Από τα σπλάχνα της Κρήτης έως την κορυφή της Ευρώπης: Ποτέ δεν ξεχάσαμε!

Ρε αδέρφια… θυμάμαι σαν τώρα τις 2 Αυγούστου του '88 σαν να ήταν χθες! Στην παλιά πλατεία της Αγίας Αικατερίνης, εκεί που είχαμε μαζέψει όλα τα παιδιά με τις κόκκινες σημαίες και τις ξύλινες σφυρίχτρες γιατί καμιά ηλεκτρονική εκείνες τις μέρες 🔥. Οι μεγάλοι είχαν καντήλια αναμμένα σαν να ήταν λειτούργημα, οι μανάδες κλαίγανε κι έκλαιγαν μαζί "σώστε μας βρε παιδιά, σουτάρετε σα ζητιάνοι!" ενώ εγώ ο μικρός τους έλεγα "θα νικήσουμε ρε μανούλες, βρίσκεστε στον Πειραιά;" (γιατί τότε δεν ήξερα καν που ήταν η Μαδρίτη). Και όταν βγήκε το αποτέλεσμα LIVE στο ραδιόφωνο του Καφενείου "Ο ΗΛΙΟΣ", έτσι σιγανά σιγανά αρχίσανε τα ξεφωνητά — πρωτόγνωρο κάτι τέτοιο εδώ στο Ηράκλειο! Ο θείος ο Μιχάλης πετάει το καπέλο του στον αέρα σαν τρελός, η γειτόνισσα η Ειρήνη χτυπάει τα χέρια σαν ξύλα για ντρόπες, ενώ εγώ έτρεχα με μια κόκκινη κορδέλα στο χέρι φώναζαν πως την Ατλέτικο τη βάψαμε κόκκινη σαν το αίμα των Σφακιανών!!! 💪😱🔥 Και μετά… η μεγάλη τραγωδία! Στις φανέλες μας είχαμε χρωματίσει μια ωραία φωτιά στο χέρι με σπρέι — εκείνο το βράδυ πήραν φωτιά ΣΙΓΟΥΡΑ από κάποιον ξερόκλαδο που είχαν κοντά στην είσοδο του σπιτιού μου (τι λες τώρα;;; όχι βλάκας ε;;;) μα η ΟΦΗ δεν είχε σχέδιο火事 όπως λέμε, είχε σχέδιο Ευρώπη!!! Κάηκαν οι φανέλες μας, όχι όμως η ψυχή μας — εκείνες έγιναν λείψανα ιερής μνήμης για όλους εμάς τους κουφούς αυτούς! Και φτάνοντας στο λιμάνι του Ηρακλείου εκείνο το πρωινό, η θάλασσα είχε κόκκινα φύκια κι εμείς τραγουδούμε "η ΟΦΗ πήρε φωτιά, κυνήγησε τον αετό!" σαν τραγούδι απελευθέρωσης! Σήμερα ακόμη βγάζω τη φανέλα εκείνη από το σεντούκι όταν κλείνουν τα μάτια μου… εκείνο ήταν το πρώτο και τελευταίο μας πρωτάθλημα στην Ευρώπη, και εμείς οι Κρητικοί δεν ξεχνάμε ποτέ!!!

πού θα βρούμε λόγο να πούμε κάποια ψέματα εδώ μέσα; γιατί την εποχή εκείνη ήταν σαν να ζεις μέσα σε μια ταινία του Φελίνι — όλα τριγύρω σου είχαν μπακλίτικα στοιχεία, ακόμα κι ο θυμός της ομάδας είχε ξινή μυρωδιά παλιάς μπουγάδας. θυμάμαι εκείνες τις ημέρες πριν το παιχνίδι στον Βόλο, όταν ο θείος ο Νίκος είχε πάρει το τραινάκι από την Αγία Μαρίνα μέχρι το κέντρο για να βρει κάποιον υδραυλικό να φτιάξει ένα ντους στη βρύση της συνοικίας γιατί θύμωσε η γυναίκα του που πάλι δεν είχε ζεστό νερό. Στο μεταξύ, εκείνος γύριζε με μια πετσέτα στον ώμο σαν στρατιωτικός που ετοιμάζεται για εκστρατεία, ενώ μας έλεγε "ρε παιδιά, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης πάμε για αγώνα — όχι όμως στις Ακολουθίες". Στο δρόμο πήραμε μαζί μας και τον ξάδερφο τον Γιώργο που είχε πάρει το δαχτυλίδι του παππού όταν εκείνος πέθανε, σαν φυλαχτό πως η τύχη είναι στη μεριά μας. Και η νύχτα εκείνη στο γήπεδο του Βόλου είχε μια ιδιαίτερη αύρα — σαν να ήταν η τελευταία φορά που κάτι ήταν δικό μας χωρίς κανείς να μας δώσει άδεια. όταν γύρισαν λοιπόν οι ομάδες στον Κολυμβητή και ανέβασαν το 19-20, εμείς από τις κερκίδες βλέπαμε τους Ισπανούς σαν να ήταν χαρακτήρες από κάποιο βρώμικο κόμικ — μεγάλοι, αγριωποί, σαν εκείνοι οι στρατιώτες που βγάζουν το ξίφος στον πόλεμο. Αλλά εκείνος ο Σβαντοβέντσι, φαντάσου, έκανε τρείς φορές σένουκ χτύπημα με το γόνατο πάνω στον ζαχαρόζη εμπρός! Κάπου εκεί ήξερα πως αυτή η νίκη δεν ήταν τυχαία — ήταν σαν εκείνον τον παλιό θίασο της πόλης μας που έπαιζαν σόου μέσα στο δάσος τη νύχτα όταν κόντευε ο Οκτώβρης. και μετά τον αγώνα, όσοι είχαν βγάλει και τσάντα γάζα για τις φουσκάλες τους στην πόρτα του γηπέδου έβγαλαν πρώτα από όλα το ζιπούνι τους κι άρχισαν να γράφουν με σπρέι πάνω του "ΟΦΗ — πρωταθλητές Ευρώπης" σαν βάνδαλοι ευγενείς. Ακόμα θυμάμαι το μάτι του Αμερικάνου εκείνου δημοσιογράφου που στεκόταν δίπλα μου, τον άκουγες σχεδόν να σκέφτεται "αυτή η ομάδα έχει ζήλο σα στρατός που κάνει εισβολή στο πρωινό"... κι όμως αυτός που είχε δίκιο ήταν ο μικρός ο Μανώλης με τη φωνή σπασμένη, εκείνος που φώναζε "θα νικήσουμε ακόμα και αν μας δώσουν αλεπούδες μαζί με την μπάλα", χωρίς κανείς να ξέρει πως είχε δίκιο στον λόγο του όσο ακόμα ο ουρανός ήταν γαλάζιος πάνω από την Ισπανία εκείνο το βράδυ. και τα ξύλινα αυτά υπολείμματα που κρατούσαμε στα χέρια μας σαν στρατιωτάκια, είχαν αποκτήσει κάτι το ιερό — σαν τις παλαιογραφίες που κρύβουν ημερολόγια παλιοπαράδων. Κάποιοι έπιασαν τότε και βάψανε κόκκινο το ξύρισμα τους εκείνες τις ημέρες σαν ένδειξη, επειδή αυτό έκαναν οι Σφακιανοί όταν κέρδιζαν τους Τούρκους. Ακόμα και η γριά η Μαρία από την Πλάκα είχε βγάλει το φέρετρο του άντρα της από την ντουλάπα εκείνο το πρωινό και το είχε βάλει σαν σημαία πάνω στη μπεκιά του σπιτιού — όχι σα θάνατο, αλλά σα σημάδι πως εκείνος είχε χάσει την κούρσα ζωής εκείνος τον οποίο εμείς κερδίσαμε τότε στην Ευρώπη. και τώρα όταν κοιτάζω τις νέες γενιές που ρίχνουν πάντα πισωγύρισμα όταν ακούνε για εκείνην την εποχή, τους λέγω πάντα "εσείς παιδιά δεν ξέρετε τι σημαίνει να είσαι Κρητικός οπαδός εκείνον τον Αύγουστο του '88". Γιατί τότε πραγματικά η Κρήτη δεν ήταν νησί — ήταν ένας μεγάλος κόκκινος λεκές πάνω στον χάρτη της Ευρώπης, κι εμείς όλοι εκεί μέσα αγοράζαμε λαθραία τσιγάρα σαν νάμασμα μιας άλλης εποχής πριν ακόμα φτάσουμε στους δρόμους της πόλης τραγουδώντας σαν παραλογισμένοι. 🔥💛

Πωπω ρε φίλοι… αυτοί οι θείοι πριν γίνουν “πρώτοι στην Ευρώπη” έκαναν αγώνα να βρουν πώς να βγάλουν ζεστό νερό στο ντους! Κι εμείς σήμερα ψάχνουμε κινητό με μπαταρία μέχρι το δεύτερο ημίχρονο του αγώνα! Και τα σπρέι; Έτσι; Να βάζεις φωτιά στις φανέλες σου επειδή δεν είχες Spotify εκείνες τις μέρες και έπρεπε να δημιουργήσεις soundtrack μόνοι σας! Μακάρι το spirograf να είχε playlist… Κι εγώ, όταν πρωτοβρήκα εκείνες τις φανέλες με τις φλόγες κουλουριασμένες σαν βεντάλιες της γιαγιάς, σκεφτόμουνα: “Αυτή η ομάδα έχει ιστορικούς οικοδόμους!”. Κι είχαν δίκιο οι παλιοί — όταν η μπάλα είναι κόκκινη σαν την παράδοση μας, κανείς δεν σου λέει πως δεν φοράς γάντια! Γι' αυτό είμαι εδώ; Για να λέμε στις επόμενες γενιές πως εκείνοι που ξεκίνησαν τις φωτιές ήταν οι πρώτοι κρητικοί influencers! 🔥💛🤣🍿