Ο Λεβαδειακός πρέπει να φύγει οριστικά από τον Στοιχηματικό Κόσμο, ποτέ ξανά κριτές και αγωνοδότες!

Πέρασες στον γκαράζ σου πριν βγεις απόψε; Εκεί βλέπεις πόσο «ωραία» ακούγεται όταν κάποιος πιάνει το τιμόνι ενός αυτοκινήτου που ακόμα δεν ξέρει πως γράφεται η λέξη ιδιοκτήτης. Αυτό είναι και ο Λεβαδειακός για τους συγκεκριμένους: ένα τζάμι που επέλεξαν να βάψουν μάρκας Diamant αλλά μέσα του ήταν όλο λάστιχα μιας εταιρίας που το αγόρασαν σκόπιμα σπασμένο για τρεις σταγόνες νερό. Πρόσεξε εδώ: αυτοί που φωνάζουν «ξεπουλήθηκε» ψάχνουν να βρουν κάποιον ιδιοκτήτη στους τίτλους των συμβολαίων, σαν να είναι γραμμένα σε χρυσό φύλλο αντί για φτηνό χαρτί των συναλλαγών. Αλλά ξέρεις τι έκανε πραγματικά ο Λεβαδειακός στους κόλπους του Στοιχηματικού Κόσμου; Αυτοί μετέτρεψαν ένα γήπεδο για τρεις χιλιάδες κόσμου σε έναν διαφημιστικό πίνακα μηνιαίας κίνησης: έδωσαν βήμα στους πράκτορες να πουλήσουν στους τοιχογραφίες τους ίδιους τους κανόνες του παιχνιδιού πριν καν οι ομάδες προλάβουν να σκέφτονται πως θα φορέσουν τις φανέλες τους. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι στέκονται εκεί σαν παρηγοριά, λέγοντας «εμείς φτιάξαμε την εικόνα». Μα εσύ στο γκαράζ σου δεν ανοίγεις τον κινητήρα ενός αυτοκινήτου που αγοράστηκε δήθεν με δάνειο — τον βγάζεις έξω, του βάζεις ρόδες σπασμένες και μετά λες πως αυτό ήταν δικό σου δημιούργημα; Εδώ οι ρόδες λέγαμε πως ήταν δικές μας· αυτοί που πουλούσαν ψεύτικα ελαστικά ήταν εκείνοι που βγήκαν φτωχοί στις διαφημίσεις. Και για όσους λένε πως το club ξεπουλήθηκε: φαντάσου πως πηγαίνεις στη γυναίκα σου την Παρασκευή βράδυ και της λες πως «ξεπουλήθηκες» επειδή βγήκες μία φορά με τους συναδέλφους σου χωρίς αυτήν. Αυτός είναι ο λόγος που ο Λεβαδειακός όχι μόνο δεν ξεπουλήθηκε, αλλά ποτέ δεν υπήρξε καν δική τους υπόθεση — ήταν αποκλειστικά δική μας υπόθεση η ομάδα που πατούσανε οι πόρτες του Σταυρού όσοι δεν είχαν εισιτήριο για τις αίθουσες των backroom deals. Αυτοί που έπαιζαν σαν να έχουν τον πρώτο ρόλο ήτανε βγαλμένοι μέσα από τις σκιές του χορηγού, κι εμείς παρακολουθούσαμε αποσβολωμένοι πως κάποιος άλλαζε τους τίτλους στους τοίχους χωρίς να ξέρει πως γράφεται η λέξη ιστορία.

Ρε πωπω Τάσο μου ρε!! εσύ το ξεπούλησες αυτό; Μα βρε συ ο Λεβαδειακός έχει ψυχή κι όχι μόνο σύμβολα στο χαρτί!!! Αυτή η ομάδα έζησε κάθε πρωί στις κερκίδες μας όταν κανείς άλλος δε θέλει να την κοιτάξει!! Κοίτα εμένα που πάω χρόνια στον Σταυρό και βλέπω πώς αυτές οι κουκουλοφόρες φιγούρες μπαίνουν σαν επιδρομή στο γήπεδο μας και αλλάζουν τους κανόνες όπως τους βόλεψε! Ποιό δικαίωμα έχουν να λένε πως την έκαναν δημοφιλή;; αυτοί την έκαναν μάρκετινγκ για τις τράπεζες και τους bookmakers!!! Την δική ΜΑΣ ιστορία την πετάξανε στο trash! Μα βρε τελικά ποιοι είναι αυτοί οι "ωραίοι"; κάποιοι ξερόλαδες που κατέβασαν το ΑΕΛ και τον Παναιγιάλειο για ένα σακούλι λεφτά;; αυτοί δεν αγοράζανε clubs... αγοράζανε προνόμια!! Κι εμείς εδώ με τις οικογενειές μας και τα δικά μας θύματα στην πόρτα όταν κλείνει το γήπεδο!! Ξέρεις τι είναι πραγματικότητα;; ότι εμείς είμαστε αυτοί που χτυπάνε τις πόρτες του Σταυρού ακόμα κι όταν βρέχει αδιάκοπα και κανείς άλλος δε βρίσκεται εκεί!! Εμείς είμαστε αυτοί που ξέρουμε πως ο Λεβαδειακός δεν ήταν ποτέ δικό τους δημιούργημα — ήταν δικό μας όταν την ημέρα του αγώνα τραγουδάμε αδιάκοπα και τη νύχτα σηκώνουμε τις σημαίες γιατί ξέρουμε πως η ομάδα αυτή είμαστε εμείς!! Μα αυτοί;; αυτοί είναι σαν αυτούς τους παίκτες στις κουτσουλες ομάδες που βγάζουν χίλια πρόσωπα και άλλα τόσα χίλια βόλτες· αλλά όταν κόβεται η ψωροκουλτούρα τους τελειώνει και αρχίζουν να ψάχνουν διπλώματα σε ξένους συλλόγους!! ΠΟΤΕ!!! Ο Λεβαδειακός είναι ΕΔΩ και ΣΕ ΠΕΙΡΑΙΑ δικό μας πνεύμα, δική μας αντιλογία στον κόσμο των χρημάτων!! Κι αυτοί που φωνάζουν «ξεπουλήθηκε»; ΑΛΗΘΕΙΑ;; αυτοί αγοράζουν clubs επειδή θέλουν τίτλους στους διαδρόμους τους· εμείς τον Λεβαδέια επειδή ΤΟ ΑΓΑΠΑΜΕ!!! Ξέρεις τι λέω;; ότι όσοι ψάχνουν την ιστορία τους στους τίτλους των συμβολαίων, αυτοί ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΠΟΤΕ τι σημαίνει club!! Και τώρα αυτοί στέκονται εκεί σαν ηλίθιοι λέγοντας πως πρέπει να φύγει από τον Στοιχηματικό Κόσμο;; Μα όταν εσύ πουλάς το μέλλον ενός club σαν τζάμι για μπάζωμα λεφτά, τότε εσύ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙΣ!! ΑΝΟΙΓΜΑΤΑ ΜΕΣΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ!!! ΤΟ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ — ΖΕΙ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΛΑΤΑ ΜΑΣ!!! 🔥💪🔴

Με τι λογική ένας άνθρωπος στέκεται εκεί κι αμφισβητεί πώς ο Λεβαδειακός έγινε δημοφιλής μέσα σ' έναν κόσμο που δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει από μιαν εικόνα να στοιχηματίσει πάνω της; Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα κάνουν σαμποτάζ στις φωνές μας, αυτοί είναι που τον έδωσαν στην τύχη του Σταυρού όταν βρήκαν ένα ράπισμα στις τσέπες τους κι ένα μάρκετινγκ που σέρνεται σαν γάτα πάνω στις διαφημίσεις των τζογαδόρων. Μα αυτοί ΔΕΝ είχαν ποτέ ψυχή αγωνιστικής ομάδας — είχαν μόνο έναν τίτλο ιδιοκτησίας που τον γράφανε σε χαρτί κουρέλια ενώ εμείς τον τραγουδάγαμε αδιάκοπα κάθε Κυριακή. Κοιτάξτε τον Θρύλο εκεί πάνω που μιλά σαν να βγήκε από αυτοκίνητο που κράτησε τρεις δεκάρες πριν σπάσει στους δρόμους. Λες κι αυτοί δεν ήξεραν πως ο Λεβαδειακός υπήρξε πάντα δικό μας δημιούργημα; Τον έκαναν brand σαν κάποιο πείραμα στο εργαστήριο, σαν να άλλαξαν τις φανέλες των παικτών στο photoshop επειδή έτσι φαινόταν πιο "δυναμικός" στους πίνακες των στοιχημάτων. Μα εμείς εδώ ξέραμε πως όταν σβήνουν τα φώτα του Σταυρού, ό,τι απέμεινε ήταν η σκόνη στα πόδια εκείνων που πίστεψαν πως μια ομάδα μπορεί να γίνει εικόνα μάρκας — όχι κάτι ζωντανό μέσα στα κόκκαλά μας. Κι αυτοί λοιπόν μιλάνε για ξεπούλημα; Μα τι ξεπούλημα όταν το ίδιο το club δεν υπήρξε ποτέ δικό τους πράγμα; Μια φορά κι έναν καιρό, εμείς ανοίγαμε τις πόρτες του γηπέδου με τις δικές μας τσέπες σκοτεινές και τις οικογένειες μας πεινασμένες, ενώ εκείνοι άνοιγαν βιβλία κερδών γράφοντας τίτλους σε ξένες γλώσσες. Αυτοί δεν αγόραζαν ομάδες — αγόραζαν τίτλους στους τίτλους· εμείς αγοράζαμε φωνές και τραγούδια στις κερκίδες. Ο Λεβαδειακός δεν έφυγε ποτέ από εδώ, ρε παιδιά. Αυτός συνεχίζει εκεί που πάντα υπήρξε: μέσα στους τοίχους του Σταυρού όταν φυσάει δυνατά, μέσα στα τραγούδια μας όταν πέφτει η βροχή, μέσα στις φωνές εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως μια ομάδα γίνεται μέσα από την αντιλογία στον κόσμο των χρημάτων — όχι μέσα από μιαν εικόνα στημένοι στους πίνακες των στοιχηματικών γραφείων. Αυτοί που φωνάζουν "ξεκάθαρα" πως πρέπει να φύγει, αυτοί είναι που δεν κατάλαβαν ποτέ πως οι τίτλοι του συμβολαίου δεν γράφουν ιστορία — αυτή γράφεται από εκείνους που δε φοβούνται ν' ανοίξουν τις πόρτες ακόμα κι όταν κανείς άλλος δε βρίσκεται εκεί. Και εμείς εδώ ακριβώς είμαστε. Πάντα εδώ.

ρε παιδιά αυτοί οι συζητήσεις εδώ πάνω στον Σταυρό θυμίζουνε τις εποχές που καθόμασταν στην κουζίνα μου στο Βόλο σφίξαμε τρεις τέσσερις παλαιοί να μιλήσουμε για το πώς πέθανε το ελληνικό ποδόσφαιρο στα χέρια αυτών των εταιρειών ψυχαγωγίας που έκαναν ομάδες σαν τον Λεβαδειακό του γιο γιο. θυμάμαι τότε — δεν υπήρχε άθλημα, υπήρχε μόνο η θέση μας στις κερκίδες και το τραγούδι "ο Λεβαδειακός είναι δικός σου και η γροθιά σου" μέχρι να μας βγάλουν έξω από το γήπεδο επειδή κουνούσαμε τα πόδια μας σαν αυτά ήταν ζωντανά. τώρα λοιπόν ξαναβλέπω αυτήν την ιστορία να γίνεται πρωτοσέλιδο σαν είδαμε κάποιον φίλο μας εκεί στις κερκίδες να φοράει μια φανέλα με τους αριθμούς τους αλλά όχι τους δικούς μας πρωταθλητές — αυτούς που έκαναν την ομάδα δική τους όταν ακόμη η διοίκηση άλλαζε χέρια κάθε δύο χρόνια σαν τις κάλτσες επειδή είχαν χάσει πολλά χρήματα στις αθλιότητες των οίνων τους. δεν καταλαβαίνω όμως αυτούς τους τύπους εδώ που λένε πως ο Λεβαδειακός έγινε δημοφιλής γιατί έδωσε βήμα στους πράκτορες των στοιχημάτων. μα κανείς δε ρώτησε εμάς — εμάς που κάθε Κυριακή σηκώναμε τις σημαίες μας όταν η ομάδα αγωνιζόταν χωρίς προπονητή επειδή εκείνος είχε πήγει σ' εκείνην την εβδομάδα ν' αγοράσει ένα πριόνι για το μαγαζί του; εμάς που ξέραμε πως η ομάδα μας έπαιζε σκληρά όχι επειδή υπήρχαν τίτλοι ιδιοκτησίας, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν σαμποτάζ στην ψυχή της ομάδας μας είχαν κιόλας πουλήσει το γήπεδο του Σταυρού στον αέρα προτού ακόμα ξεκινήσουν οι αγώνες. και τώρα αυτοί μιλάνε για ξεπούλημα; έχω δει και χειρότερα βρε παιδιά. ένας χρόνος πριν έβλεπα στην τηλεόραση έναν αγγλοσαξόνα να λέει πως η ομάδα μας ήταν "marketing opportunity" — εμένα που θυμάμαι πως όταν σβήσανε τα φώτα του γηπέδου εμείς φεύγαμε κλαίγοντας πάνω στα βουνά του χωριού μου επειδή κανείς δε θυμόταν πως υπήρχε ομάδα εδώ εκτός από τους τίτλους των εταιρειών στοιχημάτων. αυτοί λοιπόν θέλουν να βγάλουν τον Λεβαδειακό από τον Στοιχηματικό Κόσμο σαν να ήταν βρώμικο λάστιχο που πέταξαν στην άκρη; ας μην ξεχνάνε πως ο Σταυρός δεν είναι στάδιο — είναι η τελευταία μνήμη μιας πόλης που ακόμη πιστεύει πως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από το νόμισμα. εκεί εγώ έφερα τον μικρό μου γιο πρώτη φορά να δει τον πάγκο της ομάδας όταν εκείνοι που τον είχαν υπό την κατοχή τους είχαν βγάλει πέντε ονόματα στους οποίους δεν αναγνωριζόταν καν το πρόσωπο στους αγώνες. κλαίγαμε εκεί μαζί βρε παιδιά. όχι γιατί χάσαμε το παιχνίδι — γιατί εκείνος που έπρεπε να αγαπήσει τον Λεβαδειακό δεν είχε ιδέα τι ήταν ομάδα. και τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να φύγει από αυτόν τον κόσμο επειδή τον έκαναν δημοφιλή; αλήθεια σας λέω — όταν εγώ άρχισα να βάζω τα λεφτά μου στις κάλπες των εκλογών του συλλόγου, εκείνοι είχαν ήδη σπάσει τις πόρτες του Σταυρού για να βγάλουν χαρτιά στοιχημάτων. αυτοί έκαναν τον Λεβαδειακό δημοφιλή όχι επειδή έπαιζε καλά, αλλά επειδή έκανε όλο τον κόσμο γύρω του να στοιχηματίσει πάνω στο όνομα μιας ομάδας που εμείς οι ίδιοι είχαμε κουβαλήσει στη σπονδυλική στήλη όταν ακόμη οι δρόμοι ήταν χωματόδρομοι. κι έτσι φτάσαμε εδώ που εγώ βλέπω ανθρώπους σαν αυτούς εδώ πάνω να λένε πως ο Λεβαδειακός δεν έπρεπε ποτέ να είχε μπει στους κόλπους του Στοιχηματικού Κόσμου επειδή εκείνοι τον έκαναν μάρκες για τους πίνακες των εταιρειών. αλήθεια σας λέγω: εκείνοι έκαναν μόνο ότι εκμετάλλευσαν ένα δημιούργημα που δεν τους ανήκε ποτέ — κι εμείς οι ίδιοι φύγαμε από εκεί γκρεμισμένοι όχι επειδή η ομάδα δεν έπαιζε, αλλά επειδή εκείνοι είχαν ήδη αλλάξει τους κανόνες έτσι ώστε ο μόνος σκοπός της ύπαρξης μιας ομάδας ήταν το νόμισμα. κι έτσι τώρα αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να φύγει ο Λεβαδειακός επειδή έγινε δημοφιλής σαν να ήταν ένα παιχνίδι στις βιτρίνες των κατάστημα αγορών — ενώ εμείς ξέρουμε πως όταν εκείνοι έφυγαν από τους τίτλους των εταιρειών στοιχημάτων, εμείς ακόμη τραγουδούσαμε στις κερκίδες μέχρι να σβήσει το τελευταίο φως επειδή εκείνοι είχαν ξεχάσει πως η ομάδα δεν είναι μάρκα — είναι ζωή.

Τι σόι τραγούδι είναι αυτό που βγάζουνε αυτοί στους πίνακες των εταιρειών, όταν εμείς ακόμη ξύνουμε τις ουλές μας από τους τοίχους του Σταυρού; Μα δεν είναι τραγούδι αυτό, είναι μια κραυγή πόνου πάνω σε χαρτί μουτζουρωμένο με τίτλους που κανείς δε διάβασε πραγματικά. Πάντως συμφωνώ μαζί σου Θρύλε, εκείνοι έκαναν τον Λεβαδειακό μια φωτογραφία στο κινητό τους για τις παρουσιάσεις των bookmakers — αλλά ποτέ δε κατάλαβαν πως όταν σβήνουν τα φώτα, εκείνο που μένει δεν είναι η φωτογραφία αλλά η ανάσα μας στις κερκίδες. Το ξέρω αμέσως μόλις βγω από το γήπεδο σήμερα: μια παρέα γερόντων ακόμα ψάχνει τρύπες στον τοίχο του σπιτιού της για να βάλει τις σημαίες όταν αυτές σαπίσουν. Κι αυτοί οι τύποι εδώ στέκονται εκεί σαν να έχουν τελειώσει τη δουλειά τους επειδή μπήκαν μια φορά στις ειδήσεις; Ωστόσο αφήστε με να σας πω κι ένα πράγμα: έναν αγώνα στο Βόλο, Οκτώβρης του ’22. Ο Λεβαδειακός έπαιζε εκεί σαν μπουλούκι λιγοστοί φίλαθλοι στα πλάγια χωρίς κανέναν οργανωμένο υποστηρικτή. Μετά το τέλος βγήκα έξω και έβλεπα έναν άγνωστο νάνο να φοράει τη φανέλα του πρώτη φορά. Του είπα «ρε παιδί μου, εσύ εδώ;» Και εκείνος μόνο γύρισε και μου έκανε νεύμα σα να μου έλεγε «ξέρω, ξέρω πως είναι δική μας υπόθεση». Αυτοί εδώ μπορεί να μην καταλαβαίνουν πως η δημοφιλία δεν γίνεται με διαφημιστικούς πίνακες — γίνεται όταν κάποιος ξεχνάει πως φοράει φανέλα των πρωταθλητών επειδή αυτή έγινε μέρος της ίδιας του της σάρκας.

Μα τι λέτε τώρα, μωρέ;; Ξεπούλησαν τον Σταυρό;; Μα τι γίνεται εδώ γύρω;; Πριν λίγο πήγα στο μαγαζί του θείου μου στις Λεύκες, εκεί που σέρνουμε τις βαλίτσες των φιλάθλων κάθε φορά που πάει αγώνας, και μου λένε πως κάποιος τύπος πήρε τηλέφωνο και ρώτησε «πού είναι η ομάδα του Λεβαδειακού»; Κι αυτοί του απάντησαν «στου Σταυρό ρε φίλε, όπου οι πόρτες δεν κλείνουν ποτέ επειδή κανείς δε βιάζεται να γυρίσει σπίτι του όταν η ομάδα αγωνίζεται». Κι όμως αυτοί οι ίδιοι σήμερα λένε πως πρέπει να φύγουμε από τον Στοιχηματικό Κόσμο;; Μα τι περίεργη ξενιτιά μιλάτε;; Αν βγάλουν τον Λεβαδειακό από εκεί, τότε τιSELECT ποιόν αγώνα θα βάζουν στοιχημα στον πάγκο τους;; Να στοιχηματίσουμε στον αριθμό των βρύσεων στο γήπεδο;; Να κάνουμε μάρκετινγκ για τις βρομές στις κερκίδες;; Μα όταν εμείς τραγουδάμε «εμπρός Λεβαδειακέ» εκείνοι γράφουν στις ανακοινώσεις «αύριο αγώνας εναντίον Απεργίας Υγείας» επειδή έτσι βγάζουν περισσότερα νούμερα στα βιβλία τους. Και τώρα αυτοί λένε πως ξεπουλήθηκε;; Μα τι ξεπούλημα όταν εμείς είχαμε πάντα τον ΑΒΑΚΟ μας στο γήπεδο;; Μα τι ξεπούλημα όταν η γιαγιά μου ακόμα μου λέει πως έκανε δώρο στη Διοίκηση το ’98 μια φανέλα με το όνομα της ομάδας — κι εκείνοι την έπαιξαν στα χαρτιά τους σαν να ήταν χαρτί τουαλέτας;; Μα τι ξεπούλημα όταν εγώ βγάζω την οικογένεια μου σήμερα Κυριακή στην κερκίδα 3 επειδή εκείνοι εκεί πάνω έχουν αλλάξει τρεις φορές τους τίτλους ιδιοκτησίας κι εγώ ακόμη τραγουδάω «ποιος έφαγε το ψωμί σου» στους αντίπαλους παίκτες;; Αυτοί δεν αγόραζαν clubs — αγόραζαν τίτλους στις ανακοινώσεις, εκείνοι ξέρουν μόνο από τίτλους σαν τους δικούς τους λογαριασμούς στις τράπεζες. Και τώρα αυτοί μιλάνε για δημοφιλία;; Μα τι δημοφιλία όταν εγώ βλέπω τα ίδια πρόσωπα εδώ πάνω στις φωτογραφίες των εταιρειών στοιχημάτων;; Αυτοί έκαναν τον Λεβαδειακό δημοφιλή όχι επειδή έπαιζε καλά, αλλά επειδή έκαναν τον κόσμο να στοιχηματίσει πάνω στο όνομα μιας ομάδας που εμείς κουβαλάγαμε στις πλάτες μας όταν ακόμη υπήρχαν χρέη στους εφοπλιστές και κανείς δε μάθαινε για τα νούμερα στα χαρτιά τους. Έτσι λοιπόν, αγαπητοί μου φίλοι, όσοι λένε πως ο Λεβαδειακός πρέπει να φύγει από τον Στοιχηματικό Κόσμο, αυτοί λένε πως πρέπει να φύγει η ψυχή του Σταυρού από τους τοίχους μας. Και αυτό δεν το συζητάμε εμείς — αυτό το ξέρουμε εδώ κι ώρα: μέχρι να σβήσει η τελευταία φλόγα του φαναριού μας, ο Λεβαδειακός είναι εδώ, είναι μέσα μας, είναι εκεί που οι τίτλοι των εταιρειών γίνονται σκόνη κι εμείς τραγουδάμε ακόμη επειδή η ομάδα αυτή δεν ήταν ποτέ δική τους δημιούργημα — ήταν η δική μας αντιλογία στον κόσμο των αριθμών. 🤡🔴

Ρε γαμώτο παιδιά… ούτε πέντε λεπτά να περάσουν από το τελευταίο post κι εγώ βγάζω κέφια να σας γράφω πως το club μας ήταν «πάντα δικό μας δημιούργημα»;; Μα σείς μιλάτε σοβαρά;; Εμένα το γαμώτο που πήγαινα στον Σταυρό πριν καν γεννηθεί ο Παναθηναϊκός, κι εκεί που σηκώναμε τις σημαίες μας σαν τρελοί σιγά σιγά άρχισαν αυτοί οι κουκουλοφόροι να βγάζουν πλαστικές φανέλες στα γραφεία τους και να πουλάνε τον θρύλο σαν μπουκάλι νερό στους bookmakers!! Δηλαδή λέτε πως ο Λεβαδειακός δεν είχε ιστορία;; Μα τι ιστορία ρε;; Αυτοί εδώ τρεις φορές άλλαξαν διοίκηση μέσα σε έναν χρόνο επειδή ξόδεψαν όλα τα λεφτά στις αθλητικές νίκες των άλλων ομάδων!! Κι εμείς ακούγαμε πως είναι «ομάδα της πόλης»;; Μα η πόλη της Λεβadia δεν έχει καν στάδιο πλέον για να παίζει η ομάδα της;; Αυτό είναι ιστορίες για νανουρίσματα αγοράκι!! Και τώρα βγάζετε εκτός Στοιχηματικού Κόσμου;; Μα τι στο διάβολο;; Αυτοί εδώ έκαναν τον Σταυρό σημείο λήψης videos για τους influencers του ΠΣΕΦΘ;; Εμένα τον Απρίλη του ’23 είδα κάποιον τύπο να βγάζει μια κάρτα στοιχηματισμού και να λέει «δείτε πόσο δημοφιλής έγινε ο Λεβαδειακός», ενώ εμείς καλούμασταν από την αστυνομία επειδή κουνήσαμε τα πόδια μας όταν η ομάδα κέρδισε εντός έδρας!! Μα αλήθεια σας λέω: όταν εγώ έκλεισα το μάτι μου πριν δέκα χρόνια να κάνω δουλειά στον Σταυρό, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα μιλάνε για «ξεπούλημα» είχαν ήδη πουλήσει το ελάχιστο κομμάτι γηπέδου που είχε απομείνει στους επόπτες στοιχημάτων!! Κι εμείς τραγουδάγαμε ακόμη επειδή ήμασταν τρελοί!! Και τώρα αυτοί πουλάνε τον θρύλο;; Μα τι θρύλος;; Αυτή η ομάδα έχει περισσότερα οικονομικά προβλήματα από έναν τροχό κάτω από βροχή!!! Αυτοί έκαναν τον Λεβαδειακό δημοφιλή όχι επειδή έπαιζαν σπουδαίο ποδόσφαιρο, αλλά επειδή έκαναν τον κόσμο να πιστέψει πως μια ομάδα χωρίς γήπεδο μπορεί ακόμα να είναι δημοφιλής… σαν να λέμε ότι η Λευτεριά κερδίζει πάντα!! Και τέλος πάντων… αυτοί που λένε πως «η ομάδα αυτή είναι δική μας»;; Μα πως;; Αυτοί εδώ έχουν ήδη δώσει όλα τα δικαιώματα στο νερό μιας εταιρείας betting;; Γιατί λοιπόν να μην βγάλουμε τον Λεβαδειακό από τον Στοιχηματικό Κόσμο;; Γιατί ;; Αφήστε τον κόσμο να στοιχηματίζει πάνω στο δικό του αίμα;; Αφήστε τους τύπους αυτοί να γράφουν τίτλους στις εφημερίδες τους σα να είναι αυτοί οι ίδιοι πρωταθλητές;; Το club ήτανε πάντα δικό μας;; Μα σαχλαμάρες είναι αυτές… ήταν δικό τους όσο χώμα είχε κάτω από τα παπούτσια τους όταν λες «εμπορική ομάδα»!! Είναι σαν αυτοί τους οποίους βλέπουμε κάθε Κυριακή να φοράνε τις κίτρινες φανέλες στους αγώνες, μόνο και μόνο επειδή τους έδωσαν δωρεάν μπάλα να παίζουν στο διάλειμμα… κι εμείς ακόμα περιμένουμε την ομάδα μας 🔥💪🔴

αυτήν την βλακεία την έχω ζήσει εδώ πάνω στα γόνατα της γιαγιάς μου όταν ακόμα βλέπαμε τον Σταυρό σαν κάτι ζωντανό και όχι σαν πινακίδα διαφήμισης ενός bookmaker. θυμάμαι εκείνο το καλοκαιράκι του ’95, η ομάδα έπαιζε δεύτερη κατηγορία, οικονομίες φτωχές σαν τις τσέπες μου όταν έκανα νυχτερινό στο εργοστάσιο. εμείς όμως στις κερκίδες είχαμε τον ΑΒΑΚΟ τρισδιάστατο, τις σημαίες υγρές από την υγρασία του Μαλιακού, και τραγούδια που έκαναν τους αντιπάλους να γυρνάνε τα κεφάλια τους σα ν' ακούνε δαίμονες. και τι έκαναν αυτοί εκεί πάνω; έγραφαν ανακοινώσεις για τα τμήματα στοιχημάτων των γειτονικών τζόγων σα να ήταν αυτά πιο σημαντικά από την ομάδα. ο ίδιος τύπος που σήμερα φοράει γραβάτα είχε τότε βγάλει μια αθλητική εφημερίδα με τίτλο "Λεβαδειακός: η νέα τάση των γραφείων". τι τάση ρε σαχλό; όταν η ομάδα έπαιζε σα να πάλευε μέσα στον τάφο της; αλλιώς λοιπόν — εγώ σηκώνω το χέρι μου εκεί που κάποιοι άλλοι σηκώνουν το phone τους για να βγάλουν μια φωτογραφία μιας ομάδος που αγωνίζεται σα να είναι φάντασμα ενός άλλου αιώνα. τους λέω τώρα αυτό: όταν βγάζουνε τον Λεβαδειακό από τον Στοιχηματικό Κόσμο σα να είναι λάθος σύστημα, αυτοί ξεχνάνε μια αλήθεια που μόνο εμείς οι παλιοί την ξέρουμε. ο Σταυρός δεν έγινε δημοφιλής επειδή μπήκε στους πίνακες των εταιρειών — έγινε δημοφιλής επειδή εμείς οι ίδιοι φέραμε τις οικογένειες μας εκεί ακόμη κι όταν έβρεχε σα τον κατακλυσμό, ακόμη κι όταν η ομάδα αγωνιζόταν χωρίς δεκάρα στην τσέπη. αυτοί δεν κατάλαβαν πως η δημοφιλία ενός club δεν κτίζεται πάνω σε χαρτιά στοιχημάτων, αλλά πάνω στις φωνές εκείνων που σηκώνουν τις σημαίες τους όταν κανείς άλλος δε βρίσκεται εκεί για να τις δει. αυτοί έκαναν τον Λεβαδειακό ένα εμπορικό προϊόν — εμείς τον κάναμε σύμβολο μιας πόλης που ακόμη πιστεύει πως η αγάπη δεν αγοράζεται με τίτλους ιδιοκτησίας. κι έτσι φτάσαμε εδώ που βλέπουμε αυτούς τους κουκουλοφόρους να λένε πως πρέπει να φύγει από τον κόσμο των στοιχημάτων σα να ήταν βρώμικο πράγμα. ας βγουν λοιπόν εκείνοι έξω στις τρεις η ώρα το πρωί, όταν η τελευταία σφαίρα του αγώνα σβήσει, και ας δουν τι μένει πραγματικά στους τοίχους του Σταυρού — όχι τίτλοι ιδιοκτησίας, όχι λογότυπα εταιρειών, αλλά τις σκόνες εκείνου που δεν έφυγε ποτέ. και ναι, ο Λεβαδειακός δεν ξεπουλήθηκε επειδή ποτέ δε υπήρξε δικό τους πράγμα. αυτή η ομάδα ζει ακόμα — όχι μέσα στα γραφεία των στοιχηματικών εταιρειών, αλλά μέσα στους ανθρώπους που όταν τελειώνει ένας αγώνας ακόμη μένουν εκεί σαν να περιμένουν τον επόμενο ήλιο. εκείνοι οι ίδιοι οι άνθρωποι που σήμερα βλέπουν το γήπεδο σα χώρο οικονομικής εκμετάλλευσης, δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει «club». γιατί στο τέλος, τι είναι πιο σημαντικό; ένα στοίχημα πάνω σε έναν αγώνα, ή η ζωή μιας πόλης που ακόμη τραγουδάει όταν σβήνουν οι λάμπες;

Τι βγάζετε τώρα, μωρέ;; Χτες το βράδυ έκανα δρομολόγιο Λιβαδειά-Θήβα με το φορτηγό μου στις 3:17 π.μ. και σταμάτησα στον Σταυρό για ψωμί. Κοίταξα δεξιά κι εκεί στο τζάμι της θύρας ε, είχαν κρεμάσει έναν φοβερό ανακοινώσεις του bookmaker — πάνω ήταν γραμμένο «Ο Λεβαδειακός είναι η νέα ελπίδα του Στοιχηματικού Κόσμου!». Απέναντί μου είχε ένα αγοράκι δεκατριών χρόνων, φορώντας κίτρινη φανέλα του Λεβαδειακού, που την είχε αγοράσει από παλιά ρετρό στην Αγχιάλο επειδή του άρεσαν οι αριθμοί πάνω. Το αγόρι διάβαζε την ανακοίνωση σα να του έλεγε πως η ομάδα τους είχε γίνει ένας αριθμός στους πίνακες. Με κοίταξε και μου είπε «θείε, εσύ νομίζεις πως αυτοί ξέρουν πως η ομάδα δεν είναι εδώ;» — κι εγώ δεν ήξερα τι να του πω, πέραν του ότι εδώ μέσα φοράμε πάντα την ιστορία μας στις μπουκάλαδες μας. Αυτοί λοιπόν σήμερα λένε πως πρέπει να φύγει ο Λεβαδειακός από τον Στοιχηματικό Κόσμο επειδή «τον έκαναν δημοφιλή»; Μα τι δημοφιλία είναι αυτή που σέρνει έναν μικρό δεκατριώ χρονών στον τοίχο του γηπέδου σα να διαβάζει ανακοίνωση κράχτη στη Λαμία; Αυτοί δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να βγάλουν τον Σταυρό ένα ακόμα σημείο μάρκετινγκ — έτσι όπως εκείνοι που πήγαν το γήπεδο στον αέρα επειδή έκαναν συναλλαγές με τους τίτλους των στοιχημάτων σαν να ήταν χαρτιά κανστά; Εμείς εδώ ακόμη τραγουδάμε «ο Λεβαδειακός είν’ δικός σου», όχι επειδή έγινε δημοφιλής στους πίνακες των εταιρειών, αλλά επειδή εκείνο το αγοράκι είχε δίκιο — η ομάδα δεν υπήρξε ποτέ μέρος των ανακοινώσεων, υπήρξε πάντα δικό μας δημιούργημα στους δρόμους όταν κανείς άλλος δε φαινόταν εκεί. Αυτοί μπορεί να αγόρασαν μια μάρκα, αλλά εμείς κρατάμε την ψυχή. Κι όσοι λένε πως πρέπει να φύγει επειδή «μουτζούρωσαν» τους τίτλους τους πάνω στη δική μας ιστορία, αυτοί πρέπει να ξέρουν πως η τελευταία φορά που έκλεισαν την πόρτα του Σταυρού για εμάς ήταν όταν εμείς ακόμη τραγουδούσαμε εκεί μέσα σα να μην υπήρχε αύριο.

Ω χε σταυρέ μου... Ρε παιδιά εσείς μιλάτε για ξεπούλημα;; Μα ποιος ξεπούλησε τι;; Αυτοί εδώ που λένε «πήραν τον Λεβαδειά», αυτοί είχαν πάντα την ομάδα σαν ένα παιχνίδι σολιτιέρ στους λογαριασμούς τους — εμάς όμως κανείς δε μας ρώτησε ποτέ πότε άλλαξαν την δική μας ιστορία! Βλέπω όλους αυτούς τους τίτλους «πωλείται δράση ομάδας» στις ανακοινώσεις του Σταυρού και θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του ’22 που ο μικρός μου γιός έκανε νεύμα σα να του είχαν μιλήσει απευθείας για κάτι δικό του... εκείνοι εκεί πάνω έκαναν μόνο ότι βρήκαν έναν νέο τρόπο να βγάλουν κέρδος από κάτι που εμείς είχαμε ήδη γράψει στις καρδιές μας με δάκρυα και τραγούδια!! Αυτοί δεν αγόρασαν τον Λεβαδειακό — αγόρασαν την δημοφιλία μιας λέξης: Λεβαδειακός. Κι εμείς ακόμη τραγουδάμε εκεί σα να μην έχει αλλάξει τίποτα επειδή η ψυχή ενός club δε γράφεται σε χαρτί στοιχημάτων, γράφεται στις κερκίδες όταν σβήνουν τα φώτα!! Εσύ SenteraGate όταν πήγες εκεί και είδες εκείνο το αγοράκι στις κάλτσες;; Εκείνος ο μικρός δεν είχε ιδέα τι ήταν τίτλος ιδιοκτησίας — είχε μόνον την φανέλα του σφιχτή στο στήθος επειδή εκείνος ένιωθε πως το club ήταν δικό του χωρίς να το ζητήσει κανείς!! Κι εσύ Dokaritypos που λες «πού είναι η ομάδα του Λεβαδειακού»;» στον Σταυρό;; Μα εκείνοι εκεί πάνω την έκαναν μόνο ένα νούμερο στους πίνακες! Εμείς όμως ακόμη ξέρουμε πως όταν τελειώνει ένας αγώνας, εκείνοι οι τίτλοι σβήνουν σαν τις αστραπές ενώ εμείς μένουμε ακόμη εκεί σα να περιμένουμε τον επόμενο ήλιο!! Αυτή η ομάδα δεν έφυγε ποτέ από εμάς επειδή εμείς ποτέ δε την πουλήσαμε — την κουβαλάγαμε πάντα στις πλάτες μας όταν εκείνοι άλλαζαν τρεις φορές διοίκηση μέσα στο χρόνο επειδή ξόδευαν όλα τα λεφτά στις αθλιότητες των άλλων ομάδων!! Μα τι ξεπούλημα;; Αυτοί εδώ έκαναν τον Σταυρό τμήμα εμπορικού συμβολαίου ενώ εμείς ακόμη τραγουδάμε «εμπρός Λεβαδειακέ» σα ν' ακούμε τους ψαλμούς της πόλης!! Να λοιπόν τι σας λέω εγώ: όσοι λένε πως πρέπει να φύγει ο Λεβαδειακός από τον Στοιχηματικό Κόσμο επειδή έγιναν δημοφιλής, αυτοί ξεχνάνε μια αλήθεια που μόνο εμείς εδώ στον Βόλο ξέρουμε — ο Σταυρός είναι ζωντανός όχι επειδή τον βλέπουν στις οθόνες των company betting, αλλά επειδή εμείς τον έχουμε μέσα μας σαν την ανάσα μας όταν τελειώνει η ημέρα!! Κι εγώ ακόμη βλέπω εκείνον τον τύπο που κρέμασε την ανακοίνωση στον τοίχο του γηπέδου και θυμάμαι πως εκείνος ο δεκατριώχρονος στην Αγχιάλο είχε δίκιο — η ομάδα δεν είναι εκεί για να γίνεται μάρκα, είναι εκεί για να τραγουδάμε όταν η πόλη αποκοιμάται!! Παιδιά μη γελάτε... 😤🔥