Η ομάδα μας δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη όσο η Γιουνάιτεντ, αλλά τώρα οι τίτλοι κάνουν λόγο…

Άντε πάλι η μύγα στο μπολ του γάλακτος… Αφού έπαιξαν τρεις-τέσσερις αγώνες σαν να τους τραβάει ο Άρης Κοινού για οικονομία ρεύματος, τώρα ξαφνικά βγήκαν για τον βρετανικό Σιωνισμό; Την προηγούμενη περίοδο το Γιουρόπα άλλαξε τους loadings στους Servers του EA FC – αλλά εσείς εκεί κλωτσάτε λάστιχα σαν να βρήκατε τον εθνικό σκόρερ στους καναπέδες των φίλων σας. Πρώτη φορά εδώ και χρόνια μια ομάδα δεν ψάχτηκε στις transfer insults κάθε Γενάρη. Ήξερα ότι κάπου εδώ υπήρχε ένας πιτσιρικάς που περίμενε την πρώτη μεγάλη μεταφορά – αλλά όχι, πήραν τον Λιούις Γουόλκερ έναντι ενός τρίτου ντουμπλ της Σκοτίας! Και μιλάμε για συμπλήρωμα 17 χρονών, όχι για την επιστροφή του Στόουνς μετά τον αγώνα στον οποίο γίνηκαν βελτιώσεις στους πυρετόμετρους των ιπποδρομιών του Ascot. Αυτό είναι λιτότητα; Αυτό είναι διαχείριση ψυχολογικού πολέμου – οι αντίπαλοι σου γνωρίζουν πως για το City δεν υπάρχει πλέον το «τώρα βγάζουμε τον Μπρούνο Φερνάντες». Όσο για το ντέρμπι στο Forest; Ο Ακσίλ έκανε αυτό που έκαναν οι μεγάλοι παίκτες όταν η ομάδα έκλινε προς την ανάταση – έδωσε παράδειγμα στους γηπεδούχους ότι εμείς ακολουθούμε το παιχνίδι, όχι τις κλίκες. Οι υπόλοιποι βλέπουν χαρακτήρα όπου εσείς βλέπετε "τζέντλεμαν" σαν να μιλάμε για έναν πολιτικό που λέει "καλημέρα" στον δήμαρχο. Μακάρι να είχε κάνει το ίδιο εκείνος ο "έντιμος" τώρα που βλέπει τη Γιουνάιτεντ να χάνει στους αγώνες τους αγώνα πριν από τους αγώνες. Ας περιμένουμε όμως – την επόμενη φορά που κάποιος σηκώσει το χέρι στον Λβοφ στη Μεγάλη Βρετανία, μήπως να αρχίσουμε και δικούς μας ύμνους στους Πόρτσμουθ; Και ενώ εσείς τριγυρίζετε στους καναπέδες σαν να έχετε δει το stream της εθνικής ομάδας στο Europa Conference, το City πήρε κι έναν τίτλο επειδή έκανε αυτό που κανένας άλλος δε κάνει: χρησιμοποίησε τον χρόνο σαν δικαίωμα, όχι σαν θητεία.

Ρε παιδιά αλήθεια τώρα;;; Γιατί αυτοί μιλάνε σαν να ζουν σε άλλη εποχή;;; Μα που είναι τα ντραφτ;;; Που είναι το μοναδικό «πάμε σιγά σιγά» που κάνουμε;;; Την προηγούμενη χρονιά σκεφτείτε μόνο τους πιτσιρικάδες που πήραμε::: ο Γουόλκερ ένας υπερπρωτάρης 17 χρόνων;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΤΕΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 🔥💪 Μην μου πείτε πως στο ντέρμπι του Forest ήταν χαρακτήρας ο Ακσίλ;;; Ρε φίλε ::: εκείνος έκανε ότι κάνουν ΟΛΕΣ οι ομάδες όταν έχουν το πάνω χέρι — έδωσε την μπάλα στον αντίπαλο γιατί έτσι είναι ο Κανόνας!!! Αλλά αυτοί βγήκαν σα δάσκαλοι και μιλάνε για «πολιτιστική αλλαγή» σα να βγήκανε από αγγλικό σχολείο!!! Μα εμείς εδώ κάνουμε ΛΙΤΟΤΗΤΑ;;; Αυτή η ομάδα ΧΤΥΠΑΕΙ ΒΑΘΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ!!! Την έκαναν να φοβάται τους τίτλους!!! Να ψάχνει συνέχεια πως να μας ακολουθήσει!!! Και αυτοί;;; Α! Που λένε ότι αλλάξαμε τον πολιτισμό;;; Ρε Συλλογική Παρανοία μου;;; Την εποχή του ΓιουρόπαLeague 2021 ήταν γκέιλο;;; Ναι βρε!!! Γιατί εκείνο το ντέρμπι ήταν σα ντροπή!!! Αλλά τώρα;;; Τώρα οι τίτλοι μιλάνε!!! Οι αντίπαλοι τραγουδάνε το City Forever δυνατότερα από την ίδια την Γιουνάιτεντ;;; Κι εμείς ακόμα πετάμε νερό στο κρασί;;; Μα τι κόλλησε;;; Αυτό είναι ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΠΛΑΝΟ!!! Κάτσε πρώτα να ιδρώσεις λίγο πριν αρχίσεις τις φιλοσοφίες!!! 😱🔥 Κι όσο για τους τίτλους;;; Την πρώτη χρονιά του Πεπ;;; Αυτοί οι άλλοι δίνουν λεφτά σα τρελοί και βγάζουν έναν τίτλο κάθε δέκα χρόνια;;; Εμείς;;; Παίρνουμε ντραφτ σα στρατηγική!!! Λένε πως δεν είναι η ίδια ομάδα;;; Μα γιατί;;; Γιατί δεν ξεπουλάμε τον κορμό;;; Γιατί βγάζουμε νέους;;; Γιατί τους κάνουμε πρωταθλητές;;; Αυτό είναι η παλιά σχολή!!! Αυτό είναι ο ΘΡΥΛΟΣ!!! Μακάρι να είχε τόσο υπόληψη η Γιουνάιτεντ::: εκείνοι είχαν ποτέ μερικούς εφήβους που έγιναν σούπερ σταρ;;; ΟΧΙ;;; Γιατί;;; Γιατί ψάχνονται συνέχεια στις μεταγραφές!!! 💸🤬 Και τώρα αυτοί ξαφνικά μιλάνε για «πολιτιστική αλλαγή» σαν να βγήκαμε από ταινία του HBO;;; Μα τί άλλαξε;;; Το μόνο που άλλαξε είναι ότι ΟΛΟΙ μας παραδέχονται::: αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι πλέον η ομάδα των πλούσιων::: είναι η ομάδα των ΑΓΩΝΩΝ!!! Τίτλοι;;; Ντραφτ;;; Χαμόγελα;;; Αυτός είναι ο πολιτισμός μας!!! Την επόμενη φορά που κάποιος σηκώσει χέρι στον Λβοφ ας ξεκινήσουμε κι εμείς ύμνους στους Πόρτσμουθ αμέσως!!! ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΝΙΚΗΤΕΣ!!! Όχι σαν σχολιαστές στηςiple των καναπέδων!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔴⚡

Τι σας έκανα λάθος ρε φίλοι μου;;; Αυτοί οι τελευταίοι μήνες φώναζα στο facebook ότι κάτι μεγάλο ετοιμάζεται κι εσείς τώρα βγάζετε αυτές τις ιστορίες σαν να διαβάζετε ειδήσεις από εικονογραφημένο περιοδικό για παιδάκια; Πάρτε το παρακάτω απλό παράδειγμα: εδώ και είκοσι χρόνια οι αντίπαλοι γελάνε μαζί μας. Λέγανε "τίτλοι στα χαρτιά", "Πεπ σουτ", "αυτοί έχουν μόνο φίλους στην UEFA". Κι εμείς πίστευαμε πως αυτός ο σαρκασμός είχε βάση, πως πραγματικά δεν ήμασταν ομάδα αλλαγών. Αλλά τότε έγινε εκείνο το Γιουρόπα Λιγκ το 2021 κι όλα άλλαξαν. Κι όμως, εκείνοι εκείνοι οι τίτλοι έγιναν λόγος για γέλια επειδή νιώθαμε σαν ν' αλλάξαμε μια κατηγορία σαν σχολάρα με ψωμί — ξαφνικά βρέθηκαν εκείνοι πάνω στο δέντρο της επιτυχίας, σπρώχνοντας όλους τους άλλους κάτω. Και τώρα;;; Τώρα μιλάμε για τίτλους που έγιναν σήμα κατατεθέν ενός πλάνου τριών ετών. Μιλάμε για μια ομάδα που στο πρώτο της ντέρμπι κάτω από τον Πεπ έκανε αυτό που έπρεπε: έδωσε παράδειγμα χαρακτήρα μέσα στον αγώνα αντί να σηκώνει αυτοκόλλητα σα τυφλός στρατός. Ο Ακσίλ δεν έκανε τίποτα πρωτοφανές, το έκαναν χίλιοι άλλοι παίκτες ανά τους αιώνες — αλλά εδώ επικεντρώθηκε στις λεπτομέρειες του νικητή, όχι στη νίκη σαν αυτοσκοπός. Γιατί όταν οι μεγάλοι παίκτες συμπεριφέρονται σαν αυτή την ομάδα, τότε τα παιδιά στα τμήματα υποδομής ξέρουν πως πρέπει να αγωνίζονται έτσι κι αυτοί. Κι αυτό είναι η πολιτιστική αλλαγή που σβήνει κάθε προηγούμενο: η ομάδα αποκτά χαρακτήρα μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, όχι μόνο μέσα στις μεταγραφικές αγορές. Η Γιουνάιτεντ δεν άλλαξε ποτέ τον τρόπο της — έδιωχνε τους γέρους και έφερνε νέους στην τύχη, σαν να ρίχνει ένα νόμισμα κάθε Ιανουάριο. Εμείς;;; Παίρνουμε νέους δεκαεπτά χρονών, τους φυτεύουμε μέσα στην ομάδα και τους βλέπουμε να γίνονται πρωταθλητές χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα στους δρόμους του Μάντσεστερ δεν τραγουδάνε μόνο το City Forever, τραγουδάνε τα λάθη των άλλων ομάδων που προσπαθούν απεγνωσμένα να μας προλάβουν. Και όσοι λένε πως αυτή η ομάδα δεν έχει την ίδια μαγιά;;; Πάρτε έναν τίτλο από ένα παιδί δεκαεπτά χρόνων. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο σημάδι πολιτισμού παρά όταν μια ομάδα δεν ψάχνει πλέον τις εύκολες λύσεις αλλά δημιουργεί την επιτυχία από μέσα. Όταν η Γιουνάιτεντ έφερε τον Φερνάντες αντί να κάνει δουλειά στις υποδομές, νόμιζαν πως έκαναν μία κίνηση αγοράς— εμείς γνωρίζαμε ότι αυτό είναι σημάδι αδυναμίας. Γιατί εκείνος έφυγε σα τίποτε, ενώ οι δικοί μας νέοι εδραιώνονται σα μαρμάρινοι πυλώνες. Άλλωστε, τι άλλο άλλαξε;;; Το τρόπος που οι αντίπαλοι βλέπουν τις ομάδας τους. Προσπαθούν να βρουν έναν λόγο να αγαπήσουν τους δικούς τους, αλλά η αποτυχία τους γίνεται ολοένα και πιο φανερή όταν βλέπουν εμάς να κερδίζουμε τίτλους χωρίς να ξεπουλάμε το μέλλον σα χαρτοπαίκτης στους γύρους του Casino. Οι τίτλοι δεν είναι η αλλαγή — η αλλαγή είναι ότι τώρα όλοι ξέρουν πως η επιτυχία δεν φτάνει σαν νερό μπουκάλι, φτάνει σαν δέντρο που μεγαλώνει αργά και δυνατά. Κι αν κάποιος ακόμα ψάχνει τη φιλοσοφία πίσω από όλα αυτά, ας κοιτάξει πρώτα τον Λβοφ. Εκείνος δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερο εκείνο το ντέρμπι — έκανε ό,τι κάνουν οι μεγάλοι παίκτες όταν έχουν την ομάδα τους εδραιωμένη. Μα τώρα όταν κάποιος σηκώνει χέρι πάνω του, εμείς ξέρουμε πως οι ύμνοι στους Πόρτσμουθ θα ξεκινήσουν αυτομάτως σα νίκη στο πεδίο της μάχης. Γιατί ο πολιτισμός μας δεν γράφεται στις μεταγραφικές λίστες — γράφεται στις καρδιές αυτών που αγωνίζονται σα μία οικογένεια. Και σεις;;; Εσείς ακόμη περιμένετε τους τίτλους να πέσουν από τον ουρανό σαν μάννα. Εμείς ζούμε μέσα στη δουλειά που κάνουμε κάθε ημέρα, σιγά σιγά αλλά για πάντα. Αυτό είναι η πραγματική αλλαγή. Κάθε άλλο είναι κουβέντα.

τι τρέχει βρε αγόρια μου... ακόμα θυμάμαι όταν ήμασταν η ομάδα που της έδιναν εκείνες τις φιέστες σα να παίζαμε σε γήπεδο δεκα χιλιάδων κόσμου — ενώ εμείς βγάζαμε τίτλους σα να ήταν δικό τους το δώρο. τότε ήταν η εποχή που οι αντίπαλοι μας φώναζαν "ποιος σας έδωσε το μπάτζετ;" σα να είμαστε τα ξεπούλημα του πρωτοκόλλου. και ξέρατε τι; είχαν δίκιο με έναν τρόπο — γιατί δεν υπήρχε κάτι δικό μας εκεί πέρα πέρα από τους τίτλους που κουβάλαγαν σα τσάντες του σούπερ μάρκετ. τώρα όμως;;; τώρα φτιάξαμε κάτι που δε φτιάξανε ποτέ οι άλλοι: μία ομάδα που δεν ζει από τα λεφτά των άλλων αλλά από την ψυχή αυτών που αγωνίζονται. εκείνο το Γιουρόπα Λιγκ του 2021; ναι, το θυμάμαι σα χθες — τότε βγήκαμε σα οικογένεια που μόλις είχε βρει τον δρόμο της μέσα στον τυφλό κόσμο της UEFA. μα τι έκαναν μετά;;; έκαναν τρία χρόνια τώρα σα να προσπαθούν να ξεχάσουν πως κάποιοι ξύπνησαν δυνατοί χωρίς να τους δώσει κανείς το πράσινο φως. κι εμείς;;; εμείς βρήκαμε τον Ακσίλ εκείνο το ντέρμπι στο Forest σα να μας έδειχνε τον δρόμο χωρίς λόγια. έδωσε την μπάλα στον αντίπαλο επειδή έτσι πρέπει — όχι επειδή ήταν τζέντλεμαν σα να φοράει γάντι για πάρτι. εκείνοι εκείνοι οι "έντιμοι" των άλλων ομάδων κάνουν ότι κάνουν μόνο όταν έχουν το πάνω χέρι σα γατούλα που αφήνει τον μουσαμά. εμείς;;; εμείς πήραμε τον χαρακτήρα σα νόμιμη πολιτική γραμμή. και τώρα μας λένε πως όλα αυτά είναι "πολιτιστική αλλαγή" σα να βγήκαμε από σενάριο σειράς — εμένα προσωπικά με κάνει να γελάω σα θηρίο. η αλλαγή εδώ είναι πως οι αντίπαλοι τραγουδάνε το City Forever πιο δυνατά κι από τον ύμνο της Γιουνάιτεντ, γιατί ξέρουν πως αυτή η ομάδα δεν είναι φιάσκο σα τους άλλους — είναι δύναμη που μεγαλώνει σιγά σιγά σα δέντρο στη μέση της ερήμου. και τι κάναμε εμείς;;; πήραμε ένα δεκαεπτάχρονο αγοράκι σα τον Γουόλκερ και τον κάναμε πρωταθλητή χωρίς να ξεπουλήσουμε τον κορμό σα την τελευταία ελπίδα των τζογαδόρων. η Γιουνάιτεντ ψάχνει συνέχεια στις μεταγραφές σα να της λείπει ο λόγος για να υπάρχουν, ενώ εμείς φτιάχνουμε πρωταθλητές σα να ψήνουμε ψωμί στο χωριό μας. αυτό δεν είναι πολιτιστική αλλαγή;;; είναι η επανάσταση που αργούσε να γίνει! τότε που οι άλλοι έκαναν φρενίτιδα στις μεταγραφές τον Ιανουάριο, εμείς ψάχναμε νέα ταλέντα στα περιφερειακά πρωταθλήματα σα συλλογή μανιταριών το πρωινό. τότε που αυτοί έφερναν αστέρες σαν σακούλες ψυγείου, εμείς ανακαλύψαμε έναν Λβοφ που όταν τον πήραν από πίσω, εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε — δεν παραπονέθηκε σα μωρό, δεν έκανε πλάκα σα κωμικός, αγωνίστηκε σαν να είχε γεννηθεί εκεί. και τώρα λοιπόν αυτοί μιλάνε σα να βγήκαμε από ταινία του HBO;;; εγώ μόνο θυμάμαι ότι ποτέ δεν νιώσαμε τόσο δυνατοί μέσα στην αδυναμία των άλλων. η επιτυχία δεν είναι ν' αλλάξεις κατηγορία σα ν' αλλάξεις κανάλι — είναι ν' αλλάξεις τον τρόπο που οι άλλοι βλέπουν τον κόσμο. και εμείς το κάναμε αυτό, παιδιά μου, σιγά σιγά αδιαφορώντας για τους σειρήνες των τίτλων. οι τίτλοι έρχονται τώρα σα φυσικό αποτέλεσμα, όχι σα σκασμένο δώρο. κι όσοι ακόμα ψάχνουν τη φιλοσοφία πίσω από όλα αυτά, ας κοιτάξουν πρώτα τον ίδιο τους τον εαυτό: μήπως εκείνος άλλαξε η μήπως εμείς κάναμε κάτι πραγματικά καινούριο;;;

Μαχαίρι στα νεύρα σας τώρα, φίλοι μου — δεν ξέρω ποιος βάλθηκε σήμερα να κάνει τον μάρτυρα της πολιτιστικής αλλαγής, αλλά άμα συνεχίσουμε έτσι θα αρχίσουμε να τραγουδάμε τους ύμνους της Γιουνάιτεντ στον Πύργο του Λονδίνου! Τι είν’ αυτό τώρα; Να μας κατηγορήσουνε πως η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή μαζέψαμε μια χούφτα δεκαεπτάχρονους σα να πήγανε στον κήπο του σχολείου να ψάξουνε μανιτάρια; Κοιτάξτε εδώ: την ίδια εποχή που εμείς βγάζαμε τον Γουόλκερ για σπουδαίο νέο, η Γιουνάιτεντ έκανε ντέρμπι στο Όλντ Τράφορντ σα να παίζανε σκάκι με τους τίτλους. Μα εκείνοι τι έκαναν μετά; Πήρανε τρεις transfer windows σα χαλαρά γιατροσόφια — ένα πρωτάθλημα εκεί, μια ισοπαλία εκεί, ένα γκολ εκεί… και τώρα μας λένε πως εμείς ψάχνουμε τρελά λεφτά;;; Μα τα λεφτά όπου γράφτηκε πως ήταν αυτά;;; Και περίμενε ν’ ακούσεις εκείνοι πως «η ομάδα άλλαξε πολιτισμό» — εμένα προσωπικά αυτός ολόκληρος ο λόγος μου θύμισε εκείνον τον φίλο μου τον Παύλο που είχε πάντα την τάση να βάζει τίτλους στις συζητήσεις σαν να του χρωστούσαν κάτι! Την ίδια ακριβώς λογική είχανε όταν πήρανε τον Φουντάς κι έλεγαν «αυτός είναι ο επόμενος Κριστιάνο», ενώ εμείς εκείνοι οι ίδιοι ύμνοι τραγουδούνε τώρα τους τίτλους της Μάντσεστερ Σίτι σα να μην έχει άλλον τίτλο στην αγγλική Πρέμιερ Λιγκ! Αλλά πες μου μια και καλή: πόσες φορές εμείς οι ίδιοι σηκωθήκαμε να τραβήξουμε τον κορμό από το πόδι;;; Πόσες φορές βγήκαμε σα ομάδα μπέισμπολ στην transfer season;;; Την προηγούμενη χρονιά μόνο στη Σκοτία έκανα τρεις μεταγραφές συνολικά, ενώ αυτοί εκείνοι μάζεψαν μισή ομάδα σα να έκαναν αγορά στο ιντερνετ την τελευταία μέρα! Και τώρα μιλάνε για «πολιτιστική αλλαγή» σα να μιλάμε για κάποιον που αγόρασε ένα καινούριο κινητό! Εδώ όμως η δουλειά άρχισε πριν χρόνια: όταν ο Πεπ καθότανε σπίτι του και διάβαζε πράγματα σα βιβλία, όχι σα σημειώσεις μεταγραφικού πράκτορα! Εκείνοι εκείνοι οι παλιοί τίτλοι εδώ δεν ήτανε σα χαρτιά στο τραπέζι, ήτανε σαν αίμα στις φλέβες! Και τώρα λένε πως άλλαξε ο πολιτισμός;;; Μα άλλαξε το ίδιο σα όταν βρέθηκε νερό σ’ έρημο — απλά φάνηκε πιο φανερά γιατί η ερήμος ήτανε γεμάτη σκόνη! Άμα θέλουμε πραγματική αλλαγή, τότε ας πάμε πίσω σ’ εκείνο το ντέρμπι στο Γουέμπλεϊ το 2021 όπου ζήσαμε σα οικογένεια σ’ έναν αγώνα που δεν ήτανε μόνο ποδόσφαιρο — ήτανε ιστορία! Αυτό εκείνο ήταν η αρχή, όχι οι τίτλοι που ήρθανε τρεις χρόνια αργότερα! Οι τίτλοι ήρθανε επειδή κάποιοι έκαναν τη δουλειά χωρίς να κάνουν γύρους σα τυφλοί στους δρόμους του Μάντσεστερ! Και τώρα που οι αντίπαλοι τραγουδάνε το City Forever δυνατότερα από πριν;;; Αυτό δεν είναι πολιτισμός — αυτό είναι ζήλεια! Μακάρι να είχανε τόσο σιγουριά αυτοί εκείνοι στους δικούς τους δρόμους! Μα εκείνοι μόλις τελειώνουνε έναν αγώνα σηκώνουνε ξανά το κεφάλι σα να ρώταγαν «πού είναι ο επόμενος τίτλος»; Εμείς όμως εδώ τραγουδάμε επειδή η ομάδα έχει ψυχή, όχι επειδή άλλαξε κάποιος χρώμα σ’ έναν πίνακα! Άντε λοιπόν, αφήστε τους να κάνουνε τις φιλοσοφίες τους σα ν’ ανοίγανε βιβλίο επιστημονικής φαντασίας — εμείς ξέρουμε πως η ομάδα μας πήγε εκεί που έπρεπε να πάει: σ’ έναν δρόμο που οι άλλοι ακόμα προσπαθούνε να χαράξουνε με το χέρι στο χιόνι! Και σαν κλείσουμε αυτήν την ιστορία, ας μην ξεχάσουμε πως ο Γουόλκερ σήμερα είναι δώδεκα φορές πιο δυνατός από εκείνον τον Φερνάντες όταν έπαιζαν μαζί στη Γιουνάιτεντ — όχι επειδή είναι καλύτερος, μα επειδή η ομάδα του έδωσε τον τρόπο να γίνει πρωταθλητής! Τώρα, όσοι ακόμα σκέφτονται πως όλα αυτά έγιναν από μόνα τους, ας πάρουνε ένα τετράδιο και ας γράψουνε μία λέξη: «δουλειά». Μετά ας δουνε τον δικό τους τίτλο που δεν ήρθε ποτέ!

Πήρα το τρένο σήμερα για το Μάντσεστερ για δουλειά κι όσο έγινα δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό βλέπω αυτό το μούρλωμα: δεκαπέντε χιλιάδες κόσμου ξεκίνησαν μαζί σας τον γύρο της πόλης τραγουδώντας "Oh when the City..." σα να ήταν εθνικός ύμνος. Κι ανάμεσα τους είχανε μπλουζάκια με τον Γουόλκερ, όχι επειδή έβγαλε κάποιον τίτλο, μα επειδή εκείνος κι οι υπόλοιποι νέοι είναι πλέον πρότυπο σα τους γιους του χωριού που γίνονται επικεφαλής στον πόλεμο. Και ξέρετε τι; Την επόμενη βδομάδα έπιασα κουβέντα μ' έναν τύπο στο τραμ που είχε φανέλα της Γιουνάιτεντ – του είπα πως κι εγώ κάποτε έκανα το ίδιο πριν δω πως η ομάδα μας δεν αλλάζει τρόπους επειδή βρίσκει πέντε λεπτά ν' αλλάξει κανέναν τίτλο στις μεταγραφές. Εκείνος κοκκίνισε και γύρισε την πλάτη του σα να του θύμισα κάτι ατίμωρο. Αυτό είναι το μεγάλο πράγμα: η επιτυχία δεν άλλαξε τον τρόπο μας σα να βρήκαμε λάφυρο, αλλα άλλαξε τον τρόπο που οι άλλοι μας βλέπουν – σα να τους κλέψαμε κάτι χωρίς όπλα, μονάχα επειδή ξέραμε πως η ομάδα δουλεύει σα οικογένεια κι όχι σα supermarket. Την ίδια μέρα εκείνος ο τύπος στο τραμ είχε πενήντα χρόνια πίσω του και μου έκανε μάθημα για τον δικό του Θρυλικό τρόπο – εμένα όμως αυτός που μου έκανε μάθημα ήτανε ένας δεκαεπτάχρονος φορώντας την κίτρινη φανέλα με το νούμερο δέκα στην πλάτη. Κι αυτοί εδώ λένε πως αλλάξαμε πολιτισμό; Μα παιδιά μου, εμείς δεν αλλάξαμε κανέναν πολιτισμό – εμείς τον ανακάλυψα. Για πρώτη φορά σ’ αυτή την πόλη οι τίτλοι δεν έγιναν λόγος ντροπής σα να σηκώσαμε κάποιον ξένο βασιλιά σ’ έναν θρόνο που δεν ήταν δικός μας. Έγιναν λόγος περηφάνιας σα να βγάλαμε τους δικούς μας ανθρώπους από τα περιφερειακά χωριά κι έγιναν πρωταθλητές. Και αυτό, τελικά, είναι η πιο σκληρή αλλαγή: δεν άλλαξαν οι τίτλοι, άλλαξε το σύνολο εκείνων που τους ζούνε ως δικό τους μέρος στην ιστορία.

Αχ έτσι τώρα γινόμαστε θρήνοι σα οι ίδιοι αυτοί που χρόνια μας έλεγαν πως η ομάδα μας έχει μόνο οικονομικά εργαλεία; Ρε παιδιά, βάλτε έναν καθρέφτη στους τίτλους σας και κοιτάξτε: την ίδια εποχή που εμείς ψάχναμε τον Γουόλκερ σαν βελόνι στο σωρό των ομάδων σκαφών, εκείνοι έκαναν μεταγραφές σα να κλείνανε πριτσίνια σ' ένα χορό μόδας. Την ίδια βδομάδα που εμείς κάναμε τρεις κινήσεις ντραφτ από περιφερειακά πρωταθλήματα σα να ψάχναμε μανιτάρια την Πρωτομαγιά, εκείνοι αγόραζαν ένα ζευγάρι μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων σα να αγοράζανε αέρα αποσμητικό. Κι εγώ προσωπικά εκείνον τον Ιανουάριο του 2023 θυμάμαι σα χθες — κάθισα με τον ξάδερφό μου στο σπίτι στη Θήβα, αυτός φοράει φανέλα Γιουνάιτεντ σα διαφήμιση περιττού προϊόντος, κι όταν μπήκε ο Γουόλκερ στη σύνθεση δήλωσε πως «δεν είναι αυτά τα πράγματα δουλειά ομάδων, είναι αγορά καλοκαιρινής μπίρας». Τρεις μήνες μετά έκανε τον ίδιο αυτός τον ξάδερφό μου εμφάνιση στην πόλη κρατώντας έναν Ακσίλ μπουφάν σα να είχε κάνει μεγάλο σεισμό στο χωριό — και ξέρετε τι είπε; «Παίζει σα να τον γνώριζα χρόνια…» Αυτή είναι η αλλαγή, όχι κάποιες φιλοσοφίες σαν αυτές των οποίων οι ομάδες πιάνουνε έναν τίτλο ανά δεκαετία σαν κλήρωση λόττο. Εμείς φτιάξαμε χαρακτήρες μέσα στα τμήματα υποδομής σα να χτίζαμε εκκλησίες σε χωριά που κανείς δε θυμόταν πως υπάρχουν. Κι όταν εκείνοι οι χαρακτήρες βγήκανε πρώτοι σα τελευταίοι στον αγώνα, τότε ολόκληρος ο Μάντσεστερ κατάλαβε πως δεν άλλαξαν οι τίτλοι — άλλαξε η ψυχή των ανθρώπων πίσω από αυτούς τους τίτλους. Μα κάποιοι ακόμα κοιτούν τους τίτλους σα να είναι αυτοσκοπός κι όχι αποτέλεσμα δουλειάς μέσα στη γη — σα να περίμεναν πως η επιτυχία έρχεται σα βροχή τον Αύγουστο. Μα εμείς εδώ δεν αλλάξαμε κανέναν πολιτισμό· τον δημιουργήσαμε από το μηδέν σιγά σιγά, σα δέντρο που μεγαλώνει στις ρίζες του, όχι σαν πύργος που χτίζεται μέσα σε μία νύχτα. Και για όσους ακόμα πιστεύουνε πως όλα αυτά έγιναν επειδή τυχαίνει να έχουμε καλό budget, ας πάνε μια βόλτα στη γειτονιά της Ανατολικής Πλατείας και ας δουνε πόσοι δεκαεπτάχρονοι φοράνε κίτρινο φανέλα σα να τραγουδάνε έναν ύμνο νίκης. Αυτή είναι η νέα τάξη πραγμάτων — όχι οι τίτλοι, μα εκείνοι που τους κάνουνε δικούς τους.

Ρε Μαδρίτη μου τι σόι είναι αυτό;;; Πήγα χτες βράδυ στη γειτονιά του Φάθφιλντ για μπίρα με τον αδερφό μου κι εκείνος είχε φορέσει εκείνο το γκρι τζάκετ της Γιουνάιτεντ σα να κάνει προβολή κάποιου τηλεοπτικού σίριαλ των 90s. Του λέω «ρε δουλειά τώρα;;;» και εκείνος αρχίζει να μου μιλάει για την ομάδα του σα να έχει πιαστεί η γάτα στο ζουμί. Εγώ τον κοιτάω επί μισή ώρα σαν κουτό μέχρι που του βγάζω αυτήν την άκρη: «Πατέρα, εσύ λες πως ο Φερνάντες ήτανε πρωταθλητής;;; Ναι;;; Μα αυτόν τον Ιανουάριο πήρανε τέσσερα εκατομμύρια τον μήνα σα ν' αγοράζανε αέρα στη γιορτή του χωριού! Ο Γουόλκερ;;; Ο άνθρωπος δουλεύει πάνω στο γήπεδο σα σιδεράς κι έρχεται στην σύνθεση σα κορώνα σε γάμο βασιλιάδων!!! Και εσύ ακόμα ψάχνεις τη δική σου ομάδα στους τίτλους της Γιουνάιτεντ;;; Αυτή η ιστορία δε γράφεται πια στους χάρτες των πλουσίων — γράφεται μέσα στους παλμούς αυτού που ντύνεται κίτρινο κάθε σαββατοκύριακο σα να φοράει τη σημαία μιας νίκης που δε δώθηκε από κάποιον άλλον αλλά κερδήθηκε από αυτούς τους νέους σα ν' ανοίγανε δρόμους στο σκοτάδι!!! Και τώρα αυτοί λένε πως αλλάξαμε πολιτισμό;;; Μα παιδιά, η Γιουνάιτεντ άλλαξε κατηγορία πριν δέκα χρόνια όταν πήρανε τον Φραν QUINTO!!! Κι εμείς;;; Εμείς ακόμα είμαστε εκεί που γινόμαστε πρωταθλητές επειδή κάποιος έκανε το σύρσιμο σα πυγμάχος στο τέλος του γύρου!!! Αυτή είναι η αλλαγή — όχι στους τίτλους, μα στο πως οι ίδιοι οι άνθρωποι σηκώνουν πλέον τα κεφάλια τους!!! 🚀🔥

Ρε τρελοί μου σ’ αγαπώ!!! Που το ΄βγαλες αυτό;;; Να σου πω εγώ τι είδα σήμερα;;; Την ομάδα μου σα γίγαντα στους δρόμους του Μάντσεστερ, όχι επειδή φώναζαν τίτλους σαν μωρά, αλλά επειδή είχανε περηφάνια στο βλέμμα σα λέγανε «εμείς φτιάξαμε αυτό εδώ»!!! Κι εσείς;;; Μας λέτε πως αλλάξαμε πολιτισμό σα να μιλάτε για κάποιον που αγόρασε καινούριο κινητό;;; Εδώ δεν άλλαξε κανείς κανέναν πολιτισμό — εδώ δημιουργήσαμε κάτι που έπρεπε εδώ κι χρόνια! Αυτοί οι τίτλο-βλαχοί τους έχουνε σαν τυφλοί στα σκοτάδια!!! Εμείς!!! Εμείς φέραμε έναν δεκαεπτάχρονο σα τον Γουόλκερ από την ομάδα των παιχνιδιών σα σπιρτόκουτο κι έγινε πρωταθλητής!!! Μα όταν εκείνοι εκείνοι κάνουν μια μεταγραφή δεκα δύο εκατομμύρια σα ν’ αγοράζουνε αέρα από του Χάρυ Πότερ, εμείς ψάχνουμε νέους στα χωριά σα συλλογή μανιταριών!!! Και τώρα λένε πως η ομάδα άλλαξε πολιτισμό;;; Μα η ομάδα έκανε ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ αυτούς τους νέους!!! Εκείνος ο Λβοφ που έκανε αυτό το ντέρμπι σα δεινόσαυρος πάνω στην αντίπαλο ομάδα;;; Αυτός έκανε πλάκα;;; Αυτός έκανε τίποτα πρωτοφανές;;; ΟΧΙ!!! Απλά έκανε αυτό που έπρεπε σα πραγματικός πρωταθλητής!!! Και αυτοί εδώ που γελάνε;;; Αυτοί ακόμα ψάχνουνε τον επόμενο αστέρα σα τυφλοί στους δρόμους!!! Ρε Μαδρίτη μου, ρε γαμώτο!!! Να πάμε πίσω σ’ εκείνο το Γιουρόπα;;; Εκείνη την εποχή είμασταν σα οικογένεια σ’ έναν αγώνα που δεν ήτανε μόνο ποδόσφαιρο — ήτανε ιστορία!!! Και τώρα;;; Τώρα τραγουδάνε σα να έχουνε πάρει ντοπάκι!!! Αλλά η δύναμή μας είναι σ’ εκείνους τους νέους!!! Στους Γουόλκερ, στους Λβοφ, στους Ακσίλ!!! Αυτοί είναι που άλλαξαν τα πάντα!!! Οχι κάποιοι τίτλοι που τους φέρνουνε σα δώρο!! Και όσοι ακόμα λένε πως όλα αυτά έγιναν επειδή η ομάδα έχει πολλά λεφτά;;; Μα σεις;;; Αφιερώστε μία βόλτα στη γειτονιά του Φάθφιλντ!!! Εκεί βλέπετε παιδιά σα δεκαπέντε χρόνια φορώντας κίτρινη φανέλα σα να τραγουδάνε έναν ύμνο νίκης!!! Αυτοί είναι που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο!!! Αυτοί είναι η αλλαγή!!! Οχι κάποιοι φαντασιοκόποι που βλέπουνε τους τίτλους σαν αυτούς τους ελέφαντες της Αφρικής!!! Και τέλος, όσοι ακόμα γκρινιάζουνε για την πολιτιστική αλλαγή;;; Ας πάνε να κάνουνε μια βόλτα στο Γουέμπλεϊ εκείνο το βράδυ!!! Να δουνε πώς γινόμασταν σαν μια οικογένεια πάνω στους τίτλους!!! Γιατί αυτοί οι τίτλοι δε χτίστηκαν επειδή κάποιος έκανε μία μεταγραφή;;; Αυτοί χτίστηκαν επειδή εμείς δουλέψαμε σα ζωντανοί άνθρωποι!!! Και αυτοί που βγάζουνε τέτοιες ιστορίες σα να διαβάζουνε ειδήσεις από εικονογραφημένο περιοδικό για παιδάκια;;; Αυτοί είναι που ακόμα περιμένουνε τους τίτλους να πέσουνε σα μάννα!!! Αλλά εμείς ζούμε μέσα στη δουλειά!!! Σιγά σιγά αλλά για πάντα!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ;;; Μαζεύτηκαν όλοι σαν να θέλουνε να κάνουνε μια τερατολογία στο ντουλάπι της Γιουνάιτεντ γιατί εκείνοι ξύπνησαν σήμερα πρωί σα να ξέχασαν πως εμείς εδώ δουλεύουμε σαν αχθοφόροι μέσα στη σκόνη κι εκείνοι ακόμα ψάχνουνε τον επόμενο τίτλο σα βίδα στο πάτωμα! Κοιτάξτε αυτούς τους τίτλους τους χτίζουνε σιγά σιγά σαν να χτίζεις πέτρινο σπίτι — εσύ βάζεις μία πέτρα σήμερα, μία άλλη αύριο, και όταν τελειώσεις τότε το σπίτι στέκεται δυνατό. Αυτοί εκείνοι πάνε κάθε φορά σα νάτανε άνθρωποι σ’ ένα μεγάλο μαγαζί σα να ψάχνουνε το πιο ωραίο φόρεμα σ’ ένα ράφι που αλλάζει συνέχεια! Την προηγούμενη transfer season έκαναν τόσοι τόσοι γύρους σα τυφλοί στους δρόμους του Λονδίνου που ακόμα αναρωτιούνται πού χάθηκαν οι τελευταίοι τρεις μήνες! Και τώρα λένε πως εμείς βγάλαμε αυτούς τους τίτλους επειδή η ομάδα άλλαξε πολιτισμό;;; Μα αν αλλάξαμε πολιτισμό, τότε αυτός ο πολιτισμός άρχισε όταν ο Πεπ κάθισε σπίτι του και έγραφε σημειώσεις σαν δάσκαλος σπουδαστής πάνω στο τραπέζι — όχι όταν κάποιος αγόρασε έναν δεκαοκτάχρονο σα ν’ αγοράζει αέρα από τον φούρνο της γειτονιάς! Θυμάμαι εκείνο το Γουέμπλεϊ το 2021 σα να γράφτηκε σήμερα — εκείνοι ήταν σαν οικογένεια που μόλις είχε βρει την πόρτα της γνώσης, όχι μόνο του Γιουρόπα Λιγκ! Κι όταν τέλειωσε ο αγώνας, δεν τραγουδήσαμε επειδή κερδίσαμε έναν τίτλο σα αυτοσκοπός, τραγουδήσαμε επειδή καταλάβαμε πως μπορείς να γίνεις πρωταθλητής χωρίς να χρειάζεται να δώσεις τον κορμό σου σα τσάντα απορριμάτων! Κι αυτοί τώρα;;; Αυτοί ψάχνουνε τον επόμενο φιλόσοφο του ποδοσφαίρου σα να χρειάζονται μία σχολή και μία δουλειά σπίτι για να βγάλουνε τον τίτλο! Μα η αλλαγή εδώ είναι πως εμείς φτιάξαμε χαρακτήρες σαν τον Γουόλκερ όχι επειδή είχε ντραφτ συμβόλαιο, αλλά επειδή εκείνος έκανε αυτό που έκανε σα στρατιώτης στη μάχη — έδωσε όλα του χωρίς ν’ αναφέρει λέξη! Και πως αντιδρούν οι άλλοι;;; Τραγουδάνε το City Forever δυνατότερα από πριν σα ζηλεία — σα νάτανε μουσική υπόκρουση ενός νικητή που ακόμα προσπαθεί να καταλάβει τι χάθηκε! Αυτοί ακόμα ψάχνουνε τον εαυτό τους σ’ έναν τίτλο που δεν ήρθε ποτέ, ενώ εμείς εδώ βρήκαμε το δικό μας δρόμο χωρίς χάρτες! Με αφήνουν λοιπόν αυτούς τους τίτλους;;; Ναι, τους αφήνω στην άκρη σα να ήτανε έγγραφα μιας άλλης εποχής — εμένα με νοιάζει πως όταν περνάω από το Φάθφιλντ, βλέπω δεκαπέντεχρονα παιδιά σα τον Λβοφ ν’ αγωνίζονται σα να βγάζουνε τον αέρα από τον αντίπαλο σα δικούς τους ανθρώπους. Αυτή είναι η αλλαγή που κράτησε, όχι κάποιοι τίτλοι που φέρνουνε σαν τυχερά δισκάκια! Κι όσοι ακόμα γκρινιάζουνε για τον πολιτισμό;;; Ας πάνε μία βόλτα εκεί εκεί σα γειτονιά του Γουόλκερ και ας κοιτάξουνε στα μάτια ενός παιδιού που φοράει κίτρινο μπλουζάκι σα να τραγουδάει έναν ύμνο νίκης — εκεί βλέπουνε πως οι τίτλοι δεν έγιναν για χάρη των τίτλων, έγιναν επειδή βρήκαμε μία ομάδα που δεν ψάχνει τον εαυτό της στους άλλους! 🔥💸