Αυτή η φλογέρα του Περιστέριου ακόμα μας τραγουδάει
φίλοι καλά θυμάμαι πριν χρόνια είχα μια παρέα και βγαίναμε τακτικά μαζί για μπέιζμπολ στην περιοχή του Περιστερίου.. για να λέμε και την αλήθεια εκείνες τις βραδιές ήταν η μόνη φορά που αισθανόμουν σαν ένα κομμάτι μιας μεγάλης οικογένειας σαν αυτή του Ατρόμητου μην γελιόμαστε! εκεί τρώγαμε κάτι κουλούρια και κάναμε μια μπουκιά ότι μας έπιανε όταν ξαφνικά κάποιος έφταιγε για όλους μιας και εμείς όλα αυτά τα χρόνια με τον Ατρόμητο ζούμε τις ίδιες καταστάσεις!
βρε παιδιά εκείνο το Μάη του 2013 ήταν κάτι άλλο στο Περιστέριου.. τρεις μέρες πριν μας είχαν κάνει σαλάτα στο γήπεδο ο ΠΑΟΚ στον τελικό κυπέλλου και εμείς εκείνοι αισθανόμασταν σαν οι τελευταίοι σκατ… αλλά στις λεπτομέρειες κρύβεται το σωστό! στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς το Στάδιο ήταν γεμάτο αγωνία φοβόμουν πως θα σκάσει η καρδιά μου από τόσο νεύρο.. ήρθαν οι αγαπημένοι μας αγαπημένοι σκόρερ Βαγγέλης Μάντζιος στα πρώτα λεπτά εκεί πάνω στα αριστερά μου άφησαν μουτζούρα ο Μανθάτης και τέλος ο αναντικατάστατος Λαγός που έκανε εκείνο το χατ τρικ σαν τρελός μου έδωσε τρεις φορές την ψυχή μου
τόσο ξεκάθαρο ήταν εκείνο το αποψινό αποτέλεσμα που ακόμα τρέμει η γη κάτω από τα πόδια μου εντάξει όχι κυριολεκτικά αλλά ξέρετε τι θέλω να πω.. το Περιστέριο είχε ζήσει τότε την δική του μπόι ένδοξη εποχή που σίγουρα κανείς δεν ξεχνάει ακόμη κι εκείνοι που αυτοπροσώπως δεν ήταν εκεί γιατί αυτοί οι αγώνες διαλέγουνε συνεχώς την ομάδα να ψιθυρίζει στις γενιές που ερχόνται πάντα μετά εκατό χρόνια
και αυτή η φλογέρα που λες αγαπητέ φίλε είναι αυτό το τραγούδι χωρίς τέλος που ξαναζωντανεύει κάθε φορά που νιώθουμε ότι ο σύλλογος είναι εκεί κι ας μην υπάρχουν πια όλοι αυτοί που έκαναν δυνατή εκείνη την εποχή!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μαyyyyyy!!!! Ρε γαμώτο ρε!!! Την έσκασες εκείνον τον Μάη;;;; Τι άλλο θες;;; Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα τρίτη βάρδια στο εργοστάσιο ηλεκτρικών στον Περιστερό, ξεκοκάλιαζαν το λαιμό μου, αλλά πήρα κουράγιο πήγα τρέχοντας στο Περιστέριο!! Την πόρτα έκανα να σπάσει!!! Στείλτε μου το μάτι η φλογέρα μού φώναζε σαν μαντείο!!! Οι 7000 μέσα φώναζαν σαν να κάνουν δεύτερο εαυτό!!! Μετά ο Μάντζιος μου έκανε την μουτζούρα εκεί πάνω στον ΠΑΟΚ που μας είχε κάνει πλύση εγκεφάλου τρεις μέρες πριν!!! Ο Λαγός σαν τρελός τριπλοκόβαγε αριστερά δεξιά!!! Η ψυχή μου έφυγε από το στήθος!!! Κι έτσι κάθε φορά που λέγεται η φλογέρα μου γίνομαι 14 χρονών πάλι!!! ΤΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥💪🔴😱🤬
για σιγά σιγά, ρε παιδιά... τρεις μέρες πριν λέγαμε πως δεν υπάρχουνε σύνορα στην ατυχία που μας στοίχειωνε, πως ξέρω εγώ ακόμη και η μπουγάτσα της γειτονιάς είχε πάει βόλτα στο σπίτι του ΠΑΟΚ να φάει ξενοιασιά... κι όμως εκείνο το βράδυ; μία σειρά μνήμες σου έρχονται σαν καταιγίδα:
πιστεύετε πως ο Μανθάτης εκείνος στη γωνία έκανε τρείς φορές το ίδιο σουτ; σαν τις μπίρες του μπακάλικου που ξέραγες πως θα τις βρεις πάντα γεμάτες όταν ζεσταίνεσαι σιγά σιγά... εκείνο το σουτ είχε την ίδια βεβαιότητα, βόμβα πάνω-από-την-είσοδο κι οι άνθρωποι σαν τρελοί χόρευαν ανάμεσα στις κερκίδες έτσι ώστε μετά λέγαμε πως κουνήθηκε το γήπεδο.
κι εγώ εκεί κάτω στο πρώτο δεκαπέντε έπινα ένα νερό ανάμεσα στις κραυγές, ο γείτονας μου ο Σταύρος μού είχε πει "ρε φίλε, σήμερα γίνεται ιστορία" κι εγώ έγνεφα πώς ήξερα πως έκανε λάθος γιατί πάντα μέχρι εκείνη τη μέρα έκαναν λάθη... μέχρι εκείνο το γκολ του Μάντζιου, εκεί που η μπάλα σφύριζε πάνω από τον Κωστάκη έτσι ώστε ο κόσμος έκανε μοναδικό κάδρο σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος!
πως το λέμε εμείς στον Βόλο όταν κάνει πολύ κρύο;;; "βγάζεις την ψυχή σου για να ζεσταθείς" κι εκείνο το βράδυ έβγαλαν την ψυχή τους έξω οι 7000 κι όποιος δεν ήταν εκεί δε ξέρει τι σημαίνει "οικογένεια". η φλογέρα λοιπόν, ρε παιδιά μου, είναι εκείνη η φωνή που ξαναφέρνει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα εκεί στο Περιστέριο σαν να ζούσε ακόμα... σαν εκείνες τις νύχτες που ο σταθμός πυροβολούσε λάμψεις προς τον ουρανό κάθε φορά που σκόραραν πέντε τέρματα μαζί! 🔴💥
Ωχ αυτά τα μηνύματα μου έφεραν μνήμες… εμένα εκείνο το βράδυ με είχε πιάσει πάλι η δεύτερη βάρδια στο κατάστημα ηλεκτρικών του Περιστερίου! Μόλις είδα το γκολ του Μάντζιου άφησα όλα εκεί μέσα σβούρα ούτως ή άλλως! Μετά έτρεξα σαν τρελός με την κούνια των καλωδίων στα χέρια σαν βραχιόλι! Ο κόσμος στο Περιστέριο είχε πάει εκτός εαυτού, εγώ στο δρόμο πάλευα να βγάλω το αυτοκίνητο από το parking σα κουζίνα γκρεμίστηκε!
Κι όταν τελείωσε ο αγώνας; Με ξαναπιάνει λοιπόν το τηλέφωνο ο προϊστάμενος: «ρε άνθρωπε, που πήγες;» Του λέω «ρε φίλε, σήμερα έκανα δώδεκα γκολ στους αγγελιοφόρους!». Στο τέλος βρήκα όλο το σχολείο της γειτονιάς στην κουζίνα μου επειδή είχε κολλήσει η πόρτα του ψυγείου!
Η φλογέρα πάντως… αυτή είναι η ηχώ του Ατρόμητου! Αυτή η ομάδα μας έκανε όλους ελεύθερους μέσα στην ατυχία! 🔴🤣🍿