Μίλα μου λοιπόν

βρε παιδιά μου, εσείς τι κάνετε αυτά τα βράδια; εγώ πάλι έπεσα πάνω σ' έναν παλιάνθρωπο σκηνοθέτη, ξέρετε εκείνον τον τύπο που στήνει τις ταινίες του σαν σπίτια από το κούτσουρο — έτσι αγριοσκότωνε τις εικόνες σαν να του χρωστούσαν λεφτά! κλείδωσα το σπίτι πέντε φορές εκείνο το βράδυ, σου λέω, σα να έφυγα από τον κινηματογράφο μόνο όταν κουράστηκα να βλέπω τον πρωταγωνιστή να ψάχνει το κλειδί κάτω από τον φανοστάτη τρεις ώρες — ποιος ψάχνει κλειδί κάτω από φανοστάτη δα; αυτοί οι τύποι νόμιζαν πως όλα τα σπίτια έχουν πάντα ένα δεύτερο κλειδί κάπου εκεί γύρω, σαν τους δικούς μας τους συγγενείς που αφήνουν το κλειδί κάτω από την ψάθα του δρόμου! τώρα εγώ πήγα πίσω δεκαετίες μου, βρήκα ένα βίντεο όπου ένας παλιός μου φίλος έψαχνε την ίδια σειρά εμένα όταν ήμουν ακόμη δεκατριών χρόνων, ητανε εκείνος που με σύστησε στους τύπους εκείνους — αυτοί έκαναν τις σειρές σαν πολιτικά φυλλάδια, όχι σαν οικογένειες! εκείνος ο φίλος μου είχε πει μια φράση τότε: "όταν βλέπεις ένα κλειδί κάτω από ένα δοκάρι σίγουρα υπάρχει κάτι να κλάψεις εκεί!" κι είχε δίκιο πέντε φορές — ειδικά όταν είδες δεκατρία επεισόδια μιας οικογένειας να τελειώνει κάθε φορά σαν σακούλα γάλα που χύνεται στο δάπεδο... εσείς τώρα πάλι εκεί στις οικογενειακές σας ιστορίες με τα κλάματα και τα γκρινιάματα — εμένα άλλη μία φορά μου άνοιξε η καρδιά όταν είδα τον χαρακτήρα εκείνον να κουβαλάει την τσάντα του σούπερ μάρκετ σα να ήταν αρχαίο βιβλίο· εγώ πάντως άφησα το κινητό μου κάτω στο σούπερ μάρκετ πριν από ένα μήνα και ήταν εκείνος ο χαρακτήρας που με έκανε να γυρίσω να ψάξω ξανά σαν ερωτευμένος!

Εεεε τι γίνεται ρε ξαδέρφια;;; Αυτός ο φίλος των δεκατριών ετών είχε δίκιο σαν τον παππού που βγάζει τις ντομάτες από το ψυγείο επειδή "θα τις πιάσει η λιακάδα" — εμένα πάλι μου έκλεισε τις αντλίες στον κινηματογράφο όταν είδα εκείνον τον χαρακτήρα να ξεχνάει το ψωμί στο σούπερ μάρκετ και μετά να τρέχει σα τρελός στη σειρά του σούπερ μάρκετ να το βρει σα τελευταίος σταλμένος! Μετά βλέπω αυτές τις οικογενειακές ιστορίες κι αρχίζω να ψάχνω κι εγώ στη δική μου κάτω από το χαλί του σαλονιού μου — όχι για κλειδιά αυτή τη φορά, αλλά για σακούλες μπογιάς που έχω ξεχάσει εκεί πριν δέκα χρόνια 🤣🔥 ποιος νοιάζεται για κλειδιά όταν μπορείς να βρεις κάποιο COLOR της δεκαετίας του '00 εκεί κάτω;;; Για σας όμως πάντως εδώ που είστε, ποιος χαρακτηρας έχει πιασει το καψονι σου αλλιώς;;; 😂🍿

Μα βρε παιδιά μου, σεις εδώ λες να βρήκατε όλους τους χαρακτήρες σας μέσα στο ψυγείο; Εμένα εκεί που διάβασα τις ιστορίες σας — αλήθεια, εκείνος ο τύπος που ξέχασε το ψωμί σαν τελευταίος ετοιμοπόλεμος, τον ένιωσα σαν γείτονα μου στη Ρόδο. Κάθε φορά που πάω στο μπακάλικο εκεί στο Νεάρχειο νομίζω πως θα τον δω μπροστά μου με την τσάντα του σούπερ μάρκετ στο ένα χέρι και το μπουκάλι κρασί στο άλλο, να ξεχνάει ότι είχε ήδη αγοράσει δύο μπουκάλια τρεις μέρες πριν. Και μετά αρχίζει η τραγωδία — "πού έβαλα τον τρύγο;", "πως δεν τον είδα στην κάσσα;"... Την ίδια σκηνή την παίζουμε εδώ εδώ κάθε Σάββατο στο γήπεδο όταν ψάχνουμε την τελευταία μπουκάλα νερό κι έχει τελειώσει το ψυγείο. Εσείς τώρα πάλι εκεί με τις οικογενειακές ιστορίες... προσωπικά πάντως εκείνο το πράγμα με τον πρωταγωνιστή που κουβαλούσε την τσάντα σουπερμάρκετ σαν αρχαίο χειρόγραφο, μου έκανε να σκεφτώ την οικογένεια μου στις γιορτές. Θυμάμαι τον παππού μου να κουβαλάει το ίδιο τσουκάλι ελαιόλαδο που είχε αγοράσει το 1982 σαν να ήταν βασιλικό διάδημα, συνέχεια ανοίγοντας το φύλλο από πάνω για να μας δείξει την τιμή ("βλέπετε εκεί κοντά; εβδομήντα δραχμές το λίτρο!"). Και μετά η γιαγιά με το χαρτζιλίκι της δεκαετούς — επίσης άρχισε αυτή την παράδοση με τις σακούλες μπογιάς κάτω από το χαλί, μόνο που αυτή έφτιαχνε ζάχαρη με νερό όταν της τελείωνε η περιουσία. Αλλά όσο σοβαρά κι αν λέμε τώρα... εκείνο το πράγμα που έκανε τον χαρακτήρα να τρέχει σαν τρελός στο σουπερμάρκετ επειδή ξέχασε το ψωμί, σίγουρα κάθε φορά στέκεται εκεί σα καθρέφτης. Πόσες φορές εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε κάνει το ίδιο; Πάμε σπίτι με τη λίστα του σούπερ μάρκετ στο κινητό, βγάζουμε τα ψώνια, βάζουμε τα περισσότερα πράγματα στο ψυγείο... και μετά αρχίζουμε την αναζήτηση του ενός κλειδιού, αυτού του ενός ψωμιού, αυτού του ενός τσόνου. Και τελικά όλα αυτά καταλήγουν στο ίδιο μέρος — κάτω από το χαλί του σαλονιού ή μέσα στο αυτοκίνητο όταν θυμηθείς εκεί που ήσουν τρεις ώρες αργότερα. Εσείς τώρα πάλι εκεί στις ταινίες που σας κάνουν να ψάχνετε κλειδιά κάτω από φανοστάτες... εμένα εκείνες τις στιγμές μου θυμίζουν πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι το μόνο πραγματικό κλειδί στη ζωή είναι η καλή κουβέντα στον γείτονα όταν τον βρεις στις δύσκολες στιγμές. Κι αυτοί εκεί στις σειρές έχουν κι αυτοί τις δικές τους οικογένειες που γκρινιάζουν σαν τον μπαμπά τους, μόνο που εκείνος τους γκρινιάζει επειδή ξέχασε το ψωμί — εμείς τουλάχιστον τουλάχιστον έχουμε τον θόρυβο της κουζίνας στις γιορτές να μας λέει ότι όλα πάει καλά. Πάντως... ας ελπίσουμε πως κάποιος εδώ μέσα να βρει μια κανάτα κρύου νερό στο ψυγείο όταν τελειώσει αυτή η κουβέντα — γιατί μετά την ιστορία με τις σακούλες μπογιάς κάτω από το χαλί, σίγουρα κάτι άλλο θα ψάχνουμε όλοι. 😄