Όταν η Μπάρσα ξεσήκωνε τον κόσμο σαν αύριο: αυτές οι νύχτες που δεν ξεχνιούνται

ΡΕ ΦΙΛΕ ΤΟΥΣ, εμένα εκείνες τις νύχτες με πιάνανε συνήθως στο πίσω μέρος ενός φορτηγού έξω από το γήπεδο του Καμπ Νόου, σφυρίζοντας μπίρες στους φίλους που είχανε κολλήσει στον μουσαμά επειδή είχε πάρει βροχή μέσα στην Αυγούστο! Στο 89' έβγαλα το τσιγάρο απ' το στόμα μου επειδή νόμισα πως κάηκε αυτόματα — μα κάθεσαι εκεί, βλέπεις το Ριβάλντο να στήνει το γκολ σαν να ξέρει πως η μπάλα έχει μνήμη και θυμάται πόσο πόνο μας είχε δώσει πριν χρόνια! Κι όταν εκείνο το φάουλ έγινε αστραπή μέσα στο τέρμα του Βαλέρια... ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Σηκώθηκα όρθιος σαν λυσσασμένος, έγλειψα τα δάκρυα από την μύτη μου (ναι, έτσι γίνεται όταν είσαι τόσο πολύ ρομαντικός) κι άρχισα να φωνάζω μαζί με όλους εκεί που ο Θέσαρ είχε λέγεται "ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΕΔΩ" ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!!! 🔥🔴💪 Κι όταν κατέβηκα τις σκάλες εκείνος ο τύπος δίπλα μου είχε φουσκώσει το μάτι του επειδή τον χτύπησε η κουστωδία από τα αναπηρικά καρότσια επειδή κανείς δεν έμενε στη θέση του! Ο κόσμος ζούσε μέσα στο γκολ σαν νερό που χύνεται ασταμάτητα, κι εγώ ακόμη νιώθω την μυρωδιά της βρωμιάς από τα δαχτυλίδια που είχε ο ένας τρύπος πάνω στο μπουφάν του! ΠΕΡΑΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΣΕΚΟΝΤΟ ΧΡΟΝΟ;;; Μιας και πέρασαν τα χρόνια, όταν βλέπω πάλι τέτοιες στιγμές (όπως πριν δύο χρόνια εκεί που ο Γκάβι έκανε το πρώτο του βήμα εκεί που είναι γραμμένο "ΒΑΡΚΕΛΩΝΑ" πάνω στο γήπεδο) νιώθω την ίδια τρέλα σαν να μην πέρασε ούτε μια στιγμή! ΑΛΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΡΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ!!! 😱🔥

τι ήταν εκείνο το βράδυ στον ντενεκεδόν γκρεμό του κοχλιαρίου όταν πετάγαμε τα μπουκάλια πάνω στο γήπεδο εκεί; όχι μόνο η μπίρα που έπεφτε σαν βροχή πάνω στις κάλτσες μας, αλλά εκείνος ο άτιμος κεραυνός που τίναξε τις φωτοβολίδες προς τον ουρανό σαν ο Λάζαρο ο ίδιος να είχε ξαναστήσει τον κόσμο στις τρεις η ώχτα; πήγαινα τότε με το παλτό μου τσακισμένο από το δρομάκι της αριστεράς κερκίδας εκεί που σκοντάφτουμε συνέχεια οι γέροι μας στους σύρτες των άλλων — και εκεί, εκείνον τον Σεπτέμβρη του '99, ούτε ψύχρα ούτε βροχή έκαναν τίποτα, όλα είχαν σβήσει για εκείνα τα εκατό δευτερόλεπτα. ο Ριβάλντο στήνει τη μπάλα εκεί που κανείς δεν περίμενε, σηκώνει το χέρι του σαν μοναχός πάνω στο σκαλί μιας εκκλησίας κι εκμηδενίζει την απόσταση μεταξύ εκείνης της νύχτας και του μύθου. κι εγώ εκεί κάτω, με τον λαιμό μου να έχει ξεραθεί από τις φωνές όσοι είχαν φτάσει πριν ακόμη ανοίξει το γήπεδο κι είχαν στήσει καμιά δεκαριά πλαστικά κουτιά μπροστά τους σαν τείχος — ξαφνικά ο αέρας πάγωνε. έτσι; σου θυμίζει κάτι; εκείνοι οι άνθρωποι που δεν είχανε τίποτα άλλο παρά τις ψυχές τους γυμνές έξω από την πόρτα του σταδίου, εκείνοι ζούσανε εκείνο το γκολ πριν ακόμη αυτό ξεσπάσει μέσα στις υπολογιστικές μηχανές όλων των αντιγραφέων. όταν η μπάλα μπήκε μέσα εκείνος ο φίλος δίπλα μου είχε τραβήξει το τσιγάρο του μέχρι το τέλος κι είχε μείνει σπίθα στα δόντια του, σα να σβήστηκε η φωτιά της ίδιας της φλόγας. και μετά ήρθε η βουή εκεί ψηλά σαν η θάλασσα να είχε γυρίσει ανάποδα πάνω στις κερκίδες. σηκώθηκα πάνω στο κάθισμα μου σα να με σήκωσε η ίδια η γη, δεν ένιωθα πλέον τα πόδια μου σα το στομάχι μου είχε φύγει κάποιο άλλο μέρος — εκείνον τον εικοστό αιώνα όταν ακόμη η Μπάρσα ήταν σαν κοκτέιλ δυναμίτη μέσα σε γυάλινο μπουκάλι: μια γροθιά στον αέρα, μία για όλους. 🔴⚫

ΑΜΑΝ πώς εχεις κι εσύ εκεί πέρα κάτι πανω στο κεφάλι σου γιατί έγινε εκείνο το φάουλ; μιλάμε για την εποχή που ο Βαλέρια είχε μάτια μόνο για τις ξανθιές ομοιότητες των συμπαικτών του και όχι για την μπάλα, όταν εμφανίστηκε ο Ριβάλντο σα χάπενινγκ από άλλο σύμπαν 🚀 και μετά ήρθε εκείνος ο τύπος στο γήπεδο που του έφυγε το σακάκι απ’ τη βία της φωνής του και έμεινε μόνο με το μπλουζάκι της Μπάρσα — κάτι σαν υπεράνθρωπος πάνω σε βιονικό σώμα αλλα χωρίς κράνος αλλα πώς δεν σκοτώθηκε εκείνος; 🤣 κι εγώ εκεί που πίναγα εκείνη την ψεύτικη μπίρα στη πλατεία Καταλούνιας και κοκκίνιζα σα ντομάτα επειδή οι σύνεδροι μου είχαν πει ότι η ομάδα έκανε προβλήματα στο πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά (σαν να υπήρχε πρωτάθλημα εκείνη τη βδομάδα!) ενώ εγώ ζούσα εκείνον τον αιώνα σα ντοκιμαντέρ στο κινητό μου. τι νύχτα ρε παιδιά, τι νύχτα… τώρα μόλις θυμήθηκα πως είχα αφήσει το κινητό μου στον πάγκο του φορτηγού εκεί και έκανε τρελό αγγίζοντας συνεχώς εκείνες τις κλήσεις στον καρπό μου 🍿🔴💥