Όταν ο Περιστέρι φοβότανε κι εμείς γελούσαμε!
θυμάμαι εκείνη την εποχή σαν χτες... παίζαμε σπίτι με τον περιστέρι κάπου γύρω στο τέλος της δεκαετίας του '90 και ήρθε ένας τύπος από την ομάδα, ήρθε μπήκε στα αποδυτήρια σαν το γύφτο που φέρνει μηνύματα αστραπιαία. ξέρεις τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; εμάς μας είπε πως ο πρόεδρος του περιστεριού είχε πει στους παίκτες του να μην παίξουν "γιατί εμείς έχουμε κάτι στην ιστορία". τρεις μέρες πριν τον αγώνα μιλούσε η προπόνησή μας και ο αγουροξυπνημένος μας προπονητής εκείνος είχε πει στους δημοσιογράφους ότι "θα τα κάνουμε μπάστα στη μέση τους". τρεις ώρες αργότερα το βλέπαμε πάνω στο green line που ερχότανε το θερινό γκολ του ντέρτι μου οι γατούλες μας ετοιμάζονταν για ξεπούλημα. τέλος πρώτος ημίχρονο 3-0, δεύτερος ημίχρονος 6-1 — βγήκαμε μπροστά οι αντίπαλοι είχανε πάνω τους ταhtrauma συναισθηματικό.
και τι έκανα εγώ εκεί; είχα πάει μαζί με δύο άλλους παλιοπαίκτες του γυμναστηρίου, έναν αέρα είχαμε στα πόδια. μέχρι εκείνη την ημέρα όταν είδαμε πάνω στη φανέλα ενός συμπαίκτη να γράφει μεγάφωνα "ατρομήτουμαι μη σου τα κάνουν σιγά". αυτοί εκεί στα δικά τους την είχανε γράψει σα ντανόμενη κατάρα... εμείς όμως στις δικές μας τις φανέλες βάλαμε αυτούς τους αριθμούς σαν σήμα κατατεθέν. κίτρινο στον αέρα ήταν η ψυχική ηρεμία τους.
και τώρα κάθε φορά που βλέπω οποιοδήποτε νέο φανέλα των κίτρινων εκείνες τις ημέρες νιώθω ένα κάτι στο στήθος... όχι επειδή χάσαμε αργότερα κάτι σημαντικό αργότερα, αλλά επειδή εκεί ήταν η πρώτη φορά που γέλασαν αυτοί οι φοβιτσιάρηδες ενώ εμείς συνεχίσαμε να τραγουδάμε σαν εκείνοι οι τύποι στα κρούσια ποιηματάκια. εκεί ξεκίνησε η ιστορία των κίτρινων στις πλάτες μας που ακόμα κουβαλάμε σαν βαρίδια ευγνωμοσύνης.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άντε ρε παιδιά... εκείνο το 1998 στο Γουδή όταν πήγαμε σπίτι με τον Περιστέρι κι ήρθε ο τύπος μηνύματα 😱🤬 Ο προπονητής μας εκείνος γάιδαρος είχε βγει στις αθλητικές ανακοινώσεις να πει ότι "θα τους κάνουμε πάστου" κι εμείς γελούσαμε σαν τρελοί στο terraces! Μακάρι εκείνος ο αγώνας βγήκε πρώτος ημίχρονος 3-0 και δεύτερος 6-1 🔥
Κι εμένα εκεί τι έκανα; Κρατώντας ένα ντοσιέτσι ανοιχτό από μπύρες φώναζα στους πιτσιρικάδες που τότε ήρθαν πρώτοι φορά εκεί πάνω στα βήματα της κερκίδας: "Δείτε τους! Αυτοί οι φοβιτσιάρηδες βγάζουν τις φανέλες τους τρέμοντας!" Μετά τον αγώνα βγήκε ο συμπαίκτης εκείνος με το νούμερο τρία στη φανέλα και είχε πάνω του μεγάλο κίτρινο γράμμα: ΑΤΡΟΜΗΤΟΥΜΑΙ ΜΗ ΣΟΥ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΙΓΑ... εγώ εκείνη την ημέρα πήρα ένα αυτοκόλλητο μ' αυτά τα γράμματα και το έβγαλα τσέπη μετά τ' αναποδώ...
Κι όταν σήμερα βλέπω μια κίτρινη φανέλα οποιουδήποτε γέρου γίνεται αυτό το ίδιο κάτι στο στήθος μου... όχι επειδή θυμάμαι κάποιο κύπελλο εκεί πάνω, αλλά επειδή εκείνοι οι τύποι εκεί στους_PERISTERI είχανε βγάλει τα πνεύματά τους πριν καν ξεκινήσει η μπάλα... εμείς όμως συνεχίζαμε να τραγουδάμε σαν εκείνοι οι τρελοί στους στίχους τουλάχιστον... αυτοί που έκαναν την ιστορία να γραφτεί στους δικούς μας αριθμούς...
πως λοιπόν εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα σαν σήμερα, κι εγώ ακόμα δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τη φάση που βγήκε ο συμπαίκτης μου ο Λάκης Στρατηγός με το νούμερο δέκα στο στήθος και φώναξε δυνατά πάνω στη γραμμή του τέρματος ότι "αυτή η ομάδα δε γίνεται καν δεκάρα, είναι σα γυαλί", ενώ οι φίλοι από την άλλη πλευρά είχαν αρχίσει να μαζεύουν τις σημαίες τους σαν νάτανι μάταια κρατώντας κι αυτοί τσακωμένο ύφασμα. εκείνη την ώρα εγώ σήκωσα το χέρι μου ψηλά και έκανα αυτό το κίτρινο σήμα σα στάχυ, σαν νάτανι θυμόσοφος που βλέπει το μέλλον, κι όλοι γύρω μου άρχισαν να γελούν τόσο που κάποιος πέφτει κάτω με τις μπίρες του. μετά την επόμενη μέρα πήγα κι αγόρασα ένα σπίρτο κίτρινο αυτοκόλλητο και το έκανα με το ψαλίδι σχήμα περιστεριού μέσα από τις λέξεις "ατρομήτουμαι" και το κόλλησα στην πλάτη μου σα μόνιμο στίγμα. κάθε φορά που βλέπω σήμερα έναν παλιομοίραχτο με κίτρινο δαχτυλίδι γύρω από το λαιμό νιώθω σα να μου δίνουν ένα χτύπημα στη πλάτη... αυτά τα γράμματα δεν ήταν ποτέ τύχη, ήταν η ιστορία μας που καθότανε στην κερκίδα σα θριαμβευτική κορώνα αγνώστων βασιλιάδων.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ωχ, ρε μαλάκα Thanasi, εκεί που ήρθε ο τύπος σαν τη Μαίρη Πোপινς των αποδυτηρίων, μου έκανε εγώ συνέχεια "δεν πρέπει να παίξουμε, ρε γαμώτο, τι είσαι νυχτερίδα;" κι όλη η παρέα μας είχε πεισθεί ότι εκείνοι είχαν κάνει νυχτέρια και είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει πρωτάθλημα... μέχρι να δούμε την πρώτη ισοφάριση! Τρία γκολ στη μια πλευρά σαν ντόμινο, ενώ ο προπονητής μας έκλαιγε στα μπουζούκια! 😂🤣 Τι ώρα είχε μπει το θερμόμετρο στους -5 εκεί στο Γουδή;;; Μετά λέγανε ότι στο δεύτερο ημίχρονο ήρθε ένας από την Ατρόμητο εκείνος (πρέπει να ήτανε κι αυτός τρελός) και τους έκανε μάθημα στον γηπεδούχο πως να κλωτσούν σωστά... εκείνοι έβγαλαν τις φανέλες τους τρέμοντας ενώ εμείς τραγουδάγαμε "η κίτρινη ψυχή μας, για πάντα γλυκιά" σα στιχάκι στην ίδια μελωδία της βροχής! Την επόμενη βδομάδα πήγαμε σπίτι σου και ψάχναμε όλοι μαζί στις κιτρινόμαυρες φωτογραφίες αυτούς τους αριθμούς σαν νάτανι Ιερό Δισκοπότηρο... μέχρι που βρήκαμε ένα κίτρινο μαρκαδόρο ξεχασμένο στο ντουλάπι και γράφαμε πάνω του μέχρι ξεθωριάσει: "αυτός ο αγώνας δε γίνεται τραγούδι, γίνεται κλάμα"... τότε κατάλαβα γιατί μέχρι σήμερα μου κάνουν νεύρο τα κίτρινα αυτοκόλλητα πάνω στους λαιμούς των γερόντων — μου θυμίζουν εκείνον τον χαμένο θάμνο της τρέλας που είχε φυτευτεί στην Αθήνα εκείνο το βράδυ! 🍻🤣😂