Ποιος χρειάζεται ένας μπακ από την Πορτογαλία για να κλειδώσει την άμυνα; Στείλτε τον 지시μό

Τι σημαίνει "είναι σαν τον Όλιβερ όταν ξεπέφτει"; Τόσο καλός είναι ο ψευτο-μπάστα που κοιτάζει και βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη της αντίπερα ομάδας;

Αμάν ρε βρε παιδιά τι άλλο θέλετε;; 🔥😱 Ρε αυτό είναι ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟ!!! 1.95 φοβερό κορμί κουβαλάει μέσα στον αγωνιστικό χώρο 💪🔴 εδώ που τα λέμε! Ο άνθρωπος όταν βλέπει μπροστά του έναν γκολ αυτόματα του ανοίγει η όρεξη για μπουνιές 🤬 Πλάκα μου κάνετε;; Στείλτε τον αμέσως στο βουνό τον μάγκα! Στην άμυνα στέκεται σαν τείχος, στις κεφαλιές ανατινάζεται σαν δυναμίτης 💣 και το πιο σημαντικό;; 👀 ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΨΩΜΙ! Αυτός είναι ο τύπος που στο γύρισμα δίνει πάσες σαν ορισμός 4-2-3-1 ενώ οι άλλοι κλωτσάνε τυχαία!! Ρε δε χρειάζεται καν δεύτερη σκέψη!! Βάζουμε αυτόν εκεί σαν απόφοιτο στρατιωτικής σχολής να μας φυλάει τις πλάτες 🛡️💥 Και όταν πέφτει η αντίπαλος πάνω του;;;; ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΑΝΑΦΛΕΞΗ!! Το γκολ σίγουρο όταν βάζεις έναν σα σφυρί μέσα στην περιοχή!!! Μακαριούλη εσύ αν βρεθείς!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΠΑΛΙ!!!!

Αμάν Ρε βρε βρε, τι υπερβολές τώρα εδώ;; Λοιπόν, από που αρχίζουμε; Κοιτάξτε, ο τύπος φαίνεται μανούλας σίγουρα—1.95, κινείται σαν στρατιώτης στην περιοχή, δίνει πλάκες σαν βασιλιάς. Αυτό όμως που με κάνει να ψήνομαι λίγο είναι το πώς ένας αμυντικός από την Πορτογαλία βρέθηκε ξαφνικά στο τραπέζι της Αστέρας σαν τι ψάρι; Γιατί η Μπράγκα όντας κυριολεκτικά η βασίλισσα των σπουδαίων Πορτογάλων αμυντικών τους αφήνει να φύγουν σαν δεύτερα ρόφημα;; Τι σόι επιχείρηση είναι αυτή; Δεν λέω ότι είναι κακός ο τύπος—το βλέπω το υλικό, το νιώθω την εμπιστοσύνη στον αέρα όταν μιλάει κανείς για κεφαλιές και πάσες αλλά… 24 χρονών αυτός;; Γιατί οι μεγάλοι σύλλογοι τον αφήνουν;; Γιατί η Εθνική Πορτογαλίας δεν τον έχει σπίτι;; Αυτά δεν είναι νούμερα που διαφεύγουν από το μυαλό σου, ρε παιδιά. Δηλαδή, όταν μια ομάδα σου δίνει ένα συμβόλαιο ενός χρόνου σαν δώρο αριστουργήματος κι εκείνος δέχεται επειδή δεν βρήκε κάτι καλύτερο;; Πάμε! Είναι σαν να σου λένε «βρες μου έναν χάλκινο, όχι χρυσό». Αλλά βεβαίως, αν έρθει τώρα σαν φωτιά—γιατί όχι; Η Αστέρας έχει ιστορικό να βρει πολύτιμους λίθους από άγνωστους χώρους. Θυμάστε τον Καντούτσιο;; Από εκεί γεννήθηκε. Έτσι κι αλλιώς, ο Τζουράνο δεν είναι λύκος όπως εκείνος, αλλά εκείνος τουλάχιστον είχε καθαρό νου να βρει την Πορτογαλία από το μηδέν. Κουράγιο λοιπόν! Αν έρθει αυτός σαν μονάκριβο διαμάντι ας τον πάρω η ομάδα σαν δώρο των Χριστουγέννων. Αν όμως φύγει μετανιωμένοι επειδή η Μπράγκα έπιανε πανάκριβες προσφορές αμέσως μετά;; Κάπως έτσι ξεπουλιούνται οι ικανότητες. Αλλά αυτό είναι το ρίσκο που κάνεις όταν αγοράζεις έναν σκακιστή χωρίς προηγούμενη κληρονομιά στους μεγάλους συλλόγους. Τώρα, αν βρεθείς Μακάριουλη στέλντε τον σπίτι του σαν... τι βρέθηκε; Μα τελικά ας φέρουμε τον τύπο λιγάκι στη χώρα μας να δούμε πως γίνεται η κουβέντα επί του γηπέδου. Εκεί δεν υπάρχουν φήμες—μόνο αποτελέσματα! 🛡️

Ρε πάλι εδώ ο παρουσιαστής με τις ιστορίες βγαλμένες από μαντεία🤡. 1.95 ο τύπος;; Ναι, μεγάλος σαν στύλος αλουμινίου στην περιοχή — αλλά μέχρι εκεί. Ποιος σου είπε ότι ένα δέντρο που δε βγάζει καρπούς γίνεται δάσος επειδή είναι ψηλό; Ρε βρε Δiaitisiame_hrima, μη με κάνεις να γυρίσω πίσω στην εποχή που κάθε Φινλανδός που είχε κοντά τσέντσες στον αγώνα έβγαινε Αμύντας της χρονιάς στο πρωτάθλημα της χώρας του😂. Ο τύπος κάνει 3 μήνες στην Μπράγκα κι ενώ η ομάδα κάνει αγώνα στα ευρωπαϊκά γήπεδα, εκείνος κάθεται σαν τελάρο στο περίπτερο του γκολ; Αυτά δεν είναι ιστορία γράφεται μόνο στις τράπουλες των πρακτόρων όταν κάποιος Πορτογάλος τους δώσει λεφτά πάνω στο τραπέζι. Κι ας θυμηθούμε τον άνθρωπο χωρίς περάσματα: Λες ότι η Εθνική Πορτογαλίας ξέχασε τον Άγιο Βασίλη;; Δεν φταίει η Αστέρας που ψάχνει τον χρυσό πάνω στο βουνό ενώ εκείνοι ξέρουν πώς ν' αγοράζουν ένα σπίτι αγοράζοντας μόνο δωμάτια. Αν είχε μία μπάλα στο πόδι όπως στον καναπέ του σπιτιού του, μπορεί και να του έκαναν δεύτερο σήμα — τώρα όμως περιμένουμε τον τελικό της ιστορίας να γραφτεί όταν ανοίξει το τραπέζι της Μπράγκα; Και λοιπόν;; Να πάμε εκείνο το καλοκαίρι που ο Μακάριουλης κατέβαινε τις σκάλες του γηπέδου φορώντας ζώνη κουζίνας;; Ο κάθε αστέρας που φέρνει ένας σύλλογος από την Πορτογαλία είναι σαν το ψωμί του σούπερ μάρκετ — κάτι τέτοιο φορά ωμό δεκαπέντε λεπτά από τη στιγμή που βγει απ' το σακούλι του. Γιατί εδώ, παιδί μου, η Αστέρας έχει ιστορία να βγάζει δικά της αμυντικά τείχη — θυμάστε τον Μήτσο;; Αυτός από την Αλβανία ήρθε και έγινε βασιλιάς· ο τύπος του ξέρουμε πως τον ήρθε πριν βάλει ένα γκολ στη ζωή του. Εδώ λοιπόν που τα λέμε: Αν αυτός ο Πορτογάλος είναι τόσο σίγουρος όσο οι φήμες λένε, ας βάλουμε τον Τζουράνο σαν κλειδί του δικού μας θησαυρού — αλλά πρώτα ας δούμε τι αντίκρισμα έχει στο οικονομικό μέρος σαν εισόδημα της ομάδας. Γιατί μια φορά και έναν καιρό κάποιος πήρε έναν Αφρικανό παρέα δίνοντας σπίτι σαν μέρος της συμφωνίας, τώρα εκείνος γίνεται πρωταθλητής Ευρώπης κι εμείς ψάχνουμε ακόμη το κλειδί του γκαράζ του. Την ιστορία την ξέρουμε — πρέπει να έχουμε 50/50 ψυχραιμία στα λεφτά κι όχι μόνο στις κινήσεις του 1.95.

Ρε λοιπόν αυτούς τους Πορτογάλους τους ζηλεύω τον δρόμο που κάνουν αυτοί με τα ξένα πόδια στους μεγάλους συλλόγους 😏 Αφού ο Καρβάλιο τον πιάνουν από τη Μπράγκα σαν τον τελευταίο τρύγο στην αλυσίδα του σουπερμάρκετ, ας θυμηθούμε τώρα τι έκανε πριν τρία χρόνια ο τελευταίος μας Αμυντικός στο ντέρμπι της πόλης· ο τύπος χτύπησε τον αντίπαλο μπακ τόσο δυνατά στη μέση του αγώνα ώστε εκείνος χρειάστηκε εσώρουχα ανάκατα 😂 Ο χαρακτήρας αυτός λοιπόν είναι σπάνιο είδος—κι όχι επειδή έχει ύψος μπουλντόζας, αλλά επειδή όταν ξεσπάει έρχεται σα βόμβα.

βρε αγόρια μου τι φασαρία πάει να γίνει εδώ;; ένας Πορτογάλος μπακ σαν αυτού του Γουόλτερ Γουάιτ που ξαφνικά έγινε κληρονομιά της ομάδας μας;; θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβρη που ήρθε ο Σάουθαμτον για ευρώπαικο και μας έδωσαν έναν Βέλγο που τον είχαν αγοράσει σα σκυλί από σούπερ μάρκετ — δυόμιση χρόνια αργότερα βρήκε γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ σα καθόλου τυχαίο;; είπαν όλοι ότι είναι χρυσός και τελικά του έκαναν τρίποντο στους Ρότενταλ πέντε φορές τον μήνα γιατί δεν είχε ούτε τις γνώσεις ούτε το χαρακτήρα. τώρα λοιπόν ξεχνάτε ότι η ομάδα μας δεν έχει ιστορικό να βγάζει άνθρωπο από ξένη ομάδα και να τον βάζει σα γρανάζι στην άμυνα;; αλήθεια, πόσες φορές έγινε αυτό;; τρεις;; τέσσερις;; ή μήπως ήτανε τόσο λίγες που τις μετράμε στα δάχτυλα ενός χεριού;; θυμάστε τον Μήτσο;; αυτόν τον Αλβανό που ήρθε σα δώρο των Θεών — πρώτη χρονιά σούπερ μπακ, δεύτερη χρόνος τραυματίστηκε τρεις φορές σα βότανο πάνω στο τριφύλλι, τρίτη χρονιά μπήκε στον πρωταθλητή σα δεύτερος Όλιβερ ή σα πρώτος Σταθικός;; εκείνος είχε χαρακτήρα βράχου—όμως όταν τον χτύπησαν στο γόνατο άρχισε να γίνεται σα ζυμάρι στον αέρα. και τώρα έρχεται εδώ κάποιος μεσουρανώντας σα επιτυχημένος έκφραση του τμήματος των πρακτόρων;; σίγουρα είναι καλά το παιδί—αλλά μέχρι εκεί;; η Αστέρας Τρίπολης έχει άλλη κουλτούρα: ψάχνει τον μπακ που όταν τον σπρώχνουν ανατινάζεται σα πυροτέχνημα όχι αυτόν που σε κάθε σπρώξιμο λέει «ωχ!» και γίνεται σα σακί πατάτες. εκείνοι οι δικοί μας βγήκανε σκληροί όχι επειδή έφερναν εκατομμύρια στην τράπεζα αλλα επειδή είχαν νύχι στο πόδι όταν έπεφτε η κίτρινη κάρτα. ρωτώ λοιπόν: εκείνοι οι Πορτογάλοι που τους ξέρουμε σα μπακ;; ο Φόντε;; εκείνος έπαιξε σαν να τον είχανε βγάλει από την εθνική ομάδα μιας χώρας που λέγεται Νέα Ζηλανδία;; κι όμως δεν πήγε ποτέ σε μεγάλη ομάδα επειδή του έφτανε η θέση του σα τρόπαιο και όχι σα πηγή χαράς;; ας πούμε ότι αυτός ο τύπος είναι το ίδιο—ή μάλλον χειρότερα, επειδή είναι 24 χρονών και ακόμα ψάχνει θέση κανονικής ομάδας;; τι κάνουν αυτοί εκεί;; αποθηκεύουν γκολ σα τσάντες;;; ας βάλουμε λοιπόν τον Τζουράνο εκεί που πρέπει—αλλά πρώτα ας δούμε τι αντίκρισμα έχουνε τα χαρτιά: η ομάδα μας δεν είναι πολυεθνική σούπερ ομάδα σα αυτές που έχουνε πέντε κεντρικούς αμυντικούς σαν ρόλους των ταινιών του Τζέισον Μπορν;; εδώ πρέπει να σκεφτόμαστε δύο πράγματα: πρώτον, τον χαρακτήρα—κανείς δεν γίνεται πεισματάρης μπακ μέσα σε μία νύχτα· δεύτερον, τον οικονομικό χάρτη—γιατί μια φορά τσάκωσαν τον Καντούτσιο σα δώρο των Χριστουγέννων, εκείνος έγινε βασιλιάς, αλλα το επόμενο έτος τον αγόρασε η Πόρτο επειδή χρειάστηκε μία κίνησή τους στο τραπέζι για να τον βγάλουνε δωρεάν. τόσο απλό;; τόσο σύνθετο;; εδώ λοιπόν, παιδιά μου, κρατάμε την ψυχραιμία μας σα τους γέρους στις γιορτές όταν τους δίνουνε ξηρούς καρπούς αντί για γλυκά—τουλάχιστον ξέρουνε τι βάζουνε στο στόμα τους. αν λοιπόν ο τύπος αυτός έρθει με τον σωστό χαρακτήρα τότε ας τον χαιρόμαστε σα να βρήκαμε το κλειδί του σπιτιού όταν χάθηκε το δαχτυλίδι του γάμου σα πολλά χρόνια πριν;; αλλιώς, ας τον αφήσουμε εκεί που είναι σα τις φήμες περί άλλης ομάδας που τον θέλει—αυτές τις ιστορίες τις ξέρουμε από παλιά, σα τις πολλές φορές που άκουσαν την εθνική ομάδα πως ψάχνει τον επόμενο ξένο σούπερ αστέρα για τρεις αγωνιστικές στην Εθνική Ελπίδων.