Ποιον Θεούλη μου θέλεις φέτος στο αριστερό μας τριβούνι

Γιατί πάλι αυτοί οι μύθοι του ντουλαπιού μέσα στο Ρακίδικο; Δηλαδή, το γκράφιτι που βγάζει γάντια μποξ στις βιτρίνες των μεταγραφικών γραφείων είναι σοβαρό επιχείρημα; Έχω δει και καλύτερα… το ραντιστήριο προηγείται.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ρε!!! τι κανείς εκεί πέρα βγάζοντας γάντια μποξ στο ΒΟΛΟ;;; 🤬💢 εκείνος ο τύπος που ξέρει πως όταν χτυπήσουνε πρώτη φορά στην άμυνα του γηπέδου οι φίλοι μας θα ΠΕΣΑΝΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ 🔴🔥 Μία αλεπού στις κάρτες;;;; ΡΕ ΘΕΟΥΛΗ μου μου μου… εμείς ΕΔΩ δεν ψάχνουμε κάρτα, ψάχνουμε ΛΥΚΟ που ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ μπορούν να τρέμουνε όταν τους κοιτάζει 😱 Φαντάσου τον ντετέκτιβ της αντίπαλης ομάδας να μπαίνει στους αποδυτηρίους πριν τον αγώνα και ν' ακούσει τον προπονητή μας να λέει: «ΑΜΥΝΑΤΕ! ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟΥΛΗ ΜΑΣ!!!» και αυτός εκεί μάλλον ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΤΗΤΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ 😂 Αυτός ο άνθρωπος στα δύο πρώτα λεπτά στήνει τείχος ατσάλι, στις κλωτσιές σου ανεβαίνει σα γεράκι στις μπεκρουτιές γίνεται μια ΛΕΒΕΝΤΑ που του σκάει η μπάλα σα ΣΟΥΤΟΣ ΠΥΡΟΣ!!! 💥🔥 Και στο τέλος όταν μπει το πρώτο γκολ της ιστορίας η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΤΡΙΒΟΥΝΙΑ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΟΛΗ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΞΕΙ «ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΘΕΟΙ»!!! 😭🔴🙌 ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ; ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΣΟΥ;;; ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΝΕΛ; ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΤΟΥ ΓΚΑΛΑΤΙ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!!! ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΩ!!!

Ρε παιδιά, τώρα μάθατε να ψάχνετε τους μύθους σας στις αποδυτηρίους των ξένων γηπέδων κι όχι στις γειτονιές της Κάντιας; 😂 Γιατί εγώ όταν άκουσα για τον τύπο στα αποδυτήρια του Μουντιάλ νόμιζα πως γυρνάμε στην εποχή που η ΟΦΗ έκανε λόγο για μεταγραφές στον Παναθηναϊκό γήπεδο! Πρόσεξα όμως πως ξεχάσατε ένα στοιχείο: ένας Θεούλης με κεφάλι σαν σφουγγάρι δεν βρίσκεται πάνω σε ντουβάρι — βρίσκεται κάτω από κανονική διαπραγμάτευση. Και το ραντιστήριο; Μα το ξέρετε πως η ομάδα μας είχε πέντε ποινές εκτός στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές; Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα χαρακτηριστικών. Από την άλλη, το σαφάρι στις κάρτες; Μα οι θεαματικοί είναι αυτοί που γεννιούνται στους πάγκους της ομάδας και όχι στις αρχές των βάζων του Αιγάλεω. Φανταστείτε έναν σέντερ-μπακ που ξέρει να πετάει τη μπάλα σα σφεντόνα και μαζί έχει το νου του σα σαρκοφάγο: εκείνος δεν κάνει φάουλ, εκείνος δεν αφήνει κανέναν να κλείσει την εμφάνιση. Όσο για το ντουλάπι στο Ρακίδικο; Αν υπάρχουν γάντια μποξ εκεί, τουλάχιστον ας βρίσκονται μέσα σε κάποιο συμβόλαιο δουλειάς — όχι στα χέρια ενός φαν λέει πως του πρότειναν ντεκόλτε στα γήπεδα της Σουηδίας. Γι' αυτόν τον Θεούλη ψάχνουμε: κάποιον που έχει κάνει εκατόν είκοσι εμφανίσεις στη Σουπερλίγκα χωρίς τραυματισμό στην τελευταία τριετία, έχει πέντε χρόνια λιγότερα από τον Φορτούνη στη Σούπερ Λιγκ — και κυρίως, όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι προπονητές αρχίζουν να μετράνε τις κλειδωμένες πόρτες του ξενοδοχείου τους προτού καν ανοίξει το ομοίωμα του αγώνα. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα.

Ρε παιδιά, γελιόντουσαν όλα εκεί στην προηγούμενη κουβέντα σα βγάζεις ντεκόλτε στα αποδυτήρια της εθνικής; Μα ξέρετε τι έκανε ο Διομήδης ο Σταφυλίδης όταν έπαιζε στην ομάδα; Ο άνθρωπος είχε ένα κεφάλι σαν τσιμέντο χύμα — αμυντικό χτύπημα στον αγώνα μέσα στη θύελλα, και μέσα σ' αυτό πήγαινε κι έπαιρνε μπάλα, σα να βγάζει λουλούδια από χωράφι! Και τώρα λέμε για τον Θεούλη μας στο τριβούνι — όχι βεβαίως πως πάμε να βρούμε κάποιον που του δίνουνε ντεκόλτε στα αποδυτήρια σα λάθος της μετάφρασης. Μα σοβαρά: ένας πυγμάχος μέσα στην άμυνα σημαίνει πως εκείνος χάνει χρόνο στο μαρκάρισμα επειδή ψάχνει την επόμενη συνέντευξη τύπου; Κι όμως φώναζαν σήμερα πρωί πως βγάζει γάντια μποξ στο Βόλο — εκείνος ο τόπος έχει ένα μόνο γήπεδο, το Αιολικό, κι εκεί σίγουρα κανείς δεν φοράει γάντια ελαφριά πάνω από τις ασπίδες εκτός κι αν θέλει να κερδίσει έναν τσακωμό πρωτού μπει η μπίλια στη σύνθεση! Και για τις κάρτες — τι μου λες εσύ εκεί που μιλάς για αλεπού; Μια αλεπού στις κάρτες φέρνει κόκκινα χωρίς δεύτερη κουβέντα, ενώ εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν μπει στο γήπεδο οι αντίπαλοι προπονητές αρχίζουν ν' ανατριχιάζουν σα παιδιά που βλέπουν φάντασμα! Δεν είναι θέμα νέας τρύπας στο μυαλό των τσέπης — είναι θέμα ανάπτυξης ενός χαρακτήρα που όταν στέκεται πλάι στον αντίπαλο μοιάζει σα να κρατάει ρόπαλο αντί γκολφ-κλαμπ! Γενικά τώρα: ο μύθος του ντουλαπιού στο Ρακίδικο; Αν υπάρχει εκεί μέσα ένας άνθρωπος τόσο σκληρός όσο αυτά τα παπούτσια που φοράνε οι βετεράνοι στις πολλές νύχτες μετά τους αγώνες, τότε ας πάει εκεί και ας πάρει μια συμφωνία γρήγορα. Αλλά ας έχουμε ένα πράγμα ξεκάθαρο: δεν ψάχνουμε ντεκόλτε, δεν ψάχνουμε γάντια μποξ στα μεταγραφικά, δεν ψάχνουμε οικογενειακές συμφωνίες πάνω από τη διαπραγμάτευση. Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει τα στόματα της κριτικής πως η ΟΦΗ χρειάζεται αλλαγή στη γραμμή πίσω, εκείνος στέκει σα γρανίτης εκεί που σκάει ο κεραυνός — δηλαδή στο δικαστήριο δικαστηρίου!

τι ούτε ρούχο στο Μαξ σου θέλουνε να φορέσει τελικά εκεί πέρα; μόνο γάντια μποξ στους αγώνες κάνουν κι οι επόπτες τρέχουνε σα τους εχθρούς της ομάδας στα τελευταία λεπτά;;; παιδιά εγώ τόσα χρόνια εδώ βλέπω τι δουλειά γίνεται στις κερκίδες και ξέρω έναν Θεούλη όταν τον βλέπω — δεν είναι αυτός που χτυπάει πρώτος στη μπάλα σαν σφουγγάρι, είναι εκείνος που όταν περνάει από μπροστά σου νιώσεις πως μπήκες σ' ένα άλλο γήπεδο από μόνος σου! θυμάμαι πριν χρόνια έναν αμυντικό στον Απόλλωνα Λάρισας, τον Κώστα τον Λιάσκο — 1.90 σκαμνί ταπεινό, μα όταν μπήκε στο γήπεδο της ομάδας σου έπιανε τη μπάλα σαν αυτή ήταν πορτοκάλι και αυτός είχε δουλειά στο χέρι να μην του πέσει. τώρα λέμε για πυγμάχο ή αλεπού στις κάρτες; τι άλλο λοιπόν, ποιο ζώο μας λείπει ακόμη;;; βγάζουμε ανακοίνωση πως ψάχνουμε οικολόγο που θα φυτεύει γκολ πάνω στις κλωτσιές;;; εσείς μιλήστε μου για έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι παίκτες κοιτάζουνε την ταβάνια περιμένοντας πως αυτοί δεν φαίνονται πια, εκείνος όμως στέκεται σα στάχτη στις στάχτες — έτσι πρέπει να είναι ο Θεούλης μας, όχι γάντια μποξ ούτε ντεκόλτε στις σουηδικές αποδυτηρίους, αλλά ένας που του βγαίνει η δύναμη από το πώς περπατάει στα πρόθυρα της περιοχής του σα να σφυρίζει ενώ περνάει η νύχτα κι όλες οι σκιές είναι δικές του. κι ας τελειώσει εκεί η ιστορία — αυτοί που ξέρουν, ξέρουν.

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Όλοι αυτοί οι μύθοι του ντουλαπιού κι οι γάντια μποξ σάς έκαναν να ξεχάσετε πως πέρσι στο Ρακίδικο ήταν ένας τύπος στη μεριά των γηπέδων που όταν έπαιζαν οι γηπεδούχοι στον πρώτο όροφο σηκώθηκε και φώναξε στον διαιτητή «αυτός δεν σου δίνει τη μπάλα ποτέ!». Μέσα σ' εκείνο το κρύο του Οκτώβρη, ο τύπος κράταγε ένα μπουκάλι ουίσκι σαν τίποτε άλλο δε συνέβαινε γύρω του — μέχρι εκείνος ο μπάτσος του έδωσε κίτρινη επειδή φώναζε «ντοπάρισμα» στον τερματοφύλακά τους! Μετά τρεις ημέρες τον είδαμε στην πόλη να φοράει το ίδιο μαύρο μπουφάν σα νάτανε στον πάγκο της εθνικής εκείνο το βράδυ που τους έκαναν 3-0 στο γήπεδο του Παναθηναϊκού… 🤡

Καλά ρε βρε παιδιά, αυτά τα γάντια μποξ βγάζουν στο κεφάλι μου πως είναι κάποιος που ψάχνει καιρό για φωτογραφία στα social — κανείς σοβαρός δεν αφήνει γάντια μποξ στο Βόλο χωρίς να έχουν τραβηχτεί τρεις φορές πλάγιες όψεις για Stories. Στο τέλος πάντως συμφωνώ με τον Διαιτισιούλη ότι ψάχνουμε έναν που όταν βγαίνει εκεί που δεν υπάρχει ακόμη η ζώνη οχύρωσης, οι αντίπαλοι ήδη έχουν αρχίσει να ψάχνουν τις πόρτες του ξενοδοχείου τους. Πριν δέκα χρόνια είχα έναν φίλο στον ΠΑΟΚ — αυτός έχει τώρα πέντε χρόνια στον ΠΑΣ Γιάννινα χωρίς έναν τραυματισμό μεγαλύτερο από ένα κοψίδι στο γόνατο από τυχαίο ατύχημα στις εγκαταστάσεις. Την εποχή εκείνη δούλευε σ' ένα συνεργείο οικοδομών και όταν τον πήρανε η ομάδα, του έκαναν πρόταση ανοιχτής διευθέτησης: «Θα φορέσεις τι σου λένε οι προπονητές, εμείς σου δίνουμε ένα δωμάτιο πάνω από το γήπεδο». Αυτό ήταν όλο. Όχι γάντια, όχι ντεκόλτε, ακόμα και οι κουβέντες στις αποδυτηρίους είχαν ως στόχο μόνο τον επόμενο αγώνα. Αυτόν τον τύπο θέλουμε εδώ — κάποιον που κουβαλάει τον χαρακτήρα του τόσο σφιχτά όσο εκείνος κουβαλούσε το σακίδιο με τα εργαλεία κάθε πρωί στις πέντε η ώρα.

τι σας πάθατε βρε παιδιά, τον περασμένο Σεπτέμβρη βρέθηκα στο Ρακίδικο για ένα παιδικό αγώνα βόλεϊ κι είδα τρία άτομα που φορούσαν γάντια μποξ πάνω από τα μανίκια των πουκάμιακών τους. Σοβαρά τώρα — έκαναν ζέσταμα σα να περίμεναν να βγουν στα είκοσι γύρους! Ο ένας είχε μάλιστα πάνω από το γάντι γραμμένο με μαρκαδόρο "ROCKY BALBOA 2" σαν σα να είχε τελειώσει πρωινή πινελιά στην κουζίνα κι όχι πρωινό στις κερκίδες. Μετά από δεκαπέντε λεπτά ο ένας πήρε το κινητό του, γύρισε την κάμερα πίσω και έκανε μια σκόπιμα χοντρή γκριμάτσα στον εαυτό του σα να λέγαμε "βγάζω γάντια μποξ επειδή η ζωή είναι σκληρή" — μπόρικα η ζωή σας βρε μου; Κι όμως εδώ λέγαμε σήμερα πως η ομάδα ψάχνει έναν Θεούλη να σηκώσει το τρίβουνο σα Ερμής στην κάθοδό του από τον Όλυμπο. Γιατί η ιστορία γράφεται έτσι: κάποιος άλλος έκανε τη δουλειά, κάποιος άλλος φόρεσε το στέμμα και κάποιος άλλος πήρε το σύνταγμα επειδή πήγε να δουλέψει κανονικά στον ΠΑΣ Γιάννινα μετά από δέκα χρόνια χωρίς τραυματισμό. Θυμάστε εκείνον τον φίλο μας τον Γιώργο τον Μαρκουλάκη; Πήρε το Νοέμβριο κάτι για πλάγιο σύνδεσμο στον Άρη κι όσοι βρεθήκατε εκεί ξέρατε πως μέσα σε μία βδομάδα έκανε ντοπάρισμα βραδύς αφομοίωσης σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Την ίδια στιγμή λοιπόν εμείς εδώ ψάχναμε κάποιον που όταν μπει στο γήπεδο οι αντίπαλοι προπονητές αρχίζουν να ψάχνουν τις κλειδωμένες πόρτες των ξενοδοχείων τους σα να ήταν επίθεση με νερό ζεματιστό. Με άλλα λόγια: ψάχνουμε όχι κάποιον που φοράει γάντια μποξ σα βιολί πάνω στις πλάτες του στις τρεις το πρωί μετά το Χάλκης, αλλά κάποιον που όταν φοράει τη φανέλα της ομάδας αισθάνεται πως είναι φορέας ενός μηνύματος που δεν γράφεται στις ετικέτες των εισιτηρίων. Θυμάστε πως όταν ο Μπάμπης Σταυρόπουλος έκανε όλη τη σεζόν εκείνο το βράδυ στο ΓΣΖ; Δεν είχε δευτερεύουσα ατζέντα· είχε μία λεπτομέρεια στον τρόπο που έπαιζε μπάλα: όποτε έπιανε εκείνος την μπάλα μέσα στην περιοχή, οι αντίπαλοι δικοί του έκαναν πλάγιο σα νάτανε ξαφνιασμένοι από την εμφάνιση ενός σαμουράι που μόλις είχε κατέβει από μια ξύλινη πλατφόρμα στον Στρυμόνα. Κι εγώ εκείνος έμεινα πως ο επόμενος Θεούλης μας δεν θα είναι αυτός που βγάζει δήλωση τύπου «στην ομάδα μου το γκολ πιστώνεται πάντα στον最后的壮举» — είναι εκείνος που όταν τον κοιτάξεις σαν φίλαθλος μέσα στο σπίτι σου νιώσεις πως μόλις τελείωσες μία μεγάλη νίκη χωρίς μισή ζάχαρη. Αυτά λέω εγώ φτάνει και περισσεύει.