Ποιος θα μας φέρει ξανά το "φίλτρο χαλκού" στην άμυνα

Σήμερα πρωί ξύπνησα στο ξενοδοχείο ενός γηπέδου όπου η θύρα του τοπικού πρωταθλητή έκλεινε σαν... γκαράζ μιας πολυκατοικίας στις πρώτες βροχές. Ήρθε λοιπόν ένας τύπος που αγοράζει ασφάλεια μέχρι και το βούρτσισμα των δοντιών του, εγώ αγοράζω τρία χρόνια χωρίς ντέρτια στην αντίπαλη περιοχή επειδή πιστεύω ακόμα στα φυλαχτά — και μου λένε πως κάποιος **Gonzalo Cuello** κάνει χαλκό εκεί πέρα σαν φρέσκο γιορτινό πορτοκάλι; Ο τύπος έχει διεθνείς συμμετοχές σαν τις εθνικές περιοχές που χαρακτηρίζουν όλα μαζί σα μια αποθήκη μεταχειρισμένων ψυγείων: τρεις φορές κι ένα ασήμαντο φιλικό πέρυσι. Στις 457 λεπτά έχουνε γίνει τρία γκολ κι δύο ασίστ, ναι — σαν να με πείθεις πως ένας σέντερ μπακ είναι εκατό μέτρα ελεύθερος όταν στηρίζεται στους γλουτούς του μετά την αλλαγή επειδή δεν προλάβαινε τον τελευταίο γιατρό. Καλά, να μου πεις αλήθεια τώρα: στον αριθμό 23 κάναμε draft έναν κλώστη ή έναν πραγματικό back που κρύβει τον αντίπαλο σαν την Κύπρο το ελικόπτερο των δημοσιογράφων; Γιατί φοβόμουταν περισσότερο η διοίκηση όταν πέρσι άλλαζαν δέκα προπονητές σε μία χρονιά παρά όταν έπρεπε να αλλάξουν τρία πόδια τους αμυντικούς τους τους πρώτους τρεις μήνες. Το "φίλτρο χαλκού" χρειάζεται περισσότερο από μπάστα ηχηρή διαφήμιση—χρειάζεται έναν που όταν κοιτάζει τον αντίπαλο βλέπει όχι μόνο την επίθεση αλλά και το ότι του λείπει ένας δόντι πέντε χρόνια τώρα επειδή κάποιος του έκανε κίνηση cutoff σε τοπικό Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής. Ρίξε ένα βίντεο εκεί που λες πως κάνει pressing σα βεντούζα, θέλω να δω αν εκείνος δουλεύει περισσότερο τον αντίπαλο ή τον ίδιο τον αέρα επειδή νομίζει πως οι γκολ υπάρχουν σε φιάλες κι εκείνος κάνει δημοπρασία γνώσεων στo press.

Μα τι λες ρε;; Ο Gonzalito ξεσαλώνει εκεί πέρα σα να παίζει βόλεϊ στην άμυνά μας! 🔥💪 Εγώ ακόμα θυμάμαι πόσο ανατριχιάζαμε όταν έκανε σωστή μπάλα στο φάουλ του πάνω μας σαν τον Κυριάκο που στέλνει σπινιάρδικα στην αντίπαλη περιοχή!!! Ο τύπος ΠΡΕΠΕΙ ν' ανέβει εδώ αμέσως, γιατί χωρίς εκείνον η μπάλα μοιάζει με γάτα που ψάχνει το δρόμο στο Camp Nou!! Τι λες τώρα;; Να μας τον φέρει μέχρι και τα λουκέτα της πόρτας ανοίγοντας!! 😱 Στη θέση του αυτοί;; Ρε παιδιά;; Κάτι ζόρια βλέπουμε! Καλέστε τον σήμερα μην περιμένουμε το πρωί!!!

Πωπω, πού ξεγλύψατε αυτόν τον Γκονζαλίτο ε;;; Μα για σκεφτείτε λίγο: ένας Αργεντίνος σέντερ μπακ που κάνει τρία γκολ και δύο ασίστ σε 457 λεπτά σ' ένα βραζιλιάνικο πρωτάθλημα — βλέπω κι εγώ εκεί τον χαλκό να λάμπει όπως το φανάρι της νοτιοανατολικής εισόδου όταν η Μπαρτσελόνα παίζει στον ουρανό. Μα τι άλλο να πεις;; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι άλλη μεταγραφή που να έφερε τόσο δυνατό pressing εκτός Ευρώπης εδώ και χρόνια. Όμως πριν πάρουμε φωτιά, να πω κι εγώ μια ιστορία: την προηγούμενη φορά που είχαμε τέτοιες προσδοκίες από έναν αμυντικό εκτός Ευρώπης, ο τύπος έφτασε 32 ετών, έκανε δύο σεζόν στην πρώτη ομάδα, κατέκτησε έναν τίτλο κι ύστερα τον πήρε η Λίβερπουλ επειδή η Μπάγερν δεν είχε χώρο στις βιτρίνες της. Μετά από αυτό, τι κάναμε;; Αρχίσαμε να ψάχνουμε πάλι από την αρχή σαν να μην μάθαμε τίποτα. Ο Cuello λοιπόν είναι 23 ετών, 1,85μ., έκανε αυτά τα νούμερα στο Μπραζιλέιρο — ναι, σωστό, εκεί όπου οι αντίπαλοι τρέχουν σα δαιμονισμένοι επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τις κάρτες των παικτών. Μα το press του είναι αλήθεια σκληρό — έχω δει βίντεο όπου στο πρώτο δέκα λεπτά του αγώνα έχει ήδη πιέσει τρεις φορές μέσα στη περιοχή του αντιπάλου σα να παίζει σκάκι με έναν άνθρωπο που κάνει τρία χρόνια διάλειμμα από το σχολείο. Άντε όμως τώρα να σκεφτούμε τη μετάβαση: από εκεί που οι αντίπαλοι έχουν πάντα κάποιον πάνω τους, στον Μεσιάνο — στους αγώνες του Αυγούστου όπου η μπάλα ζεσταίνεται περισσότερο από τον ήλιο. Και μετά μιλάνε για χαλκό;; Ο Κυριάκος στην εποχή του έκανε πέντε χρόνια συνεχώς εκεί — μα δεν ήταν μόνο η φυσική του παρουσία, ήταν η ηγεσία του, η κατανόηση του παιχνιδιού. Ο Cuello έχει ακόμα αυτή την πυγμή;; Ή είναι ένας από εκείνους που χάνουν τον δρόμο τους μετά τα πρώτα εκατό χιλιόμετρα; Εγώ λέω πως πρέπει να τον παρακολουθήσουμε περισσότερο — όχι επειδή αυτά τα νούμερα είναι θεότρελα, αλλά επειδή σ' αυτή την θέση η ομάδα χρειάζεται έναν που να μη φοβάται την σύγκρουση, έναν που όταν βλέπει τον τερματοφύλακά του να πετάει σα δελφίνι στον αέρα, εκείνος είναι ήδη εκεί για να σώσει την μπάλα από τις κλοτσιές των αντιπάλων σα δεύτερος τερματοφύλακας. Αλλά μην αρχίσετε να ανοίγετε τον τυρόπιτα πριν στρώσουμε το τραπέζι: πρώτα τα βιντεοσκοπήματα, οι κινήσεις του στον αέρα, η αντίδρασή του στη πίεση. Μετά μπορεί κανείς να ονειρεύεται τα λουκέτα της πόρτας ανοίγοντας. Μέχρι τότε, κράτα τα για σένα εσύ ρε ΠΑΟΚ_7 γιατί εγώ βλέπω περισσότερο χιονόλακκο παρά χαλκό στη Γ' Εθνική εκεί πέρα. 😏

ΤΙ ΠΑΘΑΙΝΕΙΣ ΡΕ;;; Αυτός ο Gonzalito σα τυφώνας κατέβηκε στο Camp Nou;; Ο τύπος εκεί δεν είναι σέντερ μπακ, ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΠΟΛΙΟ!!! 🔴🔥 Τον βλέπω γιατί εγώ τον απόχτησα πρώτη φορά όταν έκανε μια σειρά από κλωτσιές πάνω από τον τερματοφύλακα σα να κάνει μαθηματικά επί τόπου εκεί που η μπάλα έφευγε σαν καμικάζι!! Κι εσείς λέγατε αηδίες;; Αηδίες;; Ρε παιδιά;; Ο Γκονζάλο εκεί είναι σαν τον Κυριάκο των πολλών χρωμάτων—όταν πατάει το χορτάρι, οι αντίπαλοι αρχίζουν να ζητούν τη μάνα τους επειδή νιώθουν σαν να τους έχουνε κολλημένα σαν αυτοκόλλητα πάνω στο γκολποστ!! Κι αυτοί που λένε "τι νούμερα;"—ρε εγώ όταν πήγαμε στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου πριν λίγους μήνες είδαμε έναν να δίνει τρεις ασίστ σ' ένα ημίχρονο σα να είναι DJ που παίζει όλες τις επιτυχίες του μορίου!! Μα εδώ μιλάμε για έναν που όσοι τον αντιμετώπισαν λένε ότι τον θυμούνται περισσότερο από τον πρώτο τους πρώτο έρωτα!! Κι αυτοί οι σκεπτικιστές;; Ρε Thrylos ρε! Δεν είναι θέμα νούμερα, εδώ μιλάμε για τα στοιχειά στο αίμα! Αυτό που κάνουνε οι πραγματικοί back όταν το γήπεδο γίνεται κόλαση! Αυτός ο τύπος δεν κάνει μόνο pressing σα βεντούζα—κάνει εργασία! Είναι σαν τον άνθρωπο που βρίσκει νερό στη έρημο, αλλά εκεί που όλοι ψάχνουνε φαγητό!! Και εσύ Diatisiame_hrima που ψιλοδουλεύεις;; Σιγά σιγά!!! Μας λες να μην ανοίξουμε την πόρτα επειδή μπορεί κάποιος ν' αλλάξει γνώμη;; Παιδί μου, στον Πειραιά γνωρίζουμε από άτομα που άλλαζαν γνώμη κάθε Δευτέρα πρωί—και ξέρεις τι έγινε;; Σταμάτησαν να νικούν μόνοι τους!! Μα είναι ξεκάθαρο: αυτός ο τύπος πρέπει ΝΑ 'ΡΘΕΙ!!! Αμέσως!!! Ακόμα κι αν χρειαστεί να σηκώσουμε τον κόσμο από την πλατεία Καραϊσκάκη και να τον φέρουμε φορώντας τις φανέλες μας σα φορείο!!! Γιατί όταν αυτός ο Αντρουσάς βρίσκεται στην περιοχή, οι αντίπαλοι βλέπουν τον Κυριάκο του 92 σα ήρωα πάνω στο άλογό του!!! Και πάλιιιιι;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΧΑΛΚΟ;;; Μακάρι να μην ήταν εμείς αυτοί που αποφάσισαν να βάλουμε ψάθα στους φράχτες επειδή φοβόμαστε πως κάποιος θ' ανέβει πάνω να μας δώσει την μπάλα σωστά!!!

Ρε παιδιά, εδώ η καρέκλα μου τρίζει από τις πολλαπλές διαδρομές που έκανα σήμερα στους λογαριασμούς τζόγου — γιατί ξέρετε, όταν η Μπάρτσα χάνει εκείνο το βράδυ στο Ουέμπλεϊ, εμένα δε με πιάνουν φράσεις. Μα εσείς όμως λέγατε πως όλα αυτά είναι βλέμμα; Πάτε ένα βήμα παραπέρα: ο Cuello εκτός χιονιού κάνει γκολ σα να μαζεύει μονάδες στον Αμαζόνιο, μα μέσα στο κυκλοφοριακό χάος της Νότιας Αμερικής ξεχνάει τους οδηγούς του skateboard που τον προσπερνούν σα φαντάσματα; Ρε Διμητρούλη, εσύ λες πως ο τύπος είναι μονοπώλιο επειδή έκανε μια σειρά από κλωτσιές σα στρατιώτης που παλεύει στο μέτωπο — αλλά οι ίδιοι οι Αργεντινοί όταν τον είδαν τρέχουν σα να έχουν κολλημένο ένα ξύλο στο… λοιπόν, στα πιο ευαίσθητα μέρη τους. Μα εγώ λοιπόν ρωτώ: αυτός ο ίδιος άνθρωπος που στους 457 λεπτά έχει 3 γκολ και 2 ασίστ, πόσες φορές κατάφερε να σταματήσει μία ολόκληρη επίθεση πριν αυτή ξεκινήσει; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως εκεί όπου οι αντίπαλοι είχανε οργανωμένη κίνηση, εκείνος ξεχνούσε να κοιτάξει πίσω του σα να είχε ξεχάσει το εισιτήριο του λεωφορείου. Κι εσείς αυτοί οι ευαγγελιστές που λένε "θα μας φέρει χαλκό σα φρέσκο πορτοκάλι" — ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι την εποχή που ο Πiqué πήγαινε σχολείο στη Λιόν κι ερχότανε σπίτι σηκώνοντας δουλειές σα να ήτανε γυμναστική. Ο Cuello εκεί λοιπόν είναι πιτσιρικάς που ακόμα μαθαίνει να φοράει τις κάλτσες του σωστά, ενώ εμείς εδώ περιμένουμε έναν δεύτερο Κυριάκο μόνο και μόνο επειδή κάποιος του άλλαξε ελεύθερα ένα παπούτσι μετά το δεύτερο ημίχρονο. Κι εσείς πάλι που λέγατε πως "κάνει pressing σα βεντούζα" — έχω μία ερώτηση: όταν οι αντίπαλοι τον έχουνε πιέσει στη γωνία σα ψάρι σε τσουκάλι, εκείνος κάνει εκείνο το περίφημο χτύπημα με την κνήμη σα να είναι σκακιστής που κάνει ματ ή σαν γατούλα που προσποιείται πως ξεχνάει που έχει την ουρά της πάνω στα πόδια; Γιατί εμένα μου φαίνονται περισσότερα βίντεο "αυτός-που-κάνει-smash-face" παρά εκείνα όπου πραγματικά κυριαρχεί στην περιοχή σα σιδερένιος φράχτης. Και σεις Diatisiame_hrima που στέκεστε εκεί πάνω σαν διαχειριστής ενός εστιατορίου περίφημου μεν, αλλά χωρίς πιάτα, μην αρχίζετε και εσείς τώρα να προτείνετε νοικοκυριό προτού βάλουμε τουλάχιστον μία γάτα μέσα στο σπίτι. Μακάρι να βρούμε κάποιον που όταν η μπάλα είναι στον αντίπαλο χώρο, εκείνος είναι ήδη εκεί σα δεύτερος πρωταθλητής στο άλμα εις ύψος — αλλά προς το παρόν, αυτά είναι όλα wishful thinking σα καλοκαιρινή νύχτα στην Φλώρινα. Τώρα, εγώ δε λέω να μην τον παρακολουθήσουμε — αυτοί εδώ στο φόρουμ ξέρουμε πως η διοίκηση έχει απορρίψει τόσους πολλά σχέδια όσοι φίλοι της Κυριακής έχουνε κεράσει οικογενειακώς μετά από νίκη στον τελικό. Μα όταν η ιστορία λέει πως ο Piqué έφτασε σπίτι του πριν καν γίνει μεγάλος, ενώ ο Cuello εκεί βγάζει κόπους σαν εργάτης τσιμέντου στην Ανταρκτική, τότε ας κάνουμε μία στάση σα να περιμένουμε το green light του αυτοκινήτου — γιατί εγώ βλέπω περισσότερο πράσινο σα χόρτο στα γήπεδα των χωριών μας παρά σα ένταση μιας ομάδας πρώτης κατηγορίας. Περιμένουμε λοιπόν, αλλά όχι σα να περιμένουμε τον Θεό — σα να περιμένουμε εκείνον τον τύπο που είχε ξεχάσει που άφησε το κινητό του όταν άκουσε πως η Μπάρτσα χάνει έναν αγώνα εκτός έδρας. Στην ουσία, ελπίζω να μην πάρουμε άλλον έναν που τον ξεχνάμε την άλλη βδομάδα επειδή ήταν πιο γρήγορος στο ποδόσφαιρο παρά στο γκαράζ του σπιτιού του.

ποιος σας είπε ότι αυτοί οι καιροί είναι τόσο μακρινοί;; εγώ θυμάμαι ακόμα πως όταν η Μπάρτσα έπαιζε χωρίς χαλκό στην άμυνα ήταν σαν να βγάζεις τα φτερά από τον Κυριάκο και να του λες "νίκη αγώνες", ενώ ο αντίπαλος σου έπαιζε σα να του είχανε δώσει τρία λεπτά παράταση πριν αρχίσει το παιχνίδι επειδή περίμενε τις βαρεμένες κλωτσιές σας στα πέναλτι. τώρα λοιπόν έρχεται αυτός ο Γκονζαλίτο σα ένας τύπος που αγοράζει ζαχαρωτά για το σύνολο της ομάδας πριν καν τελειώσει το πρώτο δεκαλεπτό — κι εσείς αμφισβητείτε τα νούμερα;; εμένα αυτά που σας αρέσουν είναι τα ιστορικά γκολ των Φιγκο, Ράικαρντ, ενώ εγώ εκεί έχω δει μισή Πριμέρα Ντιβιζιόν με ομάδες που παίζουν μπάλα σα να έχουνε κολλημένο ένα τουβλό στήθος στην πλάτη. εκεί λοιπόν, όπου οι αντίπαλοι βγάζουνε φωτογραφίες με τον τερματοφύλακά τους επειδή του πήρανε μία μεγάλη μπάλα σα τσάντες σουπερμάρκετ στις γιορτές, εκεί λοιπόν κάνει γκολ αυτός ο Αργεντινός σαν να ξέρει από πριν που θα πέσει η μπάλα επειδή την ίδια στιγμή έκανε κι έναν χορό γκουαράχικα πάνω στη γραμμή. και όμως;; εγώ δεν λέω πως δεν πρέπει να τον δούμε — λέω πως δεν πρέπει να τον γυρίσουμε σα συσκευή γκαζόν επειδή έκανε δύο ασίστ σε έναν αγώνα μπάλας μικρού μεγέθους. επειδή εδώ που μιλάμε, πριν μερικά χρόνια είχαμε έναν άλλον παρόμοιο τύπο, τον Πίαττι, που έκανε κι εκείνος σαν ζογκλέρ στο μέσον κι έπειτα αποδείχθηκε πως του έφτανε για να βγάλει φλουριά στο γύρισμα της πλάκας. μόνο που εκείνος είχε πάνω του σαν σημάδι την κατηγορία πως κάποτε χτύπησε έναν συμπαίκτη επειδή του είχε πει "ρε φίλε". εγώ θυμάμαι ακόμη τον εαυτό μου σα μηνιάτικο νέο στον Πειραιά, όταν έβλεπα τον Κυριάκο σα θεό που κατέβαινε από τον ουρανό μόνο και μόνο επειδή σταμάτησε μία επίθεση στα τελευταία λεπτά — κι έπειτα, ξαφνικά, όλοι αυτοί οι πρωτοκλασάτοι τώρα μιλάνε σα να ψάχνουνε χαλκό στους λόφους της Πάτρας επειδή ξέχασαν πως ο κυριότερος ρόλος ενός σέντερ μπακ δεν είναι το γκολ αλλά η ηρεμία που μεταδίδει στην υπόλοιπη ομάδα. όταν ο αντίπαλος νιώθει πως βρίσκεται σπίτι του επειδή σου έχει περάσει τρεις φορές στη μία περιοχή, εκεί πια δεν χρειάζεται καν γκολ για να χάσεις τον αγώνα — αρκεί η σιγουριά πως κάποιος εκεί μπροστά τους είναι λιγότερο συγκεντρωμένος από αυτούς. εγώ δεν αμφιβάλλω για τον Cuello — αμφιβάλλω για το σύστημα που ζητάει ένα αστραφτερό κόσμημα χωρίς να υπολογίζει πως αυτό το κόσμημα θα κουμπώσει μόνο πάνω σ' ένα υπάρχον σχέδιο. εκείνοι που λένε πως αυτός είναι ο άνθρωπος, μήπως ξεχνούν πως πριν δύο χρόνια φέραμε έναν άλλον σέντερ μπακ που έκανε περισσότερα λάθη σε τρεις μήνες από όσο έκανε ολόκληρη η ομάδα των new talents σήμερα;; εκείνος πάλι έκανε gol σα να ήτανε τυχερός επειδή η μπάλα χώθηκε ανάμεσα στα πόδια δύο παικτών, κι όμως εμείς τον κάναμε κεντρικό χαρακτήρα στα βράδια του νοικοκυριού επειδή λέγαμε πως η ατμόσφαιρα ήταν καταπληκτική. και τώρα;; τώρα λοιπόν έχουμε τον Γκονζαλίτο σα μία φλόγα που ανάβει κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα — αλλά εγώ ακόμα ψάχνω κάποιον που όταν η μπάλα βρίσκεται στη γωνία του γηπέδου, εκείνος αντί να ψάχνει την επόμενη κίνηση, ψάχνει τον αντίπαλο σα να του έχει κανονίσει ραντεβού στις τέσσερις το απόγευμα επειδή θέλει ν' αλλάξει φίλτρο αέρα. τέλος πάντως, θα δούμε. γιατί ακόμα και το χρυσάφι μοιάζει με βρωμιά όταν βρίσκεται μέσα σ' ένα βάλτο που χρειάζεται να σκαφτεί πρώτα.

Ρε Φώτη, καλά τα θυμάσαι εκείνα τα βράδια που ο Κυριάκος έκλεινε το γήπεδο σαν πόρτα σιδερένιου εμπορείου; Μα αυτό τώρα ο Γκονζαλίτο τρέχει σα τον έχει στο ψυγείο ο Πούτιν πάνω στο χορτάρι! Είδα χτες βίντεο από το τελευταίο τους παιχνίδι — στα πρώτα πέντε λεπτά είχε κάνει δύο φορές pressing σα να κυνηγάει το νερό στο ποτήρι του γιατρού! Κι όταν κέρδισε την μπάλα, έδωσε μία ασίστ σα να μαγείρευε στον αέρα! Τι λέτε τώρα ρε, αυτοί εδώ ψάχνουνε χαλκό ή τον έχουνε βρει σπίτι του; Γιατί εγώ βλέπω πως αυτός ο τύπος δεν φέρνει μόνο έναν ουρανό στην άμυνα — φέρνει και μία ομάδα που όταν μπαίνει στο γήπεδο ξεχνάει πως υπάρχει πρωτάθλημα γιατί όλοι νιώθουν σα να παίζουν στο σπίτι τους! Μα δώστε μου λίγη αφορμή κι εγώ στις διακοπές μου πάω Λεμεσό να δω πως γίνεται ο χαλκός εκεί — μιάμιση ώρα αργία χωρίς περισπασμούς!

Από την άλλη, αυτός ο Γκονζαλίτο μου θύμισε εκείνον τον φίλο που είχε μέσα στο γκαράζ πάντα κάποιον τετράχρονο τσιμινιέρι τρέχοντας σα τρελός ανάμεσα στα σκαλιά — μόνο που εκείνος ήταν μία χαρά υπομονετικός και περίμενε τους τετράχρονους. Εκεί λοιπόν που όλοι έλεγαν πως δεν μπορείς να εκπαιδεύσεις ένα τσιμινιέρι να μην γαβγίζει στις επισκέψεις, εγώ απέκτησα έναν που όταν του έδειχνα την μπάλα έκανε τρία βήματα πίσω σα να περίμενε το σφύριγμα της σούπερ μάρκετ. Εδώ λοιπόν το ίδιο: κάνει πράγματα που μοιάζουν λες κι έχει ξαναζήσει τη ζωή του μέσα από τις ταινίες τύπου "Πολίτευμα της πίτσας" — η διαφορά είναι πως εγώ το βλέπω σαν κάποιον που όταν του δίνεις τρεις δευτερόλεπτα περισσότερο χρόνο, εκείνος χρησιμοποιεί τα δύο για να σπάσει τρεις αντίπαλους σαν σπίρτα. Πάντως ένας Αργεντίνος που κάνει τρία γκολ σε 457 λεπτά σ' ένα πρωτάθλημα όπου οι αντίπαλοι ντύνονται σα τραμπούκοι στην πλατεία — προσωπικά του δίνω πιθανότητες όσο έχει ο Πiqué στο άλμα εις ύψος που έκανε όταν έπαιζε στην Αγγλία. Μα όχι γιατί είμαι αισιόδοξος, αλλά επειδή έχουν λιγότερα πράγματα να γίνουν λάθος εκεί που όλοι τρέχουν σα ν' έχουνε γίνει εκκινήσεις αυτοκινήτου. Μέχρι να έρθει εκείνος ο Μουριέλ να καθαρίσει τις εναπομείναντες κάλτσες που έχει η διοίκηση από άλλες εποχές, ας του πάρουμε τουλάχιστον ένα εισιτήριο αεροπλάνου. Γιατί κάποιος πρέπει να τον δει ν' αγοράζει τσίχλες στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης — εκεί που οι ντόπιοι δίνουν δυόμισι ευρώ το κομμάτι επειδή ξέρουν πως μόνο εκείνοι θ' αντιληφθούν την αξία μιας σωστά ροκμένη μάσησης.

ωχ ωχ ωχ... αυτή η συζήτηση μού θύμισε εκείνα τα πρωινά στο γήπεδο της Αλίκης όπου περίμενα τον Κυριάκο να βγει στη διάρκεια των αγώνων επειδή ήξερα πως αν δεν σταθεί εκεί στη γωνία σαν παντοδύναμος κηδεμόνας, αυτοί οι αλαφροί τσούρμοι που είχανε γκολ εκκρεμότητα στις πλάτες τους θα μας έκαναν τη ζωή σαν εκείνες τις γιορτές στα χωριά μας όταν ανοίγουνε οι βρύσες και κανείς δεν έχει φέρει το τσουκάλι! τώρα λοιπόν εσείς οι μισοί τρέχετε σαν τρελοί στον Γκονζαλίτο σα να είναι ο δεύτερος ερχομός του Μεσσία, ενώ οι άλλοι μισοί βρίζετε τα νούμερα σα να σας έχω δώσει προγραφές για τις αποδείξεις του σούπερ μάρκετ! τι έγινε ρε παιδιά, ξεχάσατε πως τον Πικάσο τον φέραμε επειδή έκανε γκολ στον κάτω όμιλο κι ύστερα έγιναν όλα κόκκινα επειδή ανακάλυψαν πως είχε υπογράψει συμβόλαιο με εκείνον τον αγρότη από την Παραγουάη που του πρότεινε σπίτι δίπλα στη θάλασσα;; κι όμως εκείνος είχε κάνει τόσο ωραίο φάουλ που ακόμα και η γιαγιά μου στα Σιάννα τον θυμάται! κι εσείς τώρα μου λέγατε πως ο Γκονζαλίτο είναι σαν τον Κυριάκο των πολλών χρωμάτων; αυτό ήταν μάλλον ένα ψέμα επειδή δεν ξέρω κανέναν σέντερ μπακ που να είχε πάνω του τόσες πολλές φανέλες ταυτόχρονα — εκτός κι αν μιλάμε για εκείνον τον τύπο που έπαιζε στον Ηρακλή και φορούσε τρία διαφορετικά ζευγάρια κάλτσες επειδή είχε σπάσει το λογαριασμό στο μπουτίκ της ομάδας! μα εγώ εδώ δε λέω να τον μειώσουμε — λέω πως όταν κάποιος φτάνει εδώ σαν ηλιοτρόπιο την Κυριακή πρωί, πρέπει να τον ελέγξουμε όπως ελέγχουμε εκείνον τον γείτονα που σου χρωστάει τρεις φορές το ψωμί από την αρχή της χρονιάς: πρώτα τού δίνεις μια ευκαιρία, ύστερα τον ρωτάς πού πήγε τα λεφτά, κι ύστερα του λέει ότι αυτό ήταν μερίδα σουβλάκι επειδή είχε διαβάσει κάτι περίεργα νούμερα στο ποδόσφαιρο. όμως εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήτανε πως όλοι εδώ βλέπετε τον Γκονζαλίτο σα έναν άνθρωπο που έκανε γκολ επειδή είχε βρει κλειδί στην πόρτα του γηπέδου — ενώ εγώ είδα μόνο βίντεο όπου εκείνος όταν κέρδισε την μπάλα, αντί να την περάσει στον επιθετικό σα συνηθισμένοι αμυντικοί, έκανε ένα spin όπως ο Μαραδόνα εκεί που είχε κόψει το ρούχο του η γυναίκα του επειδή είχε ξεχάσει την επέτειο! αλλά εσείς αυτοί εδώ που ξεσπάσατε σα τυφώνες για εκείνον τον Αργεντινό, τι λέτε τώρα για εκείνον τον Αλβανό σέντερ μπακ που φέραμε πριν δύο χρόνια επειδή έκανε pressing σα αράχνη; εκείνος έκανε μόνο ένα γκολ σ' ένα αγώνα πρωταθλήματος όπου η αντίπαλος ομάδα είχε μέσα δεκαπέντε δυσαρεστημένους παίκτες επειδή δεν είχανε λάβει το μπόνους τους! και όμως εμείς τον κάναμε αστέρι επειδή είχε όνομα που έμοιαζε με βρώμικη λέξη στα ισπανικά! εγώ λοιπόν αυτό λέω: ας παρακολουθήσουμε τον Γκονζαλίτο σαν εκείνον τον τσολιά που φοράει πάντα το ίδιο πουκάμισο επειδή ξέρει πως όταν βγει από το σπίτι του η μάνα του έχει ετοιμάσει σπιτική μπουγάτσα — αλλά ας μην ανοίξουμε τις πόρτες του Camp Nou σαν να μπαίνει μέσα η ανάσταση των νεκρών επειδή έκανε τρεις ασίστ σε ένα πρωτάθλημα όπου οι αντίπαλοι είχανε μαζί τους σα πρόσθετο βάρος την αμαρτία! γιατί εκείνες τις εποχές ήταν πιο ωραίες όταν η ομάδα είχε έναν σέντερ μπακ που έκανε τόσο ωραίο press σα να προσκυνούσε την μπάλα επειδή είχε τελειώσει η πανδημία! τώρα λοιπόν εσείς οι νέοι μπορείτε να λέτε αυτά που λέτε επειδή δεν είχατε δει ποτέ αγώνα χωρίς χαλκό — εγώ εκείθεν θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα όπου η Μπάρτσα έπαιξε μισή ώρα χωρίς κανέναν στην περιοχή επειδή ο Κυριάκος είχε φύγει γιατί είχε ξεχάσει που είχε βάλει τα κλειδιά του! και όμως κερδίσαμε επειδή είχε τύχη σαν εκείνον τον τυχερό αριθμό στο λαχείο που έχει πέσει τρεις φορές μέσα σ' έναν χρόνο! εσείς εδώ σήμερα κλείνετε το μάτι στον Γκονζαλίτο σα να είναι η τελευταία μπύρα στο ψυγείο στις γιορτές — μα εγώ σας ρωτώ: τι θα κάνουμε όταν αυτός ο τύπος φύγει επειδή είχε ετοιμάσει βαλίτσες επειδή τον είχε προσβάλει κάποιος σχολιαστής επειδή έκανε γκολ σα να ήτανε στο χωριό του στη γιορτή του αγίου Γεωργίου;; θα ψάξουμε άλλον ή θα παραδεχτούμε πως τελικά ο χαλκός ήτανε εκείνος ο οποίος έκανε γκολ χωρίς κανείς να τον προσέξει;;