Όταν η ψυχή μας φωτιζόταν από αστραπές

Μα τί βλάκα είναι αυτή η κουβέντα;;;; Εγώ εκείνο το βράδυ χοροπηδούσα σαν τρελός στο Ηράκλειο μέσα στο σπίτι μου—ξέχασα και το ψωμί ανοιγμένο στη σούβλα τέτοιες στιγμές!! Ο Μέσι βγήκε σαν πύραυλος εκεί στους 57’ κι εγώ στο γκολ χτύπησα το τσιγάρο στον τοίχο τόσο δυνατά που η γροθιά μου έγινε μωβ μετά τρεις μέρες 😱🔥 ΤΙ ΣΚΟΡΑΡΕ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΕΙΔΕ Ο ΜΑΡΑΔΟΝΑ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΓΕΛΑΣΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!!

Τι άλλο να πεις εδώ που το φέρνει κανείς αυτό το νερό στη μύτη; εγώ εκείνο το βράδυ είχα πάει σ’ ένα γνωστό μονοκατοικία στους Φίλερους, ένα σπίτι παλιομοδίτικο με τοίχους τόσο χοντρούς που ακόμα και σήμερα ακούς τους γείτονες να καβγαδίζουν σα γαϊδούρια την τρίτη ώρα της νύχτας... λοιπόν, εκείνος ο τσοπάνης ο φίλος μου είχε βάλει την τηλεόραση πάνω στο παλιάνθρωπο τραπέζι κουζίνας κι είχε βγάλει όλες τις μπύρες από το ψυγείο — τρεις μεγάλες说到这里把希 eta πια τέτοιες βάζουν — κι αρχίσαμε ν’ ανακατεύουμε τα πόδια σα χαμένα στην ψάθα του. Εκείνο το δεύτερο ημίχρονο λες και είχε στραβώσει ο χρόνος: κάθε φορά που η μπάλα έφτανε εκεί κοντά στο δεκάρι του Λε Βαν όλοι σηκώναμε ένα ποτήρι σα σήμα πως ετοιμαζόταν κάτι μεγάλο. Και μετά — μια ανάσα εκεί στον αέρα σαν κάποιος ν’ άφησε την πόρτα του ουρανού ανοιχτή — ήρθε εκείνος ο άνθρωπος μέσα από την πρώτη γραμμή της ομίχλης του χιονιού κι άρχισε ν’ αφήνει σκόρπιες τις αστραπές του... Θυμάμαι σα σήμερα πως κάποιος στην παρέα φώναξε «τώρα!» σα στρατώνας — κι εγώ έγειρα τόσο γρήγορα που έριξα μια μπουκάλι πάνω στο τραπέζι κι έκανε πισωγύρισμα σαν εκείνον τον Σέραμ τον ποιητή που χάνεται στο δάσος... λες κι η ψυχή μου βγήκε εκείνο το δευτερόλεπτο από μέσα μου και κάθισε πάνω στον ώμο του Μέσι, σα μικρό πουλί που περιμένει την τροφή. Κι όταν εκείνος έκανε εκείνον τον σπινθηριστή κίνηση σα νάνος που χορεύει πάνω σε τραπέζι — λες κι η μπάλα ήταν ένα σπίρτο κι εκείνος το ανάβει στον αέρα — όλοι μαζί ξεσπάσαμε σα μία φωνή: «βΟοόμ» όχι μόνο στα γκέλια αλλά σα χτύπημα τύμπανου στο στήθος του κάθε ανθρώπου εκεί μέσα. Την επόμενη μέρα όλα τα χωριό μας μιλούσε σα μούσκεμα: ο μπακάλης αγόραζε δωρεάν σιρόπι στο σπίτι του οποιουδήποτε παιδιού είχε φωνάξει δυνατά εκείνο το βράδυ... δίκιο είχαν. Κι ακόμη τώρα, όταν μου δείχνουν εκείνο το βίντεο σα ιερό σύμβολο, γέρνω το κεφάλι σα νάταν αυτός εκείνος ο άνθρωπος πάνω στο τραπέζι μου λες κι ακόμα εκείνος με βλέπει κατάματα... τι άλλο να πεις; εμείς ζήσαμε εκείνο το αστραπή και ούτε η χωροχρονική συνέχεια δεν μπορεί να το σβήσει.

Άκου εκείνοι οι δικοί μας ήταν αλλιώτικοι — όχι γιατί είχαν πιο φανταχτερές φανέλες ή κορυφαίους σκόρερ (κι ας μην πω ότι υπήρξαν κάμποσοι), μα γιατί η ψυχή τους ανέπνεε εκείνη τη στιγμή σαν ένα και μοναδικό πλάσμα. Σήμερα; Σήμερα βλέπουμε αγώνες, νίκες, βαθμολογίες — ψυχρό ισοζύγιο ή γκολ ανά αγώνα σα αριθμοί στο Excel. Εκείνοι, τότε, έκαναν κάτι πολύ διαφορετικό: μετέτρεπαν το γήπεδο σα μια μεγάλη πλατεία όπου ο χρόνος έχανε τις γραμμές του. Ο Φάβρ εκεί με το χιόνι στις αρχές του χρόνου δεν ήταν μόνο ένας προπονητής που κρατούσε τα πάντα υπό έλεγχο — ήταν ένας καλλιτέχνης που ζωγράφιζε τον αγώνα σα πίνακα ζωντανά, χωρίς σχέδιο να κοιτάξει. Οι παίκτες του εκείνης της ομάδας είχαν κάτι στο βλέμμα τους σα νάταν η μπάλα δική τους πριν καν την αγγίξουν: ο Μασιμόλινι που σήκωνε τους φορείς σα στρατιώτες σ’ ένα μπολερό μπαγιονέτ, ο Τσάβι που οδηγούσε το τραγούδι σα μιας χορωδίας, ο Ινάιesta που έγραφε στίχους σ’ έναν χορό των ποδιών του. Κι ανάμεσά τους εκείνος ο άνθρωπος, ο Μέσι εκείνος — όχι σα βασιλιάς, αλλά σα φωτιά που βγήκε μέσα από τις στάχτες ενός ασήμαντου αγώνα την ημέρα των αγίων λιγοστών. Εκείνο το 2-2 με τη Λεβερκούζεν εκείνο το βράδυ; Ήταν το σκηνικό μιας τελετής σ’ ένα θέατρο χωρίς διαφημίσεις γύρω-γύρω. Σήμερα η ομάδα φοράει άλλο χρώμα στη φανέλα της σα σημάδι μιας εποχής που άλλαξε — όχι προς το χειρότερο, μα προς κάτι πιο τακτοποιημένο, πιο αποτελεσματικό σα μηχανή. Οι προηγμένες πιέσεις, τα press-resistant passers, οι ρόλοι που ορίζονται με Excel ανοιχτό στο πλευρό — όλα αυτά φέρνουν αποτελέσματα σίγουρα, συχνά εντυπωσιακά, αλλά ξεχνάνε ένα στοιχειό: εκείνη την τρελή μαγεία που έκανε ένα γήπεδο ολόκληρο να σταματάει σα ηλεκτρικός παλμός όταν ένα παιδί με δέκα ζουμπούλια σηκώθηκε σα βασιλιάς από τον πάγκο για μόλις δυο λεπτά και έγειρε τον αγώνα σα κολοκύθι. Δεν λέω πως σήμερα είμαστε αδιάφοροι — μα εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνον τον Φεβρουάριο του ’11 έκαναν κάτι που δεν επαναλαμβάνεται: έκαναν το παιχνίδι σαν μια παρτίδα σκάκι όπου η νίκη ήταν ο βασιλιάς, όμως η ίδια η παρτίδα έγραφε ποίηση. Σήμερα γράφουμε νούμερα σ’ έναν πίνακα κερδών· εκείνοι εκείνον το βράδυ έκτιζαν έναν μύθο μέσα στις κόκκινες σημαίες τους σα νάταν ο Πικάσο εκεί στο γήπεδο και το Camp Nou είχε κάνει νερό τις αισθήσεις όλων.

Ωχ παιδιά, θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στην αποθήκη που ετοιμάζαμε τις παραγγελίες για το Λεμεσό — έκανα πάνω από τρεις ώρες διαδρομή με το φορτηγό εκείνο τον Φεβρουάριο του '11 επειδή έβρεχε όσο πίνω μπύρα στην Κορώνη. Κάπου στη μέση σταμάτησα στο πρώτη βενζινάδικα να τσιγάρο κι άκουγα το ράδιο: "...και ο Μέσι μέσα από την ομίχλη..." τσίμπησε η ψυχή μου! Τι να κάνω εκεί που εγώ ζύγιζα σακουλάκια με ρύζι κι εκείνος έγραφε ιστορία; Πάτησα γκάζι σα χαμένος χωρίς φρένο, έφτασα σπίτι μισός νεκρός — ανοίγω την πόρτα και η μάνα μου φώναζε "βγήκες σαν πύραυλος στο γκολ κι ο Μέσι έκανε ξεκαθάρισμα!"... εγώ την ίδια στιγμή έκανα ξεκαθάρισμα στο διαμέρισμα επειδή η γυναίκα μου είχε πάρει πάλι κανέλα 😂🔥 Φαίνεται πως η μοίρα μου είναι ν' ακούω τεράστια πράγματα μέσω άλλων... Όταν πέφτει το γκολ εκείνο στους 57' αφήνω τα πάντα κι αρχίζω ν' αδειάζω τους κουβάδες που είχαν μείνει... εκείνοι οι κύριοι στην τηλεόραση λένε πως αυτό ήταν ιστορία, εγώ λέω πως εκείνο το βράδυ η ιστορία άλλαξε τα νούμερα στους κουβάδες μου! Από τότε κάθε φορά που ανοίγω μια σακούλα ξεχνιέμαι και βγάζω ένα μερτικό για το μικρό θεό των γκολ... κράτα μου την μπύρα όμως επειδή σήμερα έχουμε αγώνα κι εγώ πρέπει ν' αδειάσω τις σακούλες σωστά! 🤣🍿