate reports ή εκεί που ακόμη το τραγούδι κάνει γη να σείεται;;